เด็กเมื่อวานซืน (ครั้งแรก)

เป็นเüลากü่าÿามüันมาแล้üที่ประกายดาüไม่ยอมปริปากพูดกับดารีณุชแม้แต่ค าเดียü Āลังจากที่ประกายดาüได้ไปเจอดารีณุชที่อยู่ในĀ้องพักของโรงแรมÿองต่อÿองกับชายĀนุ่มรุ่นน้อง อย่างนภกรณ์ Āล่อนก็เพียงแต่ทิ้งÿีĀน้าเจ็บปüดใจที่ยังคงติดตรึงอยู่ในÿมองของคนมองไม่ยอมเลือนĀายไป นอกจากนั้น แม้ü่าในด้านคüามÿัมพันธ์ ÿถานะของพüกเธออาจจะดูไม่ชัดเจนมากขนาดนั้น แต่ในด้านการ ท างาน ÿถานะของเธอก็เป็นถึงเลขาประจ าตัüของประธานบริþัทอย่างเขาแท้ ๆ แต่เขากลับเลือกที่จะเลี่ยงการท างานกับเธอ และĀันไปÿั่งการพนักงานคนอื่น ๆ แทนที่จะตรงเข้ามา ÿั่งงานกับเธอเĀมือนอย่างเคย แม้แต่กาแฟ เขาก็ยังเดินไปชงด้üยตนเอง ทั้งยังเมินกาแฟที่เธอชงมาเÿิร์ฟถึงโต๊ะอีกต่างĀาก โดยปกติแล้ü เขามักจะขับรถไปÿ่งเธอĀลังเลิกงานอยู่เÿมอ แต่ĀลังจากเกิดเĀตุการณ์ที่ü่าขึ้น ร่างÿูง ๆ ของเขาที่เคยมายืนรอเธอĀลังเลิกงานก็Āายไปจากคüามคุ้นชินเÿียอย่างนั้น และแม้เธอจะบอกตัüเองอยู่เÿมอü่า ‘ไม่เป็นไร ถึงไม่มีเขาก็กลับบ้านเองได้อยู่แล้ü’ แบบนั้น แต่ลึก ๆ แล้ü เธอก็แอบรู้ÿึกเคü้งคü้างอยู่เĀมือนกัน “กลับบ้านด้üยกันไĀมคะ” น ้าเÿียงอ่อนโยนที่คุ้นเคยท าใĀ้รอยยิ้มกü้างปรากฏขึ้นบนใบĀน้าของเลขาÿาü เจ้าตัüรีบĀันĀน้าไปทางต้น เÿียง Āüังจะตอบรับตกค ายินดีในทันที Āากแต่ร่างของผู้Āญิงอีกคนที่ยืนอยู่ตรงĀน้า กลับท าใĀ้รอยยิ้มนั้นĀุบลงอย่างรüดเร็ü “จะดีเĀรอคะน้องดาü พี่เกรงใจ” “ไม่ต้องเกรงใจนะคะ รถดาüยินดีต้อนรับคนÿüย ๆ อย่างพี่ฟ้าเÿมอค่ะ” “แĀม น้องดาüเนี่ย ปากĀüานจังเลยนะคะ”

“จริงเĀรอคะ คนที่เคยชิมเขาไม่เĀ็นเคยบอกเลย” “ฮะๆๆ ตลกด้üยนะเรา” “ซ้อม ๆ ไü้ ก็เผื่อใครจะÿนใจขึ้นมาบ้างยังไงล่ะคะ” “โถ ถ้าÿüย ๆ เก่ง ๆ อย่างน้องดาüไม่มีใครÿนใจ ป้าแก่ ๆ อย่างพี่จะมีĀüังอะไรล่ะคะ” “อย่าü่าตัüเองแบบนี้ÿิคะพี่ฟ้า ในÿายตาดาü พี่ฟ้าÿüยมาก ๆ เลยนะคะ แถมยังเก่งÿุด ๆ ด้üย” “น่ารักจริงเชียüยัยเด็กคนนี้ ถ้าโÿดอยู่นี่ พี่คิดü่าจีบแล้üนะคะ” “ก็...โÿดอยู่นะคะ” “น้องดาü!” “เĀงื่อออกĀมดแล้ü ร้อนใช่ไĀมคะเนี่ย” “ü้าย! ไม่ต้องĀรอกค่ะน้องดาü เดี๋ยüมือก็เปื้อนĀรอก” “แค่เปื้อนมือดาüแค่นี้เอง ไม่เป็นไรĀรอกค่ะ แต่ถ้าเĀงื่อไĀลเข้าตาพี่เนี่ย พี่จะแÿบเอานะคะ” “นี่น้องดาüน่ารักกับทุกคนบนโลกนี้เลยไĀมคะเนี่ย” “ก็แค่บางคนที่อยากน่ารักด้üยน่ะค่ะ” “งั้นพี่ก็พิเýþเĀรอคะ” “แน่นอนÿิคะ เชิญคนÿüยพิเýþของดาü ขึ้นมาตากแอร์เย็น ๆ บนรถดีกü่าค่ะ” “งั้นก็...รบกüนด้üยนะคะน้องดาü” บทÿนทนาที่เต็มไปด้üยถ้อยคüามĀยอกล้อ และท่าทางที่ดูÿนิทÿนมใกล้ชิดเกินกü่าเจ้านายและลูกน้อง ไĀนจะการอาÿาพาไปÿ่งบ้านอีก ดารีณุชมองÿิ่งที่เกิดขึ้นตรงĀน้าด้üยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก คüามรู้ÿึกโมโĀ โกรธ น้อยใจ เÿียใจ เýร้าใจ ÿับÿน Āลากอารมณ์Āลายคüามรู้ÿึกต่างประÿมปนเปจนไม่ÿามารถตอบออกมาได้ü่าคüามรู้ÿึกที่เป็นอยู่ตอนนี้คือ อะไร

ทั้ง ๆ ที่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น...เคยเป็นเธอมาก่อนแท้ ๆ ÿุดท้ายเธอก็ท าได้แค่ยืนมองทุกอย่างอยู่ในมุมมืด ๆ และปล่อยใĀ้รถÿีขาüคันคุ้นเคย Āายลับไปจากÿายตาทั้งแบบนั้น พร้อมกับความอดทนÿุดท้ายที่ขาดผึงลง

แทนที่ดารีณุชจะเดินทางกลับบ้านตนเองเĀมือนÿองüันที่ผ่านมา เธอกลับเลือกที่จะเดินทางไปยังจุดĀมาย ใĀม่ ที่แม้จะไม่ได้ไปเยือนบ่อยนัก แต่ก็พอจะรู้จักและคุ้นเคยเÿ้นทางอยู่บ้าง คอนโดของประกายดาว แม้ปากจะบอกü่าไม่ได้มาบ่อย แต่ในทันทีที่เท้าแรกเĀยียบลงบนกระเบื้องล็อบบี้ของคอนโดĀรู เĀล่า พนักงานก็แĀ่กันมาต้อนรับเธออย่างดี ทั้งยังน าทางและพาเธอไปÿ่งถึงเพนท์เฮ้าÿ์ชั้นบนÿุด อันเป็นที่อยู่อาýัยของ คนที่เธอเดินทางมาพบนั่นเอง คีย์การ์ดที่เคยได้รับมาจากเด็กÿาüถูกเก็บไü้อย่างลüก ๆ ด้านในÿุดของกระเป๋า ด้üยไม่เคยมีโอกาÿได้Āยิบ มันมาใช้เÿียที และในüันนี้เอง...ที่โอกาÿนั้นมาถึง ดารีณุชทาบคีย์การ์ดเข้ากับตัüล็อคของบานประตู เพียงชั่üอึดใจเดียü ประตูบานนั้นก็ถูกปลดล็อกอย่าง ง่ายดาย ร่างเล็กก้าüเข้าไปด้านในด้üยคüามคุ้นชิน เธอเคยมาที่นี่กับเขาประมาณÿิบกü่าครั้ง และทุกอย่างที่อยู่ที่นี่ก็ ยังคงเป็นเĀมือนเดิม เĀมือนÿิบครั้งนั้นที่เธอมา เธอเดินตรงเข้าไปยังÿ่üนของĀ้องนั่งเล่น เĀ็นเป็นร่างของใครบางคนที่ก าลังคüงแก้üไüน์ในมืออย่างÿบาย อารมณ์ ขาข้างĀนึ่งถูกยกขึ้นมาไขü้ไü้บนขาอีกข้างในท่าไขü่Ā้าง นัยน์ตาจับจ้องมาที่เธอราüกับรอคอยการมาถึง ของเธออยู่อย่างนั้น “ดาü!” “กü่าจะมาถึงนะคะ” คนพี่ชะงักไปเล็กน้อย ด้üยไม่ได้คาดคิดü่าเจ้าĀล่อนจะยอมเปิดปากพูดกับเธอ ทั้งยังไม่อยากจะเชื่อü่านั่น จะเป็นประโยคแรกที่Āล่อนเลือกที่จะพูดĀลังจากไม่ยอมปริปากมาเกือบÿามüันเต็ม “แล้üคุณนภาภรณ์-” “อยู่ในĀ้องนอนน่ะค่ะ”

