คำสาป

คำนำ เรื่องสั้นเล่มนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชาภาษาไทย(ท30106) ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เพื่อส่งงานอาจารย์และส่งเสริมให้เกิด ความคิดสร้างสรรค์ ผู้จัดทำหวังว่าผู้อ่านทุกๆคนจะได้รับความ เพลิดเพลินและมีความสุขที่ได้อ่านไปกับเรื่อง “คำสาป” และ สามารถนำข้อคิดไปใช้ได้ หากเรื่องสั้นเล่มนี้มีข้อผิดพลาดประการใด ผู้จัดทำต้องขอ อภัยมาไว้ ณ ที่นี้ด้วย ต้นข้าว ก

สารบัญ เรื่อง หน้า คำนำ ก สารบัญ ข เนื้อเรื่อง บทที่ 1 : ยินดีต้อนรับ 1 บทที่ 2 : คำมั่นสัญญา 3 บทที่ 3 : ตามทวง 7 บทที่ 4 : อดีตและพันธสัญญา 10 บทที่ 5 : จากลาเพื่อพบเจอ 13 จากใจผู้เขียน 15 ประวัติผู้เขียน 16 ข

1 คำสาป บทที่ 1 ยินดีต้อนรับ สวัสดีฉันชื่อ ดาริณ ไม่รู้นี้เป็นชื่อที่เท่าไหร่ของฉันแล้วนะอาจจะ ประมาณชื่อที่ พันหรือสองพัน แต่ที่รู้ๆฉันมีหน้าที่เฝ้าสถานที่แห่งนี้ โรงแรมที่นำวิญญาณผู้ที่ตายแล้วให้กลับสู่ภูภพที่เคยมา ซึ่งเหตุผลที่ ฉันต้องมาติดพันกับโรงแรมแห่งนี้นั้นคงเป็นเพราะพันธสัญญาที่ขัง ตัวฉันไว้อยู่ ณ สถานที่แห่งนี้ ในอดีตนั้นฉันฆ่าผู้คนมากมายจาก สงคราม ฉันฆ่าคนที่ฉันเกลียด รวมไปถึงคนที่ฉันรักเช่นกัน... “คุณผู้หญิงครับ ถึงเวลาแล้ว” เสียงชายแก่รุ่นราวอายุประมาณ 50 กว่าเรียกนายหญิงของเขาที่ กำลังจ้องมองตัวเองที่กระจก ชายแก่รับใช้นายหญิงมาแต่งแต่ที่จำ ความได้ แค่รู้ว่ามีหน้าที่ปรนนิบัติหน้าที่ธุระต่างๆ ภายใน “โลก มนุษย์” เท่านั้น ใช่ชายแก่รู้ดีว่านายหญิงไม่ใช่มนุษย์แต่เพราะนาย หญิงมีบุญคุณต่อครอบครัวของชายแก่ เขาจึงไม่เกิดข้อสงสัยอะไร ทั้งสิ้นในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่ให้นายหญิง “เดี๋ยวฉันตามไป...” ชายแก่พยักหน้าน้อมรับแล้วเดินจากไปอย่างโดยดี “น่าเบื่อชะมัด” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย แน่นอนแหละ การทำงานในโรงแรม แห่งนี้ช่างน่าเบื่อ หลักๆเลยคือต้องดูแลเหล่าวิญญาณที่พึ่งตาย ปรนนิบัติอย่างดี จนทำให้วิญญาณเหล่านั้นหมดทุกข์เพื่อไปสู่สุขคติ

