Metta as Acceptance

Metta as Acceptance

และในช่วงปีท่ีไดอ้ าศยั อยู่คนเดียวในวดั ป่ าแห่ง
หน่ึงในประเทศไทย อาตมาไดเ้ ห็นความไม่เท่ยี ง
ของอารมณ์ท่เี กิดข้นึ ไดเ้ ห็นความคิด ความทรง
จำ� อารมณ์กดดนั ภายในท่แี สดงตวั ออกมา
ขณะนนั้ อาตมาไม่สามารถควบคุมความคิดและ
อารมณ์ไดเ้ ลย อาตมาเร่ิมมคี วามโกรธ ความไม่
พอใจ ซ่งึ ไม่ใช่ต่อส่งิ ต่างๆ ท่เี ป็นอยู่ในวดั แต่เป็น
ความไม่พอใจต่อความจำ� ในอดีต เร่ืองราวความ
ไม่ยุติธรรมท่ีตนเองไดร้ บั ความเขา้ ใจผิด และ
ความรูส้ กึ ผดิ กบั เร่ืองราวในอดีต
เม่อื มอี ารมณ์ต่าง ๆ เกิดข้นึ มา สกั พกั มนั ก็ดบั ไป
เม่ืออาตมาปล่อยใหท้ ุกอย่างผ่านมาและผ่านไป
ก็ไดพ้ บกบั ส่ิงท่ีเรียกว่า “เสียงแห่งความเงียบ”
ซ่งึ มนั เป็นความไม่ปรากฏท่บี ริสุทธ์ิ ซ่งึ ตอนแรก
นนั้ อาตมาก็คิดว่าส่งิ น้ีก็ไม่เท่ยี งเช่นกนั

51

I kept thinking everything is impermanent be-
cause the Buddha said so. So, I didn’t know what it
was. I had no idea what it was. Because it had a kind
of continuum. It didn’t have any beginning or ending.
My mindfulness, my awareness of it would come and
go.
But as I began to trust it more and more, I began
to see that it’s always present here and now.
So, over the years, becoming a bhikkhu and
going living with Luangpor Chah in Ubon, coming to
England, I’ve always referred to this empty state as
is my refuge and the practice is to trust it.
Because you can’t create it, you can’t. I can’t
make myself as a person empty. But emptiness or
awareness or consciousness, is always here and now.
Whatever state you mind is in. Whatever you’re
going through, whether it’s praise and blame, success
and failure. And Luangpor Chah always encouraged
me to trust that.

I52 30:54 - 32:19

Metta as Acceptance

อาตมามวั แต่คิดว่าทุกอย่างไม่เท่ียงเพราะน่ีคือ
คำ� สอนของพระพุทธเจา้ ซ่ึงตอนนนั้ อาตมาก็ไม่รู ้
เหมอื นกนั ว่ามนั คืออะไร แต่สงั เกตไดว้ ่ามนั มคี วาม
ต่อเน่ือง ไม่ไดม้ จี ุดเร่ิมตน้ หรือจุดส้นิ สุด อาตมาก็
มสี ติรูต้ วั อยู่กบั “รู”้ น้ี แบบมา ๆ ไป ๆ
แต่เมอ่ื เร่ิมทจ่ี ะเช่อื มนั่ ใน “รู”้ น้ีมากข้นึ ก็เร่ิมสงั เกต
ไดว้ ่าธรรมชาติรูน้ ้ีมีอยู่ทุกปจั จุบนั ขณะ
เมอ่ื เวลาลว่ งเลยมาจนไดบ้ วชเป็นพระภกิ ษุ ตลอด
เวลาท่ีไดม้ าอยู่กบั หลวงพ่อชาท่ี จ.อุบลราชธานี
และขณะยา้ ยมาอยู่ประเทศองั กฤษ อาตมาใช้
ธรรมชาตริ ูท้ ไ่ี ม่ปรากฏน้ีเป็นทพ่ี ง่ึ มาโดยตลอด และ
เรียนรูท้ ่จี ะเช่ือมนั่ ใน “รู”้ น้ี
เพราะว่าเราไม่สามารถสรา้ งมนั ข้นึ มาได้หรือทำ� ให้
เป็นได้ อาตมาไม่สามารถทำ� ใหต้ นเองเป็นส่งิ ท่ไี ม่
ปรากฏได้ แต่ส่ิงท่ีไม่ปรากฏคือ “รู”้ ท่ีมีอยู่ท่ีน่ี
และเดี๋ยวน้ี
ไม่ว่าอาการในใจจะเป็นอย่างไรก็ตาม หรือมเี ร่ือง
ราวท่ีวุ่นวายผ่านเขา้ มา ไม่ว่าจะเป็นคำ� ชมหรือคำ�
ตำ� หนิ ความสำ� เร็จหรือความลม้ เหลว หลวงพ่อชา
ท่านสอนใหอ้ าตมาเช่ือมนั่ ใน “รู”้ น้ีมาโดยตลอด

