นิทานก่อนนอนสอนใจ สำหรับเด็กปฐมวัย

นิทานกอ่ นนอนสอนใจสาหรบั เดก็ ปฐมวยั

ทิญาดา เสือเกิด : ผูร้ วบรวม

พมิ พ์ครั้งที่ 1 : กรกฎาคม 2563

สานกั พมิ พ์ : ห้องสมดุ ประชาชน “เฉลิมราชกุมารี” อาเภอเมืองเพชรบรู ณ์
บรรณาธิการ : ศริ พิ ร อหนั ตะ
ออกแบบปก : ลลิตา ประมวล

คำนำ

นิทาน คือหน่ึงในรูปแบบของวรรณกรรมมุขปาฐะที่เป็น
เร่ืองเล่าสืบต่อกันมา มีเนื้อเรื่องสนุกสนานน่าติดตาม ใช้เล่าเพื่อ
จุดประสงคต์ า่ ง ๆ กันตามโอกาสและสภาพแวดล้อมแต่ละทอ้ งถน่ิ และ
มักแฝงไว้ด้วยคติสอนใจเป็นสื่อสร้างสรรค์ที่มีประสิทธิภาพสาหรับการ
เรียนรู้ให้กับเด็กและไม่ล้าสมัย เพราะป๎จจุบันนิทานก็ยังเป็นเครื่องมือ
อั น ท ร ง พ ลั ง ที่ ผู้ ใ ห ญ่ นิ ย ม ใ ช้ เ พ่ื อ ส่ั ง ส อ น ลู ก ห ล า น ส า ม า ร ถ ส ร้ า ง
จนิ ตนาการ ความคดิ ความเขา้ ใจ และการรับรู้ใหก้ บั เดก็ ไดเ้ ป็นอย่างดี

ดังน้ันผู้จัดทาหนังสือเล่มนี้ จึงตระหนักถึงความสาคัญของ
นทิ านในแง่นี้ จงึ ได้คดั สรรนิทานที่มีเร่ืองเล่าและคาสอนที่น่าสนแก่เด็ก
และเยาวชนโดยมีภาพการ์ตูนประกอบเร่ืองราวนิทานเพ่ือให้น่าสนใจ
มากย่ิงขึ้นและเป็นอีกช่องทางในการส่งเสริมการอ่านสาหรับเด็กและ
เยาวชนรวมถงึ ปลูกฝ๎งจิตสานึกให้เด็กๆ มีนิสัยรักการอ่านและมีความรู้
ความเข้าใจในการใชเ้ ทคโนโลยอี ีกดว้ ย

สารบัญ 5
6
คานา 7
สารบญั 13
เรื่องท่ี 1 แมป่ ูสอนลกู ปู 18
เรื่องที่ 2 นิทานดาวลูกไก่ 24
เรอ่ื งที่ 3 ไกป่ า่ กบั สุนขั จง้ิ จอก 29
เรื่องท่ี 4 ห่านกบั ไขท่ องคา 34
เรอ่ื งท่ี 5 เดก็ เลยี้ งแกะ 42
เรอ่ื งที่ 6 กระตา่ ยต่นื ตูม 49
เร่อื งที่ 7 กบเลือกนาย 54
เรื่องที่ 8 ชาวนากบั งเู ห่า 58
เร่ืองท่ี 9 ราชสีห์กบั หนู 65
เรอื่ งที่ 10 หนูน้อยหมวกแดง
บรรณานกุ รม



เรอ่ื งที่ 1 แมป่ สู อนลกู ปู
นทิ านอสี ป

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ริมชายหาดสีขาวพาดยาวไป
ตามท้องทะเลสีคราม มีครอบครัวปูอาศัยอยู่ด้วยกันหลายครอบครัว
รวมทั้งยังมีแม่ปูกับลูกปูครอบครัวหนึ่งที่แสนจะอบอุ่น และชอบทา
กิจกรรมดว้ ยกันอย่ตู ลอดเวลาพกั อาศัยอยู่ท่ีแหง่ นนั้ ดว้ ย

นิทานก่อนนอนสอนใจ 8

"วันนี้อากาศดีมากเลยจ้ะแม่ เราออกไปเดินเล่นกันดีไหม" เสียงลูกปู
บอกกล่าวกบั แม่ปูดว้ ยความสดใส
"นนั่ สินะ อากาศดีแบบนี้เห็นทีเราต้องออกไปอาบแดดให้ร่างกายได้สด
ชนื่ หน่อยแล้ว" แม่ปตู อบรบั อยา่ งเหน็ ดว้ ย
"ถ้าอย่างนั้นเราไปเดินเล่นจนถึงชายหาดฝ๎่งนู้นเลยนะจ๊ะแม่ เราไม่ได้
เดินไปทางนนั้ นานมากแล้ว" ลกู ปูเชิญชวนแม่ปใู หพ้ าไปอกี ฝ่ง๎
"ไดส้ จิ ๊ะ อากาศดขี นาดน้ี ให้เดินไกลแค่ไหนแม่ก็พร้อมสู้อย่แู ล้ว ปะ ไป
กันเลยดีกว่า" ว่าแล้วแม่ปูกับลูกปูก็ออกเดินทางด้วยกันอย่างร่าเริง
แจม่ ใส

ระหว่างทางที่กาลังเดินไปชายหาดอีกฟาก สองปูแม่ลูก
ต้องเดินผ่านบ้านของครอบครัวปูอีกหลายหลัง ซึ่งวันนี้แต่ละบ้านก็
ออกมาทากิจกรรมกันอย่างสนุกสนานเช่นเคยเหมือนทุกวัน และเม่ือ
เดินใกล้บ้านหลงั ใด ปูบา้ นน้ันกจ็ ะตะโกนทักทายกนั ตลอดทาง

