นิทานพื้นบ้าน เรื่อง ปลาบู่ทอง

นิทานพืนบ้าน
นิทานพืนบ้าน





เรือง ปลาบู่ทอง
เรือง ปลาบู่ทอง

จดทําโดย
ั



















ิ
ี่
ี
ั
ด.ช.สธภทร เขตรนาร ม.3/10 เลขท6
ุ
ู
ี
ี
ด.ญ.กลยาน ดอนคณส ม.3/10 เลขท8
ี่
ั


ิ
ด.ญ.ธดาพร ผองแผว ม.3/10 เลขท18
ี่




เสนอ


















ู
ี
ุ
ู
คณคร อรณ มลปอม







ี้
ิ
รายงานนเปนสวนหนงของรายวชาภาษาไทย
ึ่

ี
ภาคเรยนท 2 ปการศกษา 2564

ึ
ี่
ี
ี
ู
ึ
โรงเรยนสชมพศกษา

ื่ เรื่องปลาบูทองเริ่มขึ้นโดยเศรษฐีทารก (อานวา ทา-ระ-กะ)
ึ้
ิ่
ู
ี


เรองปลาบทองเรมขนโดยเศรษฐทารก (อานวา ทา-ระ-กะ)
ู ผูมีอาชีพจับปลามีภรรยา 2 คน คนแรกชื่อขนิษฐา มีลูกสาว
ิ
ื่
ผมอาชพจบปลามภรรยา 2 คน คนแรกชอขนษฐา มลกสาว
ี
ู
ี
ั
ี
ี
ชอ เออย สวนคนทสองชอ ขนษฐ มลกสาวชอ อาย และ อี่ ี่
ื่ ชื่อ เอื้อย สวนคนที่สองชื่อ ขนิษฐี มีลูกสาวชื่อ อาย และ อ
ี่

