คนเเจวเรือจ้าง

นิทานพื้นบ้าน

คนเเจวเรือจ้างกับนักศึกษา

ด.ช.อภิชาติ ดวงคำ

ด.ญ.สุภัสตา เเกล้วกล้า เลขที่13
ด.ญ.ปิริยา สนธิสุข เลขที่33
เลขที่39

เสนอ
ครูอรณี มูลป้อม
โรงเรียนสีชมพูศึกษา
สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนเเก่น

มีนักศึกษาผู้คงแก่เรียนคนหนึ่ง ได้ทำการว่าจ้างเรือแจวให้พาข้าม
ฟากในขณะที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆดูมืดครึ้มและลมเริ่มพัดจนน้ำ
เกิดเป็นระลอกคลื่นเล็กๆเรือแจวได้แล่นไปอย่างช้าๆจนเมื่อเรือได้เข้าสู่
กระแสน้ำอันเชี่ยวกราด คนแจวเรือจึงต้องใช้ความ อย่างระมัดระวัง
เป็นอย่างมาก ส่วนฝ่ายนักศึกษานั้นกำลังนั่งก้มหน้าหนังสือเล่มใหญ่
อยู่ จนในที่สุดนักศึกษาก็ได้เงยหน้าขึ้นมาจากตำราแล้วมองไปยังคน
แจวเรือ “ลุงๆเคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์บ้างไหม?” นักศึกษา
เอ่ยถามขึ้น

ไม่เคยเลยครับ” คนแจวเรือจ้างตอบด้วยนำ้เสียงที่แผ่วเบา
“ถ้างั้นลุงก็พลาดโอกาสเสียแล้วหละในหนังสือประวัติศาสตร์นะลุง
เต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่าอ่าน มีเรื่องของกษัตริย์และราชินีใน
สมัยอดีต รวมถึงเรื่องของสงคราม การต่อสู้ ทำให้เราสามารถรู้
ว่าคนในสมัยโบราณ ใช้ชีวิตกันแบบไหน แต่งกายกันอย่างไร
ประวัติศาสตร์จะบอกให้ได้รู้ถึงความเจริญและความเสื่อมลงของ
ชนชาติต่างๆ ทำไมลุงไม่อ่านประวัติศาสตร์บ้างเล่า?”
“ผมไม่เคยเรียนหนังสือครับ” คนแจวเรือตอบ

คนแจวเรือก็ยังคงแจวเรือต่อไป ส่วนนักศึกษาก็ก้มหน้า
อ่านตำราต่อไป คงมีแต่เสียงใบแจวกระทบพื้นน้ำเท่านั้น
ผ่านไปสักครู่หนึ่ง นักศึกษาก็เอ่ยถามคนแจวเรือขึ้นอีก
”ภูมิศาสตร์เล่าลุง เคยอ่านบ้างไหม?” “ไม่เคยเลยครับ”
“ภูมิศาสตร์ เป็นวิชาที่สอนให้เราได้รู้จักกับโลกและประเทศ
ต่างๆ และยังรวมถึงกระทั่งภูเขา แม่น้ำ ลม พายุ ฝน นะลุง
วิชาภูมิศาสตร์เป็นวิชาที่น่าสนใจมาก ลุงไม่รู้จักวิชานี้เลยรึ?”

“ไม่เคยเลยครับ” คนแจวเรือตอบ

นักศึกษาส่ายหน้า
“ถ้าไม่รู้จักวิชานี้ ชีวิตลุงก็เหมือนไม่มีค่าอะไรเลย”
“วิทยาศาสตร์ละลุง เคยอ่านบ้างรึเปล่า”
“ไม่เคยอีกแหละคุณ”

“ลุงเนี่ยนะเป็นคนยัง
ไงกันแน่? วิทยาศาสตร์ที่ช่วยอธิบายถึง

เหตุและผลต่างๆ ลุงรู้มั้ยความก้าวหน้าของคนเราในทุกวันนี้
ขึ้นอยู่กับวิทยาศาสตร์โดยตรงเลยนะ นักวิทยาศาสตร์เป็น
คนที่สำคัญอย่างมากในโลกนี้เลยก็ว่าได้ แต่นี่อะไรลุงกลับ
ไม่รู้เรื่องพวกนี้เอาเสียเลย
ชีวิตของลุงช่างมีค่าน้อยเสียเหลือเกิน”

นช่ัวกงศึเกวษลาาปนัิ้ดนตก้ำอรนาเขมอฆ
งสีเดขำาไดแ้แลผะ่นขั่งยเางียยแบลไมะ่ปพูกดคอละุมไรเตขึ็้มนไอปีกทั่วใน

ทั้งท้องฟ้า ลมเริ่มพัดแรงขึ้น มีฟ้าแลบแปลบปลาบ เป็น
เหตุบอกว่าพายุกำลังจะมา และเรือก็ยังเหลือระยะทางอีก
กว่าครึ่งซึ่งไกลมากกว่าจะถึงฝั่งคนแจวเรือแหงนขึ้นมอง
ท้องฟ้าด้วยสีหน้าที่หวาดหวั่น
”ดูเมฆนั่นซิคุณ พายุคงจะมาถึงเราในไม่ช้า
คุณว่ายน้ำเป็นไหมครับ?”

นักศึกษาพูดขึ้นอย่างตื่น
ตกใจกลัว“ว่ายน้ำ ผมว่ายไม่เป็นหรอกลุง”

บัดนี้คนแจวเรือเป็นฝ่ายเลิกคิ้วมองนักศึกษาอย่างประหลาดใจบ้าง
แล้ว และพูดว่า“อะไรกัน นี่คุณว่ายน้ำไม่เป็นหรอกรึ คุณมีความ
รอบรู้มากมายออกขนาดนี้ ประวัติศาสตร์เอย ภูมิศาสตร์เอย
และวิชาวิทยาศาสตร์เอยคุณก็รู้ แต่ทำไมคุณถึงไม่ไปเรียนการ
ว่ายน้ำด้วยเล่า อีกสักประเดี๋ยวเถอะ
คุณก็จะได้รู้ว่าชีวิตของคุณไม่มีค่าเลย”

ลมพายุพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ เรือแจวลำน้อยถูกคลื่นและลม
โหมซัดพัดกระหน่ำใส่เข้ามา
ในไม่ช้าไม่นานเรือแจวก็ถูกคลื่นและพายุ
ซัดจนเรือพลิกคว่ำคนแจวเรือจ้างสามารถ
ว่ายน้ำขึ้นฝั่งมาได้อย่างปลอดภัย
แต่ทว่านักศึกษาผู้น่าสงสาร
ได้จมหายไปในกระแสน้ำอันเชี่ยวกราดนั้นเอง

แง่คิดดีๆจากนิทานเรื่องนี้: อย่าได้เที่ยวไปมองคนอื่นว่าเป็น
อย่างนั้นอย่างนี้และคิดดูถูกดูแคลนว่าเขาต่ำต้อยกว่าเราแต่
เราควรหันมามองตัวเองว่าจิตใจเรานั้นต่ำต้อยกว่าคนอื่น
บ้างหรือเปล่า และพัฒนาฝึกจิตใจเราให้ดียิ่งๆขึ้นไป ความรู้
ท่วมหัว แต่เอาตัวไม่รอด ชัยชนะใดๆ ในโลกนี้ ไม่ยิ่งใหญ่เท่า
ชนะใจตนเอง

ที่มา https://nitanstory.com/konjawrue-with-
student/

https://pubhtml5.com/jssd/twyf/basic

https://nhật-
bản.vn/tai/40742.t40742.html