ชฎาเก่า

เรื่อ รื่ งเล่า 1

ณ โรงเรียนเเห่งหนึ่ง ในห้องเรียนที่มีคนพลุกพล่านนักเรียน 2 คนที่กำ ลังจับกลุ่มนั่งนั่คุยกันในช่วงเที่ยงของวัน ชายหนุ่ม วัยรุ่นร่างสูงวิ่งเข้ามาร่วมวงสนทนาพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “มึงต้องไม่เชื่อเเน่ว่ากูรู้อะไรมา” “อะไรวะเมฆ” หญิงสาวที่กำ ลังนั่งนั่อยู่ที่โต๊ะเรียนพูดขึ้นด้วยความสงสัย “กูได้ยินเด็กที่ห้องนาฏศิลป์พูดมานะเจน น้องมันเล่ามาว่า” “อะไรนะมึง ขออีกที” ขิมพูดขึ้นพร้อมกับยื่นหูเข้ามาฟัง “ไอขิม ทำ ไมไม่ตั้งใจฟังเเต่เเรกวะ เสียเวลาจัด” เมฆพูดขึ้นพร้อมส่ายหัวเบาๆ “เออ โทษทีเล่นโทรศัพท์อยู่ อะพูดต่อๆ” ขิมกล่าวขึ้นเพราะอยากฟังต่อ “คืองี้นะ ไอน้องที่เรียนนาฏศิลป์มันเล่าตำ นานชฎาเก่าในห้องนาฏศิลป์ กูก็รู้มานานเเล้วเเหละเรื่องนี้เเต่เห็นพวกมึงเป็น เด็กใหม่ เดี๋ย ดี๋ วกลัวกัน” “เออ เล่าเถอะ อยากรู้” เจนพูด “อะ กูเริ่มเลยนะ” เมฆขยับเก้าอี้มานั่งนั่ก่อนเริ่มเล่า “ชฎาเก่าในห้องนาฏศิลป์อะมันมีประเด็น เขาเล่ากันว่ามีพี่นางรำ คนนึง รำ สวยมากเป็นดาวเด่นของโรงเรียน ช่วงเป็น ช่วงเเข่งศิลปหัตถกรรม พี่เขาหวังกับการเเข่งครั้งนี้มากอยู่ซ้อมจนถึงค่ำ มืดทุกวัน วันนั้นพี่เขาก็ซ้อมรำ จนถึงดึก ไม่มีใครเหลือในโรงเรียนเเล้ว” “เหมือนมึงเหมือนกันนะ ซ้อมจนถึงดึกทุกวัน” ขิมพูดขึ้น “เเทรกอีกละ” เมฆพูด “โทษที อะเล่าต่อ” ขิมบอกพร้อมเเตะเเขนเมฆเบาๆ “คือพี่เขาก็ซ้อมรำ ไปปกติ เเต่วันนั้นคงถึงฆาตพี่เขาจริงๆ ไฟฟ้ามันลัดวงจรกลิ่นไหม้ก็เริ่มโชยมาเรื่อยๆ พี่เขาก็ไม่น่าจะ รู้ตัว รู้ตัวอีกทีไฟก็ไหม้คานไม้ผุๆ มันตกลงมาขวางทางออก พี่เขาออกมาไม่ได้เลย สุดท้ายพี่เขาก็โดนไฟคลอกตายอยู่ ในห้องนาฏศิลป์นั้นแหละ” “โหดจังวะ” เจนพูด “เเต่ๆ มันมีต่อเว้ย” เมฆพูดขึ้นอีกครั้ง “พี่เขาอยากให้มีคนไปเเข่งเเทนพี่เขาอยากให้มีคนทำ ต่อให้เสร็จ มันเลยมีตำ นานการบนบานสานกล่าวของชฎาเก่าๆ ห้องนาฏศิลป์เรา ถ้าอยากบนอะ ต้องทำ ตามขั้นตอนเป๊ะๆ เลยนะ ห้ามผิดเเม้เเต่ขั้นตอนเดียว ไม่งั้นพี่เขาจะคิดว่าไม่คิดจะทำ จริงๆ พี่เขาไม่ชอบคนที่ไม่ตั้งใจอะไรเเบบนี้มั้ง” 1

