MA TRI LI NEAL CURATED BY Loredana Pazzini-Paracciani Jakkai Siributr
MATRILINEAL By Jakkai Siributr Curated by Loredana Pazzini-Paracciani 30 November 2023 – 26 May 2024 100 Tonson Foundation This book has been published on the occasion of the exhibition Matrilineal by Jakkai Siributr curated by Loredana Pazzini-Paracciani at 100 Tonson Foundation from 30 November 2023 - 26 May 2024. Writers: John Clark Loredana Pazzini-Paracciani Chairat Polmuk Translator: Carina Chotirawe Graphic Designers: Kelvin Wong Weerayut Kongtib KKELVIN Co., Ltd. Printer: Parbpim Printing Publisher: 100 Tonson Foundation ISBN 978-616-94105-1-5 First Edition, 200 copies April 2024 © 2024 The Writers and 100 Tonson Foundation All rights reserved. No part of this publication may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopy, recording or any information storage and retrieval system without prior permission in writing from 100 Tonson Foundation.
Table of Contents Page The Matrilineal Side of History in Jakkai Siributr’s Art By Loredana Pazzini-Paracciani Touching History: On Jakkai Siributr’s Matrilineal By Chairat Polmuk Family History and Jakkai’s Textile works By John Clark Jakkai and Loredana in conversation บทสนทนาของจักกายกับโลเรดานา ประวัติด้านที่สืบทอดผ่านทางมารดาในงานศิลปะของจักกาย ศิริบุตร โดย โลเรดานา ปัซซีนี-ปารัชชานี คลําค้นหนหลัง: ว่าด้วยนิทรรศการ Matrilineal ของจักกาย ศิริบุตร โดย ชยรัตน์ พลมุข ั ประวัติครอบครัวกับงานศิลปะสิงทอของจักกาย ่ โดย จอห์น คลาร์ก Matrilineal’s Public Programs: Family History and Jakkai Siributr’s Textile Works Talk by John Clark and a conversation with Jakkai Siributr Moderated by Loredana Pazzini-Paracciani Memento Mori Embroidery Workshop by Jakkai Siributr Timeless Blossoms Ikebana Workshop by Mattana Snidvongs na Ayudhya Kintsugi Workshop by Sumanatsya Voharn Biography 6 22 36 54 66 82 94 110 112 114 116 120
The Matrilineal Side of History in Jakkai Siributr’s Art By Loredana Pazzini-Paracciani History is national, as much as it is personal. Its two folds run concurrently, always, only occasionally confronting each other. When converging, history’s two sides clash and enmesh, to separate again along parallel routes—the national narrative inevitably obscuring the personal one. To be clear, the matrilineal side of history is a personal history. Lived by all women, matrilineal history is often recorded in diaries and memoirs, transmitted through family tales and anecdotes, kept alive by traditions and rituals. It accounts for the lives in the shadow, hidden from mainstream national chronicles. Withheld in a vacuum, personal narratives may be lost and forgotten. This is the nature of history: to be experienced by all, written by a few. Matrilineal by Jakkai Siributr is a project about personal history. And about national history—insofar as shifting its center of gravity from pivoting events of modern Thailand to personal anecdotes, family stories and the essence of womanhood. Matrilineal is one such occasion where history’s two folds confront each other. Siributr is a textile artist, renowned locally and internationally. His unique style extends beyond fiber-based materials to include beading, stitching, embroidery, and, of course quilting, in the way of creating analytic tableaux vivant as well as intimate monuments and memorials. Born in Thailand, where he currently lives and works, Siributr studied at universities in Indiana and Philadelphia, United States, under the guidance of leading practitioners of the time, such as fiber artist Budd Stalnaker, pop artist Ronald Markman and textile artist Joyce Storey.1 Upon his return to Thailand in the mid-1990s, he found a countrydeeply embroiled in political turmoil.2 Facing his own challenges of asserting himself in a society relatively new to contemporary art and unprepared to recognize textile 1 For more about Siributr’s art education, see John Clark, “Jakkai Sirbutr’s Matrilineal,” in Jakkai Siributr: Matrilineal, ed. Loredana Pazzini-Paracciani (Bangkok: 100 Tonson Foundation, 2024). 2 The late 1990s was a period of economic and social instability in Southeast Asia. In Thailand, specifically, the so-called Tom Yung Kung crisis erupted in July 1997 leading to the sharp depreciation of the Thai Baht that impacted all sectors of society. See “Lessons learnt from the Asian Financial Crisis,” Bank of Thailand, accessed December 8, 2023, https://www.bot.or.th/en/our-roles/special-measures/ Tom-Yum-Kung-lesson.html.
3 Besides his art practice, upon returning to Thailand, Siributr taught at the new textile and fashion department at Thammasat University. Until then, fashion and textile were considered vocational studies. 4 Siributr’s first retrospective at an institution titled Everybody Wanna Be Happy is held by Centre for Heritage, Arts and Textile CHAT/MILL6 Foundation at The Mills from November 2023 to February 2024, and marks an important milestone in recognizing his unrelenting engagement with art and society. Jakkai Siributr,Matrilineal, Set of 5 Antique Indian Brocades, Antique Tanka, Beads, Threads, Embroidery, Dimension Variable, 2023. art as more than a female-centered craft,3 he progressively became involved in addressing intrinsic and controversial aspects of Thai society, especially from early 2000 onwards with works of religious commentary such as Temple Fair (2008) and Karma Cash & Carry (2010). Since then, and for the last 30 years, he has focused on contemporary Thailand and the broader Southeast Asia in his practice. Siributr’s works examine topics from religion to politics, with reference to his iconic works Shroud (2011), Rape and Pillage (2013) and Transient Shelter (2014), through which he expounds on the politics of corruption; to ethnic marginalization and human rights violations, through most notably 78 (2014) and Outlaw’s Flag (2017); to his more recent Outworn (2023), which reflects the artist’s sentiments towards Thai workers during the pandemic and their struggle to survive in a precarious economy. Siributr is unanimously recognized as a key figure in socially engaged art today, who invests himself in learning about and addressing social disparity and the abuse of power.4 Living a reserved life, however, little is known of his personal story. That is how he has always intended his art to be: to speak the voice of the people. Until Matrilineal. 7
20
21
Touching History On Jakkai Siributr’s Matrilineal By Chairat Polmuk 1 M.R. Pimsai Amranand, My Family, My Friends and I (Bangkok: Prok Amranand, 1977). “I was born in a haunted house,” serves as the opening line of the memoir penned by M.R. Pimsai Svasti, one of Jakkai Siributr’s maternal aunts whose life and death are woven into the artist’s meditation on intergenerational memory through the notion of matrilineage. Remarkably, this haunting childhood experience is narrated to introduce the family’s lineage as Bangkok’s aristocrats with intimate ties to Siamese monarchs across generations. The haunted house in question was a wedding gift for her parents, H.S.H. Prince Subha Svasti and Mom Smoe Svasti, from King Prajadhipok (r. 1925-1935), with whom the family accompanied during his self-imposed exile in England following the 1932 Siamese Revolution. The apparitions witnessed by the family, seeing only the gracious hand delicately parting the mosquito net around the cradle of a newborn Pimsai, are believed to be the spirits of her great aunts–Queen Sunantha and Queen Saowapha of King Chulalongkorn (r. 1868-1910). “It was thought,” she reminisces, “that they were excited and pleased to see their young brother’s grandchild.”1 These spirits are thus ancestral ones, a matrilineal kinship that Jakkai himself reconstructs and memorializes through his artworks. Pimsai’s autobiography remained unfinished, concluding abruptly with her untimely death in 1977 at the age of forty-eight. After her passing, her mother undertook the posthumous editing of the memoir, and it was subsequently published as a cremation volume. For those visiting Jakkai Siributr’s Matrilineal at 100 Tonson Foundation in Bangkok, Pimsai’s memoir entitled, My Family, My Friends and I, is displayed on a shelf at one corner of the gallery’s library. It is positioned alongside cremation volumes dedicated to Jakkai’s mother, M.R. Saisingh Svasti, his grandmother, Mom Smoe Svasti, and another aunt, M.R. Smansnid Svasti. A distinctive form of publication that emerged with the advent of printing technology in Siam in the mid-nineteenth century, the cremation volume (nangsue anuson ngansop) expanded the tradition of presenting