ประธานÿาüüางแก้üในมือลง ร่างÿูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มตัü ก่อนจะÿาüเท้าก้าüเข้ามาใกล้ผู้บุกรุกตัüน้อยมาก ขึ้นทีละก้าü “üะ ü่ายังไงนะ?” ดารีณุชแทบไม่อยากจะเชื่อĀูตัüเอง “เธอท าอะไรพี่ฟ้า?” “นั่นมันธุระของพี่ฟ้าค่ะ ไม่ใช่ของคุณ” เด็กÿาüตัดบทด้üยรอยยิ้มเย็นยะเยือก “แล้üคุณนุชล่ะคะ ธุระของคุณคืออะไร?” “ฉะ ฉัน!” “ฉะ ฉะ ฉะ ฉะ ฉัน...” ท่าทีอึกอักของคนตรงĀน้าพาใĀ้คนรอค าตอบถอนĀายใจออกมาอย่างเĀนื่อยĀน่าย เจ้าตัüÿ่ายĀน้าเนือย ๆ ก่อนจะĀันĀลัง ตั้งใจจะเดินออกจากĀ้อง ๆ นี้เÿียที “เดี๋ยüก่อน!” เมื่อเĀ็นü่าอีกคนท าท่าจะเดินกลับเข้าไปในĀ้องนอนที่พูดถึงกันในตอนแรก ภาพĀญิงÿาüอีกคนที่คิดü่าคง ต้องนอนอยู่ในĀ้องนั้นแน่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาในĀัüของดารีณุชอีกครั้ง และนั่นก็ท าใĀ้เธอละทิ้งคüามอายทุกอย่างไü้ตรงนี้ “เธอจะเอายังไงกันแน่” ร่างเล็กเดินเข้าประชิดตัüอีกคนอย่างรüดเร็üและรุนแรง ลดระยะĀ่างระĀü่างเธอและเขาลงทีละน้อย และ ในที่ÿุด เธอก็ÿามารถดันเขามายืนชิดติดก าแพงจนได้

แขนเล็กถูกยกขึ้นมาเท้าก าแพงอย่างแรงด้üยท่าทีที่คิดü่าน่ากลัüที่ÿุด พยายามดึงÿีĀน้าเข้ม กดÿายตามอง คนในüงแขนที่ยังคงมองมาที่เธออย่างไม่รู้ร้อนรู้Āนาüอะไร “กลับมาเป็นเĀมือนเดิมÿักทีได้ไĀม!” เÿียงตะโกนดังลั่นดูจะไม่ได้ท าใĀ้คนในüงแขนĀüาดกลัüÿักเท่าไĀร่ เพราะในทันทีที่เจ้าของร่างนั้นขยับตัü คนที่ถูกกดใĀ้อยู่ใต้ร่างก็กลับกลายเป็นดารีณุชเÿียเอง “เĀมือนเดิมยังไง?” น ้าเÿียงเรียบเย็นที่ฟังแล้üชüนใĀ้ขนลุกขึ้นแบบÿามร้อยเปอร์เซ็นต์ พาใĀ้เจ้าลูกกระรอกน้อยที่ÿั่นระริกอยู่ ในüงแขน รีบĀดตัüเล็กด้üยร่างที่ÿั่นĀนักกü่าเดิมมากขึ้นไปอีก ทั้งที่อยู่ในท่าเดียüกันแท้ ๆ แต่คüามน่ากลัüของเธอเทียบกับเขาไม่ติดเลยÿินะ เลขาÿาüพยายามจะÿะกดกลั้นน ้าตาที่ใกล้จะไĀลลงมาอยู่รอมร่อ อาจเพราะด้üยคüามกลัüและคüาม ตกใจที่มีมากจนเกินไป พาใĀ้คüามอ่อนแอในใจเธอขึ้นมามีอิทธิพลมากขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ก่อนĀน้านี้ เตรียมใจมาขนาดนั้นแท้ ๆ ใช้ไม่ได้เลยนะ ยัยนุช “จะร้องไĀ้ท าไมคะ” “ฮึก...ไม่ได้ร้องซะĀน่อย” ประกายดาüพยายามต้านทานคüามรู้ÿึกเจ็บแปล๊บในĀัüใจของตนเองเอาไü้ ÿองตาจึงเลือกที่จะเปลี่ยนจุด โฟกัÿจากĀยดน ้าตาบนใบĀน้าÿüยเป็นจุดโฟกัÿอื่นที่พอจะเรียกÿติกลับคืนมาใĀ้เธอได้

“ต้องการอะไร” ประกายดาüกดเÿียงลงต ่า ตั้งใจใĀ้ดูเĀมือนคนโกรธและพร้อมเอาเรื่องเต็มที่ และได้ผล! คนในüงแขนในตอนนี้เริ่มซีดเซียüและĀüาดกลัüเÿียจนแทบยืนไม่อยู่ เจ้าĀล่อนค่อย ๆ เลื่อน ÿายตามาÿบตาเธออีกครั้ง พร้อมกับÿีĀน้าอ้อนüอนจากĀัüใจ “นุชต้องท ายังไง ดาวถึงจะĀายโกรธ” ค าพูดนั้นพาใĀ้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนมุมปากเล็กของประกายดาü เธอแอบคลี่ยิ้มใĀ้ใจขณะที่ไล่ริมฝีปากไป ตามแนüÿัมผัÿจากýีรþะจรดใบĀูน้อย ก่อนจะทิ้งข้อคüามฝากไü้พร้อมกับการÿัมผัÿมันด้üยลิ้นอย่างแผ่üเบาที่ใบĀู เล็กนั้น “ท าใĀ้ดาวพอใจÿิคะ” ประกายดาüทอดมองคนตัüเล็กที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ท าตัüไม่ถูกอยู่ที่ปลายเตียง ท่าทางที่คอตก ใบĀน้าซีด ๆ เปี่ยมไปด้üยคüามÿ านึกผิดของĀล่อนยิ่งท าใĀ้เธออยากจะแกล้งมากขึ้นไปอีก “นุช...ต้องท าอะไร” “ถอดเÿื้อผ้าออก”

ค าÿั่งที่เĀนือคüามคาดĀมาย พาใĀ้คนตัüเล็กมีÿีĀน้าตกใจ ใบĀน้าĀüานผงะไปชั่üครู่ ในขณะที่ร่างเล็ก ๆ ยังคงĀยุดยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “อะ...อะไรนะ” “ถอดเÿื้อผ้าออกใĀ้Āมดค่ะ” “ดะ เดี๋ยüÿิ...ทะ ท าไม...” “ถ้าคุณไม่ต้องการ ก็ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กÿาüเบือนĀน้าĀนีในทันที “Āนูไม่ได้อยากจะบังคับฝืนใจ คุณĀรอกนะคะ” เĀ็นท่าทีแบบนั้น คนที่มีคüามผิดติดตัüอยู่ก็เป็นกังüลจนลนลาน ด้üยกลัüü่าคนตรงĀน้าจะผลักไÿไล่ÿ่ง ตนเองอีกรอบ Āล่อนรีบกุลีกุจอเอาเÿื้อผ้าที่ÿüมใÿ่อยู่ออกจากร่างกายอย่างเร่งรีบ มือเล็กจัดการปลดตะขอและปล่อย กระโปรงตัüบางใĀ้ร่üงลงพื้น ก่อนจะคลายโบü์ที่ผูกอยู่ที่คอเÿื้อและจัดการถอดมันทิ้งตามกระโปรงตัüÿüยไป “ถอดแล้ü” ใบĀน้าÿüยขึ้นÿีแดงซ่าน ด้üยร่างเล็กของดารีณุชในตอนนี้ เĀลือเพียงแค่ชั้นในตัüบางอย่างบราเซียและ แพนตี้ตัüเล็กจิ๋üเท่านั้น “ยังไม่Āมดนี่คะ” ท่าทางเรียบเฉยกับค าพูดที่เอ่ยออกมาĀน้าตาย ตรงข้ามกับÿีĀน้าของคนฟังที่เรียกได้ü่า ช็อคแบบÿุด ๆ “ตะ แต่ü่า...” “ตามใจพี่นะคะ” ผู้ถือไพ่เĀนือกü่ายังคงไม่รู้ร้อนรู้Āนาü นอนเขี่ยผ้าĀ่มอยู่บนเตียงเล่น ๆ ปราย ตามองคนที่ท าตัüไม่ถูกราüกับแกล้งลองใจ ดารีณุชไม่มีทางเลือกอื่นนอกเÿียจากปิดเปลือกตาตัüเองลงใĀ้แน่น และค่อย ๆ ใช้ÿองมือปลดตะขอบ ราเซียออกอย่างไม่เต็มใจเท่าไĀร่นัก ตะขอÿีเงินปลดออกจากกันพร้อม ๆ กับใจของเธอที่ร่üงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม คนตัüเล็กÿูดลมĀายใจเข้าลึกราü กับต้องการใĀ้ก าลังใจตัüเองเป็นครั้งÿุดท้าย ก่อนจะกลั้นใจและปล่อยบราเซียตัüนั้นใĀ้ร่üงĀล่นจากร่างกายไป

“ตัüÿุดท้ายค่ะ” “ต้องขนาดนี้เลยเĀรอดาü” “ดาüแล้üแต่พี่ค่ะ” คนโตกü่าถอนĀายใจออกมาอย่างเĀนื่อยĀน่าย เธอมองเด็กน้อยแÿนดื้อที่คุมเกมÿ์นี้อย่างกลัü ๆ ด้üย ÿายตาคู่นั้นของĀล่อนยากเกินกü่าจะคาดเดาÿิ่งที่Āล่อนคิดอยู่ เธอกลัüü่าถ้าเธอไม่ท ามัน...Āล่อนอาจจะไม่ยอมยกโทþใĀ้เธอ เป็นไงก็เป็นกันล่ะนะ “แล้วต้องĀายโกรธพี่ด้วยนะ” ขาขาüที่บีบเข้าĀากันแน่น ค่อย ๆ คลายÿัมผัÿลงช้า ๆ ก่อนที่มือน้อยจะเอื้อมมาดึงปราการÿุดท้ายที่ ĀลงเĀลืออยู่บนตัüของเธอออกด้üยĀัüใจที่เต้นระÿ ่าระÿายไม่เป็นจังĀüะ ÿองเท้าก้าüพาร่างกายของตนเองออกจากชั้นในตัüจิ๋üที่ในตอนนี้กองอยู่บนพื้นเป็นที่เรียบร้อย ดüงตาเล็ก กลับไปปิดแน่นÿนิทอีกครั้งด้üยคüามอับอาย เช่นเดียüกับลมĀายใจที่แม้จะมีท่าทีถอนĀายใจอยู่เนือง ๆ แต่ ประกายดาüก็พอจะจับÿังเกตเĀ็นลมĀายใจเข้าออกที่ติดขัดของĀล่อนได้โดยง่ายอยู่ดี “พอใจĀรือยัง” “อืม...”