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 9

"อ้าว แมล่ กู คู่นี้จะไปเท่ียวไหนกันจ๊ะ" เสียงป้าปูจากบ้านใต้ต้นมะพร้าว
ตะโกนถาม
"สวัสดีจ้ะ วันนี้ฉันจะพาลูกไปเดินเล่นทางนู้นสักหน่อย เห็นว่าวันนี้
อากาศดี" แม่ปูขานตอบ
"จรงิ สิ อากาศดมี ากทีเดียว ถ้าอยา่ งน้ันก็ขอใหเ้ ทีย่ วสนุก ๆ นะ“
ปา้ ปอู วยพรทา่ มกลางเหล่าลูกหลานทีก่ าลงั ว่งิ เล่นกนั เต็มหนา้ บ้าน
"ขอบคุณมากจ้า ฉันไปแล้วนะ" สิ้นคากล่าวลา สองแม่ลูกก็มุ่งหน้าไป
ยังจุดหมายทนั ที

ในขณะที่เดนิ อย่นู นั้ แมป่ กู ็หนั มาพดู คุยกบั ลกู ของเธอด้วยความ
กังวลใจ เน่ืองจากเธอเห็นเหล่าลูกหลานของป้าปูพากันเดินเฉไปเฉมา
ไม่นา่ มองนกั

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 10

"นี่ลูกแม่ ลูกเห็นไหมว่าเด็ก ๆ บ้านนั้นเขาเดินไม่ค่อยตรงกันสักเท่าไร
เด๋ยี วกเ็ ฉไปทางซา้ ยที มาทางขวาที" แมป่ ูพูดอยา่ งกงั วล
"เห็นจะ้ แตห่ นูวา่ ไมแ่ ปลกอะไรเลยน่จี ๊ะ"
ลูกปูตอบดว้ ยน้าเสยี งไรเ้ ดียงสา
"ไม่นะ แม่ว่ามันดูแปลกมากทีเดียว ไหนลูกลองเดินให้แม่ดูหน่อยสิ"
พอกลา่ วจบแมป่ กู ็หยุดเดินเพือ่ รอดูวา่ ลูกของเธอจะกา้ วเทา้ อยา่ งไร

แต่ภาพท่ีเห็นแทบไม่ต่างจากเด็ก ๆ ที่ว่ิงเล่นในบ้านของป้าปู
เลยสกั นิด

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 11

"อะไรกัน !? ทาไมลูกถึงเดินอย่างน้ัน เดินเฉไปเฉมาอย่างกับเด็กบ้าน
นู้นเลย" เสียงแม่ปูพดู อย่างแข็งกร้าว
“เอาอย่างน้ี ดูแมเ่ ป็นตวั อย่างแลว้ ทาตามนะ"

จากนัน้ แมป่ จู ึงออกเดินนาหนา้ สว่ นลูกปูก็หยุดยนื ดู แต่แม่ปูท่ี
โตเตม็ วัยกลับเดินเฉไปเฉมาไม่ต่างอะไรจากปตู วั น้อยเลยสักนิด

แถมเม่ือหันกลับมาแม่ปูยังเดินสะดุดขาตัวเองล้มครืนไปจน
ขายหน้า เพราะทาตามที่สั่งสอนลูกปูเอาไว้ไม่ได้นั่นเอง และหลังจาก
วนั นนั้ แมป่ จู งึ ไม่กล้าสอนลกู ในสง่ิ ทตี่ นทาไม่ไดอ้ ีกเลย

นิทานเร่ืองน้ีสอนให้รู้ว่า : หากต้องการสอนส่ิงใดให้แก่ผู้อื่น เราควร
ทาเป็นแบบอย่างท่ีดีให้ได้เสียก่อน เพ่ือท่ีคนอ่ืนจะได้เรียนรู้และปฏิบัติ
ตามอย่างถกู วธิ ีน่ันเอง

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 12



เรอ่ื งที่ 2 นิทานดาวลกู ไก่
นิทานอีสป

ณ ชายป่าแห่งหน่ึง มีตากับยายอาศัยอยู่ในกระท่อมหลัง
เล็ก ๆ โดยท้ังคู่เป็นชาวสวนท่ีมีฐานะยากจน อาศัยการปลูกผัก ผลไม้
และเล้ยี งไก่ยงั ชีพไปวัน ๆ ทุกเชา้ ตากับยายจะนาขา้ วเปลือกมาโปรยให้
แม่ไกจ่ กิ กนิ อย่เู สมอ
"กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก มากินเร็วลูกเอ๋ย จะได้โตไว ๆ" ตาพูดพร้อมโปรย
ขา้ วเปลอื กลงบนพ้ืน

อยู่มาวนั หนึ่งยายได้ยินเสยี งแปลก ๆ ดังออกมาจากเลา้ ไก่
จงึ ชวนตาไปดู เพราะกลวั วา่ จะเกดิ อันตรายกบั แมไ่ ก่
"ฉันได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากเล้าไก่หลังบ้าน ตาไปดูกับฉัน
หน่อยสิ" ยายชกั ชวนตาให้เดนิ ไปดดู ้วยกนั ดว้ ยความกังวลใจ
"จริงหรอื ยาย ไป ๆ เรารบี ไปดกู นั เถอะ" ตากลา่ วพรอ้ มเดนิ นาหน้า

นิทานก่อนนอนสอนใจ 14

เม่ือตากับยายไปถึงเล้าไก่ก็ต้องประหลาดใจ เพราะเสียงท่ี
ยายได้ยินน้ันเป็นเสียงของลูกเจ๊ียบตัวจิ๋ว 7 ตัว ท่ีเพ่ิงฟ๎กออกมาจากไข่
หลงั จากนน้ั ตากบั ยายกด็ แู ลครอบครัวของแมไ่ กเ่ ป็นอย่างดี ลูกเจยี๊ บท้ัง
7 ตัวติดแม่ไก่มาก เดนิ ตามตอ้ ย ๆ ไปทกุ ที่
"ลูก ๆ ของแม่จงจาไว้เสมอนะว่าตากับยายเป็นผู้มีพระคุณต่อพวกเรา
ดังน้ันเราต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณของพวกท่านนะลูก" แม่ไก่สอน
ลกู เจย๊ี บทง้ั 7 ตัว