2 ดาริณเธอทำเช่นนี้มาตลอดพันๆปีเป็นภารกิจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ บนทางเดินที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายของหญิงสาวผู้ที่มีหน้าตาสละสวย บ่งบอกถึงช่วงเวลาและปีนั้นๆ โดยหญิงสาวในรูปภาพนั้นก็ไม่ใช่ใคร ที่ไหน แต่คือตัวของดาริณเอง ไม่ว่าจะสงครามโลกครั้งที่ 1 หรือ สงครามโลกครั้งที่ 2 หรือจะสงครามเย็น เธอก็ผ่านมาแล้วทั้งนั้น เธอเดินอ้อมไปหลังโรงแรมที่มีสวนร่ายล้อมอยู่นั้น ตรงกลางของ สวนมีต้นไม้สูงยาวตั้งอยู่ตัวต้นไม้และลำต้นซึ่งใครๆที่มาเห็นก็ต่างรู้ โดยที่ไม่ต้องถามว่าต้นไม้ต้นนี้อยู่มาหลายปีแล้ว แต่จะกี่ปีก็ไม่มีใคร ทราบอย่างแน่ชัดนอกจากตัวของเจ้าของโรงแรมนั้นก็คือดาริณ ทุก ครั้งก่อนเริ่มงานดาริณจะมาที่ต้นไม้ต้นดังกล่าว พนักงานในโรงแรม นั้นต่างตั้งข้อสงสัยว่าเหตุใด ดาริณถึงรักต้นไม้ต้นนี้นัก บนกิ่งก้าน ของต้นไม้ต้นนี้ มีดอกไม้เรืองแสงสีน้ำเงินระเรื่อยแสงอยู่เป็นระยะๆ เธอเดินออกจากสวนเพื่อไปเริ่มงานของเธอ เพราะนั้นคือ “หน้าที่” ที่เธอต้องทำ ตัวโรงแรมแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงแต่ทว่าคน ธรรมดาหรือจะเรียกง่ายๆว่าคนที่ยังไม่ตายไม่สามารถเห็นโรงแรม แห่งนี้ได้เลย แม้กระทั่งพนักงานในโรงแรมแห่งนี้ก็ไม่มีใครเป็น มนุษย์เลยสักคน คนที่เป็นมนุษย์มีเพียงคนเดียวนั้นคือ พ่อบ้าน ชาย แก่อายุ 50 กว่าๆนั้นเอง พนักงานต้อนรับรีบเดินมารายงานของวันนี้ คุณผู้หญิงคะนี้คือรายงานของวิญญาณวันนี้ค่ะ “วันนี้คนตายน้อยแหะ..” ดาริณพูดด้วยความนิ่งเฉยก่อนจะเดินออกไปทำหน้าที่ที่เธอต้องทำ

3 บทที่ 2 คำมั่นสัญญา “พ่อครับวันนี้วันเกิดผม พ่อจะซื้ออะไรให้ผมเหรอ” เสียงเด็กน้อยวัย 8ขวบเงยหน้าถามผู้เป็นพ่อที่พาเขาออกมาเดินเล่น ในวันเกิดของตนด้วยความตื่นเต้น “ อืม... บอกไม่ได้หรอกเพราะนั้นคือความลับ” เด็กน้อยหน้ามุ่ยด้วยความสงสัย ความจริงแล้วของขวัญที่เขาจะ เตรียมให้ลูกยังไม่ซื้อด้วยซ้ำ เพราะวันนี้นายจ้างไม่ยอมให้เงิน ชาย หนุ่มอายุ 40 ทำงานเป็นกรรมกร ภรรยาเขาเสียตั้งแต่ลูกเขายังไม่ หย่านม เขาจึงต้องเลี้ยงดูลูกตัวคนเดียว เพราะฐานะที่ยากจน เขา จึงต้องหาเช้ากินค่ำเพื่อหาเลี้ยงลูกชายของเขา คิณ เด็กน้อยผู้ที่ไม่ เคยทำผู้เป็นพ่อลำบากใจ มองพ่อของตนที่เนื้อตัวเปื้อนไปด้วยสี และคราบปูน เด็กน้อยคิดในใจวันนี้พ่อของเขาคงเหนื่อยมากๆเป็น อย่างแน่ “พ่อครับคิณเปลี่ยนใจแล้ว ปีนี้คิณไม่อยากได้อะไร แต่คิณอยากกิน ไอติมทอด” สิ่งที่คิณร้องขอพ่อไปนั้นทำให้ผู้เป็นพ่อถึงกับโล่งอก “ร้านไอติมทอดตรงอีกฝั่งนี้เองเหรอ” คิณยิ้มและพยักหน้าตอบรับผู้เป็นพ่อ “ใช่ครับ”

