ขบวนการเพลินพิจิตร-เที่ยวพิษณุโลก

ส่อื การเรียนรสŒู าระทอŒ งถนิ่
โดย

–®º­•Å¶Ï±¸­Ç ±Çœè©¶ Ï«È×µº±¼Ç §ÑË ¸•
϶ëÀ× ›Ð¸Ã³Å± žéº­Ä ºè½Å½Ã

ј¶›•Å¶ ½¶öś½¶¶˜ù½ÀÊ× •Å¶Ï¶µé ­¶Ìö½Å¶Ã«öÀ›ª×Ç­
ϸ–´Å©¶¤Å­¯¶ÃœÅ ¾­Ä›½ÀÊ MKLAJEJAFGIAFGDAD
˜§Ã®¶¶§Å¬•è ŶÀ Å­ºµ•Å¶
«»Ä ­µÄ º›»ù±ÇÏ»¼•Ë¸
º¶Å±¶ ©µÅ­Ë•¶§ù
®¶¶§Å¬è•Å¶¨ ÅÏ­­Ç ›Å­
¶Ã±È±¶¶§ ±Ä¦­ÅϺž
ÀÀ•Ð®®¯•Ð¸Ã¶Ì¯Ï¸õ´
ºž¶è ź¶¶§ «Ä®Ï½ÊÀ
•·¼§Ã •Å¡œ­Å³Å
±´Ç ±ù˜¶Ä؛ж• Ýààã
œÅ ­º­ Þ@ååå ϸ´õ
½›º­¸–Ç ½Ç«¬Û è žéº­Ä ºè½Å½Ã
иýŠ­Ä•›Å­À«Ë µÅ­•Å¶Ï¶µé ­¶ öÌ ½Å ­Ä•›Å­®¶è¾Å¶Ð¸Ã±¦Ä ­ÅÀ›˜˜ù ºÅ´¶Ì ö <À›˜•ù Ŷ´¾Åž­=

ўöǘӚ¸—Ǹ
½ Å­•Ä ›Å­À«Ë µÅ­•Å¶Ï¶µé ­¶ ÌĂ <½À¶B=
½›Ä •Ä¨½Å ­Ä•›Å­®¶è¾Å¶Ð¸Ã±Ä¦­ÅÀ›˜ą˜ºÅ´¶ÌĂ <À›˜ą•Å¶´¾Åž­=
¿¼õ ¯°¸—è Ǹ
»Ì­µą•Å¶˜ĂÅϟ֭«¶Ä¸Ïº¸è ¨ ą ž­ôÄ ã XuŽŽ€y nƒ‚y
Ñ«¶»±Ä « ą å ÝÝàâ ßÞåå Ñ«¶½Å¶ å ÝÝàâ ßÞÞÝ
¿¼õ ¯¿ ǯ—Æ Ç¯
äääCä ÀŘŶ½Å ­•Ä ›Å­ÏŸÖ­«¶¸Ä Ϻ踨ą ž­Äô Üâ
ª­­±¶Ã¶Å´ Ü ¯«Ë´ºÄ­ •¶Ë›Ï«±Â ÜåÞÞå
Ñ«¶»±Ä «ą å ÝÝáß àäáÞAà Ñ«¶½Å¶ å ÝÝáß àäáá
‹‹‹Bˆ„u†Bƒ†Bˆ|
±Ç´±ą«×È ®¶è¼«Ä ½¾´Ç©¶±¶è­Ø ©›ØÇ ÐÀ­¨ą±®Ä ¸Ç½Ÿ›×è œÅ •¨Ä
Ñ«¶»Ä±«ą å ÝäåÞ ãÝàâAä

คำนำ

³Å¶•Çœ½ Řġ©õÀ½Ä›˜´¯¶Ã•Å¶¾­×ɛ–À›½ ŭĕ›Å­ÀË«µÅ­•Å¶Ï¶éµ­¶Ìö ˜ÊÀ •Å¶¯¸Ì•
ú›
­Ç½Äµ¶Ä••Å¶ÀõÅ­ иÕŶ•¶ÃœÅµÑÀ•Å½Ò­•Å¶Ï–öŪɛо¸õ›Ï¶éµ­¶öÌ«È׫ĭ½´ÄµÐ¸Ã½À¨˜¸öÀ›•Ä®
˜ºÅ´½­Òœ–À›Ï¨•Ö ϵźž­ иï¶ÃžÅž­ Ò­¶¯Ì Ю®¾Àö ›½´¨Ë ´Èžºé ©è «×Ƚ¶öś½¶¶˜ù®­±­ÊØ ¤Å­
•Å¶´È½õº­¶õº´–À›³Å˜½õº­©õÅ›Õ Ñ¨µ½ ŭĕ›Å­ÀË«µÅ­•Å¶Ï¶éµ­¶ÌöÓ¨ö¶õº´•Ä®À›˜ù•¶¯•˜¶À›
½ºõ ­«öÀ›ª­Ç× Ò­³Ì´³Ç Ř©Åõ ›Õ ϱÀÊ× –µÅµ°¸•Å¶¨Å Ï­­Ç ›Å­¨Ä›•¸Åõ º

•Å¶½¶Åö ›½¶¶˜ù½ÊÀ× •Å¶Ï¶µé ­¶½Ìö ŶëöÀ›ª­Ç× Ò¾ö´È¶Ì¯Ð®®•Å¶­Å Ͻ­À«È«× ­Ä ½´Äµ
иè›É ¨¨Ì ˜ºÅ´½­Òœ ϯ­ü Ϙ¶À×ë ›´ÀÊ «×½È Å ˜Ä¡ÀµÅõ ›¾­×›É Ÿ×꛽Š­•Ä ›Å­À«Ë µÅ­•Å¶Ï¶µé ­¶Ìö
ϸ֛Ͼ֭ºõŴȽõº­Ò­•Å¶½¶öśж›®Ä­¨Å¸ÒœÒ¾öϨ֕иÃϵźž­½­Òœ•Å¶ÀõŭиÃÒ
ð¾Å˜ºÅ´¶öÌ
ÀµÅõ ›©Àõ Ï­Ê×À› Ѩµ­Å ϶Àë× ›¶Åº³´Ì ǯú¡¡Å½Å¶Ã«öÀ›ª­Ç× Ò•¸©ö ºÄ «È×½À¨˜¸Àö ›•Ä®ºµÄ •Å¶¨ Ŷ›žºé ©è
±¶öÀ´•Ä®½À¨Ð«¶• Эº˜Ç¨¨öÅ­˜Ë§¬¶¶´ œ¶èµ¬¶¶´ ´Åϯü­Ï­ØÊÀ¾Å–À›½×ÊÀ•Å¶Ï¶éµ­¶ö̽ ž¶Ä®
ϵźž­©Å´žõº›ºÄµ ©›ØÄ Ð©õ ß
ÜÝ ¯í