souvenirs (khong chamruay) at funerals–an act considered a form of Buddhist merit-making–towards book giving.2 Typically containing (auto)biographical narratives of the departed, obituaries, photographs, and noteworthy writings cherished by either the host or the deceased, the cremation volume serves as a valuable documentation of both personal and historical events.3 At Jakkai’s exhibition, the cremation volumes–along with other books explored later in this essay–function as a familial archive that establishes a referential relation between history and the artworks. As material objects and documents, they conjure history’s spectral presence that continues to haunt the family. By transforming a house into an archive, Jakkai Siributr’s Matrilineal delves into the feminized, domestic space as a locus where familial and national histories intersect. Within the broader context of Jakkai’s body of work, Matrilineal attests to the artist’s attentiveness to Thailand’s political history in works such as 78 (2014), Changing Room (2017), 18/28: The Singhaseni Tapestries (2018), and Blind Faith (2019), wherein he invoked personal and collective trauma to interrogate national narratives.4 With Matrilineal, Jakkai further brings familial memory and femininity to bear upon historical contingencies, illustrating how the lives of his maternal figures both shaped and were shaped by the political vicissitudes of the country. Well-recognized for his evocative use of embroidery and patchwork, the haptic quality of Jakkai Siributr’s artworks has been scrutinized by art historians, particularly within the context of contemporary discussions surrounding the perceived division between art and craft.5 Following Brian Curtin’s suggestion that “sensation and significance are not mutually exclusive” in Jakkai’s artistic practice6 , my reflection on Matrilineal in this essay focuses on the notion of contingency both in historical and sensorial terms. As French philosopher Michel Serres has poetically remarked, “The skin is a variety of contingency: in it, through it, with it, the world and my body touch each other, the feeling and the felt, it defines their common edge. Contingency means common tangency: in it the world and the body intersect and caress each other.”7 In Matrilineal, corpus and corporeality constitute a common edge, a porous boundary though which history and the body come into contact. 5 See Pamela Corey, “Craft and the Making of ‘Global’ Contemporary Art, ” in A Companion to Contemporary Art in a Global Framework, eds. Jane Chin Davidson and Amelia Jones (Hoboken, NJ: Wiley-Blackwell, 2024), 119-132. 7 Michel Serres,The Five Senses: A Philosophy of Mingled Bodies, trans., Peter Cowley and Margaret Sankey (New York: Continuum, 2008), 80. 6 Brian Curtin, “Sense of Identity : Craft, Decoration and Queer Challenges in the art of Jakkai Siributr,” Craft Research 7,1 (2016): 42. 2 Grant A. Olson, “Thai Cremation Volume : A Brief History of a Unique Genre of Literature,” Asian Folklore Studies 51, 2 (1992): 279-294. 3 Preedee Hongsaton, “Cremation Volume as a Study of Thai Society,” Southeast Asia Library Group Newsletter 58 (2018): 23-33. 4 For an overview of Jakkai Siributr’s works during the past decade that explicitly tackled the country’s political history, see Blake Palmer, “We Certainly Shall Not Forget,” Art and Market, July 2, 2020, https://artandmarket.net/reviews/2020/7/9/ we-certainly-shall-not-forget-jakkai-siributr. 23
Family History and Jakkai’s Textile works By John Clark Family background Until the recent advent of a very few Thai ‘star’ artists given international prominence, and domestic competition prize-winners privileged by the status of Silpakorn University, since the late 1970s most Thai artists were enmeshed in their familial history and support systems. This is particularly true for Jakkai because his family is tied up with its structure of descent from King Mongkut, Rama IV. And because of the tragedy which befell one branch of the family, whose member Chit Singhaseni was executed in 1955 for his supposed involvement in the death of King Ananda, Rama VIII, which took place in 1946. This meant that his aunt and seven daughters stayed with his family after Jakkai’s family moved from the Singhaseni residence on the river to the 18 Sukhumvit 28 address, where he has lived from birth ever since. The title of the exhibition Matrilineal foregrounds the role of women in Thai families and in his particular family. Jakkai wrote in 2023 that, For most of my life, the focus has always been my maternal family, the Svastis and the Singhasenis. My father who recently passed away came from the Northeastern province of Chaiyaphum who met my mother at work and eventually were married against the wishes of my mother's family due to the vast difference in family background. He later gained approval as he worked his way up and spent most of his life in Bangkok, pretty much integrated into the Singhaseni/Svasti family. He used to take us to Chaiyaphum during the summer holidays to visit my grandparents but once they passed away, these trips kind of stopped and even today I hardly know my cousins on my father's side. Whereas with my cousins from my mother's side, we're a very close knit family. It was a family where the father was largely absent, and a society where there were different expectations of boys as much as of a boy raised with girls.
When my great grandmother, Khunying Nuang Buriwaraat moved from the original Singhaseni compound on the river to the current Bannasan compound in which I have lived all my life; the 18 Sukhumvit 28 address became the center of our family. My Grandmother Mom Samoe also lived there as well as her daughters who had returned from the UK, until they married.1 So all my life I saw the sufferings they had to endure because of what happened to their father. Hence the 18/28 Singhaseni Tapestries was really my tribute to these lives as well as my mother's. The body of work in Matrilineal is a continuation of that but on a more personal level. […] Honestly, I didn't want to do another political show. But this side of the family and the incidents that happened is always going to be political in some way. [emails, 16 October and 6 November, 2023] Even if Jakkai was not directly involved, the wounds to the family of the Chit Singhaseni incident meant that Jakkai was continually trying to catch up with a severed past. The continuity with the past world on the other side of the 1950s lay with his mother, and her father and through her sister Saisawasdi to the last years of the former 1932 reformer, Pridi Phanomyong, in exile after 1949, with the world of that minority Seri Thai side of the court. Our family is forever scarred by the incident and the suffering that these aunties endured after being branded daughters of the King’s murderer, which they carried to their grave [Siributr, 2023] However interested in visual pleasure his future work was to become, it was probably this caesura which cut him off from becoming a comfortable society decorator and did not allow him any theoretical pretence as a cover for his resistance to the status quo, whatever part of that comfortable world his family may have made him seem to others. I surmise Jakkai was educated since childhood to a knowledge of public taboo and the costs of breaking it. Jakkai Siributr, 18/28: The Singhaseni Tapestries 2017-18, photo of John Clark. 1 The names of Jakkai’s aunts were: Pimsai Amranand (Tor) - a writer, Gardening in Bangkok was a book she co-wrote with William Warren. She was brutally murdered when Jakkai was around eight or nine years old; Saisawasdi Thompson (Noy) who passed away in 2022, was the last remaining sister; Samansanit Sawasdi (Nunie) - the batik artist, mother of filmmaker Ing K; Saisingh Siributr ( Ning ), Jakkai’s mother. [Siributr, email of 6 November 2023] 37
52
54 Jakkai and Loredana in conversation I first met Jakkai in early 2000, not long after his return to Bangkok from US, where he had spent his formative years. The connection was through his gallery, H Gallery Bangkok. Now no longer in operation, H Gallery was very active at the time, and was one of my go-to destinations to familiarize with the Thai contemporary art scene. I moved to Thailand in 2001. As my former education was on Western art history, I lacked any sort of background on Southeast Asian and Thai culture, hence my continuous research and fieldwork, as well as regular interactions with galleries and artists, in the endeavor to further my knowledge on the subject. Meeting Jakkai at that time was mostly on social occasions. I did not know him well; however, I remember sensing a sort of uneasiness on his part finding a way into the Thai art scene after his return from US. One comment in particular by H Gallery surprised me. Despite Jakkai’s thorough art education overseas and his unquestionable talent, his art was appreciated mostly in US, not so much in Thailand, where he was better known for his social status and his family affiliations—his art was not taken seriously as more than a form of craft hobby. Jakkai reminds me today, “since I started practicing in the late 90s, it took more than 10 years to get some kind of acknowledgment, it was only from 2013 that I started to get recognized.” Almost 20 years after we first met, we felt it was time to collaborate. In these 20 years we both have grown, naturally. On my part I have come to understand and appreciate Thai culture much more deeply, and to navigate the complex and fascinating Thai art ecosystem. With Matrilineal, our paths, which until then had only skirted each other, found the opportunity to converge and thrive—both of us nurturing a more mature perspective of the history of this country and of his family. This project developed over the course of one year during which Jakkai and I worked closely and intensely to present Matrilineal as it hangs today at 100 Tonson Foundation. Visiting his home and studio periodically in preparation for this project has revealed to me a very private world, both his art world and the world of his personal life, which he had always kept hidden. Muting his family history, which intersects with national history, has always been a way for Jakkai to deal with his social status, a complex baggage he inherited and that would relegate him and his relatives before him to the margins of society. I am humbled by his trust in me in openly discussing his practice and background. I was an outsider—looking into his personal world. Slowly we began to be the insider and outsider of the same story. What follows is a casual conversation between Jakkai and me while working on Matrilineal, and it aims at addressing this project and Jakkai’s practice from a spontaneous perspective. This, as with all projects, started by sharing thoughts and ideas, and in time becoming a commitment for us both.
