ยนิ ดที ่ีได “รูจกั ”
Nice to meet you!
เมือ่ ตอ้ งอยู่เพยี งลำพงั
มกั จะมีเสียงรบกวนในหัว
ทำให้ฉันต้องรู้สกึ ”กลวั ”
น่คี ือการอยูหอคร้งั แรก
มันรูสึกทั้งเควง ควา ง ท้ังเหงาไปพร
ความรูสึกเหลาน้ันทําใหอยากกล
เพราะไมค อ ยชนิ กบั การอยูคนเดยี ว
อีกสิ่งนึงที่ทําใหตองรูสึกแบบน้ีแ
ก็เพ่ิมความกลัวขึ้นมาอยางสุดขีด
ผี
อยากมีเพื่อนมานอนดว ยจงั
รูง้นี า จะเรียนแถวบา น หองขา งๆนอนยังวะ
อยากกลับบานจัง เมื่อไหรจ ะเชา
ถา เชา คงไมม ีผี
รอ มกัน ต5ี คอยนอน จะมีใครมานอนอยูขา งๆไหมเนยี่ ไมอ ยากอยูเลย
ลับบาน
ว หอนีจ้ ะมผี ีมั้ยวะ คดิ ถึงแมจ ัง
แลวมัน
ดนั้นคือ
AHHHHH
ในทกุ ๆวันมันทําใหร ูส็ ึกใชชวี ิตในตอนกลางคืนยากมาก
นอนภาวนา ในทุกๆคืนใหเชาเรว็ ๆ
ในทุกๆคืนแทบจะไมไดน อนเพราะนบั เวลารอใหถ งึ เชา
แลวคอยหลับไหลไปอยางสบายใจ
ในชวงน้ันเกิดความรูส กึ ท่หี ลากหลาย ทง้ั รูส ึกแยมากๆ
นอนรองไหทกุ วัน ทกุ คํา่ คืน
อกี ท้งั ชว งนั้นกลบั บา นแทบทกุ อาทิตย แตสิ่งความกลัวเหลานน้ั
ที่คิดจติ ตกไปเพยี งคนเดยี ว เปน เพยี ง ความคิด ก็เทา นั้น
ในคืนหน่ึงซึ่งเราทํางานจนดกึ และมีรุนพ่ีทเ่ี ราไดร ูจ ักชวนไปน่งั เลน
เราก็เอางานไปน่งั ทํา ทําใหไดพ บกบั รนุ พ่ีคนหนงึ่ เขาดูเปน คนท่ใี จดี
เจอกันครง้ั แรกเขาก็ยื่นมือเขา มาคอยชวยเหลือ
ชวนเรานงั่ รถกลับหอและชวนเราไปทํางานท่ีหอ ง
เขาคอยแบง อปุ กรณืใหเ ราใชคอยชว ยเหลือเรามาตลอด
เวลาไปไหนทําอะไรเขากจ็ ะชวนและเขายังชวนไปนอนท่ีหอ ง
จากเหตุการณเหลา นั้นทําใหไดพ บเจอใครสักคน
จากเหตุกาณเหลาน้ันท่ีเกดิ ความกลัวเมือ่ มาเจอเขา
ทําใหการกลัวผีหายไป เพราะไดมีเพื่อนอยูขางๆ
ทาํ ใหไ มร สู กึ เหงา แตม นั เปน ความรสู กึ ดที พี่ ง่ึ รจู กั กนั
ก็มีคนท่ีดีกับเรามากขนาดน้ี น่ีเปนท่ีมาของคําวา
"ยนิ ดีท่ไี ดรูจ กั "
การทเ่ี ราไดร ูจ กั คนใหมๆ เหมือนการที่
ไดเปด รับการเรยี นรูส ่ิงใหมๆ
มีท้งั ดี และ ไมด ี แตส ง่ิ ท่ีเราเจอ
“นับเปนเรือ่ งที่ดีทไี่ ดร ูจ ักกนั ”