หลายวันต่อมา ระหว่างท่ีตากาลังเดินกลับมาจากสวนก็ได้พบ
พระธุดงค์รูปหน่ึงนั่งสมาธิอยู่ ตารีบเดินเข้าไปกราบท่านในทันที เม่ือ
กลบั มาถึงบ้านตาจงึ เลา่ เร่ืองทไ่ี ด้พบกับพระธุดงคใ์ ห้ยายฟง๎
"เม่ือกี้ตอนกาลังเดินกลับบ้าน ฉันเจอกับพระธุดงค์รูปหน่ึง จึงเดินเข้า
ไปกราบท่าน" ตาเล่าใหย้ ายฟง๎ ด้วยความดีใจ
"จริงหรือตา จะว่าไปเราก็ไม่ได้ทาบุญกันมานานแล้วนะ ฉันอยาก
ทาบญุ กับทา่ นจงั เลย" ยายกลา่ วตดั พอ้
"งั้นพร่งุ น้เี ชา้ เราทาอาหารไปถวายทา่ นกันดไี หมยาย ?" ตาชักชวนยาย

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 15

"ก็ดีเหมือนกันนะ แต่เราไม่มีของดี ๆ ไปถวายท่านเลย และตอนน้ีผัก
ของเราก็ยังไม่โตด้วย เราจะทาอะไรไปถวายท่านดีล่ะตา" ยายกล่าว
อย่างหมดหวัง

ในขณะเดียวกันสายตาของตาก็เหลือบไปเห็นแม่ไก่ที่กาลังจิก
กนิ อาหารอยไู่ ม่ไกล จึงเกิดความคิดบางอยา่ งข้นึ มา
"ตาว่าเราอาจจะต้องนาแม่ไก่มาทาอาหารถวายพระดีไหมยาย ?" ตา
ถามยาย
"ฉันเห็นด้วยกับตานะ งั้นพรุ่งน้ีเช้าฉันจะรีบตื่นมาทาอาหารไปถวาย
พระเอง" ยายกลา่ ว

แม่ไก่ได้ยนิ เรื่องราวทั้งหมดท่ีตากับยายคุยกันต้ังแต่ต้นจนจบ ก็รู้ชะตา
กรรมของตัวเองทันทีว่าพรุ่งนี้เช้าตนจะต้องจากลูก ๆ ไปอย่างไม่มีวัน
กลบั แตด่ ว้ ยความที่ตากบั ยายเปน็ ผูม้ ีพระคุณกบั ตนและลูก ๆ แม่ไกจ่ งึ
คิดจะตอบแทนบุญคุณของท่านทั้งสองด้วยชีวิตของตนเอง จากนั้นแม่
ไกก่ ็เรียกลูกเจี๊ยบทัง้ 7 ตัวมาเพือ่ สั่งเสยี เปน็ คร้ังสดุ ทา้ ย

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 16

"ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว พวกเจ้าต้องเป็นเด็กดีและรักกันนะลูก" แม่ไก่สั่งเสีย
ทง้ั นา้ ตา

เช้าวันต่อมา ตาอุ้มแม่ไก่ออกมาจากเล้า โดยมีลูกเจี๊ยบท้ัง 7
ตัว เดินตามมาเป็นขบวน ทันใดนั้นเองตาก็โยนแม่ไก่เข้าไปในกองไฟ
ลูกเจี๊ยบทั้งหมดตกใจต่างพากันร้องไห้ และไม่นานทั้งหมดก็กระโดด
เขา้ ไปในกองไฟเพอ่ื ตายตามแมไ่ กไ่ ป ด้วยความกตัญํใู นครง้ั นจี้ ึงทาให้
ลูกไก่ท้ัง 7 ตัว กลายเป็นดวงดาว 7 ดวงที่ส่องแสงระยิบระยับในยาม
ค่าคนื ซง่ึ แสดงให้เห็นถึงความรกั ท่ียง่ิ ใหญ่ระหวา่ งแมแ่ ละลูก

นิทานเร่ืองน้ีสอนให้รู้ว่า : แม่ไก่มีความกตัญํู จึงรู้จักตอบแทน

บุญคุณต่อผู้มีพระคุณ เช่นเดียวกันกับลูกเจี๊ยบที่มีความรักและกตัญํู
ต่อแม่ไก่ เหมือนดั่งสุภาษิตที่ว่า "ความกตัญํูกตเวที เป็นเคร่ืองหมาย
ของคนดี" หากใครที่มีบุญคุณกับเรา หรือเมื่อใดท่ีเราได้รับการ
ช่วยเหลือจากใคร เชน่ พ่อ แม่ ครูอาจารย์ ผู้ใหญ่ หากมีโอกาสควรทา
ส่งิ ทีเ่ ป็นประโยชน์ทดแทนบ้าง ตามสมควรแก่ความสามารถและโอกาส
ท่ีเรามี

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 17



เรอ่ื งท่ี 3 ไกป่ า่ กบั สุนัขจ้งิ จอก
นทิ านอสี ป

กาลคร้ังหนึ่งนานมาแล้ว กลางป่าใหญ่อันอุดมสมบูรณ์มี
สตั ว์นอ้ ยใหญช่ นดิ ต่าง ๆ อาศยั อยู่ด้วยกันมากมาย โดยทุกเชา้ พวกสัตว์
เหล่านี้จะได้รับการปลุกให้ต่ืนข้ึนมาหาอาหารหรือวิ่งเล่นอย่างสาราญ
ใจโดยเจ้าไก่ป่า และในเช้าวันนี้ไก่ป่าก็ทาหน้าท่ีแบบไม่มีขาดตก
บกพร่องเช่นเดิม