คนเจ้าเล่Ā์ลากเÿียงยาüราüกับใช้คüามคิด ท่าทางกüนประÿาทที่เอาแต่ÿ่งเÿียงอืมไม่จบไม่ÿิ้น ยิ่งกดดันใĀ้ คนรอค าตอบรู้ÿึกใจÿั่นมากขึ้นไปอีก “ยังค่ะ” “ดาü!” เจ้าของร่างเปลือยเปล่าแĀüใÿ่คนโลภจอมเจ้าเล่Ā์ที่ไม่ยอมรามือจากการกลั่นแกล้งเธอ เÿียทีอย่างĀัüเÿีย “จะเอาอะไรอีก” “กับแค่การที่พี่มาแก้ผ้าใĀ้Āนูดู พี่คิดü่าจะท าใĀ้Āนูพอใจแล้üเĀรอคะ” “พี่ไม่-” “ตามใจพี่ค่ะ Āนูไม่ได้บังคับพี่อยู่แล้ü” ประกายดาüยิ้มกริ่ม เธอทิ้งตัüลงนอนอย่างÿบายใจบน เตียงนุ่ม ตรงข้ามกับท่าทีร้อนรนอยู่ไม่ÿุขของอีกคนที่มีเพียงÿองมือปกปิดร่างกายเท่านั้น “จะใĀ้พี่ท าอะไรอีก บอกมาเลย” “ก่อนอื่นก็...เอามือออกก่อนละกันค่ะ” ดารีณุชมองค้อนใÿ่คนออกค าÿั่ง แม้ÿุดท้ายจะท าอะไรไม่ได้มากไปกü่าการปล่อยมือที่ปิดบังจุดÿงüนของ ตนเองลงอย่างไม่เต็มใจนัก

“เÿร็จแล้üก็เดินไปที่ตู้เÿื้อผ้า เปิดลิ้นชักที่ÿองทางซ้ายมือ แล้üĀยิบของที่อยู่ในนั้นออกมาใĀ้Āนู Āน่อยค่ะ” “Āยิบอะไรล่ะ” “เดี๋ยüพี่ไปเปิดดูก็จะรู้เองค่ะü่าต้องĀยิบอะไร” เด็กÿาüĀัüเราะอย่างเด็กน้อยเจ้าเล่Ā์ที่มีคüามÿุข เüลาได้ท าเรื่องÿนุก ๆ “Āยิบมาทั้งĀมด อย่าใĀ้เĀลือแม้แต่ชิ้นเดียüนะคะ” “ก็ได้ ๆ” “ดาü…นี่มันอะไร?” ในทันทีที่ลิ้นชัดชั้นที่ÿองทางซ้ายมือถูกเปิดออก บรรดาÿิ่งของที่ถูกพูดถึงก็เปิดเผยต่อÿายตาของดารีณุช ในทันที บรรดาของแปลกตาที่เคยได้ยินแต่ชื่อ ในตอนนี้ล้üนต่างพากันมาปรากฏตัüต่อĀน้านุชทั้งÿิ้น ไม่ü่าจะเป็นโซ่ และแÿ้ÿีĀüาน กุญแจมือที่มีมากถึงÿามอัน ĀูและĀางแมüที่ประดับด้üยขนฟูฟ่องÿีขาü ยังไม่รüมแท่งĀน้าตาแปลก ๆ ที่มีĀลากĀลายรูปแบบใĀ้เลือกÿรร “ใÿซื่อจังเลยนะคะ” ประกายดาüยิ้มข าเมื่อเĀ็นรีแอคชั่นประĀลาด ๆ ของคนพี่ รู้ทั้งรู้ü่าĀล่อนคงจะต้องเคยเĀ็นอะไรแบบนี้มานักต่อนักแล้üแท้ ๆ แต่Āน้าตาแบบนั้นของพี่นุช ก็น่ารักดีเนอะ “Āยิบมาทั้งĀมดเลยค่ะ” ปากบางขยับออกค าÿั่งอย่างเรียบเฉย “เอามาüางไü้บนเตียงเลยค่ะ”

คนที่ถือไพ่ต ่ากü่าเป็นต้องโอบอุ้มข้าüของทั้งĀมดมาüางไü้บนเตียงตามค าÿั่งแต่โดยดี แม้จะมีจังĀüะน่าอาย อย่างการที่เธอพลาดไปโดนปุ่มอะไรไม่รู้บนแท่งĀน้าตาประĀลาดแล้üมันเกิดÿั่นขึ้นมาอย่างแรง ท าเอาเธอÿะดุ้ง ตกใจจนเกือบจะĀงายĀลังไป “พอใจĀรือยัง” คนถูกถามท าĀน้าไม่รู้ไม่ชี้ เพียงแต่ขยับยันตัüลุกขึ้นนั่ง แล้üกüาดตามองÿิ่งที่เธอĀยิบมาอย่างÿนใจ “ใÿ่กุญแจมืออันกลางÿิคะ” “อะไรนะ?” ค าÿั่งที่เĀนือคüามคาดĀมายได้อีก Āลุดออกมาจากปากของเด็กÿาüเป็นรอบที่เท่าไĀร่ของüันก็ไม่อาจ ทราบได้ รู้แต่ü่า ดารีณุชไม่อาจท าอะไรได้มากไปกü่าจ้องมองคนออกค าÿั่งด้üยค าถามทางÿายตาซ ้า ๆ ราüกับไม่ อยากเชื่อÿิ่งที่Āูเธอได้ยินจริง ๆ “ĀรืออยากใĀ้Āนูใÿ่ใĀ้เĀรอคะ” ประกายดาüเขยิบตัüมาทางปลายเตียงเล็กน้อย Āางคิ้üถูกยกขึ้นอย่าง ท้าทาย “แต่ถ้าĀนูใÿ่ใĀ้ ไม่รับประกันนะคะü่ากุญแจจะไปอยู่ที่ไĀน” ดารีณุชรีบÿั่นĀัüปฏิเÿธทันคüัน มือน้อยคü้ากุญแจมือÿีชมพูขึ้นมาถือ รีบเก็บกุญแจปลดล็อคลงกระเป๋าถือ ที่อยู่บนพื้น และกลั้นใจกดกุญแจมือใĀ้ล็อคเข้ากับข้อมือทั้งÿองข้างของตนเอง “เรียบร้อยแล้ü ทีนี้- ü้ายยย!“ ร่างเล็กที่ก าลังĀงุดĀงิดกับÿองมือที่ถูกพันธนาการ ท าใĀ้ไม่ทันÿังเกตคนเจ้าเล่Ā์ที่ขยับเข้ามาประชิด ตัüอย่างรüดเร็ü รู้ตัüอีกที เธอก็ถูกมือที่เอื้อมมาคü้าโซ่กุญแจมือลากเธอใĀ้เซถลาไปĀาĀล่อนพร้อม ๆ กับโซ่กุญแจมือที่อยู่ใน มือของเขา

“ท าอะไรน่ะ!” คนตัüเล็กแĀüใÿ่คนนิÿัยไม่ดีในทันที เนื่องด้üยแรงดึงเมื่อครู่ นอกจากจะท าใĀ้เธอตกใจเพราะถูกดึงจนปลิü ไปตามแรงกระชากนั่นแล้ü มันยังท าใĀ้เจ็บแปล๊บที่ข้อมือจากการเÿียดÿีกันระĀü่างผิüĀนังและโลĀะÿ่üนที่ล็อค ข้อมือของเธอเอาไü้อยู่ “ü้า~ ท าไมมาตัüเปล่าล่ะคะ” แม่ตัüดีท าเÿียงเล็กĀยอกล้อคนที่ในตอนนี้นั่งทับช่üงเอüของเธออย่างขี้แกล้ง ทั้งยังใช้ÿองมือซนกอบกุมไü้ที่ เอüบางที่เปลือยเปล่าของĀล่อนอย่างĀลüม ๆ “ดาü !” ใบĀน้าĀüานขึ้นÿีแดงแปร๊ด ด้üยพüกเธอในตอนนี้อยู่ในท่าทางที่ล่อแĀลมแบบÿุด ๆ และที่แย่ไปกü่านั้น คือ เธอไม่ได้ใÿ่อะไรปกปิดร่างกายไü้ด้üยนี่ÿิ เพราะแบบนั้น ผิüÿ่üนอ่อนไĀüของเธอถึงได้ÿัมผัÿเข้ากับผิüเนียนที่โผล่พ้นชายเÿื้อคร็อปที่Āล่อนชอบใÿ่ แบบเต็ม ๆ เลยยังไงล่ะ “พอÿักทีเถอะ-” “พี่อยากพอแค่นี้เĀรอคะ” น ้าเÿียงนิ่งที่เอ่ยตัดค าพูดของเธอ พร้อม ๆ กับÿองมือที่เตรียมจะอุ้มเธอลงจากตัüĀล่อน พาใĀ้ใจของดารีณุช üูบไĀüไปด้üยคüามรู้ÿึกĀüาดกลัü ภาพของเขาที่ĀันĀลังใĀ้เธอย้อนกลับมาอีกครั้ง อีกครั้งที่เธอเĀ็นตัüเองüิ่งไล่ตามĀล่อนอย่างบ้าระĀ ่า และแม้จะพยายามมากมายขนาดนั้น เธอก็ไม่อาจรั้ง Āล่อนเอาไü้กับตัüเองได้ และเธอไม่ต้องการใĀ้มันเป็นแบบนั้นอีก

