คำกลอนสอนใจ สุนทรภู่

จดั ทำโดย...
หอ้ งสมดุ ประชำชน “เฉลิมรำชกมุ ำร”ี อำเภอเมอื งตำก จงั หวัดตำก

และพพิ ธิ ภัณฑส์ มเดจ็ พระเจำ้ ตำกสนิ มหำรำช

– จำกนริ ำศภูเขำทอง –

ถึงบำงพดู พูดดเี ปน็ ศรีศกั ดิ์
มีคนรกั รสถ้อยอร่อยจติ
แมพ้ ดู ช่วั ตวั ตำยทำลำยมติ ร
จะชอบผิดในมนษุ ยเ์ พรำะพูดจำ

กลอนนสี้ อนเรอื่ ง

คำพูด เมื่อพูดออกไปแล้วไม่สำมำรถนำกลบั มำได้
ดงั น้ันจะพดู จะจำอะไรใหค้ ดิ กอ่ น

– จำกพระอภยั มณี –

เขำยอ่ มเปรียบเทียบควำมว่ำยำมรัก
แตน่ ้ำผักต้มขมชมว่ำหวำน
คร้นั รกั จำงหำ่ งเหินไปเนิ่นนำน

แต่น้ำตำลว่ำเปรีย้ วไม่เหลียวแล

กลอนนส้ี อนเรอื่ ง

ควำมรกั เมอ่ื ยำมทเ่ี รำรกั กนั อะไรกด็ ีไปซะหมด
แต่เมอ่ื หมดรักต่อใหจ้ ะทำอะไรกไ็ ม่ดี

– จำกพระอภัยมณี –

อนั นนิ ทำกำเลเหมือนเทนำ้
ไมช่ อกช้ำเหมือนเอำมดี มำกรดี หนิ

แมอ้ งคพ์ ระปฏิมำยงั รำคิน
คนเดินหรอื จะสิ้นคนนินทำ

กลอนนี้สอนเรื่อง

ในโลกนไ้ี ม่มใี ครไมถ่ กู นนิ ทำ

– จำกพระอภยั มณี –

ถึงม้วยดินสิน้ ฟ้ำมหำสมุทร ไม่ส้ินสุดควำมรักสมัครสมำน
แมอ้ ยู่ในใตห้ ล้ำสุธำธำร ขอพบพำนพิสวำทมคิ ลำดคลำ
พ่ีขอพบศรีสวสั ด์ิเปน็ มัจฉำ
แมเ้ น้ือเย็นเป็นหว้ งมหรรณพ เชยผกำโกสุมปทุมทอง
แมเ้ ป็นบัวตวั พเ่ี ปน็ ภุมรำ เปน็ รำชสหี ์สมสู่เปน็ ค่สู อง
เปน็ คู่ครองพศิ วำสทุกชำตไิ ป
แมเ้ ป็นถำ้ อำไพขอใหพ้ ่ี
ขอตดิ ตำมทรำมสงวนนวลละออง

กลอนนส้ี อนเรื่อง

ควำมรักท่ยี ง่ิ ใหญข่ องชำยหนุ่มท่ีมีตอ่ หญงิ สำวทตี่ นรกั และไม่อยำกพลดั พรำกจำกกนั

– จำกพระอภัยมณี –

แลว้ สอนวำ่ อย่ำไวใ้ จมนษุ ย์
มนั แสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถงึ เถำวัลย์พนั เกี่ยวทเ่ี ลย้ี วลด
กไ็ ม่คดเหมอื นหนึง่ ในน้ำใจคน

กลอนน้สี อนเรอื่ ง

อยำ่ ไว้ใจใครงำ่ ยๆ จิตใจของคนน้ันสำมำรถเปลยี่ นแปลงไดต้ ลอดเวลำ
วนั นคี้ ดิ ดี ปฏบิ ตั ดิ ี พร่งุ นอี้ ำจกลำยเปน็ ตรงกนั ขำ้ ม ดังน้ันไม่ควรประมำท

– จำกพระอภัยมณี –

เป็นมนุษย์สุดนิยมเพยี งลมปำก
จะได้ยำกโหยหิวเพรำะชวิ หำ
แม้นพดู ดีมีคนเขำเมตตำ

จะพูดจำพิเครำะหใ์ หเ้ หมำะควำม

กลอนนสี้ อนเรอ่ื ง

กำรเปน็ คนทด่ี ีหรือตกยำกน้ัน อย่ทู ก่ี ำรพูด ถำ้ พดู ดกี ม็ คี นรักใครเ่ มตตำ
ดังน้นั จะพูดอะไรควรคิดไตรต่ รองใหด้ ีเสยี ก่อนทจ่ี ะพดู