“ไร้เหตุผลเหมือนผีญี่ปุ่นเหมือนกันนะ” ขิมพูดพร้อมขำ เบาๆ “เเล้วถ้าอยากบนต้องทำ ไง” เจนพูดขึ้น "ว่ากันว่าถ้าอยากบนกับชฎาเก่านั่นนั่ต้องเข้าไปในห้องนาฏศิลป์หลังเที่ยงคืน โดยผู้ที่จะบนต้องเตรียมของไปคือ 1.ดอกชบาสีแดง 2.พวงมาลัย 3.น้ำ อบ" "โห้ พี่เขาวัยรุ่นจริงเปล่าวะ ของแต่ละอย่างแม่งโบราณทั้งนั้นเลย" ขิมพูดขึ้น "ก็เป็นนางรำ ของที่ต้องใช้มันก็เป็นแบบนี้แหละ " เจนพูดตอบกลับขิม "พูดจบกันยังเนี้ย กูเล่าต่อนะ" "เออ เล่าเลย" 2 "พอเราเตรียมของทุกอย่างเสร็จเเล้วอ่ะ ก็ทำ การบนบานสิ่งที่ต้องการ จากนั้นก็ต้องนำ ชฎานั้นมาใส่เเล้วรำ 1บทเพลงก็ถือ เป็นอันเสร็จ" "ต้องรำ ด้วยหรอ" เจนเอ่ยถามขึ้น "ใช่ เพราะโดยปกติก็มีแต่นางรำ ไปบนให้ตัวเองได้รำ เป็นตัวหลักทั้งนั้น" "แล้วนอกจากนี้ยังต้องทำ อะไรอีกไหม" เจนเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง" "มี แต่กูก็ไม่รู้รายละเอียดมากกว่านั้นอ่ะ เเต่ในกล่องที่ใส่ชฎาเก่านั้นน่ะมีใบกฏเขียนอยู่แต่อยู่ในกล่อง มีแต่คนที่จะไปบน เท่านั้นที่จะรู้" "หรอ" เจนเอ่ยพร้อมกับทำ ท่าทางเหมือนกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ "มึงคิดอะไรอ่ะเจน อย่าบอกนะว่าคิดจะไปบนอ่ะ" ขิมที่ได้เห็นท่าทางของเจนก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "บ้า กูไม่ทำ หรอก ทำ ไมกูต้องทำ ด้วย" "อย่าทำ เลยเจนถ้าเกิดมึงทำ ผิดกฏขึ้นมา พี่เขาเอามึงถึงตายเลยนะ" เมฆพูดดักเพื่อห้ามด้วยความเป็นห่วง "เออน่าา กูไม่ทำ หรอก" "อะๆ เย็นวันนี้พวกมึงมาเคลียร์งานกลุ่มที่อาจารย์แกสั่งสั่กันมั้ยงานเยอะชิบหาย กูจะสู่ขิตละ"ขิมบ่นประปรายเรื่องงานกลุ่ม และงานต่างๆ ในโรงเรียนให้เจนกับเมฆฟัง " ได้ดิ งั้นเย็นนี้ตอนเลิกเรียนเจอกันที่ลานที่นั่งนั่โรงเรียนสะสางงานให้เสร็จๆ ไปจะได้ไปเที่ยวเล่นด้วยกัน" เมฆพูดเต็มไป ด้วยไฟในการเคลียร์สะสางงานทั้งหลายที่อาจารย์นั้นสั่งสั่มา