53

You’ve used this too much benefit in some difficult
situations.

Yes, because it gives you this ability to listen,
to accept the reality of here and now. Where I found
as a personality, and being a leader, a head monk, a
senior bhikkhu who everybody looked up to, I like the
praise. I like people say Oh! Ajahn Sumetho, you are
a very wise teacher and so forth.
But when they started criticizing me. I found
out how I’d fall apart under criticism. I get caught in
doubt and hurt, feelings offended. I get very reactive.
I observed this as my people began to criticize me.
Monks began to disrobe,
Things started from the early successes in Eng-
land to a lot of failures. Success was what I like. Fail-
ure’s what I don’t like as a person. That’s ego. That’s
sakkāya-diṭṭhi. That’s personality.

I54 32:19 - 33:41

Metta as Acceptance

หลวงพ่อไดใ้ ชป้ ระโยชนจ์ ากสิง่ น้ีในสถานการณ์
ที่ยากลำ� บากดว้ ยใช่ไหมครับ

ใช่ เพราะว่ามนั ทำ� ใหเ้ รามีความสามารถในการ
ฟงั หรือยอมรบั ความเป็นจริงของปจั จุบนั ธรรม
ตอนท่ีอาตมามอี ตั ตาตวั ตนในการเป็นผูน้ ำ� เป็น
พระผูใ้ หญ่ เป็นพระเถระท่ีทุกคนเคารพนบั ถือ
อาตมาก็จะชอบแต่คำ� ชม เช่นว่า โอโ้ ห! อาจารย์
สุเมโธช่างฉลาดปราดเปร่ือง
แต่เมอ่ื ไหร่ทม่ี คี นตำ� หนิ ก็จะรูส้ กึ ว่าชวี ติ น้ีลม้ เหลว
และจมอยู่กบั ความรูส้ กึ เจ็บปวดและหวาดระแวง
อาตมาสงั เกตไดว้ ่าอาตมากลายเป็นคนหวนั่ ไหว
ง่ายเม่อื มคี นเร่ิมวพิ ากษว์ จิ ารณ์และเม่อื พระเร่ิม
สกึ ออกไป
ส่งิ ต่าง ๆ เร่ิมเปลย่ี นจากความสำ� เร็จท่อี งั กฤษใน
ช่วงแรกกลายมาเป็นความลม้ เหลว ความสำ� เร็จ
เป็นส่งิ ท่อี าตมาชอบ ความลม้ เหลวอาตมาไม่ชอบ
นนั่ คือความยดึ ถอื ตวั ตน เป็นสกั กายะทฏิ ฐิ เป็น
ความเห็นผดิ ว่ามตี วั ตนของเรา

55

But I found out with awareness then, that ac-
cepts both. You can receive criticism, but you won’t
grasping it anymore.
You can realize if it’s truthful or if it’s made up,
if it’s being malicious or whether there’s something
to take into account. But your awareness of it, you’re
not getting rid, just reactive out of habit, or offended
by
So, it’s the kind of total freedom to receive life as
you experience it, not demanding it being successful,
or being appreciated, or being admired, but whatev-
er happens. Whatever comes your way in life, your
karma, the one you have to deal with, good health or
bad health. That’s totally acceptable.
That’s the karmic state of the law of karma. What
is born dies. What begins end. Cause and effect, that’s
the condition realm. All conditions are impermanent.

