ความสุขในชีวิตของดนัยกานต์

"เฮฮาและอบอุ่นใจ"

พอเพียงและเพียงพอ

ค ว า ม สุ ข
ชี วิ ต
ค ว า ม รั ก
ค ว า ม ลุ่ ม ห ล ง แ ล ะ
ค ว า ม ลั บ เ ล็ ก น้ อ ย

ด นั ย ก า น ต์ ช า ว ส มุ ท ร

คำนำ

ความสุขในชีว
ิต

นิ ยามของคำว่ าความสุ ขของทุ กคน
นั้ นย่ อมไม่ เหมื อนกั นเพราะตั้ งแต่ เมื่อเรา
เกิ ดมานั้ นก็ ไม่ เคยมี อะไรเหมื อนกั นกั บคน
อื่นเลย อาทิ รู ปร่ าง หน้ าตา สี ผิ ว หรื อ
แม้ แต่ ฐานะครอบครั ว

ผมเกิ ดในครอบครั วฐานะปานกลาง
ชี วิ ตไม่ ได้ ดี และไม่ ได้ แย่ บางวั นผลก็ ทุ ข
บางวั นผมก็ เศร้ า บางวั นผมก็ มี ความสุ ข

ผมต้ องการที่จะนำเสนอเรื่องราว
เหล่ านี้มานานแล้ ว และขอให้ ทุ กท่ าน
เก็ บเรื่องราวเหล่ านี้เป็ นความลั บระหว่ าง
ผมกั บคุ ณ (ผู้ อ่ านทุ กคน)

ดนั ยกานต์ ชาวสมุ ทร

ผมคิดเสมอ
ว่าตัวเองจะ
ยิ่งใหญ่ที่สุด
และทำทุก
อย่างได้

ชีวิตและความสุข

ทำไมถึงคิดแบบนั้น ?

เมื่อก่อนผมเคยคิดและโทษตัวเองอยู่เสมอว่าตัวเองเป็นพวกขี้แพ้ และ
เป็นพวกล้มเหลวกับชีวิต แต่แล้ววันหนึงผมได้ดูหนังเรื่อง "The Last
Emperor" และสังเกตุว่า ผู๋อี๋จักรพรรดิน้อยแห่งวังต้องห้ามเทียนอันเหมิน
เกิดมามากด้วยยศศักดิ์ แต่พอเกิดการปฏิวัติอำนาจวาสนาต่างก็เลือนหาย
ถึงแม้ประวัติศาสตร์จีนจะมองว่า ผู๋อี้ เป็นจักพรรดิที่ไม่เอาไหน แต่ถ้าดูตรง ๆ
แล้ว ผู๋อี้เป็นคนมีปณิธานที่แรงกล้าในการฟื้นราชวงศ์ชิง เป็นคนที่มีความ
พยายาม เห็นได้จากครองราชถึง 3 ครั้ง และเขายังเป็นคนให้ความสำคัญกับ
ตัวเองมากกว่าใคร

ดนัยกานต์ ชาวสมุทร

"ถ้ามีคนมาดูถูกผมจะไม่เอาคำดูถูกกลับไปคิดแต่เลือกจะด่าคนที่ดูถูก
ผมกลับไป เพราะเข้าไม่มีมารยาท"

อ ะ ไ ร ป ล่ อ ย ผ่ า น ไ ด้ ก็ ป ล่ อ ย

เพราะจะทำให้จิตใจของผมนิ่งและต้านทานต่อโลกได้ดี
แต่ถ้าอะไรที่ไม่สามารถปล่อยผ่านได้ก็ลุยกับมันเลยอย่ายอม

พระเจ้ าสอนให้ เรารั กคนที่ รั กเรา

เ ปิ ด ก ว้ า ง
ค ว า ม คิ ด
ใ ห ม่

ผมเป็นคนหัวสมัยใหม่ที่ใช้วิจารณะญาณในการนำทาง
ผมไม่เคยด่าคนที่มีความคิดเห็นต่างจากผม ไม่ว่าจะเป็น
ทางการเมือง ทางวิชาการ เพราะทุกคนล้วนแล้วมี
ความคิดที่แตกต่างกัน และผมยอมรับความคิดของทุก
คนเสมอ

ผมเป็นพวกไม่ชอบทำตามกระแสนิยมและชอบตั้ง
คำถาม ถ้าชีวิตนี้ผมปราศจากซึ่คำถามแล้วชิวิตคงจะ
หมดไป การตั้งคำถามจะทำให้ผมทราบความรู้ใหม่ ๆ
อยู่เสมอ

เ ขี ย น โ ด ย อี ธ า น รั ช ม อ ร์

ทำ ตั ว เ ห มื อ น

เป็ด

ไ ม่ จำ เ ป็ น ต้ อ ง เ ก่ ง

แ ต่ ทำ ไ ด้ ทุ ก อ ย่ า ง

ทุกแห่งหน
เรียกว่า
บ้าน

ทุกที่ไม่ว่ามหาวิทยาลัย โรงเรียน
หรือสถานที่ทำงาน ผมจะทำเสมือน
ว่าที่นั้นคือบ้าน ต้องดูแลให้ดีและใช้
ชีวิตอยู่กับมันให้ได้ ไม่เช่นนั้นก็จะไม่
สามารถปรับตัวและรับสิ่งใหม่ ๆ ได้
อย่างแน่นอน

ชี วิ ต ค ว า ม สุ ข

ใ ช้ ทุ กวัวนั นสุใดหท้้เาหยมื อ น

เพราะเก่รอานใชว้ัทนุกที่วเันราใหจ้ะเจป็านกเหไปมืกอ็เนป็วนันเพสีุดยงท้วาันยธเรรรากม็จดะามเีพคียวางมวัสนุขหในนึ่งทุเกท่วาันนั้น ถ้า

ด นั ย ก า น ต๋ ช า ว ส มุ ท ร