“ไม่…” คนตัüเล็กก้มĀน้านิ่ง ใบĀน้าเล็กÿ่ายĀน้าช้า ๆ เช่นเดียüกับน ้าเÿียงที่ตอบรับแบบติดÿั่นเล็กน้อย และนั่นก็ท าใĀ้ใจของคนมองแอบüูบไĀüไปกับท่าทีเĀล่านั้นด้üยเช่นกัน “ĀนูจะใĀ้พี่ตัดÿินใจเป็นครั้งÿุดท้าย” ประกายดาüüางคüามกังüลลง และกลับมาเริ่มออกค าÿั่ง อีกครั้ง “ถ้าพี่ตัดÿินใจแล้ü ไม่มีÿิทธิ์เปลี่ยนใจนะคะ” “ถ้าพี่จะไม่ไปต่อ พี่ก็แค่ลงจากตัüĀนูและออกจากĀ้องไป” “แต่ถ้าพี่ตกลงจะท าต่อ พี่ก็แค่ลุกไปĀยิบแท่งÿีด า ๆ ที่ติดอยู่กับกางเกงตัวนั้นมาใĀ้Āนูค่ะ” “มันคืออะไรเĀรอ” กางเกงตัüจิ๋üประดับแท่งรูปทรงประĀลาดแปลกตาถูกมือเล็กถือประคองมาจนถึงตัüคนที่นอนรออย่าง ÿบายใจ พร้อมกับคนถือที่เอ่ยถามด้üยคüามÿงÿัย “มันเรียกü่าดิลโด้ค่ะ Āรือบางคนเค้าก็เรียกü่า คüยปลอม” คนถูกถามยืดตัüอิงĀมอนนุ่ม ตอบ ค าถามดังกล่าüด้üยท่าทางอาด ๆ นิด ๆ “üิธีใช้ก็คล้าย ๆ ของจริงนั่นแĀละค่ะ แค่มันไม่ใช่ของจริง เĀมือนชื่อคüย ปลอมของมันนั่นแĀละค่ะ”

“ละ แล้ü…เอามาท าอะไร” ค าพูดที่ตรงไปตรงมาของĀล่อน ÿร้างคüามตกอกตกใจใĀ้แก่คนฟังไม่น้อย ด้üยคüามอ่อนประÿบการณ์ใน เรื่องอย่างü่า และÿังคมรอบตัüที่ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องแบบนี้เท่าไĀร่นัก นี่จึงเป็นครั้งแรก ๆ ที่ดารีณุชได้ยินค าü่า ‘คüย’ อย่างเต็มÿองรูĀูแบบนี้ ยังไม่นับเรื่องที่เธอได้เĀ็น ‘คüยปลอม’ ด้üยÿองตาตัüเองแบบนี้อีก “พี่นุชของĀนูน่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ เลยนะคะ” “อ่ะนี่ รับไปÿิ” ดารีณุชÿ่งของในมือใĀ้คนที่ใช้เธอไปĀยิบมันมาด้üยÿีĀน้าที่บ่งบอกเป็นค าพูดü่า ‘ช่üยรับมันไปÿักที’ ดังออกมาจากใบĀน้านั้นอยู่ตลอด “ใÿ่ใĀ้ĀนูĀน่อยÿิคะ” ดารีณุชท าĀน้าอึ้ง จ้องมองคนที่พึ่งจะรับเจ้าของประĀลาดนั้นไปถือเพียงแค่เÿี้ยüüินาทีก็กลับÿร้างค า ขอร้องชüนล าบากใจอันใĀม่ขึ้นมาอีก “ถ้าพี่ไม่-” “ต้องใÿ่ยังไงล่ะ” เด็กÿาüมองท่าทีÿู้คนของอีกฝ่ายด้üยคüามÿนใจ ก่อนจะขยับยกเอüตัüเองใĀ้ÿูงขึ้นเล็ก ๆ เตรียมเชื้อเชิญ อีกคนใĀ้เข้ามาตามค าพูด “พี่ก็…”

“ถอดกางเกงĀนูÿิคะ” ค าÿั่งประĀลาด ๆ ที่ดารีณุชได้แต่ใช้การถามด้üยÿายตาเพื่อเช็คใĀ้แน่ใจü่า คนตรงĀน้าพูดเล่นĀรือพูดจริง แต่ÿุดท้าย ท่าทีที่ไม่มีคüามล้อเล่นแม้แต่น้อยของĀล่อนก็ท าใĀ้เธอจ าต้องคุกเข่าลงข้างตัüคนที่นอนอยู่และเริ่มใช้ มือปลดซิปกางเกงยีนÿ์ขาÿั้นของĀล่อนลงช้า ๆ ท่าทีที่ยังคงนิ่งÿงบ ไร้ซึ่งคüามเขินอายของคนที่ถูกปลดซิปลงจนเĀ็นชั้นในอย่างĀล่อน เรียกเÿียงถอน ĀายใจเฮือกใĀญ่จากเจ้าของมือน้อย ก่อนที่เจ้าĀล่อนจะกลั้นใจดึงกางเกงยีนÿ์ตัüจิ๋üออกจากÿองขางาม “กางเกงในด้วยค่ะ” มาถึงตอนนี้ มือนุ่มของคนตัüเล็กดูจะติดÿั่นมากกü่ารอบก่อน ๆ อย่างเĀ็นได้ชัด อาจเพราะคüามตื่นเต้น Āรือคüามเขินอายซึ่งไม่แปลกที่มันจะเกิดขึ้นเมื่อคุณต้องมาถอดกางเกงในของผู้Āญิงอีกคนที่ไม่ใช่เด็กĀญิงตัüเล็ก แต่เป็นĀญิงÿาวที่ทั้งÿวยและมีเÿน่Ā์แรงเÿียจนใจเธอเกือบพังแบบนี้ ชั้นในที่ถูกถอดถอนออกจากร่างเพรียüบางของประธานÿาü เผยใĀ้เĀ็นเนินเนื้อเรียบเนียนÿüยงามของจุด อ่อนไĀüที่มักจะถูกปิดบังเอาไü้ใต้ร่มผ้าอยู่เÿมอ ๆ น่าแปลกที่มันช่างดูÿüยงามและน่าดึงดูดกü่าที่เธอเคยคิดเÿียอีก... “ถ้าอยากจับก็ลองจับดูได้นะคะ แต่ถ้าใจไม่กล้าพอ แนะน าว่าอย่าพึ่งล้วงมือเข้าไปละกันค่ะ” ค าเชิญชüนอย่างไม่ĀักĀ้ามของเจ้าของกลีบดอกไม้งามพาใĀ้คนที่เผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเป็นอันÿะดุ้ง ตกใจĀน้าแดงแจ๋ ละล ่าละลักปฏิเÿธค าชüนนั้นแทบไม่ทัน

“ไม่เป็นไร…” เลขาÿาüรีบชักมือกลับมาแอบซ่อนไü้”แล้üฉันต้องท ายังไงต่อ” “ช่üยใÿ่อันนี้ใĀ้ĀนูĀน่อยÿิคะ” เด็กÿาüĀยิบของที่อีกคนทิ้งเอาไü้ก่อนจะถอดกางเกงของเธอมาเพื่อÿ่งใĀ้คนตัüเล็กถือมันด้üยตนเองอีก ครั้ง “มันใÿ่ยังไง” Āญิงÿาüถามต่อด้üยคüามใÿซื่อ เĀตุเพราะไม่ทราบจริง ๆ ü่าต้องท าอย่างไร “ก็ใÿ่แทนกางเกงในตัวเมื่อกี้นั่นแĀละค่ะ” ท่าทางไม่ประÿีประÿาของĀล่อน ท าใĀ้คนที่แอบมองดูเกือบจะĀลุดข าออกมากับท่าทีของคุณเลขาÿาüที่ พยายามจะÿüมใÿ่แพนตี้ติดของเล่นผู้ใĀญ่ใĀ้กับเธออย่างเก้ ๆ กัง ๆ Āล่อนจับกางเกงตัüนั้นĀมุนไปĀมุนมาอยู่Āลายรอบ ดูท่าแล้ü Āล่อนคงจะไม่เคยเĀ็นมันมาก่อนจริง ๆ ถึง ได้ไม่รู้ü่าฝั่งไĀนคือข้างนอกข้างใน ฝั่งไĀนคือข้างĀน้าข้างĀลังแบบนี้ “เอาด้านที่มีแท่งนั้นไü้ด้านĀน้าค่ะ” อดไม่ได้ที่จะช่üยไกด์ลูกกระรอกน้อยที่ĀลงทางใĀ้เจอโพรงไม้Āลังจากเดินüนรอบต้นไม้ต้นเดิมมานานกü่า Ā้านาที ดารีณุชพยักĀน้ารับช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ Āันด้านที่ถูกและÿüมใÿ่ใĀ้คนที่เอาแต่นอนออกค าÿั่งÿบายใจเฉิบ จนได้ “แบบนี้เĀรอ” เลขาÿาüเอ่ยถามอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ เพราะแม้ü่าจะจัดการÿüมใÿ่กางเกงตัüนั้นใĀ้เด็กÿาüเรียบร้อยแล้ü แต่มันกลับท าใĀ้รู้ÿึกแปลกประĀลาดยิ่งกü่าตอนไม่ใÿ่เÿียอีก “ใช่แล้üค่ะ ขอบคุณนะคะ”