4 ผู้เป็นพ่อตอบตกลงทันทีก่อนจะจูงมือลูกชายข้ามถนน แต่ทันใดนั้น มีมอเตอร์ไซค์จากที่ไหนไม่รู้พุ่งตรงมายังทางของที่สองคนยืนอยู่ “กรี๊ดดดดด” เสียงพนักงานที่พึ่งเลิกงานกรี๊ดด้วยความตกใจเพราะเห็นผู้เป็นพ่อ นอนกองอยู่บนถนนพร้อมกับโอบร่างลูกชายของตนเอาไว้เพื่อ ปกป้องลูกของเขาเอง ผู้เป็นพ่อลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่เดิม แต่กลับมาอยู่ที่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง รอบๆโรงแรมไม่มีใครทั้งสิ้น ไม่ รู้อะไรดลใจเขาให้เข้าไปภายในโรงแรม “ที่นี้หรูจังแหะ” เขาเดินเข้าไปภายในล็อบบี้ พบพนักงานต้อนรับคนหนึ่ง เป็นผู้หญิง หน้าตาซีดเผือก บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น “กรุณาแจ้งวันเดือนปีเกิดและวันเดือนปีตายด้วยค่ะ” พนักงานต้อนรับเอ่ยเสียงถามด้วยเสียงแหบพร่า “อะไรนะ คือผมอยากยืมโทรศัพท์โทรหาลูกหน่อยน่ะ ” พนักงานที่หน้าตาสลดสยองถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ยังไม่รู้สินะว่าตายแล้ว” ผู้เป็นพ่อคิดในใจนี้มันโรงแรมบ้าอะไรเนี่ยและลูกชายของเขา หายไปไหน เขาวิ่งออกไปจากตรงนั้นเพื่อตามหาลูกชายของเขา เขา วิ่งไปตามทางเดินจนไปถึงหลังโรงแรมที่มีต้นไม้ใหญ่ตั้งอยู่เขามอง ด้วยสายตาหลงใหล ต้นไม้ต้นนี้ช่างสวยเหลือเกินแถมยังมีดอกไม้ที่ เรืองแสงได้ด้วย เขาเดินไปตามทางและเด็ดดอกไม้บนต้นไม้ออก

5 เป็นจำนวนสามดอก เขาหวังว่าจะเอาดอกไม้ไปให้ลูกชายของเขา “กล้าดีจริงๆ ตายแล้วสงสัยไม่อยากไปเกิด” สะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่จะหันไปยังต้นตอ ของเสียง “คุณคือใคร?” หญิงสาวมองดอกไม้ที่ชายหนุ่มพึ่งเด็ดออกด้วยสายตาที่โกรธเป็น อย่างมาก จากนั้นหญิงสาวก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาชายแปลกหน้า อย่างช้าๆ “ฉันจะให้คุณไปสู่คติอย่างทรมาณ” ชายหนุ่มกำลังอ้าปากพูดแต่เหมือนมีแรงบีบจากไหนไม่รู้มาบีบที่ ลำคอเขา เขาคิดในใจและพูดออกไปว่า ผมขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจ ผม มีลูกชายวันนี้เป็นวันเกิดของเขาผมแค่อยากมีของขวัญไปให้ลูกก็ เท่านั้นเอง จะให้ผมทำอะไรก็ยอมแต่ปล่อยผมไปเถอะครับ “จะทำตามทุกอย่างจริงงั้นเหรอ” ดาริณยิ้มมุมปากก่อนที่จะคลายมนต์ออกจากคอของวิญญาณที่ทำ ผิด “แค่ก แค่ก ใช่ปล่อยผมไปเถอะ” “ได้ งั้นอีก10ปีข้างหน้าคุณต้องให้ลูกคุณมารับใช้ฉัน ตกลงมั้ย” “ตกลง” ผู้เป็นพ่อตอบรับด้วยความไม่รู้ จากนั้นโลกก็ค่อยเป็นสีดำ “ฮรึก ฮืออออ พ่อครับอย่าทิ้งผมไปนะครับ” คิณนั่งร้องไห้ด้วยความช็อคและเสียใจเพราะหมอพึ่งบอกเขาว่า อาการของพ่อเขาไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่