¿ÂÌÙ —ǸѸ·é ¯¸¿Îö ǸŭÂö ¬¯ÙÉ µÇšÑÀ¯ÂÌ «Â¯ºÇõ  ž¨Ë ­ ØÈ ½Å ­•Ä ›Å­À«Ë µÅ­•Å¶Ï¶µé ­¶ÓöÌ ¨¶ö ºõ ´
•Ä­½¶öś½¶¶˜ù•Ä®­Ä•ºèžÅ•Å¶Ð¸Ã­Ä•Ï–éµ­Ò­«öÀ›ªÇ×­ ϱ×ÊÀÒ¾öϨ֕иÃϵźž­ ¶º´«Øě¯¶ÃžÅž­
«×ĺӯҭ³Å˜Ï¾­ÊÀ©À­¸õśӨö¶Ä®˜ºÅ´¶öÌ ˜ºÅ´³Å˜³Ì´ÇҜҭºÄ¦­¬¶¶´Ð¸Ã«öÀ›ªÇ×­–À›©­
¶º´«Ä؛•õÀÒ¾öϕǨ˜ºÅ´Ï–öÅҜиÕŶµÀ´¶Ä®Ò­ºèªÈžéºè©ºÄ¦­¬¶¶´«×Ⱦ¸Å•¾¸Åµ©Å´®¶è®«–À›
±Ø­Ê «×Èиý³Å±Ðº¨¸öÀ´«ÐÈ× ©•©õś•Ä­ÀÀ•Ó¯

½ ŭĕ›Å­ÀË«µÅ­•Å¶Ï¶éµ­¶öÌ ´Ëõ›¾ºÄ›ºõž­Ä›½ÊÀžË¨­È؜Ãϯü­½Ê×À•Å¶Ï¶éµ­¶ÌöÀȕžË¨¾­×ɛ«ÈלÃ
½õ›Ï½¶è´•Å¶ÀõŭиÕŶ϶鵭¶ÌöÓ¨öÀµõś´È¯¶Ã½Ç«¬è³Å± Ÿêכ¾´ÅµªÉ›Ï¯ü­¾­Ä›½ÊÀ«×È°ÌöÀõÅ­ ÀõÅ­
Àµõś´È˜ºÅ´½Ë– ½­Ë•Ò­•Å¶ÀõÅ­ иÕõÀÒ¾öϕǨ˜ºÅ´©¶Ã¾­Ä•Ò­˜Ë§˜õŖÀ›«öÀ›ªÇ×­©­ÏÀ›
Ó¨Àö µÅõ ›Ð«öœ¶è›

¿ ǯƗÇ¯ÂÍ­·Ç¯—ǸѸ鷯¸Îö



เร่ืองและภาพ
ครูชีวนั วิสาสะ

วันน้อี ีเลŒงเคงŒ โคงŒ จัดขาŒ วของเครอ่ื งไมŒเครอ่ื งมอื
เตรยี มออกเดินทางไปจังหวัดพิจติ ร เพอ่ื เย่ียมหลานสาว
และเดินทางตอ‹ ไปยงั จงั หวัดพษิ ณโุ ลก เพื่อเก็บขอŒ มลู
มาเขยี นหนังสอื ภาพสาํ หรับเด็ก

๖

เสียงกุกๆ กักๆ ปลกุ ใหŒคุณเงาต่ืนขน้ึ มา พอรูŒว‹าอีเลŒงเคงŒ โคŒง
จะเดินทางอกี แลŒว คณุ เงาจึงขอตามไปดŒวย

“นะ นะ อีเลงŒ เคงŒ โคงŒ ใหŒเงาไปดวŒ ยนะ นะโคงŒ นะ”
คณุ เงาอŒอนอเี ลงŒ เคงŒ โคŒง

“ออื ออื คราวนใ้ี หŒคณุ เงาไปดŒวยก็ดีเหมอื นกัน แตต‹ อŒ งชว‹ ยเราทาํ งาน
ดวŒ ยนะ” อีเลงŒ เคงŒ โคŒงยืน่ ขอŒ เสนอ

“ไดŒ ไดŒ เงาชว‹ ยไดทŒ กุ อยา‹ ง ใหŒทาํ อะไรบŒางละ‹ ”
“ชว‹ ยเลี้ยงเด็ก เลย้ี งหลานของเรา”
“……….”

คณุ เงาช‹วยอเี ลงŒ เคŒงโคงŒ จดั เตรยี มสมั ภาระท่ีตŒองใชŒ
รวมถงึ ตรวจความเรียบรŒอยของรถที่จะขบั ไปทาํ งาน

๗

เมื่อการเตรยี มตัวทุกอยา‹ งเสร็จสรรพทั้งค‹ูก็ออกเดินทาง
ไปตามเสŒนทาง ซึง่ อเี ลŒงเคงŒ โคŒงไดŒดจู ากแผนท่ีแลวŒ ขับรถ
จากนครปฐม ผา‹ นสุพรรณบรุ ี ชัยนาท เขŒานครสวรรค มงุ‹ สู‹
จงั หวดั พจิ ติ ร ซ่ึงเปšนจุดหมายแรกของการเดินทาง

กอ‹ นเขาŒ จงั หวดั พิจติ ร คณุ เงาเหลอื บเห็นปา‡ ย
“เขารปู ชŒาง” จึงรŒองเปšนกลอนบอกอเี ลงŒ เคŒงโคŒงวา‹ …

“น่ันเขารปู ชาŒ ง ทางเขŒาไมไ‹ กล
คุณเงาอยากไป ใหŒเหน็ ภูเขา”

“แหม คุณเงาหดั รอŒ งเปšนกลอนลอŒ เลียนเราเหรอ
แตก‹ ็เกง‹ นะเนย่ี ”

อีเลงŒ เคŒงโคŒงตอบแลŒวหมุนพวงมาลยั รถเล้ยี ว
ไปตามท่ีปา‡ ยบอก จากทางสายหลักเขาŒ ไปวดั เขารูปชŒาง
อกี ไมไ‹ กล แคอ‹ ึดใจเดียวก็ถงึ สองขŒางทางรม‹ ร่ืนดŒวยไมใŒ หญ‹
อีเลงŒ เคงŒ โคŒงจอดรถใตŒรม‹ ไมŒ แลวŒ เดนิ นาํ คุณเงาไปยัง
บันไดนาค

“ไม‹รŒวู า‹ ตอŒ งเดินอีกไกลมยั้ นะ…”
คุณเงาเหน็ บันไดสงู ลิบกช็ ักทŒอเสยี แลŒว

“เดนิ ขนึ้ บันไดไปเรื่อยๆ นบั ขั้นบันไดไปดวŒ ย
เด๋ยี วกถ็ ึง ลองดสู ิ” อเี ลŒงเคŒงโคงŒ เสนอแนะ

“เอาŒ ลองนับดกู ไ็ ด…Œ หนึ่ง สอง สาม สี่ หŒา…..
เจด็ สิบสอง…” คณุ เงาเรมิ่ เดนิ และนับจนถึง

“รอŒ ยสี่สบิ เกŒา…” ทันใดนั้นอีเลงŒ เคงŒ โคงŒ ก็ทักข้ึนมาว‹า
“รŒอยส่สี บิ กาŒ ว หรือสส่ี ิบเกŒาคณุ เงา”
คุณเงาหยุดกกึ ทนั ที พรŒอมกบั ทําหนŒางงๆ แลวŒ พูดขึน้ วา‹
“อŒาว!ทักแบบนกี้ ็งงหมดนะ‹ สิ ลมื เลย เฮอŒ ! ไมน‹ บั แลวŒ
เดินขึน้ ไปเรือ่ ยๆ ดกี ว‹า เหนอ่ื ยก็พัก”