I56 34:20 - 35:04

Metta as Acceptance

หลงั จากนน้ั อาตมาก็คน้ พบว่า “ธรรมชาติรูน้ น้ั ”
ยอมรบั ความเป็นจริงทงั้ สองดา้ น เราสามารถ
รบั คำ� วพิ ากษว์ จิ ารณ์ไดโ้ ดยไม่หลงยดึ ถอื อีกเลย
เราจะตระหนกั ไดด้ ว้ ยว่า คำ� พูดเหลา่ นน้ั เป็นความ
จริงหรือไม่ และมคี วามประสงคร์ า้ ยหรือเป็นส่งิ ท่ี
เราควรนำ� มาคิดทบทวนจริงๆ แต่ดว้ ยธรรมชาตริ ู ้
นน้ั เราจะไม่กำ� จดั มนั ไม่หุนหนั พลนั แลน่ ไม่หวนั่
ไหวไปตามนิสยั เดิม
ดงั นน้ั จึงเป็นความอิสระอย่างแทจ้ ริงในการรบั รู ้
สภาพความเป็นจริงของชีวติ อย่างท่มี นั เป็น ไม่ใช่
อย่างท่ีเราอยากจะใหเ้ ป็น หรืออยากใหไ้ ดร้ บั
ความสำ� เร็จหรือคำ� ช่ืนชม แต่เป็นการยอมรบั ทุก
ส่ิงท่ีผ่านเขา้ มาในชีวติ โดยไม่มเี ง่อื นไข ไม่ว่าจะ
เป็นกรรมเก่า ผูค้ นท่ตี อ้ งเก่ียวขอ้ งดว้ ย สุขภาพ
ท่แี ขง็ แรงหรือความเจ็บป่วย
ทุกอย่างเป็นไปตามกฏแห่งกรรม เป็นส่งิ ปรุงแต่ง
ท่ีเกิดดบั ซ่ึงเป็นผลท่ีเกิดข้ึนตามแต่เหตุปจั จยั
เป็นวงจรของการเวียนว่ายตายเกิด ท่ีทุกอย่าง
ย่อมเปลย่ี นแปลงตลอดเวลา

57

But we don’t take our refuge in impermanence.
I mean we don’t take our refuge in conditioned phe-
nomena that can’t be a refuge. It’s impossible.
Money, wealth, position, good health, all these
things can change according to other conditions that
we can’t control. So, there’s always anxiety and fear
in people’s lives because even at the peak of success,
in life’s success, there’s always this sense of losing
it, or being unsuccessful, or getting sick, or getting
cancer, or getting Covid virus, or fear of death.
All these are created with thoughts. And desires
for happy, permanent happiness from conditioned
phenomena which is impossible.
Conditioned phenomena, very nature, is like your
breath, you inhale, you can only inhale so far, you
have to stop and exhale. You can only grow up to a
certain age and you start growing old.