แต่พอเĀ็นเจ้านายÿาüไม่ได้ทักท้üงอะไร เธอก็คาดเดาเอาเองü่า มันคงจะเป็นเรื่องปกติที่พอÿüมใÿ่กางเกง ที่ü่านี่แล้ü ไอเจ้าแท่งÿีด าประĀลาดนั่นจะต้องตั้งโด่ชี้Āน้าคนมองแบบนี้ “แล้üพี่ต้องท าอะไรอีก” คนโตกü่าถามอย่างเกร็ง ๆ เบือนใบĀน้าÿüยĀนีเจ้าแท่งที่ชüนใĀ้รู้ÿึก ประĀลาดทุกครั้งที่เĀ็นü่ามันก าลังชี้Āน้าเธออย่างท้าทายอยู่ “พี่ก็มานั่งÿิคะ” เด็กÿาüตอบĀน้าตายพร้อมกับคü้าĀมอนมาĀนุนไü้ที่Āลังเอü ซึ่งการกระท านั้นเองที่ท าใĀ้เจ้าแท่งÿีด านั่น ยิ่งตั้งตรงและชี้โด่มากขึ้นไปอีก “นะ นั่ง?” “ค่ะ นั่งลง” “ยะ ยังไง?” “พี่นั่งไม่เป็นเĀรอคะ” “ไม่ใช่...คะ คือ...พะ พี่ไม่เข้าใจ” ใบĀน้าÿุดงุนงงของคนพี่ท าใĀ้ประกายดาüĀลุดยิ้มข าออกมาด้üยคüามเอ็นดูในคüามไร้เดียงÿาและอ่อน ประÿบการณ์ขั้นĀนักของĀล่อน “ก็Āนูใÿ่แล้ü ถึงตาพี่ต้องใÿ่บ้างแล้üค่ะ” “ใÿ่ควยปลอมอันนี้เข้าไปในĀีของพี่ÿิคะ”

“แต่ถ้าพี่ไม่อยากท าก็ไม่เป็นไรนะคะ” ท่าทางคิดลังเลอย่างĀนักของเลขาÿาü อดไม่ได้ที่ประกายดาüจะแกล้งพูดเร่งเร้าคนพี่ใĀ้เจ้าĀล่อนใจĀาย เล่น ๆ “พี่จะท า!” ค าตอบที่ÿüนกลับมาอย่างรüดเร็üÿร้างคüามประĀลาดใจใĀ้กับคนคุมเกมÿ์ไม่น้อย แต่ถึงกระนั้น เธอก็ เพียงแค่ตอบกลับด้üยÿายตาท้าทายเท่านั้น “จะ จะเริ่มแล้üนะ!” คนพี่ÿูดลมĀายใจเข้าลึก พาร่างบางก้าüขึ้นไปยืนคร่อมเĀนือช่üงเอüคนน้องแบบเก้ ๆ กัง ๆ คิ้üÿüยขมüด เป็นปมแน่น ในขณะที่ÿองตาจ้องมองไปยังใบĀน้าแÿนปั่นประÿาทÿลับกับแท่งĀฤĀรรþ์ชüนขนลุก ท่าทีที่เลื่อนÿะโพกไปทางซ้ายทีทางขüาทีราüกับก าลังเล็งทิýทางและจังĀüะ เÿียงถอนĀายใจที่ดังขึ้นครั้ง แล้üครั้งเล่า กับใบĀน้าที่ในตอนนี้อาบไปด้üยเม็ดเĀงื่อใÿ ทั้งที่อุณĀภูมิในĀ้องตอนนี้อยู่ที่เพียงÿิบเก้าองýาเซลเซียÿ เท่านั้น คüามอดทนของคนน้องĀมดลง Āลังจากนั่งมองคนพี่ที่เอาแต่นั่งเล็งมุมไปพลางถอนĀายใจไปพลางราüกับ กังüลü่าĀากเบี้ยüไปÿักครึ่งเซนจะใÿ่ไม่เข้าอยู่นานกü่าÿิบนาที “พี่นุช” น ้าเÿียงเรียบเย็นพาใĀ้คนขี้กลัüÿะดุ้งโĀยงด้üยคüามตกใจ Āล่อนเงยĀน้าขึ้นมาÿ่งรอยยิ้มแĀ้ง ๆ ใĀ้เธอ เล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปมองเจ้าแท่งÿีด าเพื่อท าการกะระยะต่อ ประกายดาüถอนĀายใจ พลางใช้มืออุ่นคü้าĀมับเข้าที่เอüบางและจับมันใĀ้อยู่ในต าแĀน่งที่คาดü่าน่าจะ ถูกต้องĀลังจากกะระยะด้üยÿายตาแบบคร่าü ๆ “ตรงนี้ค่ะ”

“ตะ ตรงนี้เĀรอ...” ท่าทางที่เปี่ยมไปด้üยคüามไม่มั่นใจและไม่แน่ใจของĀล่อน ดูเĀมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามจ านüน üินาทีที่ผ่านไป เĀ็นได้ชัดจากÿีĀน้าเคร่งเครียดและเอüเล็กÿั่นระริกที่มือเรียüÿัมผัÿได้ “อ๊ะ!” ดารีณุชÿะดุ้งเฮือกในทันทีที่ร่างกายÿ่üนอ่อนไĀüÿัมผัÿเข้ากับอะไรบางอย่าง เป็นนิ้üเรียüที่เปลี่ยนจากการกอบกุมเอüบางมาÿัมผัÿที่เนินเนื้อขาüอย่างไม่มีการบอกกล่าüใĀ้เจ้าของมัน ได้ตั้งตัüเลยÿักนิด “ดะ ดาü...อ๊า” ÿัมผัÿบริเüณเนินเนื้อ เริ่มค่อย ๆ ไล่ต ่าลงทีละน้อย ÿร้างคüามรู้ÿึกüาบĀüามใĀ้กับคนที่อ่อนไĀüต่อ คüามรู้ÿึกมากขึ้นเรื่อย ๆ นิ้üบางถล าลึกเข้าไปด้านในเรื่อย ๆ เธอออกแรงกดด้üยน ้าĀนักที่แตกต่าง และมันก็ÿร้างคüามรู้ÿึกที่ ต่างกันออกไปใĀ้กับคนที่ถูกÿัมผัÿ ไม่ü่าจะเป็นĀนักลึกจนอยากจะกรีดร้อง Āรือแผ่üเบาจนชüนใĀ้ขนลุก ประกายดาüที่เĀ็นÿีĀน้าĀลากอารมณ์ แต่กลับเปี่ยมไปด้üยคüามÿุข ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาอย่าง เอ็นดูในคüามไร้เดียงÿาของคนพี่เป็นรอบที่ร้อย นี่ขนาดแตะแค่นี้นะเนี่ย เธอลากปลายนิ้üไปตามปากทางแคบ üัดระยะคüามกü้างคüามยาüของกลีบดอกไม้อยู่ÿองÿามครั้งใĀ้พอ มั่นใจ ทั้งยังไม่ลืมที่จะแüะเüียนไปกดทิ้งÿัมผัÿบริเüณเกÿรดอกไม้งามด้üยจังĀüะĀนักแน่นเป็นครั้งÿุดท้าย “ตรงนี้พอดีเลยใช่ไĀมล่ะคะ” ÿัมผัÿที่จางĀายไป ปลุกใĀ้คนที่ĀลงระเริงไปในคüามüาบĀüามได้ÿติคืนมาอีกครั้งพร้อมกับใบĀน้าที่เปี่ยม ไปด้üยÿีแดงซ่านราüกับมะเขือเทýÿุก นี่เราĀลงไปกับÿัมผัÿของเด็กนี่เĀรอเนี่ย ดารีณุชÿะบัดĀน้าแรง ๆ ÿองÿามครั้ง ไล่คüามคิดและคüามขัดเขินที่พึ่งจะรู้ตัüü่าตนเองĀลงระเริงไปกับ ÿัมผัÿชüนน่าอายเพียงไม่กี่ครั้งของเด็กÿาü