59 บทสนทนา ของจักกายกับโลเรดานา ดิฉันพบกับจักกายครั้งแรกในชวงต้นทศวรรษ ่ 2000 หลังจากที่เขากลับจากสหรัฐฯ มาอยู่กรุงเทพฯ หลังจากที่ เรียนหนังสือและสั่งสมประสบการณ์อยู่หลายปี เรารู้จักกันได้เพราะหอจัดแสดงภาพศิลป์ของเขา เอชแกลเลอรี กรุงเทพฯ ซึ่งปัจจุบันไม่ได้เปิดทําการแล้วในตอนนั้นมีการจัดนิทรรศการอย่างต่อเนื่องและเป็นจุดหมายสําคัญ แห่งหนึ่งที่ต้องไปเพื่อทําความคุ้นเคยกับวงการศิลปะร่วมสมัยไทย ดิฉันย้ายมาเมืองไทยเมื่อปี พ.ศ. 2544 ด้วยความที่เรียนประวัติศาสตร์ตะวันตกมา ดิฉันจึงขาดภูมิหลังเรื่องวัฒนธรรมเอเชยตะวันออกเฉียงใต้และไทย ี ก็เลยค้นคว้าวิจัยและออกภาคสนามอย่างต่อเนื่องและมีปฏิสัมพันธ์กับแกลเลอรีและศิลปินต่าง ๆ เป็นประจํา ด้วยความพยายามทจะเพิ ี่ มพูนความรู้ในเรื่องนี้ ในช ่ วงนั้นส่วนใหญ่ได้พบจักกายตามงานสังคมต่าง ๆ ดิฉันไม่ได้ ่ รู้จักเขาดีในตอนนั้นแต่จําได้ว่ารู้สึกว่าเขาค่อนข้างลําบากในการเข้ามาอยู่ในวงการศิลปะไทยหลังจากที่กลับมา จากสหรัฐฯ ความคิดเห็นหนึ่งของเอชแกลเลอรีสร้างความประหลาดใจให้ดิฉัน ถึงแม้ว่า จักกายจะได้รับการ ศึกษาด้านศิลปะมาอย่างลึกซึ้งจากต่างประเทศและมีพรสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัยแต่งานศิลปะของเขามักได้ รับคําชนชมในสหรัฐฯ ไม่ใช ื่ ในเมืองไทยท ่ ี่เขาเป็นที่รู้จักมากกว่าเพราะสถานะทางสังคมและความเกี่ยวเนื่องของ ครอบครัวเขา งานศิลปะของเขาไม่ได้รับการพิจารณาอย่างจริงจังว่าเป็นมากกว่ารูปแบบหนึ่งของงานอดิเรกทาง หัตถกรรม วันนี้จักกายได้เตือนความจําว่า “ตั้งแต่ผมเริมท่ํางานศิลปะในชวงปลายทศวรรษ ่ 1990 ผ่านไปนาน กว่า 10 ปีกว่าผมจะได้รับความสนใจ เพิงมาปี ค่ .ศ. 2013 นี่เองที่ผมเริมได้รับการยอมรับ ่ ” เกือบ 20 ปีหลังจากที่เราพบกันครั้งแรกเราต่างรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะร่วมงานกัน ในชวงเวลา ่ 20 ปีที่ผ่านมา นี้เราทั้งสองก็เติบโตขึ้นตามธรรมชาติ ทางด้านตัวเองก็เข้าใจและชนชมวัฒนธรรมไทยอย่างลึกซึ้งมากขึ้นและ ื่ ได้มีโอกาสสํารวจระบบนิเวศทางศิลปะของไทยที่สลับซับซ้อนและน่าทึ่ง ด้วยนิทรรศการ Matrilineal ทางเดิน ของเราท ั้งสองซึ่งก่อนหน้านี้ได้แต่โฉบเฉี่ยวกันไปมาก็ได้มีโอกาสรวมตัวกันและก้าวหน้าต่อไป เราทั้งสองต่าง มีมุมมองที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นต่อประวัติความเป็นมาของประเทศนี้และของครอบครัวของเขา โครงการครั้งนี้พัฒนาขึ้นในระยะเวลาหนึ่งปี จักกายกับดิฉันทํางานร่วมกันอย่างใกล้ชดและจริงจังเพื่อนําเสนอ ิ นิทรรศการ Matrilineal ซึ่งจัดแสดงอยู่ในขณะนี้ที่มูลนิธิ 100 ต้นสน การได้ไปที่บ้านและสตูดิโอของเขาเป็น ระยะ ๆ เพื่อเตรียมงานนิทรรศการนี้ได้เปิดเผยโลกที่มีความเป็นส่วนตัวมากให้ดิฉันได้เห็น ทั้งโลกของงานศิลปะ และโลกของชวิตส่วนตัวของเขาซึ่งเขาเก็บงําตลอดมา การเงียบเสียงเรื่องประวัติครอบครัวท ี ตัดกันกับประวัติของ ี่ ประเทศชาติไว้นั้นเป็นทางหนึ่งทจักกายใช ี่ จัดการกับสถานะทางสังคมของเขา ความสลับซับซ้อนท ้ เขาได้รับมรดก ี่ ตกทอดมาและเป็นสิงท่ ี่อาจจะผลักให้เขาและญาติ ๆ ที่อาวุโสกว่าเขาไปอยู่ตรงชายขอบของสังคม ดิฉันรู้สึก เป็นเกียรติที่ เขาเชอใจ อธิบายการท ื่ ํางานศิลปะและภูมิหลังให้ฟังอย่างเปิดเผย ฉันเคยเป็นคนนอกที่มองเข้าไป ในโลกส่วนตัวของเขา เราเริมค่อย ๆ กลายเป็นคนในและคนนอกของเรื่องเดียวกัน ต่อจากนี้ไปเป็นบทสนทนา ่ แบบเป็นกันเองของจักกายกับดิฉันในขณะเตรียมงานนิทรรศการ Matrilineal ซึ่งตั้งใจอธิบายงานนี้และ การทํางานศิลปะของจักกายจากมุมมองที่ สะท้อนกลับไปมาทันที เชนเดียวกับท ุ่ก ๆ งาน งานนี้เริมต้นจากการ ่ แลกเปลี่ยนความคิดและความเห็นและในไม่ชาก็พัฒนาเป็นข้อผูกพันของเราท ้ ั้งสองฝ่าย
62
ประวัติด้านทสืบทอด ี่ ผ่านทางมารดาในงานศิลปะ ของจักกาย ศิริบุตร โดย โลเรดานา ปัซซีนี-ปารัชชานี 2 ปลายทศวรรษ 1990 เป็นชวงเวลาของความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจและสังคม ในภูมิภาคเอเช ่ยี ตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยวิกฤติต้มยํากุ้งเริมขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ ่ .ศ. 2540 นําไปสู่การตกตํ่าอย่างรวดเร็วของค่าเงินบาท ซึ่งส่งผลกระทบต่อทุกภาคส่วนใน อ่านรายละเอียด เพิมเติมใน ่ “Lessons learnt from the Asian Financial Crisis,” Bank of Thailand เข้าถึงเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2566, https://www.bot.or.th/en/our-roles/ special-measures/Tom-Yum-Kung-lesson.html. 1 อ่านรายละเอียดเพิมเติมเรื่องการศึกษาศิลปะ ่ ของจักกายได้ใน จอห์น คลาร์ก, “ประวัติครอบครัวกับงานศิลปะสิงทอของจักกาย่ ” ใน Jakkai Siributr: Matrilineal, ed. Loredana Pazzini-Paracciani (Bangkok: 100 Tonson Foundation, 2024). ประวัติเป็นเรื่องของประเทศชาติพอ ๆ กับที่เป็นเรื่องส่วนตัว ทั้งสองด้านคู่ขนานกันไปตลอด บางครั้งก็มาเผชญหน้ากัน เมื่อมาบรรจบกันท ิ งสองด้านขัดแย้งและพัวพันกันแล้วแยกจากกันไปตาม ั้ ทางคู่ขนาน สุดท้ายแล้วเรื่องเล่าของประเทศชาติก็จะบดบังเรื่องเล่าส่วนตัว กล่าวคือ ประวัติด้านที่ สืบทอดผ่านทางมารดาเป็นประวัติส่วนตัว ประวัติด้านทสืบทอดผ่านทางมารดาท ี่ แสดงช ี่ วิตผู้หญิง ี ทุกคนนั้นมักจดบันทึกไว้ในอนุทินและบันทึกความทรงจําต่าง ๆ สืบทอดต่อกันมาทางเรื่องเล่าและ เกร็ดประวัติต่าง ๆ ของครอบครัว ดํารงคงอยู่ได้ด้วยขนบธรรมเนียมและพิธีกรรมต่าง ๆ คําอธิบาย ชวิตในเงามืดท ี ี่ถูกซ่อนเร้นจากบันทึกเหตุการณ์กระแสหลักของชาติ เรื่องเล่าส่วนตัวที่ถูกเก็บไว้ ในสุญญากาศนั้นอาจสูญหายหรือถูกลืม ประวัติก็เป็นเชนนี้ ท ุ่กคนต่างมีประสบการณ์ ไม่กี่คนจะเขียนถึง Matrilineal ของจักกาย ศิริบุตรเป็นนิทรรศการเกี่ยวกับประวัติส่วนตัว และเกี่ยวกับประวัติของ ประเทศชาติด้วยจากการเปลี่ยนแกนแรงโน้มถ่วงจากเหตุการณ์พัลวันในประเทศไทยสมัยใหม่มายัง เกร็ดเรื่องส่วนตัว เรื่องราวในครอบครัวและบทบาทสําคัญของผู้หญิง Matrilineal เป็นโอกาสหนึ่ง ท ี่สองด้านของประวัติได้มาเผชญหน้ากัน ิ จักกายเป็นศิลปินทท ี่ ํางานสิงทอผู้มีช ่อเสียงท ื่ งในและต่างประเทศ งานท ั้ เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา ี่ ไม่เพียงแต่จะใชวัสดุท ้ ี่มาจากเนื้อผ้าเท่านั้น แต่ยังมีการประดับด้วยลูกปัด ปักลาย ถักลายและทําเป็น ควิลทเพื่อสร้างภาพมีช ์ วิตท ี จําแนกแยกแยะรวมท ี่ งสิ ั้ งของและเครื่องเตือนความทรงจําต่าง ๆ จักกายถือ ่ กําเนิด พํานักอาศัยและทํางานอยู่ที่ประเทศไทย เขาเคยศึกษาที่มหาวิทยาลัยในรัฐอินเดียนาและ นครฟิลาเดลเฟีย สหรัฐอเมริกา กับศิลปินชนนําในขณะนั้นอย่างบัดด์ สตัลเนเคอร์ ศิลปินท ั้ ี่สร้างสรรค์ งานเส้นใย โรนัลด์ มาร์คแมน ศิลปินทสร้างงานแนวป๊อบและจอยส์ สตอรีย์ ศิลปินผู้สร้างงานสิ ี่ งทอ่ 1 จักกายเดินทางกลับถึงเมืองไทยในชวงกลางทศวรรษ ่ 1990 มาพบกับประเทศที่กําลังประสบกับ วิกฤติทางการเมือง2 ตัวเขาเองก็ต้องพบความท้าทายในการแทรกตัวเข้าไปอยู่ในสังคมที่ยังไม่ค่อยรู้จัก งานศิลปะร่วมสมัยและยังคิดว่าศิลปะสิงทอเป็นเพียงงานหัตถกรรมของผู้หญิง ่ 3 จักกายแสดงทัศนะ ต่อประเด็นต่าง ๆ ในสังคมไทย
80