“มาเริ่มกันเลยดีกว่างานเนี่ย ไอ้เจนมึงเอางานโครงงานไปเขียนส่วนบนนะ" “ไอ้เมฆมึงไปหาเสิร์ชข้อมูลแล้วเขียนบทนำ เสนอโครงงานมาละกัน ส่วนกูจะร่างภาพรวมทั้งหมดของตัวโครงงานให้"ขิมแจกแจงงานแต่ละส่วนให้เพื่อนๆ เพื่อให้ได้งานที่เป็นสัดส่วน “โอเคกูร่างโครงงานส่วนบนเสร็จละขิม มาดูดิ" เจนเอ่ยให้ขิมมาดูโครงงานที่ตนร่างไว้ “ไหนดูซิ อืมมม ใช้ได้ๆ ดีเลยๆ แก้ตรงนี้ด้วยนะ บรรทัดมันเคลื่อนอ่ะ ขยับเข้าให้หน่อยนะเพื่อน" ขิมดูงานและชี้จุด แก้ไขให้เจนฟัง “โอเคจ้า รับทราบค่ะคุณหัวหน้างานขิม" เจนพูดหยอกล้อขิมด้วยความตลกหยอกล้อ “ดีมาก คุณพนักงานเจน" ขิมกล่าว "อะแฮ่มๆๆ คุณหัวหน้างานขิมครับ โปรดกรุณา ดูงานของกระผมด้วยครับ" เมฆพูดจากึ่งทางการแบบหยอกล้อใส่ขิม เพื่อให้ขิมไปดูงานตน "โอ๊ะ เหมือนจะมีผิดอยู่นะคะคุณเมฆ ไปแก้มาใหม่ค่ะคุณมึง" ขิมพูดหยอกล้อเมฆ "อ่ะๆ พวกมึงวันนี้เราทำ งานโครงงานยัน5ทุ่มมันก็ดึกมากแล้วพอแค่นี้ละกัน พรุ่งนี้ค่อยมาดูภาพรวมกันใหม่นะ แยก ย้ายกันกลับบ้านละกัน" ขิมบอกเจนและเมฆว่างานวันนี้พอก่อน และแยกย้ายกลับบ้าน "เคพวกมึงเจอกันพรุ่งนี้กลับบ้านดีๆ" เมฆแยกกลับบ้านก่อน" “เคมึง เจอกันๆ กลับบ้านดีๆ" ขิมกับเจนพูดพร้อมกัน" โดยปกติแล้วขิมกับเจนจะกลับบ้านด้วยกันเป็นประจำ เพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันแต่วันนี้ต่างออกไป 3 - เลิกเรียน - " เคมึง เจอกันๆ กลับบ้านดีๆ" ขิมกับเจนพูดพร้อมกัน" โดยปกติแล้วขิมกับเจนจะกลับบ้านด้วยกันเป็นประจำ เพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันแต่วันนี้ต่างออกไป " เออมาเจนถึงคราวพวกเราต้องกลับบ้านละ รีบๆ เก็บข่าวของใส่กระเป๋ามันโคตรจะดึกเลยแล้วรีบกลับบ้านไปนอนป้ะ"ขิมกล่าว "เอ่อขิมวันนี้กูไม่ได้กลับกับมึงนะเพื่อน" เจนพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉยโดยที่จะไม่ให้อาการพิรุธของตัวเองออกมา "ทำ ไมวะ แล้วใครจะรับมึงดึกดื่นเกือบเที่ยงคืนป่านนี้แล้วแล้วน้าจีก็ยังไม่เลิกงานเลยใครจะมารับมึงเนี่ยเจน " ขิมสงสัย ว่าทำ ไมเจนไม่กลับกับตน " แม่กูแชทมาว่าวันนี้แม่กูไม่ทำ โอทีอ่ะแล้วก็เวลาป่านนี้แล้วโรงเรียนก็ทางผ่านที่ทำ งานแม่กูอยู่ดีให้แม่มารับดีกว่ามึงอ่ะ รีบกลับได้แล้ว" เจนพูด " จะไม่ให้กูอยู่รอแม่เป็นเพื่อนมึงจริงๆ เหรอเจน"ขิมพูด " ไม่เป็นไรมึงกลับเถอะ" เจนกล่าว

00.54 2

"ในที่สุดตัวกูก็ทำ ลงไปแล้วจริงๆ ตอนนี้ตัวกูอยู่หน้าห้องนาฏศิลป์" เจนพึมพำ กับตัวเอง เจนได้งัดประตูห้องนาฏศิลป์ด้วยชแลงที่ไปเอามาจากห้องช่างกล " ไอ้ห่าเมื่อไหร่จะเปิดได้วะงัดจนแรงหมดแล้วเนี่ย" เจนบ่นพึมพำ อยู่คนเดียวกลางดึก เจนพยายามงัดอยู่สักพัก // แกร๊ง แกร๊ก // เสียงแม่กุญแจตกลงพื้น "ในที่สุดก็หลุดออกสักทีไอ้เวร" "โอ๊ยไอ้เชี่ย??!!! ชิบหายแล้ว" -เจนเท้าสะดุดธรณีประตู- "ซวยแต่เริ่มเลยเหรอแต่ช่างมัน เห้ย! "เจนเห็นกล่องชฎาที่ตามหา "นั่นนั่ไงกล่องชฎาที่กูตามหา ไหนดูดิ มันมีกฎในกล่องจริงๆ เหรอ" ว่าแล้วเจนก็เปิดกล่องชฎาแล้วเจอกับกระดาษเก่าๆ ที่พับไว้ แล้วหยิบขึ้นมาอ่าน พร้อมกับเจอกฎ 3 ข้อ " เห้ยนี่กระดาษอะไรวะ มีกฎ 3 ข้อ แล้วก็สิ่งของที่ต้องเตรียมมา ดีนะที่เตรียม ดอกชบาสีแดง พวงมาลัย และสุดท้าย น้ำ อบที่เตรียมมา" " เอาล่ะมาเริ่มกันเลย " -เจนหยิบชฎาสวมหัวของตัวเองพลางอ่านกฎไปด้วย 4 - เวลา 00.54 น. - กฎ 3 ข้อ - ต้องหลับตาขณะรำ - รำ ให้จบเพลง รำ ต่อไปอย่าหยุดรำ - ห้ามลืมตาขณะรำ เด็ดขาด พอเจนอ่านจบ เจนก็เตรียมพร้อมจะลงมือรำ ณ ตอนนั้น " โอเคเอาดอกชบาแดงทัดหู พวงมาลัยคล้องมือ และน้ำ อบพรมตัว แค่นี้ก็พร้อมรำ แล้ว" ในขณะที่เจนรำ อยู่ ก็มีเสียงของตกทำ ให้เจนสะดุ้งเเล้วเผลอลืมตามองไปทางต้นเสียง พอเจนรู้ตัวว่าลืมตาขึ้นมา ก็รีบหลับทันทีแล้วทำ การรำ ต่อจนจบบทเพลง "รำ จบเพลงสักทีต้องรีบกลับละ"