ื้

ื่
ี
ี
ู
ื่
ิ

ึ่
ิ
ี
ั
วนหนงเศรษฐทารกพาขนษฐาไปจบปลาในคลอง
ั
็
ี่

ั้

ี่

ไมวาจะเหวยงแหไปกครงกไดมาเพยงปลาบทอง
ี
ู
ั้

ั้
ี่
ทตงทองตวเดยวเทานน
ี
ั


ั
ิ
ี
็
ี่
ั
ี่
ู
จนกระทงพลบคํ่าเศรษฐกตดสนใจทจะเอาปลาบทองทจบได 
ั่

ี
ิ
ู

ั
ี
เพยงตวเดยวกลบบาน ทวาขนษฐาผเปนภรรยาเกดความ
ั
ิ

สงสารปลาบ ขอใหเศรษฐปลอยปลาไปเศรษฐทารกเกด
ี

ิ
ู

ี
บนดาลโทสะจงฟาดนางขนษฐาจนตายและทงศพลงคลอง
ิ
ึ
ิ้
ั

ื้
็

ั
ึ


ึ

ี
เมอกลบถงบานเออยกถามหาแม เศรษฐจงตอบไปวาแมของ
ื่
ู



ั
ื้
ั
ี
ี

ั้
เออยไดหนตามผชายไปและจะไมกลบมาบานอกแลว นบตงแต 
ี่

วนนนขนษฐผเปนแมเลยงของเออย และอกบอายนองสาวทง
ั
ื้
ู

ั้
ิ
ี


ั้
ี้
ั
ี
สองกกลนแกลงใชงานเออยเปนประจําโดยทเศรษฐทารกไมรบ


ั่
็
ั

ี่
ื้

รและไมสนใจ
ู


ู

ิ
ึ


ั่
ั
ึ

ื้
เออยคดถงแมมากจงมกไปนงรองไหอยรมทานํ้า และไดพบ
ิ

กบปลาบทองซงเปนนางขนษฐากลบชาตมาเกด เมอเออยร ู
ื้
ื่
ิ
ั
ิ
ู
ิ
ึ่
ั


ิ

ู
วาปลาบทองเปนแมกไดนําขาวสวยมาโปรยใหปลาบทองกน



ู
็

ั
ุ

และมาปรบทกขใหปลาบทองฟงทกวน
ั

ุ

ู

ื้
ู
ี
ึ้
ุ
ั่
ื่
็
นางขนษฐและลกสาวเหนเออยมความสขขน เมอถกกลนแกลงกอดทน
็
ี

ิ
ู
ิ


ิ

ิ
ไมปรปากบนจงสบจนพบวานางขนษฐาไดมาเกดเปนปลาบทอง และ

ึ
ื

ู
็
ั
ิ
ี
ุ
ั
ั
ื้
ไดพบกบเออยทกวน ดงนนเมอเออยกําลงทํางานนางขนษฐกจบปลาบ ู

ั
ั
ื้
ื่
ั้
็
ิ้
ั

ทองมาทําอาหารและขอดเกลดทงไวในครว



ู
็

เออยไดพบเกลดปลาบทองกเศราใจเปนอยางมาก

็
ื้

ิ
ิ
็
นําเกลดไปฝงดนและอธษฐานขอใหแมมาเกด
ิ


ื
ุ



เปนตนมะเขอ เออยมารดนํ้าใหตนมะเขอทกวน
ื

ั
ื้
จนงอกงาม

ิ
เมอขนษฐทราบเรองเขากโคนตนมะเขอ
ื่

ื
็

ื่
ี

ู
ื
ิ้
ิ
ิ
และนําลกมะเขอไปจมนํ้าพรกกน
ิ
ื

ิ

ื้
็
็
ิ

ี่
ื
เออยเกบเมลดมะเขอทเหลอไปฝงดนและอธษฐานใหแมไปเกด


ู
เปนตนโพธเงนโพธทองในปา และไมใหผใดสามารถโคน



ิ์
ิ

ิ์
ิ์
ื่
ื
ทําลาย หรอเคลอนยายตนโพธเงนโพธทองได 

ิ
ิ์



็

ั
ิ์
ิ


ั
วนหนงพระเจาพรหมทตเสดจประพาสปาไดพบกบตนโพธเงน
ั
ึ่

ั

ี
โพธทอง โปรดใหนําเขาไปปลกในวง แตไมมผใดสามารถเคลอนยาย

ื่
ู
ิ์
ู




ตนโพธเงนโพธทองได พระเจาพรหมทตจงประกาศวาผใดทเคลอน
ู

ี่
ื่
ั

ิ์
ิ์
ึ
ิ



ิ
ิ์


ยายตนโพธเงนโพธทองไดจะใหรางวลอยางงาม
ิ์
ั

ิ์
ิ




็

ิ์

ี่
ี

ิ
ขนษฐและอายกบอเขารวมลองถอนตนโพธเงนโพธทองดวยแตไมสําเรจ
ั





เออยขอลองบางและอธษฐานจตบอกแมวาขอยายแมเขาไปปลกในวง
ิ
ั
ิ
ื้

ู
็

ิ์
ื้
ึ
ิ์

เออยจงถอนตนโพธเงนโพธทองไดสําเรจ
ิ


ึ
ื้
ู
ั้

ั
ู

ั
พระเจาพรหมทตถกชะตาเออยจงชวนเขาไปอยในวงและแตงตงให 
ี
ื้
ื้
ิ
ู
เออยเปนพระมเหส ฝายขนษฐและลกสาวอจฉาเออยจงสง



ิ
ี
ึ
ั
ื้

จดหมายไปบอกเออยวาเศรษฐทารกปวยหนกขอใหเออยกลบมา
ี

ื้

ั
เยยมทบาน
ี่

ี่


ิ
ื้
ั


ี
็
ื่
ื
เมอเออยกลบมาบาน นางขนษฐกไดแกลงนํากระทะนํ้าเดอดไปวาง
ื้
ื่
ไวใตไมกระดานเรอน และทํากระดานกลไว เมอเออยเหยยบกระดาน


ื


ี
ั

ิ
ี

ึ
ื

็
กลกตกลงในหมานํ้าเดอดจนถงแกความตาย ขนษฐใหอายปลอมตว


ั
เปนเออยและเดนทางกลบไปยงวงของพระเจาพรหมทต
ื้
ั
ั
ั

ิ


ื่

ิ

ิ
ิ
ั
็


เออยไดไปเกดใหมเปนนกแขกเตา เมอเกดใหมแลวกบนกลบ

ื้

็
ั

ู
เขาไปในพระราชวง พระเจาพรหมทตเหนนกแขกเตาแสนร ไมร ู

ั


ิ
็
ื้
ั
็
ั
วาเปนเออยกลบชาตมาเกดกเลยงไวใกลตว อายเหนดงนนกไม 
ั้

ี้
็


ั

ิ

ั่


พอใจ สงคนครวใหนํานกแขกเตาไปถอนขนและตมกน
ิ
ั

ั
ิ้




แมครวถอนขนนกแขกเตาและวางทงไวบนโตะ นกแขกเตาจง

ึ
ู
ี
ู
ู

กระเสอกกระสนหลบหนเขาไปอยในรหน มหนชวยดและจนขน
ู
ื
ี
ู

ั
ิ


ขนเปนปกต แลวเออยกบนเขาปาไปจนเจอกบพระฤๅษ ี
ึ้


ิ
ื้
็

ี

ื้
ู

ื

พระฤๅษตรวจดดวยญานพบวานกแขกเตาคอเออยกลบชาต ิ
ั
ื่


ู
็
ิ
ิ
ึ
ิ
ี
มาเกดจงเสกใหเปนคนตามเดม และวาดรปเดกเสกใหมชวตเพอ

ี
ิ
ใหเปนลกของเออย เมอเดกนนโตขนกขอเออยเดนทางไปหาบดา
ึ้
ื้
็


ื่
ู
ื้
็
ิ
ั้
ั
ื่

ื่
ั้
เออยจงเลาเรองทงหมดใหบตรชายฟงรอยพวงมาลยเพอใหบตร
ื้
ึ




ุ
ุ

ชายนําไปใหพระเจาพรหมทต
ั


ั
็
ั


ุ
เมอพระเจาพรหมทตไดพบกบบตรชายของเออยและพวงมาลย กขอให 
ั
ื้
ื่
็
ั้



็


ั
เดกชายเลาเรองทงหมดใหฟงวาไดมาลยมาอยางไร เดกชายกเลาตาม
็
ื่


ื่

ั้

็


ี่
ื้
ื่
ทเออยเลาใหฟง เมอทราบเรองทงหมดแลวพระเจาพรหมทตกสง
ั่

ั
ื้

ั
ื่

ี่
ิ
ประหารชวตอาย อ และขนษฐ และไปรบเออยเพอใหกลบมาครอง
ี
ิ
ั
ี
ั
ี
ั้

ั

บลลงกรวมกนอกครง
ั

ู่
้
ี
ื
ิ
ขอคดท ไดจากเร อง ปลาบทอง
้




ิ
ควรพอใจในส งท ี
ื
ี
คดด ทําด ตองไดด ี
ี
้
้
ิ
ี
ตนเองมอย ู่
ั
ี
ั
ึ
ั
้
การใหอภยซ งกนและ มความกตญ ู
ั
กนทําใหจตใจเรา
ิ
้

เปนสข
ุ
แมเราจะถกกล นแกลงอยางไร ก ็
่
้
ั
ู
้
้
ควรจะอดทนไมตอบโตเขาไป
่