ทั้ง ๆ ที่เธอเคยคิดและยึดมั่นกับตัüเองมาตลอดü่าจะไม่ÿนใจในเรื่องพüกนี้แท้ ๆ ท าไมถึงเผลอตัüไปได้นะ! มือเล็กก ามือตัüเองแน่นอย่างĀงุดĀงิด ตั้งใจจะดึงÿติตัüเองใĀ้อยู่กับคüามเจ็บปüดบริเüณฝ่ามือทั้งÿองข้าง ที่ถูกเล็บยาüจิกเอาไü้จนเป็นรอยเล็บÿีแดงช ้า ตั้งÿติเอาไว้ยัยนุช! ไม่เĀ็นจะรู้ÿึกอะไรÿักนิด! “เดี๋ยüก็เลือดออกĀรอกค่ะ” ÿัมผัÿอบอุ่นที่โอบล้อมรอบก าปั้นÿร้างคüามตกใจใĀ้กับคนที่ตกอยู่ในภüังค์คüามคิดของตัüเองเป็นครั้งที่ ร้อย ดึงใĀ้เธอละคüามÿนใจจากแรงจิกที่ÿองฝ่ามือและเงยĀน้าขึ้นมองเจ้าของÿัมผัÿอบอุ่นนั้น เด็กÿาüประคองÿองมือที่ถูกพันธนาการไü้ข้างกันด้üยกุญแจมือ จับมันคลี่ออกช้า ๆ ก่อนจะไล่ÿัมผัÿจาก นิ้üเรียüถูไถไปมาที่บริเüณกลางฝ่ามือที่ขึ้นÿีแดงเด่นชัดเป็นรอยเล็บ “ใจเย็น ๆ ÿิคะ” เธอü่าพลางปาดĀยาดเĀงื่อที่ใกล้จะไĀลเข้าลูกตาของเจ้าĀล่อนอยู่เต็มที “Āายใจเข้าลึก ๆ ค่ะ” เลขาÿาüÿูดลมĀายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ตามค าÿั่ง ก่อนจะพ่นลมออกมาแรง ๆ ĀüังใĀ้คüามĀüาดกลัü ĀลุดออกมากับลมĀายใจพüกนั้นด้üย “ดีมากค่ะ” มือเรียüไล่ลงมาประคองพüงแก้มอุ่นที่ขยับไปตามแรงĀอบĀายใจไü้ในอุ้งมืออย่าง นุ่มนüล “ทีนี้ก็...” “ค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งค่ะ”

“แบบนี้ใช่ไĀม?” คนด้านบนค่อย ๆ ย่อตัüลงทีละน้อย ÿ่งผลใĀ้กลีบดอกไม้ที่เคยซุกซ่อนอยู่ภายในเริ่มจะโผล่ออกมาใĀ้คน ด้านล่างÿังเกตเĀ็นมันได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น “แบบนั้นแĀละค่ะ” ประกายดาüพยักĀน้าตอบรับ ในขณะที่ÿองตายังคงจับจ้องไปที่ดอกไม้งาม ที่ออกมาอüดโฉมใĀ้เĀ็นเต็มดอกมากขึ้นเรื่อย ๆ “ดีมากค่ะ” คüามรู้ÿึกถูกจับจ้องที่มากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะที่บริเüณจุดÿงüนที่เบาĀüิü ไร้ซึ่งเนื้อผ้าช่üยปิดกั้น พาใĀ้ คนอ่อนประÿบการณ์Āน้าร้อนผ่าüขึ้นเรื่อย ๆ กับคüามรู้ÿึกแปลก ๆ นี้ “อ๊ะ! ยะ...อย่ามองÿิ” ÿองมือที่แม้จะถูกกุญแจมือพันผูกเอาไü้ของคนขี้อายเลื่อนลงมาปิดจุดอ่อนไĀüของตนเองเมื่อรู้ÿึกถึง ÿายตาที่จับจ้องมาที่จุดÿงüนของตัüเองอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน “ก็ĀนูอยากเĀ็นมันนี่คะ” เด็กÿาüจับÿองมือบางเอาไü้แบบĀลüม ๆ ”ไม่ต้องปิดมันĀรอกค่ะ” ค าพูดที่แผ่üเบาและนุ่มนüล ช่างตรงกันข้ามกับท่าทางที่กระโชกโฮกฮากอย่างการเลื่อนมือมาดึงกระชาก โซ่คล้องกุญแจมือขึ้นÿูงอย่างรüดเร็ü พาใĀ้เจ้าของมือที่อยู่ในท่านั่งยอง ๆ เป็นอันต้องเซไปตามแรงดึงกระชากนั้น “เบา ๆ Āน่อยÿิ” คนถูกกระชากท าĀน้างอแง เÿียงĀüานบ่นกระปอดกระแปดเล็กน้อย ประกายดาüท าĀูทüนลมไม่รู้ไม่ชี้ นัยน์ตาÿีน ้าตาลมีประกายüาüüาบไปด้üยคüามเจ้าเล่Ā์ คลี่รอยยิ้มที่มุม ปากเล็ก ๆ “อ้าขาออก แล้üก็ย่อตัüลงมาอีกนิดนึงค่ะ” มือเรียüจับต้นขาเล็กใĀ้แยกออกจากกันมากขึ้น ก่อน จะค่อย ๆ ประคองคนตัüเล็กใĀ้ย่อตัüต ่าลง “ใช่เลยค่ะ” กลีบดอกไม้ที่อ้าออกเล็กน้อย เผยใĀ้เĀ็นเนื้อÿีชมพูแดงที่ถูกซุกซ่อนเอาไü้ด้านในกลีบแคมใĀญ่ด้านนอก ตรึงÿายตาของคนที่นอนอยู่ข้างใต้ใĀ้ไม่ÿามารถละคüามÿนใจไปที่ไĀนได้อีก “ÿวยมากค่ะ”

ไอคüามร้อนที่แม้จะมีจนแทบล้นอยู่ก่อนĀน้า ในตอนนี้ระเบิดออกมาผ่านใบĀน้า ใบĀู และล าตัüของคน ถูกชม ถ้าĀากĀล่อนเป็นปลาปักเป้า ตอนนี้คงไม่พ้นต้องพองตัüจนอ้üนกลมและเต็มไปด้üยĀนามพิþอย่างแน่นอน “อ่า...พี่ก็อายเป็นนะ” คนพี่บ่นงุบงิบในล าคอ ÿายตาĀüานฉ ่ามองค้อนใÿ่คนขี้แซüที่ไม่รู้จักเขินจักอายกับเขาบ้างเลย “ก็พี่ÿüยจริง ๆ นี่คะ” เจ้าĀล่อนü่าไปพลาง จ้องมองจุดลับที่ไม่เคยออกมาใĀ้ใครยลโฉมนอกไปจากมารดาที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก ทั้งĀล่อนยังจ้องมองมันอย่างไม่üางตาอีกต่างĀาก ตกลงü่ายัยเด็กนี่ไม่รู้จักค าü่าอายเลยจริง ๆ ใช่ไĀมเนี่ย “จะท าอะไรก็รีบท าเข้าÿิ” ใบĀน้าĀüานขึ้นÿีแดงเป็นรอบที่เท่าไĀร่ของüันก็ไม่อาจทราบได้ “มัü แต่ลีลาอยู่ได้” คนฟังระเบิดĀัüเราะลั่น พร้อม ๆ กับคüามรู้ÿึกที่ถูกÿายตาคมจ้องมองที่จางĀายไปชั่üครู่ อาจเพราะ เจ้าของÿายตาคู่นั้น ในตอนนี้ยังคงĀัüเราะเÿียจนลืมตาไม่ขึ้นละกระมัง “มีอะไรน่าข าขนาดนั้นรึไง” ดารีณุชĀน้าเÿียไปเล็กน้อยเมื่อเĀ็นü่าอีกคนข ากับค าพูดของเธอด้üย น ้าเÿียงที่ดังขนาดไĀน “Āนูรึเปล่าคะ ที่ต้องพูดค านั้น” เด็กÿาüที่ĀยุดĀัüเราะไม่ได้ ยังคงพูดไปĀัüเราะไปจนĀน้าด าĀน้า แดง “คนที่ต้องท าคือพี่ต่างĀากค่ะ” “เĀ็นเมื่อกี้มัüแต่เก้ ๆ กัง ๆ เล็งจังĀüะอยู่ตั้งนาน แต่จู่ ๆ ก็จะมาโทþĀนูแบบนี้เĀรอคะ” คüามอายพุ่งทะลุปรอทซ ้าแล้üซ ้าเล่า เĀมือนภูเขาไฟที่มีลาüาปะทุออกมาไม่เลิก แค่เพราะÿัมผัÿจากนิ้üเมื่อกี้ ท าเอาเธอลืมÿิ่งที่ก าลังจะท าในตอนแรกไปเÿียÿนิทเลย

น่าอายชะมัด! “ขะ...ขอโทþได้ไĀมล่ะ!” ดารีณุชเอ่ยเÿียงอ่อย ก้มĀน้าก้มตาและกลับไปมุ่งคüามÿนใจที่แท่งซิลิโคนÿีด าอีกครั้ง พยายามอย่างมาก ที่จะไม่ÿนใจใครอีกคนที่เอาแต่จ้องมองการกระท าของเธอไม่เลิก “ค่อย ๆ ใĀ้มันÿอดเข้าไปในตัวพี่ÿิคะ” ดารีณุชกลืนน ้าลายลงคออึกใĀญ่ ก่อนจะปล่อยใĀ้ขาบางค่อย ๆ พาร่างเล็กของตนเองย่อลงต ่าทีละนิด แต่ยิ่งเคลื่อนลงต ่ามากเท่าไĀร่ ร่างกายของคนด้านบนก็ยิ่งÿั่นมากขึ้นเท่านั้น “ไĀüรึเปล่าคะ” เด็กÿาüเอ่ยถามเมื่อเĀ็นท่าทางชüนเป็นĀ่üงของคนด้านบน “Āรือจะอายุเยอะ แล้ü เลยปüดเข่า” “ปากเÿีย” ดูเĀมือนค าü่า ‘แก่’ ที่ถูกท้าทายโดยยัยเด็กโข่ง จะเป็นตัüกระตุ้นที่ดีเÿียเĀลือเกิน เพราะร่างที่เคยĀด ๆ ย่อ ๆ อยู่นาน กลับÿามารถย่อลงต ่าเÿียจนกลีบดอกไม้ÿüยเกือบจะÿัมผัÿเข้ากับซิลิโคนแท่งนั้นได้ภายในครั้งเดียü “ก็ท าได้นี่คะ Āนูนึกü่าพี่นุชจะแก่เกินกü่าจะมานั่งย่อ ๆ ยอง ๆ ซะอีก” ดารีณุชท าเÿียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจในค าดูถูกนั่น แต่ÿุดท้าย ด้üยคüามที่ตัüเธอเป็นรองอยู่ แถมตอนนี้เธอ ก็ก าลังมาง้อเด็กÿาüขนาดที่ยอมท าถึงขนาดนี้ จะมายอมใĀ้เÿียเกมÿ์เพราะคüามไม่พอใจแค่นี้ไม่ได้ เธอÿูดลมĀายใจเข้าลึก ÿะกดคüามกังüลทุกอย่างลง เติมก าลังใจใĀ้ตนเองได้มีแรงฮึดÿู้อีกเล็กน้อย ก่อนจะ กลั้นใจย่อตัüลงอีกครั้ง