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 19

"เอก อ้ี เอ้ก เอ้ก !" เสียงไก่ป่าขันบนปลายต้นไม้ใหญ่ เป็นสัญญาณ
เตอื นว่าพระอาทิตยไ์ ดข้ ้นึ มาสอ่ งแสงแลว้
"เอก อ้ี เอ้ก เอ้ก !" เจ้าไก่ป่าขันซ้าก่อนจะก้มลงมองไปด้านล่างต้นไม้
เพ่ือท่ีมันจะได้ออกหาอาหารต่อไป แต่ใต้ต้นไม้วันนี้ไม่เหมือนวันท่ีผ่าน
ๆ มา เพราะไก่ปา่ มองเหน็ แววตาอันนา่ กลัวของสุนัขจิ้งจอก ท่ีจ้องมอง
มนั ราวกับหวงั จะไดก้ นิ เหย่ือให้อ่มิ ทอ้ ง
"สวสั ดสี นุ ขั จ้ิงจอก เธอมธี รุ ะอะไรหรอื เปล่า" ไก่ปา่ เอ่ยถามด้วยน้าเสียง
เรียบเฉย ท้ัง ๆ ที่ในใจของมันรู้สึกหวาดหว่ัน แต่ก็ต้องสยบอารมณ์น้ัน
เอาไว้

นิทานก่อนนอนสอนใจ 20

"ออ่ สวัสดีไกป่ า่ ทฉ่ี นั มาในวนั น้ีเพราะมีขา่ วดมี าบอก" สุนขั จ้ิงจอกตอบ
พรอ้ มรอยยม้ิ เจา้ เล่ห์
"ข่าวดอี ะไรหรอื ?" ตอนน้ีไก่ป่าถามกลับด้วยความสงสัยปนไม่สบายใจ
ด้วยกลัววา่ จะมีภัยมาถึงตวั
"เธอคงยังไม่รู้สินะ ท่ีป่าของเราเพ่ิงจะมีข้อตกลงว่าสัตว์ทุกตัวจะไม่ทา
ร้ายกัน สตั ว์ทกุ ตวั จะกลายเปน็ พน่ี ้องกนั แลว้ " สุนัขจง้ิ จอกกล่าว "พอได้
ยินแบบน้ีฉันก็ดีใจมากจริง ๆ เอาอย่างนี้ เธอลงมาข้างล่างเถอะ ฉัน
อยากสวมกอดเธอสกั ครงั้ ให้สมกบั ทีเ่ รากลายมาเป็นพี่น้องกนั ยงั ไงละ่ “

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 21

ได้ยินอย่างน้ันแล้วไก่ป่ากลับย่ิงสงสัย แต่ด้วยความฉลาดของมัน
จึงแกล้งออกอุบาย "โอ้ ดูน่ันสิ สิงโตกาลังผ่านมาทางนี้ พอดีเลย
เรา 3 ตัวจะได้ทักทายสวมกอดแบบพ่ีน้องกันสักที" ไก่ป่าแสร้ง
พดู แมว้ า่ ตรงบริเวณนน้ั ยงั ไม่มสี ิงโตโผลม่ าก็ตาม
"ว่ายงั ไงนะ สิงโตมางนั้ เหรอ ?!" สุนขั จ้ิงจอกอทุ านด้วยความตกใจ

"ใช่แล้ว ถ้าอย่างน้ันพวกเรารอสิงโตเดินมาทางนี้ก่อน
แลว้ กันนะ" ไก่ปา่ ทห่ี วาดกลวั ในใจยังข่มอารมณไ์ ด้อยู่

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 22

"เออ แต่เหมือนฉันมีธุระต้องทา เห็นทีคงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ขอตัว
กอ่ นละ่ กนั นะ" พดู จบแล้วสนุ ัขจง้ิ จอกกว็ ่งิ หนีหายไปอยา่ งรวดเรว็

"โธ่ จะรีบไปไหน รอสิงโตพี่น้องของเราก่อนสิ" ไก่ป่า
ตะโกนถามด้วยน้าเสียงของผู้ชนะ เพราะมันรู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็น
แค่คาหลอกลวงท่ีสุนัขจิ้งจอกพูด เพื่อให้ไก่ป่าลงไปเป็นเหย่ือ
อย่างงา่ ยดายก็เทา่ น้นั

"เฮ้อ ขอฉันนอนพักก่อนสักนิดแล้วกันนะ เจอเรื่องน่า
ตื่นเต้นแต่เช้าเลยเรา" ไก่ป่าบ่นพึมพาก่อนนอนพักอย่างสบายใจ
ดว้ ยรู้แนแ่ ลว้ ว่าสตขิ องมนั ทาให้รอดเร่ืองเลวร้ายครั้งนไี้ ปได้

นิทานเร่ืองน้ีสอนให้รู้ว่า : ไม่ว่าจะเกิดป๎ญหาร้ายแรงแค่ไหน

ขึ้นก็ตาม เราควรรักษาสติไว้ให้ดี พร้อมกับคิดหาทางออกอย่าง
ชาญฉลาด เพียงเท่านี้เราก็จะผ่านพ้นอุปสรรคและป๎ญหาต่าง ๆ
ไปได้