6 “คิณ ที่นี่ที่ไหนลูก” เขาลืมตาพบว่าเขาอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งเขารีบโผล่กอดลูกของ เขาด้วยความตกใจ “คิณฟังพ่อให้ดีนะลูก อนาคตคิณต้องไปเรียนเมืองนอกและอย่า กลับมาประเทศนี้อีก สัญญาสิ สัญญากับพ่อ !!” เด็กหนุ่มปาดน้ำตาด้วยความดีใจเขาไม่ได้ฟังในสิ่งที่พ่อของเขาพูด ด้วยซ้ำแต่เค้าดีใจที่พ่อของเขาฟื้น “ครับผมสัญญา” คิณและพ่อไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมาย หมอกลับงงว่าทำไมพ่อ ของคิณถึงฟื้นทั้งที่ไม่หายใจหลายนาที แต่ก็นั่นแหละอาจจะเพราะ โชคชะตาหรือเพราะเวรกรรมกันนะที่ทำให้เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้ เหมือนหมากที่วางไว้ตั้งแต่แรก แค่รอผู้เล่นมาเดินเท่านั้น

7 บทที่ 3 ตามทวง 15 ปีผ่านไป “พ่อผมบอกแล้วไงว่ามันไม่มีหรอกโรงแรมบ้าบออะไรนั้น นี่ก็ผ่าน มา 15 ปีแล้วนะ เลิกพูดเรื่องนี้สักทีเถอะ” คิณหนุ่มหน้าตาดี ตอนนี้เค้าอายุ 23 ปีแล้ว เขาเติบโตมาอย่างดี ได้รับทุนไปเรียนต่อต่างประเทศตั้งแต่ม.6 แต่ตอนนี้เขาต้องกลับมา รับตำแหน่งที่ประเทศไทย พ่อของเขาที่ผ่านมาคอยพร่ำสอนเสมอ ว่าห้ามกลับมาประเทศไทยตั้งแต่เหตุการณ์อุบัติเหตุครั้งนั้นพ่อ ของคิณก็มีท่าทีที่แปลกไปจากเดิม กลับฝันร้ายบ่อยครั้งและบอก เสมอว่าเจ้าของโรงแรมจะเอาตัวคิณไปรับใช้ แต่คิณไม่เชื่อเรื่องที่พ่อ บอก เขาใช้ชีวิตปกติมาโดยตลอด ตอนนี้เขากำลังเดินกลับไปยัง คอนโดของเขาแต่ก็สะดุดล้มก่อนที่จะข้ามถนนไปอีกฝั่ง “วันซวยอะไรเนี่ย” คิณบ่นพรึมพรำด้วยความรำคาญใจ เขาค่อยๆลุกขึ้นยืนก่อนจะ สังเกตุว่าตนเองหยุดอยู่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่งลักษณะเป็นเหมือนที่ พ่อเขาเล่าไม่มีผิด เขาค่อยเดินเข้าไปในตัวโรงแรมมองไปรอบๆแล้ว ก็ต้องถึงกับชะงัก เมื่อมีเสียงจากข้างหลังดังขึ้น “มาสักทีนะ ช้าไป5ปีสินะ”