คลําค้นหนหลัง ว่าด้วยนิทรรศการ Matrilineal ของจักกาย ศิริบุตร โดย ชัยรัตน์ พลมุข 1 M.R. Pimsai Amranand, My Family, My Friends and I (Bangkok: Prok Amranand, 1977). “ข้าพเจ้าเกิดในบ้านผีสิง” เป็นประโยคเปิดในบันทึกความทรงจําของม.ร.ว. ปิ่มสาย สวัสดิวัตน ผู้มีศักดิ์ เป็น “ป้า” ของจักกาย ศิริบุตร และผู้ซึ่งชวิตและความตายของเธอได้ถูกนํามาถักทอเรียงร้อยอยู่ใน ี งานศิลปะว่าด้วยความทรงจําในครอบครัวกับแนวคิดเรื่องสายสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงในตระกูล น่าสนใจว่า การกล่าวถึงประสบการณ์หลอกหลอนในวัยเด็กนี้เป็นกลวิธีที่ผู้เขียนใชเพื่อเกริ ้ นนําสู่เรื่องราวว่าด้วย ่ สาแหรกของครอบครัวซึ่งสืบเชอสายมาจากตระกูลขุนนางและมีความสัมพันธ์ใกล้ช ื้ ดกับพระมหากษัตริย์ ิ มาหลายชวอายุคน ั่ “บ้านผีสิง” ท ี่กล่าวถึงนี้ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานเป็น ของขวัญสมรสแก่หม่อมเจ้าศุภสวัสดิวงศ์สนิท สวัสดิวัตน และหม่อมเสมอ สวัสดิวัตน ผู้เป็นบิดาและมารดา ์ ของม.ร.ว. ปิ่มสาย และเป็นผู้ตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะทรงประทับลี้ภัย ทางการเมืองในประเทศอังกฤษหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 อนึ่ง วิญญาณที่ปรากฏให้เห็นเพียงมือ ท ี่ยื่นมาจับมุ้งครอบเปลของม.ร.ว. ปิ่มสายขณะยังเป็นทารกนี้ คนในครอบครัวต่างสันนิษฐานว่าเป็นดวง พระวิญญาณของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ และสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชนีนาถ ิ พระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ม.ร.ว. ปิ่มสายฟื้ นความหลังว่า “ต่างเชอกันว่า ื่ ท ั้งสองพระองค์ทรงปลาบปลื้มพระทัยท ี่ได้ทอดพระเนตรเห็นหลานของน้องชาย” 1 โดยนัยนี้ วิญญาณใน เรื่องเล่าความทรงจําดังกล่าวจึงเป็นวิญญาณแห่งบรรพสตรี วิญญาณแห่งสายสัมพันธ์ระหว่างญาติ ฝ่ายหญิงซึ่งจักกาย ศิริบุตรในฐานะศิลปินได้นํามาถ่ายทอดและรําลึกถึงผ่านงานศิลปะ อัตชวประวัติของม ี .ร.ว. ปิ่มสายถูกเขียนค้างไว้ ด้วยเหตุที่เธอเสียชวิตอย่างกะท ี ันหันใน พ.ศ. 2520 ด้วย วัย 48 ปี หลังจากการเสียชวิตดังกล่าว หม่อมเสมอผู้เป็นมารดาได้ท ี ําหน้าที่บรรณาธิการเพื่อตีพิมพ์ บันทึกดังกล่าวแจกเป็นหนังสืองานศพ ผู้ที่มีโอกาสชมนิทรรศการ Matrilineal ของจักกาย ศิริบุตร ณ 100 Tonson Foundation กรุงเทพมหานคร อาจได้เห็นบันทึกความทรงจําเรื่อง My Family, My Friends and I ของม.ร.ว. ปิ่มสายจัดวางอยู่บนชนหนังสือท ั้ ี่มุมหนึ่งของห้องสมุดแกลเลอรี หนังสือ ดังกล่าววางเรียงอยู่กับหนังสืองานศพของม.ร.ว . สายสิงห์ ศิริบุตร (สวัสดิวัตน) หม่อมเสมอ สวัสดิวัตน และม.ร.ว. สมานสนิท สวัสดิวัตน ผู้เป็นแม่ ยาย และป้า ของศิลปินตามลําดับ หนังสืองานศพในฐานะ รูปแบบเฉพาะของงานเขียนที่เกิดขึ้นพร้อมๆ กับการเข้ามาของวิทยาการการพิมพ์ในชวงกลาง่ คริสต์ศตวรรษที่ 19 ถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมการแจกของชาร่วยในงานศพซึ่งเป็นการ ํ
1 คุณป้าของจักกายได้แก่ ม.ร.ว. ปิ่มสาย อัมระนันทน์ (คุณหญิงต้อ) นักเขียนที่มีผลงานหนังสือ Gardening in Bangkok ร่วมกับวิลเลียม วอร์เร็น ถูกฆาตกรรมอย่างป่าเถื่อน เมื่อจักกายอายุประมาณแปดเก้าปี ม.ร.ว. สายสวัสดี ทอมป์สัน (คุณหญิงหน่อย) เป็นคุณป้าที่เหลืออยู่คนสุดท้าย ก่อนถึงแก่กรรมเมื่อปี พ.ศ. 2565 และ ม.ร.ว. สมานสนิท กาญจนะวณิชย์ (คุณหญิงหนุ่น) ศิลปินบาติก มารดาของสมานรัชฎ์ กาญจนะวณิชย์ (อิง เค๋ ) นักสร้างภาพยนตร์ ส่วนคุณแม่ของจักกายคือ ม.ร.ว. สายสิงห์ ศิริบุตร (คุณหญิงหนิ่ง) [จักกาย, จดหมายอิเล็กทรอนิกส์, 6 พฤศจิกายน 2566] ประวัติครอบครัว กับงานศิลปะสิงทอ ่ ของจักกาย ศิริบุตร โดย จอห์น คลาร์ก ก่อนที่ศิลปินไทยระดับ ‘ดารา’ ไม่กี่คนจะมีชอเสียงระดับนานาชาติและก่อนท ื่ ี่ศิลปินผู้ชนะรางวัล การประกวดผลงานศิลปะระดับชาติจะได้รับการเชดชูโดยสถานะของมหาวิทยาลัยศิลปากรนั้น ตั้งแต่ช ิวง่ ปลายทศวรรษ 1970 เป็นต้นมาศิลปินไทยส่วนใหญ่ล้วนติดอยู่ในร่างแหความเป็นมาของครอบครัวและ ระบบอุปถัมภ์กันทั้งนั้น คํากล่าวนี้เป็นจริงอย่างยิงในกรณีของจักกายเนื่องจากครอบครัวของเขาผูกพัน ่ กับโครงสร้างที่สืบทอดมาจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) อีกสาเหตุหนึ่งก็คือ โศกนาฏกรรมของเครือญาติแขนงหนึ่งของเขา ได้แก่ การที่ นายชิต สิงหเสนีถูกประหารชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2498 ด้วยข้อสันนิษฐานว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อานันทมหิดลเมื่อปี พ.ศ. 2489 เหตุการณ์นั้นทาให้คุณป้าของเขาและบุตรสาวท ํ งเจ็ดคนมาอาศัยอยู่กับ ั้ ครอบครัวของจักกายหลังจากที่ย้ายจากบ้านของตระกูลสิงหเสนีริมแม่นํ้าเจ้าพระยามาที่บ้านเลขที่ 18 ซอยสุขุมวิท 28 ท ี่จักกายอาศัยอยู่มาตลอดตั้งแต่เกิด ชอนิทรรศการ ื่ Matrilineal นี้ขับเน้นบทบาทของผู้หญิงในครอบครัวไทยโดยเฉพาะอย่างยิงครอบครัว่ ของจักกาย เมื่อปี พ.ศ. 2566 เขาเขียนเล่าว่า เกือบตลอดชวิตผมสนใจแต่ญาติ ๆ ฝ่ายแม่ ตระกูลสวัสดิวัตนและสิงหเสนี คุณพ่อผมท ี ี่เพิงเสียไป ่ มาจากจังหวัดชยภูมิทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ท ั ่านพบกับคุณแม่ที่ ท ี่ ทํางานและสุดท้ายก็ได้ แต่งงานกันทั้ ง ๆ ท ี่ญาติฝ่ายแม่ไม่เห็นดีด้วยเพราะภูมิหลังของครอบครัวทั้งสองแตกต่างกันมาก ต่อมาคุณพ่อก็ได้รับการยอมรับจากการที่เขาก้าวหน้าในอาชพการงานและใช ี เวลาส่วนใหญ่อยู่ท ้ ี่ กรุงเทพฯ กลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลสิงหเสนีและสวัสดิวัตน ชวงปิดเทอมฤดูร้อนคุณพ่อ ่ เคยพาพวกเราไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่ ชยภูมิ แต่พอคุณปู่คุณย่าเสียเราก็ไม่ได้ไปกันอีก ท ัุกวันนี้ผม แทบไม่รู้จักญาติ ๆ ฝ่ายคุณพ่อเลย ในขณะที่ญาติ ๆ ฝ่ายคุณแม่นั้นเหมือนครอบครัวที่ผูกพันกัน อย่างแน่นแฟ้น เป็นครอบครัวที่พ่อแทบไม่มีบทบาท เป็นสังคมที่มีความคาดหวังกับเด็กผู้ชายมากพอ ๆ กับเด็กผู้ชายที่ โตมากับเด็กผู้หญิง
112 Memento Mori Embroidery Workshop เวิร์คช็อปการปักผ้า Memento Mori Conducted by Jakkai Siributr, this workshop invites its participants to deal with grief, loss and bereavement through communal participation and sharing. Acting symbolically as a reminder of the inevitability of death, the workshop engages the participants in embroidering and sewing techniques on the garments that once belonged to the loved ones to reinforce the notion of the therapeutic act of remembering. By way of holding those garments, touching them, and working on them, the participants find a creative and healing space to process their grief and to connect with others who share similar experiences, thus finding solace in solidarity. ดําเนินกิจกรรมโดยจักกาย ศิริบุตร เวิร์คชอป็ Memento Mori นั้นเชญชวนให้ผู้เข้าร่วม ิ กิจกรรมมาร่วมกันทําความเข้าใจถึงการสูญเสียและการจา กลาผ่านการมีส่วนร่วม และแบ่งปัน เรื่องราวกับคนอื่นๆ โดยกิจกรรมเวิร์คชอปนี้ท ็ ํา หน้าที่เป็นเครื่อง เตือนใจถึงความตายซึ่งเป็น สิงหลีกเลี่ยงไม่ได้ ่ โดยให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้ปัก และตัดเย็บเสื้อผ้า ที่ครั้งหนึ่ง เคยเป็นของคน ท ี่ตนรัก เพื่อเสริมสร้างการเยียวยาความทรงจํา ผ่านการจับ การสัมผัส และการทํางานร่วมกัน กับเสื้อผ้าเหล่านั้น ผู้เข้าร่วมกิจกรรม จะได้พบกับพื้นที่สําหรับการสร้างสรรค์ และการเยียวยา พื้นที่เพื่อการจัดการกับความเศร้าโศก และยังเชอมโยงกับผู้อื่นท ื่ ี่มาร่วมแบ่งปันประสบการณ์ ท ี่คล้ายคลึงกัน จนได้พบกับสิงท่ ี่ปลอบประโลมใจร่วมกัน
113