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 23



เรอ่ื งที่ 4 ห่านกับไขท่ องคา
นทิ านอสี ป

กาลครงั้ หนึง่ นานมาแล้ว มสี องตายายผ้แู สนยากจนอาศยั อย่ทู ่ี
กระทอ่ มเก่า ๆ ในปา่ กว้างอยา่ งสงบสขุ แตจ่ ู่ ๆ วันหนึง่ กเ็ กดิ เรอ่ื ง
ประหลาดขึ้น เมอื่ ตาเฒ่าพบว่าหา่ นทีเ่ ล้ียงไว้นนั้ ออกไขม่ าเป็นสที อง
อรา่ ม
"ยาย ๆ ดนู สี่ ติ าเจออะไร ! หา่ นของเราออกไข่มาเป็นทองคาด้วยล่ะ"
ตาเฒา่ รอ้ งเสยี งดัง
"จริงหรอื ตาเฒา่ ? จู่ ๆ ห่านมนั จะออกไข่มาเป็นทองคาไดย้ ังไงกนั "
ยายเฒา่ ถามกลบั แบบไมเ่ ชือ่ หูตวั เอง

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 25

"ถา้ ยายไมเ่ ชอ่ื เด๋ียวตาเอาไข่ใบน้ีไปให้ในเมืองดูก่อนแล้วกัน จะได้รู้
กันไปเลยว่าน่ีคือทองคาจริงหรือปลอม" พูดจบตาเฒ่าก็รีบเดินทาง
ไปยงั รา้ นทองในเมอื งทนั ที

เม่ือตาเฒ่ามาถึงร้านทองจึงย่ืนไข่ห่านปริศนาให้ช่างทอง
ตรวจดูอย่างละเอยี ด เม่อื ชา่ งทองยนื ยันว่านีแ่ หละคอื ทองคาของแท้
ตาเฒ่าก็เสนอขายไข่ทองคาใบน้ันอย่างไม่รอช้า แล้วมุ่งหน้ากลับ
บ้านไปบอกขา่ วดกี ับยายดว้ ยความต่ืนเต้น
"ยาย ๆ ไข่ใบนั้นคือทองคาของจริง ตาได้เงินกลับมาตั้งเยอะแน่ะ
ต่อไปน้ีเราจะรวยกันแล้วนะ !" พูดจบแล้วทั้งสองก็กอดกันอย่างมี
ความสุข

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 26

จากวันน้ันเป็นต้นมา สองตายายก็หม่ันเก็บไข่ทองคาไป
ขายทุกวัน จนกลายเป็นเศรษฐแี ละมีเงินทองใชไ้ ม่ขาดมือ แต่วันหน่ึง
ตาเฒ่าก็เร่ิมรู้สึกไม่พอใจว่าทาไมห่านของเขาถึงออกไข่ได้เพียงวันละ
ฟองเท่านน้ั จงึ เกิดความคดิ ขน้ึ มาว่า
"ยายเฒา่ .. วันน้เี ราไปผา่ ทอ้ งหา่ นกันดีกว่า จะได้เอาไข่ทองคาท้ังหมด
ในนน้ั ไปขายทีเดียว มัวแต่เก็บวันละฟองแบบน้ี มันจะไปทันกินอะไร"
ตาเฒ่าเอย่ ชวน

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 27

"ก็ดีเหมือนกันนะตา เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทางเข้าเมืองทุกวัน"
ยายเฒา่ เห็นดีเห็นงามไปดว้ ย

ว่าแล้วก็ไม่รอช้า สองตายายรีบจับห่านมาผ่าท้องทันที แต่
ปรากฏว่าในท้องของห่านน้ันไม่มีไข่ทองคาอยู่เลยแม้แต่ฟองเดียว
แถมท้ังสองยังต้องสูญเสียห่านของพวกเขาไป โดยไม่มีโอกาสเก็บไข่
ทองคาไปขายอีกเลย..

นิทานเร่ืองน้ีสอนให้รู้ว่า : เวลาที่เด็กๆ อยากได้อะไร ต้องรู้จัก

พยายาม รู้จักขวนขวาย เพราะในโลกของความจริงน้ันไม่มีห่านที่
ออกไข่ทองคาให้เราเหมือนในนิทาน ถ้าอยากมีฐานะร่ารวยก็ต้อง
เรียนรู้ที่จะประหยัดอดออม ไม่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย หรือถ้าอยากได้ของ
เล่นก็ต้องรู้จักเก็บหอมรอมริบ หมั่นหยอดกระปุกทุกวัน และส่ิงท่ี
สาคญั ท่ีสุด เมอ่ื คุณหนู ๆ ได้ส่ิงของทต่ี อ้ งการแลว้ กค็ วรพอใจในสิ่งท่ี
ตวั เองมีกันด้วยนะคะ ไม่อย่างนั้นชวี ิตจะไม่เหลืออะไรเลยเหมือนกับ

สองตายาย หรือเป็นดั่งสุภาษิตไทยที่ว่า "โลภมาก มักลาภหาย"

นั่นเอง

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 28



เรือ่ งท่ี 5 เดก็ เลี้ยงแกะ
นิทานอีสป

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีเด็กเลี้ยงแกะคนหน่ึงทาหน้าที่
ต้อนฝูงแกะออกไปกินหญ้าท่ีเนินเขาเป็นประจาทุกวัน และเขาก็
ต้องน่ังเฝ้าเหล่าฝูงแกะ พร้อมคอยปกป้องดูแลไม่ให้หมาป่าเข้ามา
ทาร้ายแกะของเขาได้

จนวันหน่ึงเด็กชายรู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องนั่งเฝ้าฝูงแกะเป็น
เวลานาน ๆ จึงได้คิดหาเร่ืองสนุก ๆ ทาเพ่ือคลายเครียด เขาจึงได้
แกล้งร้องตะโกนออกไปว่า "ช่วยด้วยจ้า ชว่ ยด้วยจ้า หมาป่ามากิน
แกะของผมแลว้ " พรอ้ มกบั วงิ่ หนีอย่างตื่นตระหนกเข้าไปในหมบู่ า้ น