๘

ไมน‹ านทัง้ อเี ลŒงเคŒงโคŒงและคณุ เงากข็ ึน้ มาถงึ โขดหินใหญ‹
ทมี่ เี จดียสที อง สรŒางไวบŒ นยอดโขดหนิ

“เอ…เหมือนชŒางหรอื เปลา‹ นะ”
คุณเงาพยายามเดนิ หามุมมองใหเŒ ปšนรูปชŒาง

“หรอื วา‹ จะเหมอื นไดโนเสารก็ไดŒนะ” อเี ลŒงเคŒงโคŒงเเกลŒงแหย‹
“แต‹วา‹ ตอนนเี้ ราขน้ึ ไปไหวŒพระ นมสั การพระเจดียก ‹อนดกี ว‹าคุณเงา”
เม่ือลงมาจากนมสั การพระเจดยี แ ลŒวท้ังอีเลงŒ เคงŒ โคŒงและคุณเงา
ก็เลอื กมุมเพอ่ื ถา‹ ยรูปและวาดรปู เก็บไวเŒ ปšนขอŒ มูลสาํ หรับเขียนหนังสอื
“อกี หน‹อยนะ เงาจะเขียนหนงั สอื ใหดŒ งั แบบอเี ลŒงเคŒงโคŒงบŒางละ”
คณุ เงาวาดรูปไปคยุ ไป

๙

ลงจากเขารปู ชาŒ งแลวŒ อเี ลงŒ เคŒงโคŒงขับรถเขาŒ สู‹
จังหวดั พิจติ ร ตรงไปยังวัดท‹าหลวง ซึ่งหลานๆ
มารออยท‹ู ี่หนาŒ โบสถแ ลวŒ เมอ่ื เหน็ รถจอด หลานๆ จาํ ไดŒ
กว็ งิ่ กรกู นั เขาŒ มาท่รี ถทันที

“สวสั ดคี ะ‹ สวัสดคี รับ สวสั ดฮี ะ…”
เสียงเด็กๆ ทักทายอเี ลŒงเคงŒ โคงŒ ดงั ล่นั

“อีเลŒงเคงŒ โคŒง อีเลงŒ เคŒงโคงŒ สวัสดเี ดก็ ๆ
น‹ารกั ทกุ ตัวเลย ตัวโตข้ึนเยอะเลยนะ”
อเี ลงŒ เคŒงโคงŒ ก็ทักทายหลานๆ

“แลŒวน่ี พวกเรารูŒจักคุณเงาม้ยั ”
อเี ลŒงเคงŒ โคŒงถาม

“รูŒ…คุณเงาใจดี มีสีดําดาํ กอ‹ นนอนทุกคาํ่
คุณเงาทาํ งาน” เด็กๆ ตอบ เสียงดัง

อีเลŒงเคŒงโคŒงแนะนาํ ใหคŒ ณุ เงาไดŒรูŒจกั กบั หลาน
ทงั้ สามตวั คือ จระเขนŒ Œอยชอื่ เขยี วจกุ หางยาว บŒานอย‹ู
พจิ ติ ร ลกู สุนัขแสนรูŒช่ือ แกวŒ กลŒาหางพวง และลูกเจีย๊ บ
จอมบชู ือ่ เหลอื งนŒอยหางขาว สองตัวนี้บาŒ นอย‹ูพษิ ณโุ ลก
แต‹ขออนุญาตพ‹อแมม‹ าเท่ียวพจิ ิตร บาŒ นของเขียวจุก
เพ่อื นรกั

“เดี๋ยวใหลŒ งุ โคงŒ กับคุณเงาเขาŒ ไปกราบหลวง
พอ‹ เพชรก‹อนนะ แลŒวคอ‹ ยออกมาถา‹ ยรูปบริเวณวัดและ
ทา‹ นา้ํ ” อเี ลŒงเคŒงโคงŒ บอกเด็กๆ

๑๐

หลังจากกราบหลวงพอ‹ เพชร พระค‹บู Œานค‹ูเมืองของชาวพจิ ติ รแลวŒ
อีเลŒงเคŒงโคงŒ กม็ าท่รี ถ นาํ ของฝากมาใหหŒ ลานๆ มชี ุดอุปกรณวาดรูป
ครบครัน เดก็ ๆ ดีใจมากรีบแยกยŒายกันไปหามุมวาดรปู อยา‹ งมคี วามสุข
จวบจนไดเŒ วลา อเี ลงŒ เคŒงโคŒงขับรถพาท้ังหมดไปท่บี าŒ นของเขียวจกุ หางยาว
เพ่ือทักทายพ‹อแม‹เขยี วจกุ ผŒเู ปนš ญาติ

เย็นวันน้ันพ‹อของเขียวจุกพาไปกนิ อาหารเจŒาใหมท‹ ีย่ งั ไม‹ดังนัก
แตอ‹ ร‹อยมากๆ คอื รŒานอŒวนปลาแมน‹ ้าํ อยู‹ใกลตŒ ลาดในตวั เมอื งพจิ ิตร
หลังจากม้อื เย็นแลŒวจึงแยกกนั ไปพักผอ‹ น เพอ่ื รอใหถŒ งึ เวลานัด
คอื เชาŒ วันใหมท‹ ี่จะเร่ิมตŒนการเดนิ ทางของ “ขบวนการเพลินพจิ ติ ร
เทีย่ วพษิ ณุโลก”

๑๑

ยามเชŒาทตี่ ลาดเทศบาล
ขบวนการเพลนิ พิจิตร เทยี่ วพิษณุโลก
กินโจกรŒอนๆ อยา‹ งเอร็ดอร‹อย เมื่อ
สบายทอŒ งแลวŒ กพ็ ากันขึ้นรถ อีเลŒง
เคงŒ โคงŒ ขับรถไปอกี ไมไ‹ กลนกั ก็ถึง
วงเวยี น ออŒ มวงเวยี นแลวŒ ตรงไปอีก
เลก็ นŒอยเลย้ี วซŒายก็ถึงบงึ สไี ฟ

จอดรถเสรจ็ ทุกตัวลงจากรถ
พรอŒ มอุปกรณว าดรูปมง‹ุ หนาŒ ไปยงั รปู ป˜น
จระเขขŒ นาดมหมึ าในตําแหน‹งทเ่ี หมอื น
คลานข้นึ จากบงึ นํา้ ดาŒ นหลงั

“โอŒโฮ! ถาŒ เกดิ มันมชี วี ติ ข้นึ มา
ล‹ะก็…สนกุ นา‹ ด”ู คุณเงาจนิ ตนาการ
“เรากจ็ ะต‹อยมนั ใหหŒ นลี งน้ําเลย”
เหลืองนอŒ ยหางขาวคยุ โมŒ

“แตจ‹ ุกคิดถึงคณุ ฟอง
นักแปรงฟน˜ นา‹ จะมาแปรงฟน˜ ใหŒ
จระเขยŒ กั ษน ะ” เขียวจุกพูด

“ผมว‹าเขาปน˜ ชาละวันยักษ
แลŒวกน็ า‹ จะป˜น ไกรทองยักษดŒวยนะ”
แกŒวกลาŒ แสดงความเห็น

“ลงุ วา‹ ถาŒ ทาํ อยา‹ งนั้น ก็จะกลาย
เปนš สวนของยกั ษไปน‹ะส”ิ
อีเลŒงเคŒงโคงŒ ตอบความเห็น
ของแกŒวกลŒา และพดู ตอ‹ อกี วา‹