114 Mattana Snidvongs na Ayudhya Ikebana Workshop เวิร์คช็อปอิเคบานะ Timeless Blossoms Providing a visually striking and emotionally resonant experience, the floral artist Mattana Snidvongs na Ayudhya will be conducting the Ikebana workshop to reflect on the ephemeral and transitory nature of life – sentiments that underpin the framework of the exhibition. Further to this, the workshop is intended to honour Jakkai Siributr’s grandmother, Mom Samoe, and her memory as an Ikebana expert. The workshop Timeless Blossoms invites participants to delve into the art of Ikebana by finding beauty in the circle of life. To do so, the workshop takes a dualistic approach, combining the vibrancy of fresh flowers with the fading grace of dried plants. The central theme of Timeless Blossoms revolves, in fact, around the act of blending past and present, creating arrangements that echo the enduring elegance found in the passage of time. In addition to the designed workshop, Mattana will create and display a series of Ikebana arrangements for the entire duration of the exhibition, using the same vessels Mom Samoe used for her arrangements, establishing a dialogue with each work in Matrilineal. เพื่อมอบประสบการณ์ที่ดังก้องในความรู้สึกและสร้างความประทับใจต่อสายตา มัทนา สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ศิลปินนักจัดดอกไม้ได้ออกแบบกิจกรรมเวิร์คชอปอิเคบานะขึ้น เพื่อสะท ็ อนถึงธรรมชาติของช ้ วิตท ี ี่ไม่จีรังถาวรและ เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ซึ่งเป็นความรู้สึกตั้งต้นทสนับสนุนแนวทางของนิทรรศการ กิจกรรมเวิร์คช ี่ อปในครั้งนี้ ็ ยังถูกจัดขึ้นเพื่อแสดงความเคารพต่อหม่อมเสมอ ผู้เป็นยายของจักกาย ศิริบุตร และความทรงจําของเธอในฐานะ ผู้เชยวชาญด้านการท ี่ าอิเคบานะอีกด้วย ํ กิจกรรมเวิร์คชอป ็ “Timeless Blossoms” เชญชวนให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้ลงลึกไปกับศิลปะแห่งการท ิ ํา อิเคบานะ พร้อมกับค้นหาความงามภายในวัฏจักรของชวิต กิจกรรมเวิร์คช ี อปในครั้งนี้เป็นการใช ็ แนวคิดแบบ ้ ทวิลักษณ์ (Dualistic) มาผสมผสานความมีชวิตช ี วาของดอกไม้สดเข้ากับความงามจากการเสื่อมสลายของพืชแห้ง ี ใจความหลักของ "Timeless Blossoms" นั้นเกี่ยวข้องกับการผสานรวมระหว่างอดีตและปัจจุบัน สู่การจัดดอกไม้ที่สะท้อนความงดงามอันยั่งยืนและสามารถค้นพบได้ในกาลเวลา นอกจากกิจกรรมเวิร์คชอปแล้ว มัทนายังได้สร้างสรรค์และแสดงผลงานการจัดอิเคบานะตลอดระยะเวลาของ ็ นิทรรศการ โดยใชภาชนะท้ ี่หม่อมเสมอเคยใชในการจัดดอกไม้ เพื่อเข้ามาสร้างบทสนทนากับผลงานแต่ละช ้นิ้ ภายในนิทรรศการ Matrilineal
115
About the Artist Jakkai Siributr Jakkai Siributr is known primarily for his textile and embroidery works, and his installations increasingly offer an element of audience participation. Siributr is concerned with the unofficial histories that have been written out of Thai account as well as intersections between personal and regional histories. He creates a delicate tension between his subject matter — ongoing conflict driven by nationalistic discrimination against minorities — and the visual sensuality of his chosen form and materials. More recently he has begun to work with various communities through embroidery workshops including refugees on the Thai-Myanmar border and the USA. He also worked with the Thai Government on a social developmental program in remote areas of Mozambique. Studying and residing in the USA for nearly ten years, Siributr earned his BA in Textiles/Fine Arts, at Indiana University Bloomington in 1992 and MS in Printed Textile Design at the Philadelphia University in 1996. He was an instructor at Thammasat University’s Faculty of Fine and Applied Arts from 1996-2003. His exhibition history includes: Garmenting: Costume as Contemporary Art at The Museum of Art and Design, New York (2022), 9th Asia Pacific Triennial of Centemporary Art (2018), Bangkok Art Biennale (2018), Dhaka Art Summit (2018), PATANI SEMASA, MAIIAM Contemporary Art Museum (2017); DISPLACED, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand (2017); First Look: Collecting Contemporary at the Asian, Asian Art Museum, San Francisco; Transient Shelter (2015); Viewpoints and Viewing Points – the 2009 Asian Art Biennial, National Taiwan Museum of Fine Arts (2009); and ArtPosition, Murten, Switzerland (2005); among others. His work is included in the collections of the Singapore Art Museum; Asian Civilization Museum, Singapore; Queensland Gallery of Art / Gallery of Modern Art, National Taiwan Museum of Fine Art; Asian Art Museum of San Francisco; the Bill and Melinda Gates Foundation, USA; and the Vehbi Koc Foundation, Istanbul, FENIX, Rotterdam, Netherlands. The Centre for Heritage, Arts and Textiles ( CHAT/The Mills ) will present his first major survey in November 2023. 120
เกี่ยวกับศิลปิน จักกาย ศิริบุตร เป็นที่รู้จักจากผลงานจากสิงทอและผ้าปักอันโดดเด่นของเขาและผลงานศิลปะจัดวางของเขายังเช ่ ญชวนให้ผู้ชมเข้ามามี ิ ส่วนร่วมมากขึ้นเรื่อยๆจักกายนั้นมีความสนใจเกี่ยวกับเกร็ดทางประวัติศาสตร์ที่ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยรัฐไทยตลอดจนจุดตัด ระหว่างประวัติศาสตร์ส่วนตัวและประวัติศาสตร์ของชาติเขาสร้างความตึงเครียดที่ละเอียดอ่อนขึ้นระหว่างแรงดึงดูดทาง สายตาของรูปร่างและวัสดุที่เขาเลือกกับเนื้อหาที่เขาสนใจเชน่ ประเด็นความขัดแย้งที่กําลังดําเนินอยู่ซึ่งมีแรงขับเคลื่อน จากการเลือกปฏิบัติระหว่างชนชาติต่อชนกลุ่มน้อยเมื่อไม่นานมานี้จักกายได้เริมท่ํางานกับชุมชนต่างๆผ่านการเวิร์คชอป็ เย็บปักถักร้อย ซึ่งรวมถึงกลุ่มผู้ลี้ภัยทอยู่บริเวณชายแดนไทยเมียนมาร์ ี่ และกลุ่มผู้ลี้ภัยในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เขายัง ได้ทํางานร่วมกับรัฐบาลไทยในโครงการพัฒนาสังคมในพื้นที่ห่างไกลของประเทศโมซัมบิก จักกายอาศัยและศึกษาอยู่ที่ สหรัฐอเมริกาเป็นระยะเวลาเกือบสิบปีเขาสําเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีจากสาขา Textiles/Fine Arts จากมหาวิทยาลัย Indiana University Bloomington ในปีพ.ศ. 2535 และระดับปริญญาโท ในสาขา Printed Textile Design ที่มหาวิทยาลัยฟิลาเดลเฟีย (Philadelphia University) ในปีพ.ศ. 2539 จักกายเคยเป็นอาจารย์ สอนอยู่ที่คณะศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในชวงปี ่พ.ศ. 2539-2546 นิทรรศการที่ผ่านมาของเขา ได้แก่ Garmenting: Costume as Contemporary Art ที่ The Museum of Art and Design เมืองนิวยอร์ก ในปีพ.ศ.2565, เทศกาลศิลปะ 9th Asia Pacific Triennial of Centemporary Art ที่ประเทศออสเตรเลีย ในปีพ.ศ.2561, เทศกาลศิลปะ บางกอก อาร์ต เบียนนาเล่ ครั้งที่ 1 ในปีพ.ศ.2561, งานแสดงศิลปะ 4th Dhaka Art Summit ที่ Bangladesh Shilpakala Academy ประเทศบังกลาเทศ ในปีพ.ศ. 2561, นิทรรศการ Patani Semasa ปาตานีร่วมสมัย: นิทรรศการศิลปะจากภูมิภาคปาตานีที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยใหม่เอี่ยม จังหวัด เชยงใหม่ ี ในปีพ.ศ.2560, นิทรรศการ DISPLACED ที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ในปีพ.