ภูภู ภู ผ ภู ผากักั กั บ กั บบทเรีรี รี ย รี ยนไม่ม่ ม่ มี ม่ มี มี วั มี วั วั น วั นจบ ผู้แต่ง : อรัญญา
ในบ้านช่วงเย็น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่าง เด็กชายภูผา กำ ลังนั่งเล่นเกมบนแท็บเล็ต ข้างๆ กันคือคุณยายที่กำ ลังดูข่าวจาก โทรทัศน์ แต่สายตาแอบมองแท็บเล็ตของหลานด้วยความสงสัย
ยายหยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมา พยายามกดไปมาแต่ดูงงๆ ภูผาสังเกตเห็นแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับตัว เข้าไปช่วยสอน)ยายขมวดคิ้ว พยายามแตะหน้าจอแต่กดผิดภูผาหัวเราะเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปชี้บนจอ"ไม่ยาก หรอกครับยาย เดี๋ยวผมสอนให้!" ยายหยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมา พยายามกดไปมาแต่ดูงงๆ ภูผาสังเกตเห็นแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับตัว เข้าไปช่วยสอน)ยายขมวดคิ้ว พยายามแตะหน้าจอแต่กดผิดภูผาหัวเราะเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปชี้บนจอ"ไม่ยาก หรอกครับยาย เดี๋ยวผมสอนให้!"
ภูผาสอนยายใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอ เปิดยูทูป และค้นหาคลิปที่อยากดู ยายมีท่าทีตื่นเต้น เหมือนได้พบโลกใหม่ ภูผาสอนยายใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอ เปิดยูทูป และค้นหาคลิปที่อยากดู ยายมีท่าทีตื่นเต้น เหมือนได้พบโลกใหม่
วันต่อมา ยายหยิบสมุดบันทึกเก่าๆ ของตัวเองออกมา เปิดหน้าแรกที่เต็มไปด้วยลายมือสวยงาม แล้วยื่นให้ภูผา วันต่อมา ยายหยิบสมุดบันทึกเก่าๆ ของตัวเองออกมา เปิดหน้าแรกที่เต็มไปด้วยลายมือสวยงาม แล้วยื่นให้ภูผา ยายอมยิ้ม "หลานเคยเขียนหนังสือไทยแบบนี้ไหม?" ภูผามองสมุดด้วยความแปลกใจ "ผมพิมพ์ในมือถือมากกว่านะครับ" ยายพยักหน้า "งั้นลองเขียนแบบนี้ดูสิ" ยายอมยิ้ม "หลานเคยเขียนหนังสือไทยแบบนี้ไหม?" ภูผามองสมุดด้วยความแปลกใจ "ผมพิมพ์ในมือถือมากกว่านะครับ" ยายพยักหน้า "งั้นลองเขียนแบบนี้ดูสิ"
ยายกับภูผานั่งอยู่ด้วยกันที่โต๊ะไม้กลางบ้าน ยายใช้แท็บเล็ตได้คล่องขึ้น ภูผาค่อยๆ คัดตัวหนังสืออย่างตั้งใจ ทั้งสองเรียนรู้จากกันและกัน)
ยายลองใช้แ ช้ อปแชท พิมพ์ข้อ ข้ ความส่งให้ ลูก ลู ๆและหลานๆ ครั้ง รั้ แรกด้ว ด้ ยตัว ตั เอง
ภูผาและยายกำ ลังดูจันทร์เต็มดวงจากระเบียงบ้าน สนทนาเรื่องความรู้และการเรียนรู้ที่ไม่มีวันจบ