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 30

พวกชาวบ้านไดย้ นิ ว่ามหี มาปา่ มากนิ แกะ ก็พากนั ละทง้ิ
งานการทที่ าอยู่ และรบี หยิบอาวธุ ตา่ ง ๆ ทงั้ จอบ มดี และขวาน
เพ่อื ออกมาชว่ ยไล่หมาป่า แตเ่ มอื่ พวกเขาวิง่ ไปทเี่ นนิ เขา ก็พบวา่ ฝูง
แกะกาลงั กนิ หญา้ อยา่ งสบายใจ และไมเ่ ห็นวา่ จะมีหมาปา่ ออกมา
กินแกะสกั ตัว

เจ้าเด็กเลี้ยงแกะเห็นเหล่าชาวบ้านวิ่งกระหืดกระหอบ
มาท่ีเนินเขา ก็พูดหัวเราะเยาะว่า "ฮ่าๆๆ ได้แกล้งหลอกคนน่ีมัน
สนุกจริง ๆ" เด็กหนุ่มหัวเราะชอบใจ แต่พวกชาวบ้านที่โดนหลอก
ต่างรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก และด้วยความสนุกสนานคึกคะนอง
เด็กเลี้ยงแกะจึงยังแกล้งหลอกแบบเดิมอีกหลายครั้ง และพวก
ชาวบ้านก็วิ่งออกมาช่วยทุกครั้ง แต่ก็พบว่าเป็นเพียงแผนของเด็ก
เลีย้ งแกะเท่านัน้

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 31

จนมาวันหนึ่งได้มีหมาป่าออกมาทาร้ายและไล่กินฝูง
แกะของเขาจริง ๆ เด็กเล้ียงแกะตกใจมาก รีบว่ิงออกไปตาม
ชาวบ้านพร้อมกับร้องตะโกนว่า "ช่วยด้วยจ้า ช่วยด้วยจ้า หมาป่า
กาลงั กนิ แกะของผม" เขาร้องตะโกนใหค้ นมาช่วยจนเสยี งแหบเสียง
แห้ง แต่ก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนยอมออกไปช่วยเด็กเล้ียงแกะเลยสัก
คน ท้ังยงั ตอบเขากลับไปว่า "คราวนี้เจ้าหลอกพวกข้าไม่ได้อีกแล้ว
ล่ะ ไม่มีใครเชื่อเจ้าอกี ต่อไปแลว้ "

เด็กเลย้ี งแกะรู้สกึ เสยี ใจมากทไ่ี ม่มใี ครเช่อื เขาเลย ทาให้
ฝูงแกะของเขาถูกหมาป่ากินจนหมดฝูง เด็กชายร้องไห้สะอึกสะอ้ืน
พรอ้ มกับพูดว่า "เพราะขา้ ไมด่ ีเอง ข้าชอบพูดโกหก แกล้งหลอกคน
อื่นเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องสนุก แต่สุดท้ายการพูดโกหกของข้ากลับ
ทาให้ขา้ เดือดรอ้ นเสยี เอง“

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 32

นิทานเร่ืองน้ีสอนให้รู้ว่า : คนที่ชอบพูดโกหกเป็นประจา เม่ือ

ถึงคราวท่ีพูดความจริงก็จะไม่มีใครเชื่อ ซึ่งมีความหมายตรงกับ
สุภาษิตไทยที่ว่า "เด็กเล้ียงแกะ" หมายถึงคนที่พูดโกหกจนเป็นนิสัย
จนไม่มีใครเช่ือถือหรือให้ความสนใจกับคาพูดน้ัน ๆ ซ่ึงหากเด็ก ๆ
อยากให้ตัวเองเป็นคนน่าเช่ือถือก็ควรพูดแต่เรื่องจริง ไม่พูดโกหก

และ ไม่แ ต่ง เร่ือ งที่ ไม่ใ ช่ค วา ม จ ริง ข้ึน มา เ พ่ือ หลอ ก แ ก ล้ง ผู้อื่ น
เพราะหากพูดโกหกเป็นประจา เมื่อถึงคราวที่เราพูด
ความจริงหรือต้องการความช่วยเหลือ ก็จะไม่มีใครเช่ือ
เรา ดังเช่นเรอื่ งราวในนิทานอีสปเรอื่ งน้ี

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 33



เรื่องท่ี 6 กระตา่ ยตื่นตูม
นิทานอีสป

ณ ป่าอันแสนกว้างใหญ่ สัตว์นานาชนิดอาศัยอยู่ด้วยกันอย่าง
สงบสุข และมีกระต่ายตัวหนึ่งกาลังนอนกลางวันอยู่ใต้ต้น
มะพร้าวอย่างเพลิดเพลิน ทันใดน้ันเองมีเสียงดังสนั่นหว่ันไหว
จนทาให้กระตา่ ยตวั นต้ี ื่นข้ึนมาด้วยความตกใจ

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 35

"เมื่อก้ีมันเสียงอะไรทาไมน่ากลัวจัง ต้องเกิดแผ่นดินไหวหรือฟ้า
ถล่มแน่ ๆ ต้องรีบไปบอกใหท้ ุกคนรตู้ ัว เดีย๋ วจะหนกี ันไม่ทัน"

เมื่อกระต่ายตัวอื่น ๆ เห็นว่ากระต่ายตัวน้ีวิ่งมาหน้าตาต่ืน
จึงตะโกนถาม
"เจ้าวงิ่ หนอี ะไรมา ทาไมถงึ ไดร้ บี ร้อนขนาดนั้น ? "
"เมื่อก้ีตอนท่ีข้านอนหลับอยู่ใต้ต้นมะพร้าว ข้าได้ยินเสียงฟ้าถล่มก็
เลยรีบมาบอกทุกคน พวกเรารีบหนีกันเถอะ !" เจ้ากระต่ายต่ืนตูม
รบี อธบิ ายใหฝ้ ูงกระต่ายฟ๎งด้วยเสยี งส่นั เครอื