“ลุงกย็ ังสงสัยว‹าทําไมตามนทิ านเนีย่
ชาละวนั เปนš จระเขŒรŒาย แต‹ผูรŒ าŒ ยในนทิ านกลบั กลาย
มาเปนš จดุ ขายของจังหวดั ไปไดŒนะ”
ทกุ ตวั ทไ่ี ดŒฟ˜งต‹างกพ็ ดู ขนึ้ พรอŒ มกนั ว‹า

“ออื้ …จริงแฮะ…”

๑๒

“เราอย‹ามัวแตค‹ ยุ อยู‹เลย แยกยŒายกันไปวาดรปู ดีกวา‹ ถŒาวาดเสรจ็ ลุงจะ
นาํ เครอ่ื งถ‹ายภาพทางอากาศ ขน้ึ ไปถา‹ ยภาพจระเขยŒ ักษจ ากบนทอŒ งฟ‡าเลย”
อีเลงŒ เคงŒ โคงŒ บอก

เวลาผ‹านไปพกั ใหญ‹ๆ เมอื่ ทุกตวั วาดรปู เสรจ็ อีเลงŒ เคงŒ โคŒงนําเครอ่ื ง
ถา‹ ยภาพทางอากาศออกมาจากกล‹อง แลŒวบงั คบั ใหบŒ นิ สงู หลายสบิ เมตร
เพอื่ ถา‹ ยภาพพญาชาละวนั ในมุมสูง เดก็ ๆ ต่ืนเตนŒ กับเคร่ืองถ‹ายภาพท่บี ินลวิ่
ขึ้นฟา‡ สกั พักหนึง่ เมื่ออีเลงŒ เคงŒ โคงŒ บังคบั ใหŒเคร่ืองกลบั ลงมา ก็นําหน‹วยความจาํ
จากเครือ่ ง ถา‹ ยโอนส‹ูคอมพิวเตอรพ กพาเพ่อื ใหŒเด็กๆ ไดเŒ ห็นภาพที่ถา‹ ยมา

“วŒาว…เห็นหมดทั้งโลกเลย…” คุณเงาอุทาน
“สวยจังเลยนะคะ มุมนี้” เขยี วจุกเอย‹ ชม
“อือ้ …เดยี๋ วเราไปทวี่ ดั โพธิ์ประทับชŒาง แลŒวถา‹ ยภาพแบบนี้อกี ”
อีเลŒงเคŒงโคงŒ บอกเด็กๆ แลวŒ พากันขน้ึ รถออกเดนิ ทางต‹อทนั ที

๑๓

ที่วดั โพธปิ์ ระทับชŒาง ขาŒ งๆ กาํ แพงแกŒวรอบโบสถโ บราณ
อีเลงŒ เคŒงโคŒง บังคับเครอ่ื งถา‹ ยภาพทางอากาศใหลŒ อยสงู จากพ้นื ดนิ
ขนึ้ เหนอื ยอดไมŒ เสยี งใบพดั ดังหงึ่ ๆ คลŒายกับผ้ึงฝูงใหญบ‹ นิ มา

คุณเงาและเด็กๆ แหงนหนาŒ มองดวŒ ยความต่ืนเตŒนระทกึ ใจ
“เครื่องจะตกไหมนะ ลุงโคงŒ ” แกวŒ กลาŒ หางพวงถาม
“บินขึน้ ๆ สงู กว‹านอี้ ีก” เขยี วจกุ หางยาวบอก
“บินชนนกเลย ชนเลยๆ” เหลืองนอŒ ยหางขาวตะโกนดังลั่น
กระพือปก‚ พับ่ ๆ
“อย‹าลืมกดป†ุมถา‹ ยภาพดŒวยนะ…โคงŒ ” คุณเงารŒองเตอื น

๑๔

เครื่องถ‹ายภาพทางอากาศลอยตวั ใกลŒกบั
โบราณสถาน เคลอ่ื นไปตามทศิ ทางการบังคับของ
อีเลŒงเคŒงโคŒง

๑๕

ภาพทอ่ี เี ลงŒ เคŒงโคŒงใชเŒ ครอ่ื งถ‹ายภาพทางอากาศถ‹ายมานัน้ ทําใหเŒ ด็กๆ
รสูŒ ึกเหมอื นปน‚ ขึ้นไปอยบ‹ู นยอดไมŒสงู ๆ แลวŒ มองลงมาเหน็ ความย่ิงใหญ‹ของ
โบราณสถาน ในมุมมองทีแ่ ปลกไปจากการยนื มองบนพ้ืน

อเี ลงŒ เคงŒ โคงŒ ชวนทกุ ตัวใหวŒ าดภาพวัดโพธ์ิประทบั ชŒาง โดยเลอื กหามุมที่ชอบ
แลŒวใชŒสที ่ีตนเองถนดั ในเวลาไมน‹ านนกั ทกุ ตัวกว็ าดภาพสาํ เร็จและนํามาอวดกัน
ดŒวยความภูมใิ จ

๑๖

“ดมี าก ดที กุ ภาพเลย เยยี่ มจริงๆ เกง‹ จรงิ ๆ ลูกหลานใครเน่ยี ” ๑๗
อเี ลงŒ เคงŒ โคŒงเอย‹ ปากชม

“มอี ีกวดั หนงึ่ นะ มคี ําวา‹ ชŒางอย‹ใู นช่ือวดั
ดŒวย ใครรŒบู าŒ ง” อเี ลŒงเคŒงโคงŒ ถาม

“วดั บางมลู ชŒาง” เหลอื งนŒอยรีบชิงตอบ
“ไม‹มีๆ มแี ต‹บางมลู นาก” คณุ เงาบอก
แลŒวตอบว‹า
“วัดชŒางใหตŒ า‹ งหาก”
“วดั ชาŒ งใหŒ อย‹ูปต˜ ตานี ม่ัวแลวŒ คณุ เงา
เฉลยเลยดีกว‹า คอื วัดโรงชŒาง” อเี ลงŒ เคŒงโคŒงเฉลย
แลวŒ ขับรถพาเด็กๆ ไปยงั วดั โรงชŒางทนั ที
วดั โรงชาŒ งน้ีนอกจากจะมีเจดยี องคใ หญ‹
สําหรับเกบ็ พระไตรปฎก ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ
แลวŒ สิ่งทอ่ี เี ลงŒ เคงŒ โคงŒ คิดวา‹ เดก็ ๆ จะตอŒ งสนใจ
และสนกุ ก็คือรปู ปน˜ ประหลาดๆ บนเขามออย‹ูหลัง
โบสถเ กา‹
“โอโŒ ฮ…ตวั อะไรเนีย่ ดูไม‹รูแŒ ต‹ก็สวยเนอะ”
คณุ เงาเอย‹ ชมรปู ปน˜
“แบบนีเ้ หมอื นในการตนู เลย สนกุ จัง”
แกŒวกลŒาพดู ขึน้ บาŒ ง
“ถาŒ พวกนีข้ ยบั ไดŒนะ เราจะต‹อยทกุ ตัวเลย”
เหลอื งนŒอยโมŒอีกตามเคย
“อยากปน˜ รปู ปน˜ ตวั ประหลาดบาŒ งจังเลย”
เขยี วจกุ พดู
“ฮา‹ ๆ ไดเŒ ลย ลุงโคงŒ เตรยี มดนิ น้ํามันมา
ดวŒ ย อย‹ูทาŒ ยรถ” อเี ลŒงเคŒงโคงŒ บอก
ไมน‹ านนักผลงานรูปปน˜ ตวั ประหลาดของ
เด็กๆ ซึ่งไดŒแรงบันดาลใจจากเขามอทแ่ี ฝงปริศนา
ธรรมก็เสรจ็ เปนš รูปป˜นท่ีสนกุ สนาน
ไม‹แพŒตนŒ แบบ