ศ. 2560, นิทรรศการ First Look: Collecting Contemporary at the Asian ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเชยี เมืองซานฟรานซิสโก, นิทรรศการ Transient Shelter ในปีพ.ศ.2558, เทศกาลศิลปะ Viewpoints and Viewing Points – the 2009 Asian Art Biennial ที่ National Taiwan Museum of Fine Arts ในปีพ.ศ. 2552 และนิทรรศการ ArtPosition ที่เมือง Murten ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปีพ.ศ.2548 และอื่นๆนอกจากนี้ผลงานของเขารวมอยู่ในคอลเลกชนของั พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์หลากหลายที่ทั่วโลก เชนพิพิธภัณฑ์ ่ Singapore Art Museum และ Asian Civilization Museum ประเทศสิงคโปร์, หอศิลป์ Queensland Gallery of Art / Gallery of Modern Art ประเทศออสเตรเลีย, พิพิธภัณฑ์ National Taiwan Museum of Fine Art Asian Art ประเทศไต้หวัน, พิพิธภัณฑ์ Museum of San Francisco และมูลนิธิ the Bill and Melinda Gates Foundation สหรัฐอเมริกา, มูลนิธิ the Vehbi Koc Foundation เมือง Istanbul ประเทศตุรกี, พิพิธภัณฑ์ FENIX เมือง Rotterdam ประเทศ เนเธอแลนด์และ The Centre for Heritage, Arts and Textiles ( CHAT/The Mills ) ฮ่องกง ที่จะนําเสนอการสํารวจครั้งใหญ่ในผลงาน ของจักกายเป็นครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน 2566 121
Loredana Pazzini-Paracciani is an independent scholar and curator of Southeast Asian contemporary art. Her research and curatorial practice revolve around critical sociopolitical issues in Southeast Asia, advocating a counter-hegemonic and non-Western-centric discourse. Her articles have appeared in several academic journals such as Visual Anthropology, Routledge UK; Photographies, Routledge and University of Westminster UK; Frames Cinema Journal, University of St Andrews, UK; Convocarte: Revista de Ciências da Arte, Lisbon University, Portugal; and M.A.tter Unbound, LASALLE College of the Arts, Singapore, among others. Together with Patrick D. Flores, she co-edited the anthology Interlaced Journeys: Diaspora and the Contemporary in Southeast Asian Art, published in 2020 by Osage Art Foundation, Hong Kong. Notable museum exhibitions she has curated include Déjà vu: When the Sun Rises in the West solo show by Natee Utarit at Silpakorn Art Center, Bangkok (2022); Homecoming /Eventually at UP Vargas Museum, Manila, Philippines (2021) ; Diaspora: Exit, Exile, Exodus of Southeast Asia at MAIIAM Contemporary Art Museum, Thailand (2019); and Architectural Landscapes: SEA in the Forefront for InToAsia: Time Based Art Festival 2015 at Queens Museum, New York. In 2022 Loredana curated the online program for the ASEAN-EU Cultural Festival titled “Youth Voices” to celebrate the 45th anniversary of ASEAN-EU cross-cultural relations. She served as one of the curators for the Bangkok Art Biennale 2022. About the Curator Loredana Pazzini-Paracciani 122
เกี่ยวกับภัณฑารักษ์ Loredana Pazzini-Paracciani เป็นนักวิชาการอิสระและภัณฑารักษ์ด้านศิลปะร่วมสมัยเอเชยตะวันออกเฉียงใต้งานวิจัยและการปฏิบัติงานด้าน ี ภัณฑารักษ์ของเธอมีความเกี่ยวเนื่องกับประเด็นสังคมการเมืองที่สําคัญในพื้นที่เอเชยตะวันออกเฉียงใต้ ี และสนับสนุน แนวคิดการโต้ตอบต่ออํานาจนํา (Counter-Hegemonic) และแนวคิดการไม่ยึดตะวันตกเป็นศูนย์กลาง (non-Western-centric) บทความของเธอปรากฏในวารสารวิชาการหลายฉบับ เชนบทความ่ Visual Anthropology ตีพิมพ์โดยวารสาร Routledge, บทความ Photographies ตีพิมพ์โดยวารสาร Routledge และมหาวิทยาลัย University of Westminster และบทความ Frames Cinema Journal ตีพิมพ์โดยมหาวิทยาลัย University of St Andrews สหราชอาณาจักร, บทความ Convocarte: Revista de Ciências da Arte ตีพิมพ์โดยมหาวิทยาลัย Lisbon University ประเทศโปรตุเกส, บทความ M.A.tter Unbound ตีพิมพ์โดยมหาวิทยาลัย LASALLE College of the Arts ประเทศสิงคโปร์และอื่นๆนอกจากนี้เธอยังเป็นบรรณาธิการร่วมกับ Patrick D. Flores ในหนังสือรวม บทความ Interlaced Journeys: Diaspora and the Contemporary in Southeast Asian Art ซึ่งตีพิมพ์ใน ปีพ.ศ. 2563 โดย มูลนิธิ Osage Art Foundation ฮ่องกง และเธอยังมีผลงานด้านภัณฑารักษ์ที่โดดเด่น เชนในนิทรรศการ ่ Déjà vu: When the Sun Rises in the West นิทรรศการเดี่ยวของศิลปินนทีอุตฤทธิ์ที่หอศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร กรุงเทพฯ ในปีพ.ศ.2565, นิทรรศการ Homecoming /Eventually ที่พิพิธภัณฑ์ UP Vargas Museum กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ในปีพ.ศ.2564, นิทรรศการ Diaspora: Exit, Exile, Exodus of Southeast Asia ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยใหม่เอี่ยม (MAIIAM Contemporary Art Museum) ประเทศไทย ในปีพ.ศ.2562, นิทรรศการกลุ่ม Architectural Landscapes: SEA in the Forefront ในเทศกาลศิลปะ InToAsia: Time Based Art Festival ปีพ.ศ.2558 ที่พิพิธภัณฑ์ Queens Museum นิวยอร์ก ในปีพ.ศ. 2565 เธอได้เป็นภัณฑารักษ์ในโครงการออนไลน์ ASEAN-EU Cultural Festival ภายใต้ชอื่ “Youth Voices” เพื่อเป็นการเฉลิม ฉลองครบรอบ 45 ปีความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมสหภาพยุโรป-อาเซียน และเธอยังเป็นหนึ่งในภัณฑารักษ์ของ เทศกาลศิลปะบางกอก อาร์ต เบียนนาเล่ ในปีพ.ศ.2565 123
About Guest Writers John Clark John Clark is Professor Emeritus in Art History at the University of Sydney where he retired after twenty-one years’ teaching in 2013. He wrote Modern Asian Art in 1995 in Japan and this was published in 1998 at Craftsman House, Sydney, and University of Hawai’i Press. His Asian Modernities: Chinese and Thai art of the 1980s and 1990s, Sydney, Power Publications, 2010, won the Best Art Book Prize of the Art Association of Australia and New Zealand in 2011. Modernities of Chinese Art, and Modernities of Japanese Art came out from Brill in 2010 & 2013. His book The Asian Modern, 1850s–1990s which examines twenty-five Asian artists in five generations from the 1850s to 1990s, was published by the National Gallery of Singapore in March 2021, and attracted many reviews including in ArtMargins, 2023. His articles on modern Thai art include ‘Montien Boonma and Modern Thai Sculpture’, 2004; ‘ “Tradition” in Thai Modern Art’, 2020; ‘A History of Phaiboon Suwannakudt (1925-1982)’, [with Phaptawan Suiwannakudt], 2021; and essays on the writings of Veeraporn Nithiprapha in 2020 and 2022. He is now writing about The story of Defun by Siriworn Kaekwan. จอห์น คลาร์ก จอห์น คลาร์กเป็นศาสตราจารย์เกียรติคุณประจําสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะที่มหาวิทยาลัยซิดนีย์ ซึ่งเขาเกษียณในปีพ.ศ.2556 หลังจากที่ได้สอนมาเป็นเวลากว่ายี่สิบเอ็ดปี ในปีพ.