ซิลิโคนแข็ง ๆ ที่ÿัมผัÿโดนปากทางรักเข้าอย่างจัง พาใĀ้เจ้าของกลีบดอกไม้ดอกนั้นพลันÿะดุ้งถดเอüĀนี อย่างรüดเร็ü “คือ...” ดüงตาคู่เล็กปิดแน่นอยู่ใต้เปลือกตา ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตามาเผชิญĀน้ากับเจ้าของÿายตาที่จับจ้องเธอด้üย คüามไม่พอใจในคüามชักช้าลีลาของเธอเข้าไปทุกที “อ่า...” “พี่กลัว...” เÿียงÿั่น ๆ เอ่ยÿารภาพออกมาอย่างคนไร้Āนทาง เธอไม่อาจจะĀลีกĀนีคนตรงĀน้าด้üยทางอื่นได้อีกแล้ü จ าแต่ต้องเผชิญĀน้าตรง ๆ ด้üยเĀตุผลโง่ ๆ แบบนี้ ÿัมผัÿอบอุ่นที่üางลงบนเÿ้นผมพาใĀ้คนขี้กลัüตกใจÿะดุ้งโĀยง ก่อนจะยอมใĀ้ÿัมผัÿนั้นลูบไล้เÿ้นผมของ ตนเองอย่างไม่ขัดขืน “ไม่ต้องกลัüค่ะ พี่ท าได้” “ตะ แต่ü่า...”

รอยยิ้มอ่อนโยนเป็นÿิ่งแรกที่เธอได้เĀ็นĀลังจากยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมามอง และนั่นก็ท าใĀ้ใจที่เต้นเร้า ด้üยคüามĀüาดกลัüดูจะÿงบขึ้นมาเล็กน้อย “ลองดูอีกครั้งÿิคะ” ดารีณุชพยักĀน้ารับ ร่างเล็กค่อย ๆ ย่อตัüลง ปล่อยใĀ้เอüบางของตนเอง พากลีบดอกไม้งามเลื่อนเข้าĀา ÿิ่งที่เĀมือนกับเป็นเĀล็กในแĀลมÿีด าของผึ้งที่ตั้งรออยู่ กลีบดอกไม้อüบอูมค่อย ๆ ÿัมผัÿโดนแท่งซิลิโคนทีละน้อย ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นถูไถไปมาด้üยการ บังคับจากมืออุ่นที่ประคองเอüบางเอาไü้ เมื่อเĀ็นü่าอีกคนเริ่มจะĀลงใĀลไปกับÿัมผัÿ เจ้าของมือบางก็เริ่มด าเนินการขั้นต่อไป ด้üยการกดเอüเล็ก ใĀ้ต ่าลงเรื่อย ๆ “อ๊ะ!” ดอกไม้งามที่เคยเต่งตูม ในตอนนี้ กลีบดอกนั้นค่อย ๆ บานออกทีละน้อย ด้üยโดนÿิ่งแปลกปลอมอย่าง เĀล็กในเทียมของผึ้งปลอมÿอดแทรกชอนไชเข้าไปด้านในทีละนิด “นั่นแĀละคนเก่ง” “ดะ เดี๋ยüก่อน!” คüามรู้ÿึกที่ไม่ใช่แค่ÿัมผัÿโดน แต่ในตอนนี้ เจ้าÿิ่งแปลกปลอมนั่นได้ถล าลึกเข้ามาด้านในตัü ÿร้าง คüามรู้ÿึกอึดอัดคับแน่นในตัüจนผู้ถูกรุกล ้าเลือกที่จะĀยุดการเคลื่อนไĀüทั้งĀมดลง ตรงกันข้ามกับแรงกดจากฝ่ามือที่ยังคงลงน ้าĀนักเพื่อดันใĀ้เอüบางเคลื่อนลงต ่าไม่ยอมĀยุด “ยะ อย่าพึ่ง!” คนตัüเล็กพยายามดันเอüขึ้นเพื่อฝืนแรงกดที่รังแต่จะพาใĀ้เจ้าแท่งยาüยักþ์นั่นทิ่มเข้าไปในตัüเธอลึกขึ้น เรื่อย ๆ แต่จนแล้üจนรอด แรงจากเอüของเธอก็ไม่ÿามารถÿู้แรงจากÿองมือของĀล่อนได้อยู่ดี

“พะ พอแล้ü!” คüามอึดอัดที่เĀมือนจะระเบิดตัüเธอ พาใĀ้เจ้าของช่องทางรักโพล่งค านั้นออกมาอย่างไม่อาจĀ้ามได้ “พี่แน่ใจใช่ไĀมคะ?” ค าถามที่เป็นเĀมือนค าขาดของคนตรงĀน้า เป็นไพ่ตายที่ดารีณุชไม่กล้าจะขัดขืนอะไรไปมากกü่านั้นอีก เธอเพียงแต่ก้มĀน้าลง และปล่อยใĀ้คüามอึดอัดคับแน่นนั่น üนเüียนอยู่ภายในตัüเธอต่อไป “เก่งมากค่ะ” ค าชมจากคนตรงĀน้าไม่ได้ท าใĀ้คüามรู้ÿึกอึดอัดคับแน่นĀายไปเลยÿักนิด กลับกัน เธอกลับรู้ÿึกได้ถึง บริเüณÿ่üนĀัüของซิลิโคนแท่งนั้นที่ไĀลเข้ามาด้านในตัüเธออย่างเต็มรูปแบบมากขึ้นไปอีก “อะ โอ้ย” คüามลึกที่ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ พาใĀ้ÿองมือใต้กุญแจมือที่ในตอนนี้ไม่ได้ถูกมือเรียüคüบคุมโซ่ไü้ เลื่อนลงมาเพื่อดึงมือของคนเอาแต่ใจออกจากเอü พร้อมกับพยายามขยับลุกออกจากแท่งĀฤĀรรþ์แท่งนี้ตาม ÿัญชาตญาณการขัดขืนอีกครั้ง แต่คüามพยายามทั้งĀมดนั้นก็ÿูญเปล่า... เพราะนอกจากเธอจะไม่ÿามารถแกะมือเรียüของอีกคนออกจากเอüได้แล้ü เธอก็ยังมีแรงเพียงน้อยนิด แค่ พอจะน าเจ้าแท่งซิลิโคนที่เÿียบอยู่กลางล าตัüออกไปจากช่องทางรักของตัüเองได้ไม่ถึงĀนึ่งเซนติเมตรด้üยซ ้า และมันก็เป็นแบบนั้น...อยู่แค่เÿี้ยüüินาทีเท่านั้น

เพราะในüินาทีถัดมา ผู้คุมเกมÿ์ที่แท้จริงก็เคลื่อนเอüกระแทกÿüนกลับเข้ามาอย่างแรง จนฝ่ายตั้งรับ นิ่งÿนิทไปราüกับถูกเÿียบขึงตรึงอยู่กลางอากาýแบบนั้น ซิลิโคนอันĀนาที่นอกจากจะกลับเข้ามาอยู่ในตัüเธออีกครั้งแล้ü ครั้งนี้มันยังต่างกันออกไปแบบตรงกันข้าม เพราะเĀล็กในเทียมของผึ้งที่ÿอดแทรกเข้ามาด้านในกลีบดอกไม้ดอกนี้ ทะลüงลึกเข้าไปจนเกือบจะถึงÿุด ปลายทางเลยทีเดียü คüามรู้ÿึกที่โดนเจ้าแท่งแข็ง ๆ ÿอดใÿ่เข้ามาอย่างเต็มตัüและเต็มแรง เจ็บปüดราüกับจะแยกร่างกายของ ดารีณุชใĀ้แตกออกเป็นÿองÿ่üน ราวกับจะพังทลายดอกไม้ดอกนี้ใĀ้แĀลกÿลายและฉีกขาดใĀ้ได้ ประกายดาüพยายามจะขยับÿิ่งที่ติดแน่นอยู่ด้านในกลีบดอกไม้ใĀ้เริ่มเคลื่อนที่เข้าออกบ้าง แต่คüาม รุนแรงที่ช่องทางแคบตอบรับมา กลับท าใĀ้เธอไม่ÿามารถท าอะไร ๆ ได้อย่างที่ใจนึกคิดนัก โĀ... ของพี่นุชแน่นอย่างกับคนไม่เคยเลย เธอเปลี่ยนเป้าĀมายจากการขยับซิลิโคนÿีด า มาเป็นÿองมือที่ถูกพันธนาการเอาไü้ จัดการคü้าโซ่และยก มันÿูงขึ้นจนตัüของดารีณุชตั้งตรงตาม เกิดเป็นช่องü่างที่พอใĀ้เธอÿามารถขยับเอüเข้าออกได้อีกเล็กน้อย ÿัมผัÿที่ตอดรัดแน่นจนยากจะเคลื่อนไĀü ไม่อาจĀยุดคüามพยายามของเอüÿüยที่ต้องการจะขยับเข้า ออกเป็นจังĀüะ และในที่ÿุด ด้üยแรงที่มากพอประกอบกับกายบางที่ตั้งตรงในองýาที่พอเĀมาะพอดี เจ้าเĀล็กใน ปลอมที่เป็นอาüุธของเธอก็ÿามารถทะลüงเข้าไปด้านในดอกไม้งามดอกนี้ได้เÿียที ÿัมผัÿที่รู้ÿึกได้ü่าเĀล็กในที่ทะลüงตัüเธออยู่ในตอนนี้ แทงทะลุตัüเธอ ไถลครูดกับผิüĀนังÿ่üนบอบบาง และถล าลึกเข้าไปจนปลายของมันÿัมผัÿโดนปีกมดลูก เช่นเดียüกับตัüโคนที่ÿัมผัÿเข้ากับปากทางรักอย่างพอดิบ พอดี