๑๘

๑๙

¾¸Ä›œÅ•½­•Ë ½­Å­•Ä®¶¯Ì ¯­ñĆ Ð¸Ã
¯­Ćñ ¶Ì¯«×ºÈ ¨Ä Ѷ›žĂśиºĂ ˜°¼¯—ǸѳºÉ¯³Éž«è ¸
Ñ­Ê·Ù ¼³¾É ©ÓÍ º— •Ö´Ëā›¾­ÅĂ ½œāÌ Ä›¾ºÄ¨±¼Ç §ÑË ¸•
«­Ä «È Ï´Ê×À¶ªÏ˜¸Ê×À­©ºÄ Ï¨Ö•Õ •Ö¾¸®Ä Àµāś
¶º¨Ï¶Öº ˜§Ë ϛÅϯ¨ø ϱ¸›Ï®ÅÕ •¸āÀ´Ï¨Ö•Õ
иºĂ •Öžº­ÀÏÈ ¸Ă›Ï˜›Ă ј›Ă ˜ËµÓ¯©¸À¨«Å›
ÀÅĂ º Ó¯«Å›­ÏØÈ ¾¶À
˜§Ë ϛŪŴÀÈÏ¸Ă›Ï˜›Ă Ñ˜Ă› Ï´×ÊÀÀÈϸ›Ă Ϙ›Ă ј›Ă •¸®Ä
¶ªÐ¸ĂºÏ¸µÈØ ºÏ–Ăūś¾¸º›ž­®«Ï¸•Ö Õ Ï¾´ÊÀ­
ϖĂÅÒ­¾´āÌ®ÅĂ ­
µ›Ä µÄ›Ó´āª›É ±ÅϨ•Ö Õ ÐºÃ¨­Ì •«×®È ÅĂ ­
º›Ä ϯĈ¨•Àā ­­āà ÀÏÈ ¸›Ă Ϙ›Ă ј›Ă ©À®
ÀÀĄ º›Ä ϯĈ¨ ÏÀÃă 5иºĂ «Å Ó´Ó´ā¨ÌϯĈ¨
¸āà ˜§Ë ϛŵĂÀ­
•ÏÖ ¯¨Ĉ Я¸›•ÅµÏ¯­Ĉ ­•Ó¯Ð¸ºĂ ӛ
ÀÏÈ ¸›Ă Ï˜Ă›Ñ˜Ă›µÀĂ ­®Ăś
´×ÄºÐ¸Ăº ´ºÄ× Ñ˜Ă›ÀµāŴĺ×
˜Ë§Ï›Å«Å ϽµÈ ›•º­Õ

Ýå

อเี ลŒงเคงŒ โคงŒ จอดรถขาŒ งท‹งุ นา ใกลกŒ ันน้นั มตี ŒนไมใŒ หญข‹ ้นึ เปšนกลุม‹
บนยอดไมมŒ ีนกจาํ นวนนับไม‹ถŒวนเกาะอยู‹ ส‹งเสยี งรŒองระงม เดก็ ๆ ลืมตา
ข้ึนมาพอดี ต‹างกต็ ่นื เตŒนกับฝงู นกท่ีท้งั เกาะกงิ่ ไมŒ บŒางกก็ กไข‹ บาŒ งก็กาํ ลงั บิน
คาบกง่ิ ไมŒมาทาํ รัง

“อาŒ วต่นื แลŒวเดก็ ๆ ดูซิใครรูŒบŒางวา‹ เปนš นกอะไร” อีเลงŒ เคŒงโคŒงถาม
“นกปากหา‹ งค‹ะ มเี ยอะเลย เหน็ ปากมนั มย้ั หุบปากไมส‹ นทิ ” เขยี วจกุ ตอบ
“นน่ั นกกานํา้ หรือนกอŒายง่วั สดี าํ ทง้ั ตวั อาŒ ยง่วั คอคด” คุณเงาตอบเปšน
คาํ คลอŒ งจอง
“หิว…” เหลืองนŒอยทําเสียงอ‹อยๆ
“ผมกห็ วิ …หิวแลวŒ ล‹ะ” แกวŒ กลาŒ คราง
“อŒาว ขอโทษที ลุงโคŒงลืมไปเลยว‹ายงั ไม‹ไดŒกนิ อาหารกลางวนั
เด๋ยี วขอลงุ ถ‹ายภาพนกสักชุดหน่งึ กอ‹ นนะ แลวŒ เราไปหาอาหารกินกนั ”

๒๑

ออกจากบาŒ นวงั เปดš อเี ลŒงเคงŒ โคงŒ พาเด็กๆ
แวะทานอาหารท่ีปม˜ นํา้ มัน หลงั จากนัน้ กข็ บั รถเขาŒ สู‹
เขตเมอื งพิษณุโลก ในเวลาบ‹ายแก‹ๆ

“ตŒองไปไหวŒพระกนั ก‹อนนะ”
อีเลงŒ เคŒงโคงŒ บอกเดก็ ๆ ขณะขบั รถขนึ้ สะพานนเรศวร
ขŒามแม‹นา้ํ น‹านเล้ยี วซŒายเขŒาทจี่ อดขŒางกาํ แพง
หนŒาวดั พระศรีรัตนมหาธาตวุ รมหาวิหาร

ท้งั หมดเขาŒ ไปกราบพระพทุ ธชินราช พระคบู‹ Œานค‹เู มืองเชน‹ เดยี วกบั ทีไ่ ปกราบ
หลวงพอ‹ เพชร จังหวัดพจิ ติ ร

“พระพทุ ธชินราชงดงามมากๆ เลยนะ เงาเคยเหน็ แต‹ในภาพถ‹ายโบราณ”
คุณเงาเอย‹ ขนึ้

“ใช‹ ถอื วา‹ คณุ เงามบี ญุ นะเนี่ย ไดมŒ ากราบองคจ รงิ ” อเี ลŒงเคงŒ โคŒงพดู
“แลวŒ เราจะถ‹ายภาพทางอากาศไดอŒ กี ไหมคะ” เขยี วจกุ สงสยั
“นา‹ จะไดนŒ ะ แต‹คงตŒองออกไปท่ที า‹ นํ้า เพราะนาํ เคร่ืองขนึ้ ในเขตวัด
คงไมเ‹ หมาะ” อเี ลŒงเคงŒ โคŒงตอบ และเดนิ นาํ ไปยงั รถเพอื่ หยิบเครือ่ งถ‹ายภาพทางอากาศ

