ื ิ ิ
้
ื้
ภาษาไทยพนฐาน ท23101 ม.3
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
ั
อศรญาณชาญกลอนอกษรสาร
ิ
เทศนาคําไทยใหเปนทาน
โดยตํานานศุภอรรถสวัสดี
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
ั
ิ
ิ
ื
สําหรบคนเจอจตจรตเขลา
ี
ดวยมวเมาโมหมากในซากผ
ั
ตองหามามโนมยใหญยาวร
ี
ั
ั
ี่
สําหรบขเปนมาอาชาไนย
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
ชายขาวเปลอกหญงขาวสารโบราณวา
ื
ื
ึ่
นํ้าพงเรอเสอพงปาอชฌาสย
ึ่
ั
ั
ื
็
็
เรากจตดเลาเขากใจ
ิ
ู
ั
ั
รกกนไวดกวาชงระวงการ
ั
ั
ี
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
ิ
ผูใดดีดีตออยากอกจ
ผูใดผิดผอนพักอยาหักหาญ
สิบดีก็ไมถึงกับกึ่งพาล
เปนชายชาญอยาเพอคาดประมาทชาย
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
้
รักสั้นนั้นใหรอยูเพียงสั้น
รักยาวนั้นอยาใหเยิ่นเกินกฎหมาย
มิใชตายแตเขาเราก็ตาย
แหงนดูฟาอยาใหอายเทวดา
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
อยาดูถูกบุญกรรมวาทํานอย
นํ้าตาลยอยหยดเทาไรไดหนักหนา
อยานอนเปลาเอากระจกยกออกมา
สองดูหนาเสียทีหนึ่งแลวจึงนอน
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
เห็นตอหลักปกขวางหนทางอยู
พิเคราะหดูควรทึ้งแลวจึงถอน
เห็นเต็มตาแลวอยาอยากทําปากบอน
ตรองเสียกอนแลวจึงทํากรรมทั้งมวล
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
คอยดําเนินตามไตผูไปหนา
ใจความวาผูมีคุณอยาหุนหวน
เอาหลังตากแดดเปนนิจคิดคํานวณ
รูถี่ถวนจึงสบายเมื่อปลายมือ
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
ี
ี
ิ่
เพชรอยางดมคาราคายง
ู
ื
สงใหลงจะรคาราคาหรอ
ิ
ู
ึ
ื
ี
ตอผดมปญญาจงหารอ
ี
ใหเขาลอเสยวาชายนขายเพชร
ี้
ี
ื
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
ของสงใดเจาวางามตองตามเจา
ิ่
ใครใดเลาจะไมงามตามเสดจ
็
็
ื
ุ
จําไวทกสงจรงหรอเทจ
ิ
ิ่
็
ี๋
็
ิ
พรกไทยเมดนดเดยวเดยวกรอน
ี
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
เกิดเปนคนเชิงดูใหรเทา
ู
ใจของเราไมสอนใจใครจะสอน
อยากใชเขาเราตองกมประนมกร
ใครเลยหอนจะวาตัวเปนวัวมอ
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
เปนบาจี้นิยมชมวาเอก
คนโหยกเหยกรักษายากลําบากหมอ
อันยศศักดิ์มิใชเหลาเมาแตพอ
ถาเขายอเหมือนอยางเกาใหเราคัน
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
บางโลดเลนเตนรําทําเปนเจา
เปนไรเขาไมจับผิดคิดดูขัน
ผีมันหลอกชางผีตามทีมัน
ั
คนเหมือนกันหลอกกันเองกลวเกรงนก
ั