เจ็บ... คüามจุกและเจ็บปüดที่แล่นเข้ามาอย่างรüดเร็üและรุนแรงท าเอาคนตั้งรับพูดไม่ออก มีเพียงก้อนคüามจุก และคลื่นน ้าตาที่เอ่อทะลักขึ้นมาที่ขอบตาร้อนผ่าüเท่านั้น ดารีณุชพยายามจะปรับตัüใĀ้คุ้นชินกับคüามใĀญ่โตที่พาใĀ้รู้ÿึกคับแน่นและเจ็บปüด แต่แม้ü่าจะพยายาม เท่าไĀร่ คüามรู้ÿึกเจ็บที่ชัดเจนก็พาใĀ้ร่างกายของเธออ่อนแอลงถนัดตา เธอพยายามจะยกมือขึ้นมาปาดน ้าตาที่ใกล้จะไĀลอยู่รอมร่อ แต่แม้จะพยายามมากขนาดไĀน โซ่คล้อง กุญแจมือที่อยู่ในมือเรียü ก็กลับตรึงเธอไü้ใĀ้ไม่ÿามารถขัดขืนอะไรได้อีก ดูเĀมือนว่าความอ่อนแอก าลังจะขึ้นมามีอิทธิพลเĀนือเธออีกแล้ว แต่เธอควรจะอดทนไว้ เพื่อใĀ้Āล่อนพอใจ พยายามมาตั้งขนาดนี้แล้ว ยอมเจ็บมาตั้งขนาดนี้แล้ว เธอจะยอมใĀ้มันจบลงแค่นี้ไม่ได้ เพราะฉะนั้น Ā้ามร้องไĀ้เด็ดขาด…

“ฮึก...” ทันทีที่เĀ็นĀยดน ้าตาร่üงĀล่นลงจากขอบตาของคนตรงĀน้า คüามรู้ÿึกเĀี่ยนกระĀายทุกอย่างก็พลันÿลาย ĀายไปจากĀ้üงคüามคิด ประกายดาüüางคüามคิดและการกระท าทุกอย่างลง มุ่งคüามÿนใจทั้งĀมดตรงไปที่Āญิงÿาüที่ทาบทับอยู่ บนตัüเธอเพียงอย่างเดียü “พี่นุช” เธอเริ่มÿังเกตเĀ็นÿีĀน้าซีดเซียüของดารีณุช ÿ่งผลใĀ้คüามรู้ÿึกผิดจากการกระท าที่รุนแรงของตนเองเมื่อ ครู่ตีย้อนกลับเข้ามาĀาจนจุกอก “พี่เจ็บเĀรอคะ” ใบĀน้าÿüยÿ่ายไปมาเล็ก ๆ เป็นเชิงปฏิเÿธ แต่ÿายน ้าตาที่เอ่อนองล้นใบĀน้ายังคงเป็นคüามจริงที่ตอบทุก ค าถามได้ดีที่ÿุด “ถ้าพี่ไม่ไĀü พี่ลุกก่อนดีกü่าไĀมคะ” เด็กÿาüค่อย ๆ ถอนเอüออกมาเล็กน้อย มือที่เคยกุมโซ่ กุญแจมือเอาไü้อย่างผู้คุมเกมÿ์ ในตอนนี้กลับเปลี่ยนมาประคองเอüบางเพื่อยกร่างของĀล่อนขึ้น “มะ ไม่…”

คนตัüเล็กที่บทจะดื้อก็ดื้อแÿนดื้อ เพราะแทนที่จะยอมใĀ้อีกคนอุ้มเธอออกจากเจ้าแท่งบ้า ๆ นั่นแต่โดยดี Āล่อนกลับดื้อดึงและเลือกที่จะกระแทกตัüกลับไปอย่างเดิม ไม่ÿิ ดูเĀมือนจะแรงและลึกกว่าเดิมเÿียด้วยซ ้า คüามจุกแล่นกระแทกเข้าที่บริเüณท้องน้อยอย่างจัง เรียกĀยดน ้าใÿใĀ้ไĀลกลิ้งลงบนพüงแก้มของดารีณุช ในทันที “นี่พี่ท าอะไรของพี่เนี่ย!” “ฉะ...ฉัน มะ...ไม่เป็นไร” “ไม่เป็นไรตรงไĀน ยัยคนดื้อ!” “ก็เĀ็น ๆ กันอยู่ พี่จะฝืนท าไมคะ” “พี่ไหวเหรอคะ พี่เจ็บไม่ใช่เหรอ” “ถ้าฉันลุกไปตอนนี้ เธอคงจะไม่พอใจใช่ไĀม” คüามจริงที่คนตัüเล็กเป็นĀ่üงที่ÿุดĀลุดออกมาจากริมฝีปากบาง และนั่นก็ท าใĀ้ประกายดาüเข้าใจคüาม เป็นกังüลทั้งĀมดที่ท าใĀ้คนที่เĀ็นอยู่เต็มÿองตาü่าเจ็บจนร้องไĀ้ กลับยังคงกล ้ากลืนฝืนทนต่อไปราüกับไม่มีอะไร เกิดขึ้นแบบนี้ “ถ้าพี่ไม่ไĀüแล้üยังฝืน ไม่ยอมลุกแบบนี้นี่แĀละค่ะ ที่จะท าใĀ้Āนูไม่พอใจ”

ü่าจบÿาüเจ้าก็รีบใช้มือเรียüโอบรอบเอüบาง ก่อนจะค่อย ๆ ยกร่างเล็กใĀ้ÿูงขึ้นอย่างช้า ๆ ตรงกันข้ามกับ คüามร้อนรุ่มที่พุ่งขึ้นÿูงในĀัüใจเธอเป็นร้อยเท่าพันเท่า เธอท าแบบนี้เพื่อĀวังใĀ้ความเป็นĀ่วงจนพาลร้อนรุ่มไปทั้งใจÿงบลงบ้าง เธอĀวังเอาไว้แบบนั้น จนกระทั่งคüามจริงที่ปรากฏÿู่ÿายตา...พาลใĀ้เธอÿติแตกอีกครั้ง “เĀ้ย!” แท่งดิลโด้ที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากช่องทางรักทีละน้อย เปรอะเปื้อนไปด้üยคราบเลือดÿีแดงÿดที่เกาะอยู่ รอบ ๆ ดิลโด้อันนั้น เช่นเดียüกับบริเüณĀü่างขาและจุดอ่อนไĀüของดารีณุช และมันก็ท าใĀ้ประกายดาวท าอะไรไม่ถูก “พี่นุช…เมนÿ์มาเĀรอ” “ไม่ÿิ” “พี่นุช…ยังซิงเĀรอคะ”

ประกายดาüแทบÿติแตก เธอนึกไม่ถึงü่าอีกคนที่ในตอนนี้อายุก็ปาไปเลขÿี่เข้าไปแล้ü แต่กลับยังไม่เคยมี คüามÿัมพันธ์บนเตียงกับใครเลยจริง ๆ มันเป็นไปได้เĀรอ… พี่นุชยังไม่เคยมีอะไรมาก่อน...งั้นเĀรอ แม้ค าถามและข้อÿงÿัยมากมายจะüนเüียนอยู่ในÿมอง แต่ค าตอบที่ประจักþ์ตรงĀน้าก็มักจะตอกĀน้าเธอ กลับมาü่า ‘ก็มันเป็นไปแล้ว!’ อยู่เÿมอ ความจริงที่ว่า...เธอโคตรจะรุนแรงกับครั้งแรกของผู้Āญิงที่เธอรัก โอ๊ย…นี่เราท าอะไรลงไปเนี่ย !? “พี่นุชเจ็บมากเลยใช่มั้ย”

กลับกลายมาเป็นประกายดาüเองที่ÿีĀน้าเĀมือนคนจะร้องไĀ้ คงเพราะคüามรู้ÿึกผิดที่ถาโถมเข้ามาไม่Āยุด กระมัง “ดะ เดี๋ยüÿิ ระ ร้องไĀ้ท าไม” แม้ü่าตัüเองจะยังคงมีน ้าตาอาบนองท่üมใบĀน้า แต่ก็ยังไม่üาย เป็นĀ่üงเด็กÿาüที่ในตอนนี้ท าน ้าตาĀกรดใบĀน้าด้üยเช่นกัน “ยะ อย่าร้องÿิ” “Āนูขอโทþ” “ขอโทþที่รุนแรงกับพี่นะคะ” “พี่อยากลองอีกมั้ยคะ”