๒๒

จากนั้นทกุ ตวั เดนิ ลงบนั ไดทา‹ นา้ํ หนŒาวัด สกั ครเ‹ู ครอื่ งถา‹ ยภาพกท็ ะยานข้ึน
สูงลิบ และลอยเหนือแม‹นํา้ น‹าน แสงแดดสที องสาดองคพระปรางค ในขณะทเี่ งาไมŒ
รมิ ถนน ทอดยาวสลู‹ านวัดเกดิ เปนš มิตขิ องแสงเงาท่ีงดงาม และเมือ่ อีเลงŒ เคงŒ โคงŒ
บงั คับกลŒองกลับลงมา ทกุ ตวั ก็ตืน่ เตŒนกบั ภาพในมมุ สูงทเ่ี ห็นทั้งวดั และแม‹นาํ้ นา‹ น
พรอŒ มๆ กนั โดยมีฉากหลงั เปšนแนวโคงŒ ดง่ั สดุ ขอบโลก นบั เปšนภาพประทบั ใจ
ก‹อนจบภารกจิ วันนี้

๒๓

เชŒานี้ หลังจากกินอาหารในทีพ่ กั แลŒว
อีเลŒงเคงŒ โคงŒ ก็ขับรถพาชาวคณะมายงั ถนนพระรว‹ ง
บริเวณคูเมอื งใกลโŒ รงเรยี นจ‹านกรŒอง

“ตอนเชŒาอากาศดๆี แบบนี้ เดินเลน‹
ไปเรอื่ ยๆ แวะวาดรูป ถา‹ ยรปู กนั ตามใจชอบนะ”
อเี ลงŒ เคŒงโคŒงบอกทกุ ตวั และไม‹ลมื กาํ ชับอกี ว‹า

“ขวดนํ้าดมื่ อยา‹ ทิง้ ขŒางทางนะ นาํ กลบั มา
ท่รี ถ แลŒวเหลอื งนอŒ ย อยา‹ ไปทŒาชกกับใครเขาŒ ล‹ะ”

“วาŒ …..”
ไมต‹ Œองบอกกค็ งรŒวู า‹ เปนš เสียงใคร

อีเลŒงเคงŒ โคงŒ นัดแนะทุกตวั ใหŒกลับมาท่ีเดมิ
ในอกี หน่งึ ชั่วโมง ทุกตัวตา‹ งแยกยŒายไป แตก‹ ไ็ มไ‹ ดŒ
เดินไปไกลนัก ยังอยใ‹ู นสายตาของกนั และกัน

๒๔

และนีค่ ือ...
ภาพวาดของชาวคณะ

๒๕

จากคูเมอื งกําแพงเมืองไปอกี ไม‹ไกลอเี ลงŒ เคŒงโคŒงนาํ ชาวคณะไปยังพระราชวงั
จันทน ศาลสมเดจ็ พระนเรศวรมหาราช ซึ่งเหลอื แตแ‹ นวของสิง่ กอ‹ สราŒ งเปšนอฐิ โบราณ
แผข‹ ยายกินบริเวณกวาŒ ง อเี ลŒงเคงŒ โคŒงพาเดก็ ๆ ไปสกั การะพระบรมราชานุสาวรยี 
สมเด็จพระนเรศวรมหาราช แลวŒ กลับมายังบริเวณท่ีจอดรถ

๒๖

“เด๋ียวลุงจะลองถา‹ ยภาพทางอากาศบรเิ วณวงั จนั ทนส ักหนอ‹ ยนะ”
ว‹าแลŒวอีเลŒงเคŒงโคŒง กน็ าํ เครื่องถา‹ ยภาพข้ึนส‹ฟู า‡ หลังจากเก็บภาพจนพอใจแลวŒ
อีเลงŒ เคงŒ โคŒงก็ใหทŒ กุ ตัวข้ึนรถ

“เอาละ ลุงโคŒงจะพาไปบาŒ นลงุ จ‹าทวนี ะ”
อีเลŒงเคŒงโคŒงบอกในขณะที่เคล่อื นรถออกจากวงั จันทน

๒๗

อเี ลŒงเคงŒ โคŒง
จอดรถชดิ ขอบทางหนŒา
พิพิธภัณฑพ้นื บาŒ นจ‹าทวี
แลŒวเดินนําชาวคณะไปที่
ซŒมุ ขายตัว๋ พอเคาะระฆงั
เกงๆ ก็มีคุณป‡าเดิน
ออกมาตŒอนรับดวŒ ยใบหนŒา
ย้มิ แยมŒ คณุ ปา‡ ส‹งต๋ัวใหŒ
แลŒวพูดวา‹

“เดินชมไดŒ
ตามสบายนะจะ”

“ครบั คุณป‡า
ขอบคุณมากครับ”
คุณเงาเอย‹

ในเรือนไมทŒ ่ีจดั แสดงทัง้ ของใชŒในชวี ติ ประจําวัน
เคร่ืองมอื ทําการเกษตร รวมถึงของเลน‹ ของเด็กในอดีต
ทกุ ตัวเดินชมดŒวยความต่นื ตาต่ืนใจ ทเี่ ห็นขาŒ วของ
รูปร‹างแปลกๆ แตใ‹ ชŒงานไดจŒ ริงๆ อยา‹ งคาดไมถ‹ งึ

“ลงุ โคงŒ จะขอถ‹ายภาพมุมต‹างๆ ในพิพธิ ภณั ฑ
ก‹อนนะ แลŒวใหŒคุณเงาพาเด็กๆ ไปวาดรปู กระตา‹ ย
ขดู มะพรŒาวน‹ารกั ๆ คนละตวั นะ” อเี ลงŒ เคŒงโคงŒ จดั การ
ใหŒทกุ ตัวมีกิจกรรมทไี่ ม‹ใช‹เดินดูเพยี งอยา‹ งเดียว

“ถามนิดนึงสิ อเี ลงŒ เคŒงโคŒง ทําไมถ‹ายภาพแลŒว
ยังตŒองวาดรูปอีกล‹ะ” จ‹ู ๆ คณุ เงาก็สงสัย

“เพราะเราจะไดใŒ ชŒประสาทสมั ผสั ทางตาสํารวจ
ส่ิงท่ีอย‹ขู ŒางหนาŒ อยา‹ งละเอียด แลŒวถา‹ ยทอดความรูสŒ กึ
ที่ไดŒรบั และเกิดข้นึ เปนš ภาพวาด ไมใ‹ ชแ‹ คด‹ ู เพือ่ ใหŒเห็น
เท‹าน้ัน แตด‹ ูเพือ่ คดิ และสรŒางสรรคไ งล‹ะ” อีเลŒงเคงŒ โคงŒ
อธิบายยาวยืด

“ออŽ ….เขาŒ ใจแลŒว งัน้ พวกเรา…ลยุ ”
คณุ เงาพาเด็กๆ ไปวาดรูปทันที

๒๘

๒๙

“เด็กๆ วาดรูปกระต‹ายเสร็จหรอื ยงั ขอดหู น‹อยซ”ิ
อเี ลŒงเคงŒ โคงŒ เดนิ มาถามเด็กๆ

“เสรจ็ แลŒว…” ทกุ ตวั ตอบพรŒอมกัน
“เรากาํ ลงั แลกกันดูรูปอย‹คู รบั ”
แกŒวกลŒาบอก
“ลุงโคŒงรูไŒ หมว‹ารูปไหนเปšนของใคร”
เหลืองนŒอยถาม
“ไหน…ขอดูกอ‹ นนะ โอŒโฮ นา‹ รักทุกรูปเลย”
อเี ลŒงเคŒงโคŒงเอย‹ ชมรูปภาพทท่ี ุกตัววาด
แต‹ละตัวกว็ าดในแบบของตน ในมมุ มองท่ีตา‹ งกนั
ดŒวยสี ดŒวยวิธีการท่ีถนัด จงึ สวยแตกตา‹ งกัน เมื่อชืน่ ชม
กับผลงานแลวŒ ก็เดินดูขŒาวของต‹างๆ อกี รอบหนึ่ง
จากนนั้ เดินออกมาทีร่ าŒ นขายของทร่ี ะลึก อเี ลงŒ เคงŒ โคŒง
ซือ้ หนงั สือของพพิ ิธภัณฑหนง่ึ เลม‹ คณุ เงาและเดก็ ๆ
ก็เลือกของทต่ี นชอบตวั ละชน้ิ แลวŒ เดินกลบั ไปท่รี ถ