I58 35:04 - 36:09

Metta as Acceptance

ส่งิ ปรุงแต่งท่ไี ม่เท่ยี งและเปลย่ี นแปลงไดต้ ามเหตุ
ปจั จยั เหล่านน้ั ไม่สามารถเป็นท่พี ่งึ ใหแ้ ก่เราได้
ไม่ว่าจะเป็นเงนิ ทอง ความมงั่ คงั่ ตำ� แหน่งหนา้ ท่ี
หรือสุขภาพท่ดี ี ทง้ั หมดเหล่าน้ีลว้ นเปลย่ี นแปลง
ตามเหตุปจั จยั ท่เี ราไม่สามารถควบคุมได้ ถงึ แม ้
เราจะอยู่ในจุดท่ีประสบความสำ� เร็จอย่างสูงสุด
แลว้ ก็ตาม เราก็ยงั มีความกงั วล ความกลวั ท่ี
จะสูญเสยี กลวั ลม้ เหลว กลวั เจ็บป่วย กลวั เป็น
มะเร็ง กลวั ติดไวรสั โควดิ กลวั ตาย
ความกงั วลเหล่าน้ีเกิดมาจากความคิดและความ
ปรารถนาความสุขอนั ถาวรจากส่งิ สมมติปรุงแต่ง
เหล่านน้ั ซ่งึ มนั เป็นไปไม่ไดเ้ ลย
สง่ิ ปรุงแต่งมธี รรมชาตเิ ช่นเดยี วกบั ลมหายใจ เมอ่ื
หายใจเขา้ จนสุดแลว้ ก็ตอ้ งหยุด แลว้ จึงหายใจ
ออก เราก็เช่นกนั มีอายุไดช้ วั่ ระยะหน่ึงแลว้ ก็
ตอ้ งแก่ไป

59

Youth doesn’t last very long. And then actually,
you start growing old once when you’re born. But the
attitude of old age really begins around 30, at least for
me. When I was 30, I thought my youth is over now.
But now 30 still seems very youthful.
But this open relaxation is also another word
that’s helpful. Listening and open listening is in Pali
called Sati-sampajañña. Intuitive awareness, I call it.
It’s non-discriminatory, not about judgement.
But it is the way it is. And it’s peaceful. It’s the true
nature.
Dhamma itself is peaceful. It’s perfect.
In these Buddhist terms, in these Theravada
terms, we take refuge in dhamma in the ultimate re-
ality of wholeness, completeness, not in the changing
conditions that we see, hear, smell, taste, think, and
feel.

I60 36:09 - 38:00

Metta as Acceptance

ความเยาวว์ ยั ของร่างกายไม่ไดอ้ ยู่กบั เรานาน อนั ท่ี
จริงแลว้ ความแก่เร่ิมตงั้ แต่แรกเกิด สำ� หรบั อาตมา
จะมารูส้ กึ ตวั ว่าตวั เองเร่ิมแก่ตอนอายุประมาณ 30
ปี ตอนนน้ั คิดว่าวยั หนุ่มผ่านไปแลว้ แต่ตอนน้ีรูส้ กึ
ว่า 30 ก็ยงั หนุ่มอยู่เลย
การปล่อยทุกส่งิ ใหเ้ ป็นอิสระ และเปิดรบั ส่งิ ต่าง ๆ
ตามความเป็นจริงในปจั จุบนั เหมอื นการฟงั ท่เี ปิด
รบั ทุกเสยี ง ในภาษาบาลเี รียกว่า สติสมั ปชญั ญะ
หรือท่อี าตมาเรียกว่า “ธรรมชาติรู”้
เป็ น “รู”้ ท่ีไม่แบ่งแยก ไม่ตัดสิน มันเป็ น
ธรรมชาติของมนั อย่างน้ัน
ธรรมะเป็ นความเงียบ สงบสงดั สนั ติและเป็ น
ความงดงามความสมบูรณ์แบบดว้ ยตวั ของเขาเอง
ในพทุ ธศาสนาฝ่ายเถรวาทเรามกั กลา่ วว่า เรามพี ระ
ธรรมเป็นสรณะ ซ่งึ พระธรรมน้ีคือสจั ธรรมความ
จริงหน่ึงเดียว ซ่ึงเป็นความเต็ม ความสมบูรณ์
ไม่ใช่สงั ขารปรุงแต่งท่ีเปล่ียนแปลงได้ ท่ีรบั รูไ้ ด้
ทางอายตนะโดยการเห็น, ไดย้ นิ , ไดก้ ลน่ิ , ล้มิ รส,
สมั ผสั รบั รูค้ วามคิดความรูส้ กึ