ศ. 2538 เขาได้เขียน หนังสือ Modern Asian Art ณ ประเทศญี่ปุ่น และได้รับการตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2541 ท ี่สํานักพิมพ์ Craftsman House ประเทศออสเตรเลีย และที่สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาวาย (University of Hawai'i Press) ต่อมาเขาได้ตีพิมพ์หนังสือ Asian Modernities: Chinese and Thai art of the 1980s and 1990s ในปีพ.ศ. 2553 โดยสํานักพิมพ์ Power Publications ประเทศ ออสเตรเลีย ซึ่งได้รับรางวัลหนังสือศิลปะยอดเยี่ยมจากสมาคมศิลปะแห่งออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ (The Art Association of Australia and New Zealand – AAANZ) ในปีพ.ศ.2554 และยังได้ ตีพิมพ์หนังสือ Modernities of Chinese Art, and Modernities of Japanese Art กับ สํานักพิมพ์ Brill ประเทศเนเธอร์แลนด์ในปีพ.ศ. 2553 และปีพ.ศ. 2556 ในเวลาต่อมาหนังสือ The Asian Modern, 1850s–1990s ท ี่เขาได้ค้นคว้าเกี่ยวกับศิลปินชาวเอเชยยี่สิบห้าคนในห้าช ี วงวัย ่ ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1850 ถึงทศวรรษที่ 1990 ซึ่งตีพิมพ์โดย National Gallery of Singapore ในเดือนมีนาคม พ.ศ.2564 ได้รับความสนใจและถูกกล่าวถึงเป็นอย่างมาก รวมถึงบทวิจารณ์ใน วารสาร ArtMargins ปี 2023 นอกจากนี้เขายังได้เขียนบทความเกี่ยวกับศิลปะสมัยใหม่ในประเทศไทยอีกด้วย เชนบทความ ่ ‘Montien Boonma and Modern Thai Sculpture’ ตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2547 บทความ ‘ “Tradition” in Thai Modern Art’ ตีพิมพ์ในปีพ.ศ.2563 ‘ประวัติไพบูลย์ สุวรรณกูฏ (2468-2525)’ ร่วมกับ ภาพตะวัน สุวรรณกูฏ ในปีพ.ศ. 2564 และบทความเกี่ยวกับงานเขียนของ วีรพร นิธิประภา ในปีพ.ศ. 2563 และ 2565 โดยในปัจจุบันเขากําลังเขียนบทความเกี่ยวกับนวนิยาย The Story of Defun ของสิริวร แก้วขวัญ 124
Chairat Polmuk Chairat Polmuk is Assistant Professor in literary studies at the Department of Thai, Faculty of Arts, Chulalongkorn University, where he teaches Southeast Asian languages and literature, cultural theory, and media studies. He received a PhD in Asian Literature, Religion and Culture from Cornell University. His research focuses on affective and intermedial aspects of post-Cold War literature and visual culture, especially in Thailand, Laos and Cambodia. He is a member of the editorial collective of Southeast of Now: Directions in Contemporary and Modern Art in Asia. ชยรัตน์ พลมุข ั ชยรัตน์ พลมุข เป็นผู้ช ั วยศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีศึกษา ประจําภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ ่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยสอนภาษาและวรรณคดีเอเชยตะวันออกเฉียงใต้ ทฤษฎีวัฒนธรรม ี และสื่อศึกษา สําเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในสาขาวรรณคดี ศาสนา และวัฒนธรรมเอเชย ี มหาวิทยาลัยคอร์เนล มีความสนใจและงานวิจัยเกี่ยวกับมิติทางผัสสารมณ์และสหสื่อของวรรณกรรม และวัฒนธรรมทัศนาการ โดยเฉพาะในบริบทไทย ลาว และกัมพูชา นอกจากนี้ยังเป็นกองบรรณาธิการ วารสาร Southeast of Now: Directions in Contemporary and Modern Art in Asia. About Collaborators Mattana Snidvongs na Ayudhya Nuna Floral Studio Mattana Snidvongs na Ayudhya, a distinguished floral artist with a captivating journey in the world of design. Formerly an interior stylist at Living ETC magazine and acclaimed for her set design in advertising and commercial ventures, Mattana's artistic prowess extends to the realm of Ikebana. With over a decade of dedicated practice, she now proudly serves as an instructor at the esteemed Sogetsu Ikebana school. Mattana's unique approach to Ikebana is characterized by freestyle expression, where she fearlessly explores diverse materials to craft mesmerizing art forms. Her workshops promise an immersive experience, inviting participants to discover the boundless creativity that flourishes within the world of floral sculpture and installations. Join Mattana Snidvongs na Ayudhya on a journey where tradition meets innovation, and every bloom tells a story of artistic freedom. มัทนา สนิทวงศ์ณ อยุธยา ศิลปินนักจัดดอกไม้ผู้มีเส้นทางในโลกของการออกแบบที่น่าสนใจ ก่อนหน้านี้มัทนาเคยเป็นสไตลิสต์ของ นิตยสาร Living ETC และได้รับการชนชมจากการออกแบบฉากโฆษณาและการออกแบบเช ื่ งพาณิชย์ ิ ความสามารถทางศิลปะของมัทนาได้ขยายไปสู่ขอบเขตของอิเคบานะด้วยการฝึกฝนอย่างทมเทเป็นเวลา ุ่ กว่าสิบปี โดยในปัจจุบันเธอยังเป็นผู้สอนในสถาบันสอนทําอิเคะบานะ “Sogetsu” อีกด้วย ผลงาน อิเคบานะของมัทนานั้นมีลักษณะเฉพาะตัวที่โดดเด่นไปด้วยการแสดงออกอย่างไร้ข้อจํากัด เธอไม่กลัว 125
ท ี่จะลองสํารวจเข้าไปในวัสดุที่มีความหลากหลายเพื่อสร้างผลงานศิลปะที่มีรูปลักษณ์อันน่าสนใจ กิจกรรมเวิร์คชอปของเธอนั้นยังสร้างประสบการณ์ท ็ ี่ เชญชวนให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้เข้ามาค้นพบความ ิ คิดสร้างสรรค์อันไร้ขอบเขตทเบ่งบานในโลกของประติมากรรมแห่งดอกไม้และการจัดวาง การร่วมเดินทาง ี่ ไปกับมัทนา สนิทวงศ์ ณ อยุธยา จะนําประเพณีไปพบกับนวัตกรรม และทุกการผลิบานนั้น จะบอกเล่าเรื่องราวของอิสรภาพทางศิลปะ Sumanatsya Voharn Kintsugi by Rakker Sumanatsya Voharn is a product designer and associate professor in the Design Division of the Faculty of Fine Arts at Chiang Mai University. She has a strong interest in local handicrafts in contemporary context, as well as the value of leftover materials and scraps. She recognizes that design has a significant impact on both production and consumption behavior. While producing something, we may unknowingly be causing harm to other things. Sumanatsya consistently collaborates with numerous local craftsmen around northern Thailand. She completed her Ph.D. in design arts at Silpakorn University in 2015. In 2013, Sumanatsya decided to focus on Asian Lacquerware by participating in the Asian Lacquer Craft Exchange Program, which emphasizes in-depth research and development of lacquerware in Southeast Asia. Sumanatsya was also invited to present her research, exhibit her design products, and conduct workshops in the USA, Europe, and various countries in Asia. She received funding from the Hitachi Foundation to study Japanese lacquer techniques, specifically 'Kanshitsu' and 'Kintsugi,' under Professor Sakurako Matsushima at Utsunomiya University, Japan. Subsequently, in 2017, Sumanatsya established her "Rakker" Kintsugi Studio in Chiang Mai. สุมนัสยา โวหาร สุมนัสยา โวหาร เป็นนักออกแบบผลิตภัณฑ์ และผู้ชวยศาสตราจารย์ประจําสาขาวิชาการออกแบบ ่ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชยงใหม่ สุมนัสยามีความสนใจเป็นอย่างมากในงานหัตถกรรมท ี ้องถินท่ ี่ อยู่ในบริบทร่วมสมัย รวมถึงคุณค่าของเศษวัสดุเหลือใช เธอตระหนักดีว่าการออกแบบนั้นมีผลกระทบ ้ เป็นอย่างมากต่อกระบวนการผลิตและพฤติกรรมการบริโภค รวมถึงในการผลิตบางสิงบางอย่างนั้นอาจ ่ สร้างผลกระทบต่ออีกสิงหนึ่งโดยท ่ เราไม่รู้ตัว โดยสุมนัสยาท ี่ างานร่วมกันกับช ํ างฝีมือในท ่ องถิ ้ นภาคเหนือ่ ของประเทศไทยอยู่อย่างต่อเนื่อง และเธอได้จบการศึกษาในระดับดุษฏีด้านศิลปะการออกแบบจาก มหาวิทยาลัยศิลปากรในปีพ.ศ. 2558 ในปี 2556 สุมนัสยาตัดสินใจมุ่งเน้นศึกษาเกี่ยวกับเครื่องเขินในเอเชย ี (ภาชนะลงรัก) โดยเข้าร่วมใน โครงการแลกเปลี่ยน Asian Lacquer Craft Exchange Program ซึ่งเป็นโครงการวิจัยและพัฒนา เครื่องเขินในภูมิภาคเอเชยตะวันออกเฉียงใต้ สุมนัสยายังได้รับเช ี ญให้เสนองานวิจัย แสดงผลงานการ ิ ออกแบบผลิตภัณฑ์ และจัดกิจกรรมเวิร์คชอป ท ็ ั้งในสหรัฐอเมริกา ยุโรป และประเทศต่างๆ ในเอเชย ี โดยเธอได้รับเงินทุนจาก Hitachi Foundation เพื่อไปศึกษาเทคนิคการลงรักของประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะ “คันชสึิ ” (Kanshitsu) และ “คินสึงิ” (Kintsugi) ภายใต้การดูแลของศาสตราจารย์ซากุระโกะ มัตสึชมะ ิ (Sakurako Matsushima) ท ี่มหาวิทยาลัยอุสึโนมิยะ (Utsunomiya University) ประเทศญี่ปุ่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2560 สุมนัสยาได้ก่อตั้งสตูดิโอคินสึงิ "Rakker" ขึ้นที่ เชยงใหม่ ี 126