8 เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากข้างหลังเขา เขารีบหันไปมองที่ต้นตอของเสียง เขาถึงกับตะลึงในความสวยงามของเจ้าของเสียง เธอมีผิวพรรณที่ ขาวนวล ใบหน้าหวานละมุน ริมฝีปากบาง สีผมดำสนิท ช่างเป็น ใบหน้าที่ชวนมองเหลือเกิน “จ้องอะไรนักหนา ไม่ทราบ พ่อของนายนี้เป็นคนลวงโลกสินะหึ” คิณหลุดออกจากภวังค์เมื่อดาริณพูดถึงพ่อของตน “คุณรู้จักพ่อผมได้ยังไง แล้วมีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงพ่อผมแบบนั้น” คิณถามด้วยความโกรธเคืองเพราะเขาเป็นคนที่รักพ่อของเขามาก “ก็พ่อของนายสัญญา จะเอาตัวนายมาเป็นทาสรับใช้ฉันไง” ดาริณมองคิณตั้งแต่หัวจรดเท้า “เติบโตมาอย่างดีนี่ หล่อสะด้วย” คิณถึงกับตกใจเพราะเรื่องที่ดาริณพูดเป็นเรื่องที่พ่อเขาเล่าให้ฟังมา ตลอดในสมัยเด็ก “นั้นทั้งหมดคือเรื่องจริงเหรอ?” “ก็ใช่น่ะสิฉันไว้ชีวิตพ่อนายเพราะสงสารและอีกอย่างคนดูแลของ ฉันก็กำลังจะตาย” ดาริณหันไปออกคำสั่งพ่อบ้านที่อยู่ข้างหลังให้เอาเสื้อผ้ามาให้คิณ เปลี่ยน “ถ้าผมไม่ยอมล่ะ อะไรจะเกิดขึ้น” ดาริณยิ้มมุมปากก่อนที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้คิณ “ฉันก็จะสาปให้นายเป็นบ้ายังไงละ”

9 คิณกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง สิ่งที่เขาได้ยินตั้งแต่เด็กเป็นเรื่องจริง งั้นเหรอที่พ่อเขาเล่าให้ฟังว่ามีโรงแรมแห่งหนึ่งที่คอยดูแลเหล่า วิญญาณ โดยเจ้าของเป็นหญิงสาวที่ชื่อดาริณ แถมเธอตอนนี้กับ ตอน15ปีก่อนก็ยังสภาพเหมือนเดิม “ตกลงผมจะทำตาม แต่มีข้อแม้คุณห้ามทำอะไรพ่อผม” ดาริณพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่คิณจะเดินตามพ่อบ้านเพื่อไปเปลี่ยน ชุดที่เขาได้เตรียมไว้ให้ ถึงจะเป็นเรื่องที่ทำใจยากที่จะยอมรับ แต่ เพื่อปกป้องพ่อและตัวเองมันก็จำเป็น ดีกว่าต้องมีชีวิตอยู่อย่าง ทรมาณ

10 บทที่ 4 อดีตและพันธสัญญา นี่ก็เข้าเดือนที่ 3 แล้วที่คิณรับใช้ดาริณ แถมพ่อบ้านคนเก่า ก็จากไปแล้วเรียบร้อย นี้สินะเหตุผลที่ดาริณต้องการคนรับใช้ เพราะเธอต้องการคนจากโลกมนุษย์มาจัดการปัญหาต่างๆ ที่ผ่าน มาคิณก็คอยรับใช้ดาริณอย่างใกล้ชิด แถมดาริณก็ดูแลเขาอย่างดี เงินเดือนที่ได้ก็มากกว่าการทำงานในบริษัทชื่อดัง งานถึงจะเยอะแต่ ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจเขาอยู่นั้นคือ เขามี ความรู้สึกดีๆ ให้ดาริณ พ่อบ้านคนเก่าเล่าให้เขาฟังว่าดาริณต้องติด อยู่ที่นี้แบบไม่มีวันสิ้นสุดจนกว่าจะได้รับการอภัย “ทำไมคุณไม่ได้รับการอภัยสักที ?” ดาริณหยุดเขียนรายงานที่เธอกำลังตั้งใจเขียนทันทีและเงยขึ้น มองคิณด้วยสายตาประหลาดใจ “พ่อบ้านคนเก่าเล่าให้นายฟังเหรอ” คิณพยักหน้า “ใช่ ฉันต้องได้รับการอภัย โดยการรับใช้โรงแรมแห่งนี้ แต่ฉันไม่รู้ หรอกนะว่ามันจะสิ้นสุดตอนไหน” “นั้นแสดงว่าหากคุณได้รับการอภัย คุณจะได้ไปเกิดงั้นเหรอ” ดาริณส่ายหัว “เรื่องนี้ฉันไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันคงจะได้ไปจากโรงแรมนี้สักที” ค่ำคืนนั้นคิณฝันประหลาด เขาฝันว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตา

11 คล้ายดาริณแต่การแต่งตัวและทรงผมนั้นไม่ใช่เหมือนมาจากคนละ ยุคคนละสมัย ในความฝันเขากับผู้หญิงคนนี้รักกันมาก แต่เพราะ เหตุการณ์บางอย่างจึงทำให้เขาโดนหักหลังและถูกแทงด้วยหญิงคน รัก “อย่าทิ้งฉันไป ฉันรักเธอ” คิณละเมอออกมาด้วยความโหยหา “ตื่นได้แล้วคิณ นายเป็นอะไร” ดาริณเขย่าตัวคิณให้ตื่นจากฝัน “ดาริณ ... คุณมาห้องผมทำไม” คิณโผล่กอดดาริณด้วยความตกใจเขารัดตัวดาริณแน่นเหมือนกลัว ดาริณจะหนีไปไหน “ก็นายเล่นละเมอสะดังเชียว” ผมฝันไม่ค่อยดีน่ะ “นายฝันว่าอะไร?” คิณค่อยเล่าความฝันของเขาให้ดาริณฟัง ดาริณฟังถึงกับตกใจ เพราะสิ่งที่คิณเล่าคือเรื่องราวของเธอกับคนรักเก่า คนรักที่เธอรัก มากที่สุด ทันใดนั้นก็มีแสงจ้าเกิดขึ้นที่หลังโรงแรม มันไม่ได้มาจาก ไหนแต่มาจากต้นไม้พันปีต้นนั้น คิณและดาริณรีบเดินไปยังที่มาของ แสง “คิณที่ผ่านมาฉันขอโทษ แต่ฉันอยากให้รู้ไว้นายคือคนที่ฉันรัก รักมา ตลอด ฉันรักนายมาเป็นพันๆปี” ดาริณโอบกอดคิณด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น คิณไม่เข้าใจสิ่งที่ดาริณ พูดแต่กลับรู้สึกถึงความรักที่ดาริณมอบให้เขา

12 “ผมก็รักคุณ รักมาตั้งแต่วินาทีแรก” ดาริณผละตัวออกและมองจ้องไปที่หน้าคิณ “ตอนนี้ฉันเจอนายสักที นายอภัยให้ฉันมั้ย?” คิณรับรู้ถึงความเศร้าที่ดาริณส่งผ่านมา “ผมอภัยให้คุณ แต่คุณอย่าจากผมไปเลยได้มั้ย” ทันใดนั้นแสงจากต้นไม้ก็จ้าขึ้นกว่าเดิมลมเริ่มพลัดแรงกระหน่ำไม่ เป็นทิศ ร่างของดาริณค่อยๆสลายหายไปตามอากาศ คิณพยายาม เรียกให้เธอไม่ไป แต่พอแสงดับลงก็เหลือแต่ความเงียบงำและคิณ เพียงผู้เดียว…