61

So, when you bind yourself to, see yourself as
this limited personality, this physical form as a man,
or a woman, as a Brit or a Thai or an American. You’re
limiting yourself to a condition. It’s very nature. It’s
imperfect. That has no real essence, no core to it. But
it’s hollow and empty.
The future at this moment, these reflections on
time, is only imagined, like tomorrow or later on to-
day, imagine in an hour, I’ll have my meal. That’s an
imagination here and now. I’m aware of that. That here
and now is not an hour from now but it’s imagining
with these words “in an hour from now I have my
dinner” or lunch or whatever you call it for a monk.
Yesterday was a memory. I remember things
that happened yesterday. I remembered Ajahn Asoko
feeding the squirrels and the pigeons. And that’s a
memory that I have, that’s arising now. But I’m aware
it’s a memory.

I62 38:00 - 39:29

Metta as Acceptance

เมอ่ื ใดท่เี ราหมายเอาว่า “เรา” คือตวั ท่มี รี ูปร่างเป็น
หญิงหรือชายตวั น้ี ท่มี นี ิสยั บุคลกิ แบบน้ี เป็นคน
องั กฤษ คนไทย หรือคนอเมริกนั เช่นน้ี เรากำ� ลงั
หลงไปกบั สงั ขารปรุงแต่ง ซ่ึงเป็นธรรมชาติท่ีไม่
เท่ยี ง เปลย่ี นแปลงได้ไม่มแี ก่นสารสาระท่แี ทจ้ ริง
ในมุมมองท่ีเก่ียวกับเร่ืองของเวลา ในขณะ
ปจั จบุ นั น้ี อนาคตก็เป็นเพยี งแค่มโนภาพ ของวนั
พรุ่งน้ี หรือหลงั จากน้ี ลองคิดว่าในอีก 1 ชวั่ โมง
เราจะทานอาหาร ซ่งึ นนั่ ก็เป็นเพยี งจินตนาการท่ี
รบั รูไ้ ดใ้ นปจั จุบนั ปจั จุบนั ไม่ใช่อีก 1 ชวั่ โมงขา้ ง
หนา้ แต่ปจั จุบนั คือความคิดในขณะน้ีว่า “อีก 1
ชวั่ โมง เราจะทานอาหารม้อื เย็น”
และเม่ือวานก็เป็นเพียงความทรงจำ� อาตมาจำ�
ส่งิ ท่เี กิดข้นึ เม่อื วานได้ จำ� ไดว้ ่าอาจารยอ์ โศโกให้
อาหารกระรอกและนกพิราบ นนั่ เป็นแค่ความ
จำ� ท่ีเกิดในปจั จุบนั ขณะ และอาตมาก็รูว้ ่านนั่ คือ
ความทรงจำ�

63

So there is no past or future, there is only Pad-
ju-bun-na-dham ปจั จุบนั ธรรม. There’re here and now,
reality of now.
So it’s not a technique that you have to think
about. But learn to trust and to relax, open yourself,
listen. And whatever comes up allow it to be.
Just see your tendency to resist, or repress, or
grasp, or want things that you don’t have, or want
things to be different than what they are.
So, this quarantine in Amaravati has been very
pleasant introduction back to life in Britain. Because
it’s very peaceful. Being in quarantine.
And English winter is one of my favorite seasons
because it’s so quiet. English winter is very silence and
quiet. And they have their own beauty when you’re
not just comparing it to springtime, or Thailand, or
someplace like that.