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 36

จากน้ันฝูงกระต่ายนับร้อยก็รีบว่ิงตามมันไปด้วยความ
ตื่นกลัวพรอ้ มช่วยกนั ตะโกนตลอดทางว่า
"ฟ้าถลม่ ! ฟา้ ถล่ม ! รีบหนเี ร็วทกุ คน“

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 37

เหล่าสัตว์ป่านานาชนิดได้ยินเช่นน้ันก็พากันว่ิงหนี
ตามกระต่ายฝูงน้ีไป จนพบราชสีห์เจ้าป่าเห็นสัตว์ว่ิงมาดังน้ัน จึง
ถามว่า
"พวกเจา้ ว่งิ หนอี ะไรมา ทาไมถึงได้รีบรอ้ นกันขนาดนี้"
"ฟ้าถล่มนะสิท่าน หากไม่รีบหนีพวกเราจะตายกันหมด" ชา้ งเอ่ย
ขึ้นมา

นทิ านกอ่ นนอนสอนใจ 38

"แลว้ พวกเจา้ รูไ้ ดอ้ ยา่ งไรวา่ ฟ้าถลม่ ?" ราชสหี ์ถามกลับดว้ ย
ความสงสยั

สตั วท์ กุ ตัวต่างหันไปมองฝูงกระตา่ ย เพราะอยากรู้
เร่ืองราวเช่นเดียวกบั ราชสีห์
"กระตา่ ยตวั นีเ้ ลา่ ว่าไดย้ นิ เสยี งฟา้ ถลม่ " กระตา่ ยตัวหน่งึ พดู ขึน้
พรอ้ มช้บี อก
"เจา้ ไดย้ ินอยา่ งนั้นจรงิ หรอื ไม่" ราชสีหเ์ อ่ยถาม
"ข้าได้ยินจริง ๆ นะท่าน ขณะท่ขี า้ กาลงั นอนพกั ผ่อนอยใู่ ตต้ ้น
มะพร้าว อยู่ ๆ กเ็ กิดเสียงดงั สน่ันหว่ันไหวขน้ึ จนขา้ ตกใจรบี ว่ิง
มาบอกทุกคนใหร้ ีบหนี"

กระตา่ ยพดู อธิบายเหตกุ ารณ์ทกุ อยา่ งด้วยความตน่ื เตน้

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 39

"ไหนเจา้ ลองพาข้าไปดูหน่อยสิว่าเจ้าได้ยินเสียงนั้นมาจากตรงไหน"
ราชสีห์ผ้กู ล้าหาญเอ่ยขน้ึ ด้วยนา้ เสยี งทีเ่ ข้มแขง็

เจา้ กระต่ายจงึ รบี พาราชสีหไ์ ปดูบรเิ วณที่เกิดเสียงฟา้ ถลม่
"ตรงใต้ต้นมะพร้าวนั่นไงท่านที่ข้าได้ยินเสียงฟ้าถล่ม" กระต่ายเอ่ย
ดว้ ยน้าเสียงหวาดกลวั

เม่ือได้ยนิ เช่นน้ันราชสีห์ก็เดินเข้าไปอย่างกล้าหาญ แล้วจึง
ใช้เทา้ อันแข็งแรงเขย่าตน้ มะพร้าวจนลกู มะพรา้ วร่วงลงมาเสยี งดงั
"ใชเ่ สยี งแบบนห้ี รือเปล่าท่เี จา้ ได้ยิน" ราชสีหเ์ อ่ยถามเจา้ กระต่าย

"ใช่เลยท่าน เสียงแบบนี้แหละท่ีข้าได้ยิน" กระต่ายตอบ
พรอ้ มเกาหัวตวั เองดว้ ยความเขนิ อาย

นิทานก่อนนอนสอนใจ 40

"เสียงฟ้าถล่มท่ีเจ้าได้ยินเป็นเสียงของลูกมะพร้าวที่ตกกระทบพ้ืน
ยงั ไงล่ะ คราวหน้าคราวหลังหากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเจ้าควรหา
สาเหตุก่อนว่าเสียงนั้นมาจากอะไร ไม่ควรโวยวาย ต่ืนตูมจนทาให้
คนอ่ืนต่ืนตกใจตามไปด้วย" ราชสีห์สอนกระต่ายด้วยความเป็น
หว่ ง
"ต่อไปข้าจะไมต่ ื่นตูมแบบน้ีอีกแล้ว" กระตา่ ยพดู พรอ้ มก้มหนา้ ดว้ ย
ความรู้สึกผดิ

จากนั้นราชสีห์จึงนาความจริงกลับมาบอกเหล่าสัตว์
ท้งั หลาย และแยกย้ายกนั กลับไปยงั ถ่นิ ที่พกั เดมิ ของตัวเอง

นิทานเรื่องน้ีสอนให้รู้ว่า : เม่ือต้องประสบกับเหตุการณ์ที่ไม่

คาดคดิ ควรมีสติตรวจสอบความจรงิ ให้ดีเสยี ก่อน อยา่ ตืน่ ตกใจจน
ทาใหเ้ รือ่ งเลก็ กลายเป็นเร่ืองใหญ่

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 41



เร่ืองที่ 7 กบเลอื กนาย
นิทานอสี ป

กาลคร้ังหนึ่งนานมาแล้ว ณ บึงเล็ก ๆ อันแสนอุดม
สมบูรณ์ มีฝูงกบหลายครอบครัวอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข
มาเนิ่นนาน โดยไม่มีใครมารบกวนและไม่มีใครมาคอยควบคุม
อยากทาส่งิ ใดกท็ าไดต้ ามความต้องการ แตแ่ ลว้ วันหน่งึ กบวัยรุ่น
เกิดความรู้สึกว่าสิ่งที่พวกตนเป็นอยู่ไม่ใช่วิถีชีวิตท่ีดีนัก มันจึง
ขอใหก้ บทุกตวั มาประชมุ ร่วมกนั

นิทานก่อนนอนสอนใจ 43

"ขอบคณุ ฝงู กบทกุ ๆ ตวั ทีม่ าประชุมในวันน้ี" กบวัยรุ่นกล่าว "พวก
เราเคยอาศัยกนั แบบอสิ ระมาเนนิ่ นาน แม้จะไมม่ ีปญ๎ หานา่ กังวลใจ
มากนัก แต่ฉันคิดว่าเราควรจะมีหัวหน้าและกฎหมายมาปกครอง
พวกเรานะ"

เมื่อกบวัยรุ่นเอ่ยเร่ืองท่ีอยากแถลง คุณลุงกบตัวหน่ึงก็
ตะโกนถามขึ้นมา "แล้วใครกันเล่าที่จะมาเป็นเจ้านายของเราและ
ออกกฎหมายเหลา่ น้นั ?"