13 บทที่ 5 จากลาเพื่อพบเจอ ชายหนุ่มวัย19ปีกำลังแต่งตัวไปโรงเรียนด้วยความตื่นเต้น เพราะวันนี้เป็นวันแรกที่เขาเปิดเรียนเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ที่เขา ตั้งใจไว้ “คิณ อย่าลืมเอาบัตรนิสิตไปนะลูก” เสียงของผู้เป็นพ่อร้องเตือนผู้เป็นลูก “ครับพ่อผมไปก่อนนะเดี๋ยวสาย” ผู้เป็นพ่อส่ายหน้าด้วยความเอือมระอากับผู้เป็นลูก เขาหันไปมองยัง กรอบรูปที่ตั้งไว้บนกำแพง และคิดในใจว่าคิณช่างหน้าเหมือนปู่ของ เขาเหลือเกิน เขาเลยตั้งชื่อลูกให้เหมือนพ่อของเขา คิณรีบวิ่ง เพื่อที่จะรีบไปขึ้นรถแต่กลับชนเข้ากลับใครบางคน “โอ้ย นายระวังหน่อยสิ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยรึไง” หญิงสาวหน้าตาสละสวย ผมดำสนิทเอ่ยปากบ่นคนที่มาชนเธอ “ขอโทษครับ ...” จังหวะที่คิณเงยหน้าสบตากับผู้หญิงตรงหน้าเขา เขาถึงกับต้อง ตะลึงในความสวยของเธอ เขารู้สึกตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน ตัวดาริณก็เช่นกันเธอหัวใจเต้นแรงด้วยความดีใจ ไม่รู้ว่าทำไมถึงดีใจ ขนาดนี้ ทั้งๆที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน

14 “เอ่อผมขอโทษนะครับ ผมคิณกำลังไปคณะแพทย์พอดีผมกลัวสาย เลยรีบไปหน่อย” “ไม่เป็นไรทีหลังเดินดีๆแล้วกัน” คิณอมยิ้มแล้วเดินจากไป ก่อนที่จะกลับหลังหันไปสบตามองผู้หญิง แปลกหน้าที่พึ่งเจอเมื่อกี้ ประโยคในไดอารี่ของคุณปู่ก็ผุดขึ้นมาใน หัวของเขา เป็นประโยคที่เขียนว่า “ เราจากลาเพื่อกลับมาพบกันใหม่และรักกันไปจนนิรันดร์”

15 จากใจผู้เขียน สวัสดีค่ะนักอ่านทุกๆคน เราต้นข้าวนะคะ นี่ก็เป็นผลงานเขียนเรื่อง สั้นเรื่องแรกของเราเลย ซึ่งเราก็ได้แรงบันดาลใจมาจากซีรีย์เรื่อง หนึ่งเป็นเรื่องที่เราชอบมากๆต้องลองไปอ่านกันดูนะแล้วก็ลองเดา กันดูว่ามาจากเรื่องอะไร 55 ซึ่งเรื่องสั้นเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องแนวโรแมน ติกผสมกับแฟนตาซีนิดๆ เป็นเรื่องที่เราพยายามเขียนออกมาให้ดี ที่สุดแล้วก็ตั้งใจมากๆ ตอนแรกก็คิดไม่ค่อยออกแหละแต่พอได้เริ่ม เขียนขึ้นมาก็แทบจะหยุดไม่อยู่ >< เราก็หวังว่าทุกๆคนที่ได้อ่าน เรื่องนี้จะชอบและมีความสุขกันนะ หากผิดพลาดประการใดก็ขอ อภัยมา ณ ที่นี่ด้วย แล้วก็ฝากเรื่องสั้นเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของ ทุกคนด้วยน้า ต้นข้าว

16 ประวัติผู้เขียน ชื่อ : นางสาว นภัส งามเสงี่ยม ชื่อเล่น : ต้นข้าว ชั้น : ม.6/6 เลขที่ : 22 วัน เดือน ปีเกิด : 28 กุมภาพันธ์2548 ข้อมูลการติดต่อ Email : [email protected] Facebook : Napas Ngamsangiam Instagram : tonkhaw_napas