“เสียดายไม‹ไดŒเจอลุงจ‹าทวี…
แลวŒ เขยี วจุกไปอยู‹ไหนนะ…”
อีเลŒงเคงŒ โคŒงเปรยข้ึนเบาๆ ก‹อนเคลือ่ น
รถออกจากหนŒาพิพิธภณั ฑพน้ื บŒานจา‹ ทวี

๓๐

๓๑

วันนที้ ุกตวั คกึ คักท่ีจะไดŒขน้ึ ไปบนลานหินปุ†ม
อเี ลงŒ เคŒงโคงŒ ขับรถมาทด่ี า‹ นเกบ็ คา‹ ธรรมเนียมของ
อุทยานแหง‹ ชาติภหู นิ ร‹องกลาŒ เดนิ ลงไปชําระเงนิ
ที่ป‡อมเจŒาหนาŒ ท่ี แลวŒ ขบั รถต‹อไปตามทาง มปี ‡าย
บอกเปนš ระยะ ไม‹นานนกั ก็ถงึ ลานจอดรถ
วนั ธรรมดาเช‹นนีแ้ ทบจะไม‹มนี กั ท‹องเทย่ี วมากัน
สักเทา‹ ไร บรรยากาศจงึ คอ‹ นขŒางเงยี บ และอากาศ
ก็เยน็ เยยี บ ราวกบั ตดิ เคร่ืองปรบั อากาศขนาดยกั ษ
ไวŒบนภูเขา

“นนั่ ไง! ป‡ายบอกทางไปลานหินปมุ† ”
แกวŒ กลŒาตาไวกว‹าใครรีบบอก

“บนลานหนิ ปมุ† จะมีใครมาสูกŒ ับเราไหม”
เหลืองนอŒ ยถาม

“ถาŒ หากนกั มวยมาเทยี่ วล‹ะก็ มแี น‹นอน”
อีเลŒงเคŒงโคŒงตอบ แลŒวเดินนาํ หนŒาไปตามทางขŒาม
สะพานไมเŒ ล็กๆ ทอดตวั เหนอื ลาํ ธาร น้ําใสเย็น
ลานหินสนี ํ้าตาลแดงขวางหนาŒ มนี า้ํ หลากเต็มลาน
ตอŒ งเดนิ อยา‹ งระมัดระวงั เพราะบางจดุ มีตะไคร‹
อาจล่นื ลŒมไดŒ

“เดินมาแค‹นก้ี ็สวยแลŒวนะคะ”
เขียวจุกชื่นชมธรรมชาตริ อบตวั มที ั้งตนŒ ไมŒใหญ‹
ไมพŒ ‹ุมดอกสวยแปลกตา เฟรน มอส พืชทีไ่ มร‹ จูŒ ัก
อีกนบั ไม‹ถวŒ น

เดนิ ไปไดคŒ รึ่งทาง คณุ เงากเ็ หง่ือตกจึงพูดขึน้ ว‹า
“เดก็ ๆ คงเหน่อื ยแลŒว…..เราน่ังพกั รออยแ‹ู ถวน้ี ใหŒอเี ลŒงเคงŒ โคงŒ
ข้นึ ไปถา‹ ยรูปบนลานหนิ ปม†ุ ลงมา ใหพŒ วกเราดดู ีกว‹านะ”
“ดี ด…ี ..” แกวŒ กลŒาลิ้นหอŒ ย เหลอื งนอŒ ยและเขียวจกุ เห็นดวŒ ย
“ก็ไดŒ ก็ไดŒ…..” อเี ลงŒ เคงŒ โคงŒ เห็นดวŒ ยกบั คุณเงา
“แตค‹ ุณเงาตŒองพาเด็กๆ สาํ รวจธรรมชาติแถวนด้ี วŒ ยนะ
เพราะระหว‹างทางกม็ อี ะไรท่ีนา‹ สนใจไมแ‹ พŒจดุ หมายปลายทาง”
พูดจบอีเลŒงเคงŒ โคŒงแบกอุปกรณม ุง‹ หนŒาไปยังลานหนิ ปุม† ตามลําพัง

๓๒

๓๓

เมอ่ื อเี ลŒงเคŒงโคงŒ กลบั ลงมาจากลานหิน
ป†ุม คณุ เงาและเด็กๆ จึงไดŒดภู าพท่ีอีเลงŒ เคŒงโคงŒ
ถา‹ ยจากขาŒ งบน แถมยังถา‹ ยจากทŒองฟ‡าลงมา
อีก เปนš ภาพท่ีนา‹ ต่นื ตามากๆ

“เด๋ียวไปแวะลานหินแตกสกั พักนะ
ลงุ โคงŒ ถา‹ ยรปู เสร็จแลŒว กจ็ ะยŒอนไปสง‹ พวกเรา
ที่บาŒ น” อเี ลŒงเคŒงโคงŒ บอกเดก็ ๆ

“วŒา…ตŒองกลับบาŒ นแลวŒ ”
เหลืองนอŒ ยพดู ดŒวยความรูŒสกึ ทยี่ งั อยากเทยี่ วตอ‹

“เด๋ยี วคราวหนาŒ ลุงโคงŒ พาพวกเรา
ไปเทย่ี วอกี นะครบั ” แกŒวกลาŒ ขอรŒอง

“ได…Œ แตถ‹ Œาลุงไมว‹ ‹างกใ็ หŒคณุ เงา
พาไปนะ” อเี ลงŒ เคงŒ โคงŒ รับปาก

“คุณเงายนิ ดี หากมีเวลา
คุณเงาอาสา พาเดก็ เด็กเทีย่ ว”
คณุ เงาตอบเปนš คาํ คลŒองจอง

“คุณเงาใจดีจงั นะคะ”
เขยี วจุกเอ‹ยชม

การเดินทางช‹วงสุดทาŒ ยของ ขบวนการ
เพลินพจิ ิตร เที่ยวพษิ ณุโลก ก็เคลอื่ นตัว…

๓๔

๓๕

คํ่าคืนในหอŒ งทาํ งานท่ีบาŒ นหลงั หนง่ึ
ในนครปฐม…

อีเลงŒ เคŒงโคŒงนั่งทบทวนขŒอมลู และ
รปู ภาพสถานทน่ี ‹าสนใจหลายแห‹งทงั้ ในจงั หวดั
พจิ ิตรและพษิ ณโุ ลก ซึ่งลŒวนแต‹เปนš “มรดก
แหง‹ เมือง” ทีม่ คี ุณคา‹ ทง้ั สิ้น

อีเลŒงเคงŒ โคŒงคิดว‹าจะทําอยา‹ งไรดนี ะ
ท่ีจะส่ือสารใหเŒ ดก็ ๆ เชน‹ บรรดาหลานๆ และ
ผูใŒ หญอ‹ กี มากมายในทŒองถ่นิ ชว‹ ยกนั ตระหนัก
เห็นความสาํ คญั ของมรดกเหลา‹ นน้ั อยา‹ ง
จริงๆ จังๆ ชว‹ ยกนั คดิ หาทางอนุรกั ษ พัฒนา
ใหŒคงสภาพ หรือดียงิ่ ขึ้น ตราบนานเท‹านาน….

