คำยืมจากภาษาต่างประเทศ

คำยืมจากภาษาต่างประเทศ นางสาวกิตติมาพร ช่วยรักษา เลขที่18
นางสาวณีรนุช ชัชวาลย์ เลขที่25
นางสาวภัทรสุดา​รามพ​ิชัย​เลขที่38

คำยืมจากภาษาจีน คำยืมจากภาษาอังกฤษ คำยืมจากภาษาญี่ปุ่น
1.การทับศัพท์ โดยการถ่ายเสียงและถอดตัวอักษร คำยืมจากภาษาอังกฤษโดยวิธีการทับศัพท์มีจำนวนมาก แต่คนไทยนิยมใช้คำทับ
ศัพท์มากกว่า เพราะเข้าใจง่าย สื่อสารได้ชัดเจน เช่น ๑. ภาษาญี่ปุ่นไม่มีวรรณยุกต์ เช่น กิโมโน ซาบะ วาซา

ภาษาจีน คำภาษาอังกฤษ คำทับศัพท์ บิ
๑.นำมาเป็นชื่ออาหารการกิน เช่น ก๋วยเตี๋ยว เต้าทึง แป๊ะซะ เฉาก๊วย จับฉ่าย ๒. คำยืมภาษาญี่ปุ่นที่นำมาใช้ในภาษาไทยมักใช้คำทับ
game =เกม ศัพท์ เช่น ยูโด ซากุระ ซูชิ
เป็นต้น ตัวอย่างคำภาษาญี่ปุ่นที่นำมาใช้ในภาษาไทย
๒.เป็นคำที่เกี่ยวกับสิ่งของเครื่องใช้ที่เรารับมาจากชาวจีน เช่น ตะหลิว ตึก cartoon =การ์ตูน clinic=คลินิก ๑. คำที่เกี่ยวกับอาหาร เช่น ยากิโซบะ สุกี้ยากี้ ซูชิ ซาบะ
วาซาบิ โมจิ
เก้าอี้ เก๋ง ฮวงซุ้ย technology =เทคโนโลยี ๒. คำที่เกี่ยวกับกีฬา เช่น ยูโด ซูโม่ คาราเต้ เทควันโด
๓.เป็นคำที่เกี่ยวกับการค้าและการจัดระบบทางการค้า เช่น เจ๋ง บ๋วย หุ้น ๓. คำที่เกี่ยวกับเครื่องใช้และการแต่งกาย เช่น กิโมโน

ปิ่ นโต
ห้าง โสหุ้ย เป็นต้น ๔. คำทั่วๆ ไป เช่น ซาโยนาระ ซากุระ ฟูจียามา สึนามิ
๔.เป็นคำที่ใช้วรรณยุกต์ตรี จัตวา เป็นส่วนมาก เช่น ก๋วยจั๊บ กุ๊ย เก๊ เก๊ก ก๋ง 2.การบัญญัติศัพท์ เป็นวิธีการยืมคำ โดยรับเอาเฉพาะความคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นมาแล้วสร้างคำขึ้นใหม่ ซึ่งมีเสียงแตกต่างไปจากคำเดิม

ตุ๋น เป็นต้น เช่น




สนามบิน=airport

วิทยาศาสตร์​=science โทรศัพท์=telephone




3.การแปลศัพท์ วิธีการนี้จะต้องใช้วิธีการคิดแปลเป็นคำภาษาไทยให้มีความหมายตรงกับคำในภาษา อังกฤษ แล้วนำคำนั้นมาใช้สื่อสาร

ในภาษาไทยต่อไป ดังตัวอย่างเช่น




blackboard =กระดานดำ enjoy=สนุก

handbook =หนังสือคู่มือ school=โรงเรียน

short story =เรื่องสั้น คาราโอเกะ

คำยืมจากภาษาเขมร
คำยืมจากภาษาบาลี-สันสกฤต วิธีสังเกตคำสันสกฤต มีดังนี้
1.พยัญชนะสันกฤต มี 35 ตัว คือ พยัญชนะบาลี 33 ตัว + 2 ตัว คือ ศ, ษ
1.มักจะสะกดด้วย จ ญ ร ล เช่น เผด็จ บำเพ็ญ กำธร ถกล ตรัส วิธีสังเกตคำบาลี ฉะนั้นจึงสังเกตจากตัว ศ, ษ มักจะเป็นภาษาสันสกฤต เช่น กษัตริย์ ศึกษา

2.มักเป็นคำควบกล้ำ เช่น ไกร ขลัง ปรุง 1.สังเกตจากพยัญชนะตัวสะกดและตัวตาม เกษียร พฤกษ์ ศีรษะ
2.ไม่มีหลักการสะกดแน่นอน ภาษาสันสกฤต ตัวสะกดตัวตามจะอยู่ข้ามวรรคกัน
ตัวสะกด คือ พยัญชนะที่ประกอบอยู่ข้างท้ายสระประสมกับสระและพยัญชนะต้น
ได้
3.มักใช้ บัง บัน บำ นำหน้าคำที่มีสองพยางค์ เช่น เช่น ทุกข์ = ตัวสะกด ไม่กำหนดตายตัว เช่น อัปสร เกษตร
3.สังเกตจากพยัญชนะควบกล้ำ ภาษาสันสกฤตมักจะมีคำควบกล้ำข้างท้าย เช่น
- บัง บังคับ บังคม บังเหียน บังเกิด บังคล บังอาจ ตัวตาม คือ ตัวที่ตามหลังตัวสะกด เช่น สัตย สัจจ ทุกข เป็นต้น คำในภาษาบาลี
จักร อัคร บุตร
- บัน บันได บันโดย บันเดิน บันดาล บันลือ จะต้องมีสะกดและตัวตามเสมอ โดยดูจากพยัญชนะบาลี มี 33 ตัว แบ่งออกเป็นวรรคดังนี้ 4.สังเกตจากคำที่มีคำว่า “เคราะห์” มักจะเป็นภาษาสันสกฤต เช่น เคราะห์
- บำ บำเพ็ญ บำบัด บำเหน็จ บำบวง แถวที่ 1 2 3 4 5
วรรค กะ ก ข ค ฆ ง พิเคราะห์
4.นิยมใช้อักษรนำ เช่น สนุก สนาน เสด็จ ถนน เฉลียว เป็นต้น วรรค จะ จ ฉ ช ฌ ญ สังเคราะห์
5.คำเขมรส่วนมากใช้เป็นราชาศัพท์ เช่น ขนงขนอง เขนย เสวย บรรทม เสด็จ โปรด เป็นต้น วรรค ฏะ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ
วรรค ตะ ต ถ ท ธ น
6.มักแผลงคำได้ เช่น

- ข แผลงเป็น กระ เช่น ขดาน เป็น กระดาน ขจอก เป็น กระจอก วรรค ปะ ป ผ พ ภ ม

- ผ แผลงเป็น ประ ผสม - ประสม ผจญ - ประจญ เศษวรรค
- ประ แผลงเป็น บรร ประทม เป็น บรรทม ประจุ - บรรจุ ประจง - บรรจง ย ร ล ว ส ห ฬ อัง
(พยัญชนะบาลี ตัวสะกดตัวตามจะอยู่ในวรรคเดียวกันเท่านั้นจะข้ามไปวรรคอื่นไม่ได้)

2. สังเกตจากพยัญชนะ “ฬ” จะมีใช้ในภาษาบาลีในไทยเท่านั้น เช่น จุฬา ครุฬ