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
สูงอยาใหสูงกวาฐานนานไปลม
จะเรียนคมเรียนไปเถิดอยาเปดฝก
คนสามขามีปญญาหาไวทัก
ที่ไหนหลักแหลมคําจงจําเอา
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
เดินตามรอยผูใหญหมาไมกัด
ไปพูดขัดเขาทําไมขัดใจเขา
ใครทําตึงแลวหยอนผอนลงเอา
นักเลงเกาเขาไมหาญพาลนักเลง
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
เปนผูหญิงแมหมายที่ไรผัว
ชายมักยั่วทําเลียบเทียบขมเหง
ไฟไหมยังไมเหมือนคนที่จนเอง
ทําอวดเบงกับขื่อคาวากระไร
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
ั
ิ
อนเสาหนแปดศอกตอกเปนหลก
ั
ไปมาผลกยอยเขาเสายงไหว
ั
ั
ู
จงฟงหไวหคอยดไป
ู
ู
เชอนํ้าใจดกวาอยาเชอย ุ
ื่
ี
ื่
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
ี
ี
หญงเรยกแมชายเรยกพอยอไวใช
ั
มนชอบใจขางปลอบไมชอบด ุ
ี่
ุ
ทปดทชดไขใหทะล
ี่
ิ
ิ
คนจกษเหลหลวไพลพลวพลก
ุ
ั
ิ่
ิ้
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
เอาปลาหมอเปนครดปลาหมอ
ู
ู
ื
ุ
บนบกหนออตสาหเสอกกระเดอกกระดก
ื
ิ
เขายอมวาฆาควายเสยดายพรก
ี
ิ
็
ั
ิ
ั
รกหยอกหยกยบทงตวอยากลวเลบ
ั
ั
ั้
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
มใชเนอเอาเปนเนอกเหลอปลํ้า
ิ
็
ื้
ื้
ื
ั
ั
็
ิ
ี
แตหนามคําเขาสกนดกรดยงเจบ
็
ั
อนโลภลาภบาปหนาตณหาเยบ
ั
เมยรเกบผวรกําพาจําเรญ
ี
ั
ู
็
ู
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
ิ
ถงรจรงจําไวอยาไขร
ึ
ิ
ู
ู
็
ิ
ั้
ี
เตมทครเดยวเทานนเขาสรรเสรญ
ี่
ู
็
ิ
ไมควรกํ้าเกนหนากอยาเกน
ิ
ั
ิ
อยาเพลดเพลนคนชงนกคนรกนอย
ิ
ั
ั
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
ี
ู
ี
วาสนาไมคเคยงเถยงเขายาก
ี
ี
ถงมปากมเสยเปลาเหมอนเตาหอย
ึ
ี
ื
ี
ื่
ื
ั
ผเรอนตวไมดผอนพลอย
ี
ี
ี
พดพลอย ๆ ไมดปากขรว
ิ้
ี้
ู
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
ั
ึ่
ั
ั
ึ่
แตไมไผอนหนงตนอนหนงแขวะ
ั
ี
สแหยะแหยะตอกตะบนเปนควนฉว
ิ
ั
็
ชางถบอยาวาเลนกระเดนปลว
ิ
ี
ั่
ิ
ู
ู
ื
แรงหรอหวชงใจดจะสชาง
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
ู
็
ลองเหากไดใจกลากลา
แตวาอยายกเยองเขาเบองหาง
ื้
ั
ื้
ตองวองไวในทํานองคลองทาทาง
ั
ี
ตบหวผางเดยวมวนจงควรลอ
ึ
อศรญาณภาษต
ิ
ิ
ถงเพอนฝงทชอบพอขอกนได
ี่
ู
ึ
ื่
ั
ถาแมใหทกคนกลวคนขอ
ั
ุ
ี้
พอแมเลยงปดปกเปนกกกอ
ื
จนแลวหนอเหมอนเปรตดวยเหตจน
ุ
ิ
ิ
อศรญาณภาษต
ี
ถงบญมไมประกอบชอบไมได
ึ
ุ
ิ
ี
ึ
ี
ั
ตองอาศยคดดจงมผล
ุ
บญหาไมแลวอยาไดทะนงตน
ื
ั
ปถชนรกกบชงไมยงยน
ั่
ั
ุ
ุ
ั