I64 39:29 - 40:47

Metta as Acceptance

ดงั น้ันจึงไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีเพียงปจั จุบนั
ธรรมท่ีน่ีและเดี๋ยวน้ี
จึงไม่มเี ทคนิคการปฏบิ ตั ิใดท่ตี อ้ งคิดถงึ แค่เรียน
รูท้ ่ีจะเช่ือมนั่ และผ่อนคลาย เปิดใจรบั ส่ิงต่างๆ
ตามความเป็นจริง ไม่ว่าอะไรจะเกิดข้ึน ปล่อย
ใหท้ ุกอย่างเป็ นไปตามท่ีมนั เป็ น
แค่เห็นความอยากของตวั เองท่ีจะผลกั ไส จะ
กำ� จดั จะยดึ ถอื หรือครอบครองส่งิ ท่ตี วั เองไม่มี
หรืออยากใหส้ ่ิงต่าง ๆ เปล่ยี นแปลงไปจากท่ีมนั
เป็น
การถูกกกั ตวั ครงั้ น้ี จงึ เป็นเหมอื นเป็นการตอ้ นรบั
กลบั สู่องั กฤษทน่ี ่าพอใจ เพราะการกกั ตวั น้ีมคี วาม
สงบมาก
ฤดูหนาวขององั กฤษเป็นช่วงเวลาท่ีอาตมาชอบ
เพราะบรรยากาศภายนอกเงยี บมาก มนั มเี สน่ห์
ในตวั ถา้ หากเราไม่เปรียบเทียบกบั ฤดูใบไมผ้ ลิ
หรือไม่เปรียบเทยี บกบั ประเทศไทยหรือท่อี ่ืน ๆ

65

Then you don’t like. You complain about the
English winter, it’s cold and damp and we know all
that.
But if you just see the English winter in terms of
that, that’s discrimination, isn’t it? It gives this nega-
tive. There’s a kind of negative perceptions of life in
the winter time in England because, in Thailand, it’s
springtime nearly all year round.
And many of the Thai friends said “why do you
want to go back there in the winter?”. England in
January is cold and damp, and that it is.
But if I just dwell on the fact that it’s cold and
damp, then I don’t feel very happy about being back
here, I’ll miss Thailand. But if I don’t do that, accept
cold and damp is like this. I don’t suffer from it.
The suffering is wanting it not to be cold and
damp when it is.

Thank you for these reflections, Luangpor.

I66 40:47 - 42:18

Metta as Acceptance

เพราะเม่ือเปรียบเทียบเราก็จะไม่ชอบฤดูหนาว
ขององั กฤษ เพราะทุกคนคงรูด้ ีว่ามนั ทงั้ หนาว
และเปียกช้ืน
หากเรามองแบบแบ่งแยกเช่นนน้ั ก็จะก่อใหเ้ กิด
ทศั นคติในแง่ลบกบั ฤดูหนาวขององั กฤษ เพราะ
สภาพอากาศในประเทศไทย เหมอื นเป็นฤดูใบไม ้
ผลทิ งั้ ปี
เพ่อื นคนไทยหลายคนถามว่า ทำ� ไมถงึ อยากกลบั
ไปองั กฤษช่วงหนา้ หนาว ท่ีนู่นเดือนมกราคมทงั้
หนาวและเปียกช้ืน ซ่งึ มนั ก็เป็นอย่างนน้ั จริง ๆ
หากอาตมามวั แต่ครุ่นคิดอยู่กบั เร่ืองน้ี ก็จะไม่มี
ความสุขในการอยู่องั กฤษเลย และจะคิดถึงแต่
เมืองไทย แต่ถา้ อาตมาไม่ไปกงั วลและอยู่กบั
ปจั จุบนั ท่ีทงั้ มนั หนาวและเปียกช้ืน อาตมาก็จะ
ไม่ทุกข์
ความทุกขเ์ กิดจากการไม่อยากใหห้ นาวและเปียก
ช้ืน ทง้ั ๆ ท่คี วามจริงก็เป็นของมนั อยางนน้ั เอง

กราบขอบพระคุณหลวงพ่อส�ำหรับธรรมเทศนา
ครัง้ น้ีครับ

67