๓๖

๓๗

ใชหนังสือ ขบวนการเพลินพิจิตร เทย่ี วพษิ ณโุ ลก อยา งไรใหส นกุ

หนังสอื เลม นี้ ใชไ ดท ง้ั วิธีอานใหน ักเรยี นฟง และ
ใหนกั เรียนอา นเอง แตจะอานอยา งไรใหสนกุ หรอื ชวนเชิญ
นักเรียนอยา งไรใหเกดิ ความรูสกึ อยากอา นหนังสอื เลมนี้
เรามาดูกนั

มีเรอ่ื งมาเลา กอนชวนอาน

คณุ ครูจะตอ งอา นหนงั สือเร่ืองนกี้ อน แลวนำเนอ้ื หามาเลาเรื่องแบบไมจ บ
ใหนักเรียนฟง กลาวคอื ท้งิ ทา ยตอนทชี่ วนติดตามเอาไว เพอ่ื ใหน ักเรียนมาอา นตอ
ยกตัวอยางเชน คณุ ครูเลา ถงึ ที่มาของหานอีเลง เคง โคง ดว ยการนำหนังสอื เรื่อง
อเี ลง เคงโคง (หนงั สอื ภาพสำหรับเด็ก) มาอา นใหน ักเรยี นฟงกอ น พรอมกับแนะนำ
หนังสอื เลม อื่นๆ ในชดุ เดยี วกนั ไดแ กเรื่อง อเี ลงเคงโคงอยากไปอยุธยา อีเลงเคง โคง
จบั แมลง และส่อื การเรียนรูสาระทอ งถ่ินท่ีจดั พมิ พโดยสำนักงานอทุ ยานการเรียนรู
หรอื ทีเคพารค เร่อื ง อีเลง เคงโคง เท่ยี วเมอื งใต และอีเลงเคงโคงไปตลาด ไปตราด
(คณุ ครูสามารถคนหาขอ มูลเหลา นี้ ได ในอนิ เตอรเ นต็ ) จากน้นั จึงเลาเรอ่ื ง ลงุ โคงพา
หลานๆ มาเพลนิ เมืองพจิ ิตรและไปเที่ยวตอ ยงั เมอื งพษิ ณุโลก ถานักเรยี นอยากรูวา
ลงุ โคง หรอื เจา หา นอารมณดตี วั นพ้ี าหลานๆ ไปไหนบาง นักเรยี นสามารถอานไดจาก
หนังสือเร่อื ง ขบวนการเพลินพิจิตร เทย่ี วพิษณุโลก เลมน้ี

นคี่ ือวิธีการสงเสริมการอานท่ีเรยี บงา ยทส่ี ุด คุณครเู ปนผู
กระตุนใหนักเรยี นอยากอานอยากรเู รือ่ งในเลมดว ยตัวเอง แมว า นักเรยี น
บางคนอาจจะไมอยากอานไมอยากรูก็ไมเ ปน อะไร เมอ่ื มกี ิจกรรมสง เสริม
การอานในรปู แบบอื่นๆ นักเรียนกจ็ ะสนใจอา นในที่สุด เพราะกิจกรรมกระตุน ให

นกั เรียนอยากอา นหนังสอื เลมใดเลม หน่งึ ไมไ ดมเี พียงวิธเี ดียว
แตในความเปน จริง หนงั สือหน่ึงเลม คณุ ครูสามารถใชว ิธกี ระตนุ การอานไดห ลากหลาย
วธิ ี เชน คุณครูอาจจะเลา ถึงเทคโนโลยีการถายภาพจากอปุ กรณถายภาพมุมสูง
ทเี่ รยี กวา โดรน (Drone) วาเราสามารถมองเหน็ ภาพเมอื งทัง้ เมอื ง ปา ท้งั ปา หรอื
ผืนนาทัง้ ผนื จากมมุ สูงไดเหมือนที่นกบินสงู แลว มองลงมาสพู ืน้ เมือ่ ใชอ ปุ กรณถา ยภาพ
มุมสูงมาชว ย เพราะบางพ้ืนท่ีไมม ตี ึกสูงๆ ใหเ ราขึน้ ไปถา ยภาพลงมาได ดังนั้น อุปกรณ

ชนิดนจ้ี ึงชว ยใหเ ราเหน็ ภาพในมมุ ที่แปลกใหม และในหนังสอื เรื่อง ขบวนการเพลินพจิ ิตร เทย่ี ว
พิษณุโลก ก็ใชอุปกรณชนดิ น้ีมาชวยทำงานเชน กนั ทำใหเราเหน็ ภาพเมอื งพจิ ติ รและเมอื งพษิ ณโุ ลก
ในบางมมุ ทีเ่ ราไมเคยเหน็ มากอ น ถา นกั เรียนคนใดอยากเหน็ ก็ตอ งมาเปด อานหนงั สือเลม น้ี เปน ตน

๓๘

ประวัตผิ แู ตง
ชวี ัน วสิ าสะ

การศึกษา
ป.กศ.สูง ศิลปศึกษา วิทยาลยั ครนู ครปฐม
กศ.บ. วชิ าเอกศลิ ปศกึ ษา วชิ าโทการผลติ หนงั สือ มศว ประสานมติ ร
การทำงาน
พ.ศ. ๒๕๒๖-๒๕๓๔ รบั ราชการครูท่ีโรงเรยี นสามพรานวทิ ยา
หลังจากนั้นลาออกจากราชการเพอ่ื ทำอาชีพอสิ ระ เปน นักเขยี นหนงั สอื สำหรบั เดก็
และสรางสรรคง านสำหรบั เดก็
ผลงานหนงั สอื ภาพ
ตัวเลขทำอะไร สำนกั พมิ พแพรวเพอ่ื นเด็ก ไดร ับรางวัลหนังสือดเี ดน สำหรับเดก็ เลก็
อีเลง เคง โคง, อีเลง เคงโคง อยากไปอยุธยา, อเี ลง เคง โคง ปลูกดอกไม,
อเี ลงเคงโคง จบั แมลง และ อีเลง เคงโคง ลุยน้ำทวม
มดสิบตวั สำนกั พิมพแ พรวเพือ่ นเดก็ ไดร ับรางวัลชมเชยหนังสอื สำหรบั เด็ก
คุณฟองนกั แปรงฟน และ คุณฟองฟนหลอ นองสม โอกบั พ่ีหลอดไฟ
สำนักพมิ พแ พรวเพื่อนเดก็
น่ิง ระฆังเบกิ บาน สำนกั พมิ พค รชู วี นั

๓๙

หนงั สอื ในชุดสือ่ การเรยี นรสู าระทองถ่นิ
ภาคเหนอื ตอนลา ง

๔๐