Meeratchata Rujinarong Mee+ Studio Meeratchata Rujinarong (1991) hails from Bangkok, Thailand, where he inherited a rich artistic legacy from his family. Raised by his father, Tinnakorn Rujinarong, a distinguished architect, and his uncle, Gunn Rujinarong, an accomplished musician, these formative influences paved Meeratchata's path toward the captivating world of art and design. Following his graduation in Communication Design in 2014, Meeratchata embarked on his artistic journey. His academic thesis, "Meanwhile camera," blossomed into the captivating "RGB Installation," in collaboration with RMA Institute. It transformed spaces into immersive galleries of education and enlightenment, showcasing the intricate interplay of design and photography. His works garnered recognition at prestigious events, including the Wonderfruit Festival 2014 and the Photobangkok Festival 2015. Meeratchata pursued an MA in product design in Milan, Italy, where he connected with luminaries of Italian design. Returning home, he founded "Mee+ Studio," a product design studio specializing in creating innovative and functional designs. With a team of experienced designers, they are committed to delivering high-quality products that exceed their clients' expectations. The studio's approach centers on comprehending clients' needs, offering tailored solutions that align with their requirements, and dedicates to creating designs that blend aesthetics with practicality and sustainability. มีรัชต รุจิณรงค์ มีรัชต รุจิณรงค์ (2534) อาศัยอยู่ที่กรุงเทพฯ ประเทศไทย เขาได้รับอิทธิพลทางศิลปะมาจากครอบครัว ของเขา คุณพ่อของเขา ทินกร รุจิณรงค์ สถาปนิกผู้มีชอเสียง และคุณลุงของเขา กันต์ รุจิณรงค์ ื่ นักดนตรีผู้ประสบความสําเร็จ อิทธิพลทางความคิดเหล่านี้ได้ปูทางให้มีรัชตสนใจในโลกแห่งศิลปะและ การออกแบบ หลังจากเขาสําเร็จการศึกษาจากสาขาการออกแบบนิเทศศิลป์ (Communication Design) ในปี พ.ศ. 2557 มีรัชตก็ได้เริมต้นเส้นทางสายศิลปะของตนเอง วิทยานิพนธ์ของเขาในหัวข้อ ่ "Meanwhile Camera" ได้ขยับขยายไปสู่ผลงานศิลปะจัดวางที่น่าสนใจอย่าง "RGB Installation" โดยความร่วมมือกับ RMA Institute ผลงานชนนี้เปลี่ยนพื้นท ิ้ ี่ต่างๆ ให้กลายเป็นพื้นที่จัดแสดงผลงาน ท ี่เอื้อต่อการเรียนรู้และการส่งเสริมทางความคิด ด้วยการแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนของภาพถ่ายและ การออกแบบท ี่มีอิทธิพลซึ่งกันและกัน นอกจากนี้ผลงานของเขายังได้รับการยอมรับจากเทศกาลที่มี ชอเสียงต่างๆ เช ื่ นในงานเทศกาล ่ “Wonderfruit Festival 2014” และเทศกาลภาพถ่ายนานาชาติ “Photobangkok Festival 2015” ในเวลาต่อมามีรัชตได้สําเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านการ ออกแบบผลิตภัณฑ์ ที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี ซึ่งเป็นที่ ท ี่ ทําให้เขาได้เชอมต่อกับผู้คนท ื่ ี่มีความ สามารถด้านการออกแบบในอิตาลี เมื่อเดินทางกลับมายังประเทศไทย เขาได้ก่อตั้ง "Mee+ Studio" ซึ่งเป็นสตูดิโอออกแบบผลิตภัณฑ์ที่ เชยวชาญด้านการสร้างสรรค์ผลงานการออกแบบเช ี่ งนวัตกรรมและ ิ สามารถใชงานได้จริง ด้วยท ้ ีมนักออกแบบที่มีประสบการณ์ พวกเขามุ่งมั่นที่จะส่งมอบผลิตภัณฑ์ที่ คุณภาพสูงเกินกว่าความคาดหวังของลูกค้า ด้วยแนวทางของสตูดิโอมุ่งเน้นไปที่การเข้าใจความต้องการ ของลูกค้า นําเสนอถึงการแก้ปัญหาที่สามารถปรับแต่งให้สอดคล้องกับความต้องการของพวกเขาได้ และ ทมเทให้กับการสร้างสรรค์การออกแบบท ุ่ ี่ผสมผสานสุนทรียภาพเข้ากับการใชงานจริงและความยั่งยืน ้ 127
MATRILINEAL By Jakkai Siributr Curated by Loredana Pazzini-Paracciani 30 November 2023 – 26 May 2024 100 Tonson Foundation Founder: Ek-Anong (Aey) Phanachet 100 Tonson Foundation Team: Manie Bootaranark Q Nuchanart Ormsby Earth Songsriwilai Installation Team: Paraform Studio Ltd., Part. Collaborators: Meeratchata Rujinarong, Mee+ Studio Mattana Snidvongs na Ayudhya, Nuna Floral Studio Sumanatsya Voharn, Rakker Studio Writers: John Clark Loredana Pazzini-Paracciani Chairat Polmuk Text translator: Carina Chotirawe Graphic Designers: Kelvin Wong Weerayut Kongtib KKELVIN Co., Ltd. Photographers: Manit Dejsupha Preecha Pattaraumpornchai Pirat Wonwai Number of copies: 200 Printer: Parbpim Printing Publisher: 100 Tonson Foundation Special Thanks: Passapak Klomsakul Somsri Pongchan Jaruwan Rompipat Nyi Nyi San Aon Phaptawan Suwannakudt InClay Studio Slow Hands Studio
About 100 Tonson Foundation Over the past 18 years, 100 Tonson has been a forefront contemporary art gallery in Thailand and Asia. The gallery has mounted over 100 exhibitions and programs of both local and international artists. Since 2015 we have supported artists and curators in their ambitious experimentations and through long-term programming, while generating greater cultural exposure to the public at large. In 2020, 100 Tonson Gallery officially transitioned into a non-profit organization under the name 100 Tonson Foundation. All profits and donations directly support the production of exhibition and new commissions while allowing us to keep our diverse public programs free for visitors. 100 Tonson Foundation aims to further elevate the stature of Thai contemporary art internationally, as well as to support the progress of the local art community. The foundation provides opportunity for artists to exhibit across all art disciplines at its unique Christian Liaigre designed space in the heart of Bangkok. The scope of the foundation’s support stretches beyond these white-cube walls. The foundation establishes relationships and collaborations with renowned international museums and art institutions. 100 Tonson Foundation 100 Soi Tonson, Lumpini, Pathumwan, Bangkok, Thailand 10330 www.100tonsonfoundation.org [email protected] +662 010 5813 +6698 789 6100 132