5 แล้วเมื่อเจนกำ ลังจะถอดชฎาออกจากหัว เจนก็รู้สึกว่าชฎานั้นรัดหัวของเธอเเน่นกว่าตอนเเรก เเละเมื่อจะยกชฎาออกจากหัว กลับยกไม่ออก เเล้วแรงรัดของชฎาก็รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ "เห้ย! โอ๊ย! ทำ ไมถึงถอดไม่ออก ทำ ไมรัดแน่นกว่าเดิมวะ" ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหัวเราะของผู้หญิงคนนึงดังขึ้นจากข้างหลังของเจน ทำ ให้เจนต้องหันไปมองตามต้นเสียง ก็ปรากฏให้เห็นเป็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชฎาแบบเดียวกันเนื้อตัวไหม้เกรียมดำ สนิท ยืนมองเจนอยู่ด้วยสายตาที่อาฆาต " กรี๊ดด!!!???? ตัวอะไรวะนั่นนั่น่ากลัวชิบหาย" " มึงไม่ทำ ตามกฎที่กูเขียนใส่กล่อง เอาชฎากูมาใส่ไม่พอ ไม่ทำ ตามกฎกูอีก คนอย่างมึงไม่ซื่อสัตย์ต่อตัวเองและคนอื่น คน อย่างมึงอยู่ไปก็ไม่เจริญหรอก ดวงมึงถึงฆาตแล้วมาอยู่กับกูเถอะ!!!" ผีสาวพูดพลางชี้หน้าเจนอย่างอาฆาต " กรี๊ดดดดดด " เมื่อผีสาวพูดจบ ชฎาก็รัดหัวเจนจนเลือดไหลอาบทั่วทั่หน้าของเจน -ขิมที่แอบมองลอดผ่านประตูก็ช็อคทำ อะไรไม่ถูกทำ ให้สติหลุดแล้ววิ่งหนี โดยที่ไม่หันหลังกลับมาช่วย

เช้าที่มื ที่ มื ดมิด 3

6 - เช้าวันต่อมา - เมื่ออาจารย์ห้องนาฏศิลป์ที่ได้มาถึงห้องก็เอะใจทำ ไม ประตูห้องถึงมีชแลงและแม่กุญแจตกอยู่ที่พื้นหน้าห้องโดยที่ ประตูก็เปิดอยู่ และเมื่ออาจารย์เดินเข้าไปในห้องก็ตกใจกับสิ่งที่เห็น คือ ร่างอันไร้วิญญาณของเจนที่นอนตายอยู่พร้อมกับสวมชฎาเก่า นั้นอยู่ด้วย ข่าวการตายของเจนทำ ให้เพื่อนๆ ในห้องเรียนก็ต่างตกใจเเละเสียใจกับการจากไปของเจน เเละพูดถึงตำ นานของชฎา เก่าในห้องนาฏศิลป์ที่ทุกคนเข้าใจว่าเป็นสาเหตุการตายของเจน ขิมที่เห็นเรื่องราวทั้งหมดก็ปิดปากเงียบไม่พูดถึงเรื่องที่พบเจอ เเละยังรู้สึกผิดที่ตนเองไม่วิ่งเข้าไปช่วยเจนในวันนั้น เเละหลังจากเหตุการณ์ทำ ให้ห้องนาฏศิลป์ถูกปิดตายไม่ให้ใช้งาน รวมถึงชฎาเก่านั้นก็ยังอยู่ในห้องนั้นเช่นเดิม....

จบ