– จำกพระอภัยมณี –

พระโหยหวนครวญเพลงวังเวงจิต
ใหค้ นคิดถึงถน่ิ ถวลิ หวงั

วำ่ จำกเรือนเหมือนนกมำจำกรงั
อยู่ข้ำงหลงั กจ็ ะแลชะแงค้ อย

กลอนนสี้ อนเร่ือง

คิดถึงบำ้ นทีจ่ ำกมำไกล เปรียบเหมือนนกทีอ่ อกจำกรงั

– จำกพระอภยั มณี –

แมน้ ใครรักรักมงั่ ชงั ชงั ตอบ
ให้รอบคอบคิดอำ่ นนะหลำนหนำ

รู้สงิ่ ไรไม่สู้รูว้ ชิ ำ
ร้รู กั ษำตัวรอดเปน็ ยอดดี

กลอนนี้สอนเรื่อง

ให้รู้จักระมดั ระวงั รอบคอบ รักษำตวั ใหพ้ ้นจำกภยั อันตรำย

– จำกเพลงยำวถวำยโอวำท –

อันออ้ ยตำลหวำนล้ินแล้วสิ้นซำก
แต่ลมปำกหวำนหูไมร่ ้หู ำย

แมน้ เจบ็ อ่นื หมนื่ แสนจะแคลนคลำย
เจ็บจนตำยเพรำะเหนบ็ ให้เจ็บใจ

กลอนนี้สอนเรอ่ื ง

ไม่มคี วำมหวำนใดๆ จะสรำ้ งควำมพึงพอใจให้กบั คนเรำ ได้เทำ่ กบั คำพูดหวำนหเู พียงไม่ก่คี ำ
และ ไมม่ อี ำวุธใด ท่จี ะฆำ่ คนให้ตำยทงั้ เป็น ได้เทำ่ กบั คำพดู เพียงไม่กคี่ ำเชน่ กัน

– จำกเพลงยำวถวำยโอวำท –

อย่ำงหมอ่ มฉนั อนั ท่ดี แี ละชัว่
ถงึ ลบั ตวั กแ็ ต่ชื่อเขำลือฉำว
เป็นอำลกั ษณน์ กั เลงทำเพลงยำว
เขมรลำวลอื เลอื่ งถงึ เมอื งนคร

กลอนนี้สอนเรื่อง

คนเรำไมไ่ ด้ดแี ละเสยี หมดทกุ เรื่อง ไม่มใี ครทส่ี มบรู ณ์แบบ

– จำกเพลงยำวถวำยโอวำท –

อนั ควำมคดิ วิทยำเหมือนอำวุธ
ประเสริฐสดุ ซ่อนใส่เสียในฝัก

สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก
จงึ ค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย

กลอนนี้สอนเรื่อง

ควำมคดิ ของคน เปรียบเสมือนอำวุธอนั แสนประเสรฐิ แตค่ นเกง่ ที่แทจ้ ะไมใ่ ช้อำวธุ นัน้ ทำรำ้ ย
ผู้อน่ื เว้นแตโ่ ดนบบี บงั คบั ดว้ ยสถำนกำรณถ์ ึงขดี สดุ ให้ตอ้ งใช้อำวธุ อันประเสรฐิ นนั้

– จำกขุนชำ้ งขุนแผน –

แม่รักลกู ลกู กร็ ู้ อยวู่ ่ำรัก
ใครอ่ืนสกั หมื่นแสน ไมแ่ มน้ เหมอื น

จะกนิ นอน วอนว่ำ เมตตำเตอื น
จะจำกเรอื น ร้ำงแม่ ก็แตก่ ำย

กลอนนส้ี อนเรอ่ื ง

ควำมรักและควำมผูกพันระหว่ำงแม่ลูกเปน็ อมตะ ไมม่ สี งิ่ ใดเปรียบได้

– จำกสงิ หไกรภพ –

พระชนกชนนเี ปน็ ที่ยง่ิ
ไม่ควรทิง้ ทอดพระคณุ ใหส้ ูญหำย

ถึงลูกเมยี เสียไปแม้นไม่ตำย
ก็หำงำ่ ยดอกพี่เหน็ ไมเ่ ป็นไร
พระบดิ ำมำรดำนั้นหำยำก
กำจดั จำกแลว้ ไม่มีทอี่ ำศยั

กลอนนสี้ อนเรอ่ื ง

ควำมกตญั ญู กำรเล้ยี งดบู ิดำมำรดำว่ำเปน็ มงคลอนั สูงสุด เพรำะบดิ ำมำรดำนั้น

เป็นผใู้ ห้กำเนิดแกบ่ ตุ ร ให้กำรอบรมบ่มนสิ ัย ปกป้องคุ้มครองภัย

– จำกนริ ำศอเิ หนำ –

จะหกั อ่นื ขนื หกั ก็จกั ได้
หักอำลยั นไ้ี ม่หลุด สุดจะหัก
สำรพัด ตัดขำด ประหลำดนกั
แตต่ ดั รกั นีไ้ ม่ขำด ประหลำดใจ

กลอนนีส้ อนเรอื่ ง

ควำมรกั เวลำทีเ่ รำรกั ใครแล้วตอ้ งตดั ใจนน้ั เป็นเรื่องยำก

– จำกนริ ำศภูเขำทอง –

ไมเ่ มำเหลำ้ แล้วแต่เรำยังเมำรกั
สุดจะหักห้ำมจิตคดิ ไฉน
ถึงเมำเหล้ำเชำ้ สำยกห็ ำยไป
แต่เมำใจนีป้ ระจำทุกคำ่ คืนฯ

กลอนนสี้ อนเรอื่ ง

กำรหักหำ้ มจติ ใจไมใ่ ห้รกั ไมไ่ ด้ กำรเมำเหลำ้ นนั้ พอรุ่งขึ้นก็หำยไป แตก่ ำรเมำรักน้จี ะเปน็ ทุกๆ คนื

– ท่ีมำข้อมูล –

https://teen.mthai.com/education/171510.html