กบวัยรุ่นครุ่นคิดอยู่พักหน่ึง แล้วจึงตอบออกมาว่า "เอา
อย่างน้ี ฉนั จะไปขอจากเทพจูปิเตอรใ์ ห้ ทา่ นตอ้ งชว่ ยจดั การได้แน่"
กบทกุ ตัวล้วนเหน็ ดว้ ยกบั ความคิดนี้

นิทานก่อนนอนสอนใจ 44

เช้าวันต่อมา กบวัยรุ่นได้ออกเดินทางไปพบเทพจูปิ
เตอร์ เมือ่ ไปถึงท่านก็ต้อนรบั กบน้อยตัวนี้เป็นอย่างดี
"อุตส่าห์เดินทางมาไกลขนาดนี้ เจ้ามีเรื่องอะไรให้เราช่วยหรือกบ
นอ้ ย ?" เทพจปู เิ ตอร์ถามดว้ ยความเปน็ ห่วง
"ฝูงกบของพวกกระผมไม่มีผู้ปกครองหรือกฎหมายอะไรเลยขอรับ
ผมเลยอยากใหท้ ่านช่วยมอบหัวหนา้ ใหส้ ักคน" กบวัยรุน่ ขอรอ้ ง
"โธ่ นึกว่าเร่ืองอันใด ท่ีแท้กบอย่างเจ้าก็อยากมีเจ้านายบ้างนี่เอง"
ท่านเทพพูดแบบยิ้ม ๆ "เอาอย่างนี้ เจ้าเดินทางกลับไปเถิด เราได้
ส่งเจ้านายท่ีจะคอยปกครองฝูงกบไว้ท่ีบึงน้าแล้ว" กบวัยรุ่นได้ยิน
ดังนั้นจึงต่ืนเต้นดีใจพร้อมกล่าวขอบคุณ "ขอบพระคุณท่านเทพ
มาก กระผมจะไม่มีวนั ลืมพระคุณน้ีเลย“

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 45

เมื่อกบวยั ร่นุ เดนิ ทางกลับมากเ็ หน็ ฝงู กบทง้ั หลายตา่ ง
ไปยืนรุมล้อมกันท่ีกลางบึง ส่ิงที่พวกมันล้อมอยู่คือขอนไม้ที่ลอย
ลงมาจากฟากฟ้าโดยไม่มีใครรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร แต่เจ้ากบวัยรุ่นรู้
ได้ทันทีว่าสง่ิ นี้คอื เจา้ นายใหมข่ องพวกมันน่ันเอง
"พี่นอ้ งกบท้งั หลาย สิ่งท่ีเหน็ อยนู่ ไี้ ม่ใชข่ อนไม้ธรรมดา ๆ แต่น่ีคอื
เจ้านายใหม่ที่เทพจูปิเตอร์มอบให้กับพวกเรา" กบวัยรุ่นบอก
อยา่ งต้ืนตันใจ
"อ๋อ อยา่ งน้ีนี่เอง เจ้านี่เก่งไม่เบา ส่วนท่านเทพก็ชา่ งมีเมตตาต่อ
พวกเราเหลือเกิน" คุณลุงกบชื่นชมความพยายามของกบวัยรุ่น
แล้วกบทุกตัวต่างโห่ร้องดีใจ พร้อมคานับขอนไม้ผู้เป็นเจ้านาย
ใหมอ่ ยา่ งปลืม้ ใจ

เวลาผ่านไปหลายวัน เจ้านายคนใหม่ได้แต่นอนเฉย
แม้ว่าจะมีกบตัวน้อยขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนนั้น เจ้านายขอน
ไมก้ ไ็ ม่ว่าอะไร ทาให้ฝูงกบกลบั มาประชุมกนั อีกครง้ั

นิทานกอ่ นนอนสอนใจ 46

"ทาไมเจ้านายของเราถึงไม่เคยพูดจาหรือทาส่ิงใดบ้างเลยล่ะ"
คณุ ลงุ กบถามกบวยั รนุ่
"ฉันก็ว่าอย่างน้ันแหละคุณลุง เอาแบบนี้ไหม ฉันไปขอเจ้านาย
ใหม่กบั เทพจปู ิเตอรอ์ กี คร้ังดกี ว่า เผอ่ื ท่านจะหาเจ้านายที่ดีกว่านี้
มาให้" ว่าแลว้ เจ้ากบกอ็ อกเดนิ ทางไปพบทา่ นเทพทนั ที
"มีเรื่องอะไรอีกเล่าเจ้ากบน้อย ?" ท่านเทพจูปิเตอร์ถามด้วย
ความสงสยั
"คือกระผมอยากจะขอเจ้านายใหม่ครับ เจ้านายที่ท่านส่งมาให้
ตอนนน้ั วนั ๆ ไม่เหน็ ทาอะไรเลย" กบวยั รุน่ รอ้ งขอ
"ได้สิ ! อยากมีเจ้านายใหม่เพราะไม่พอใจคนเก่าใชไ่ หม" เทพจูปิ
เตอร์พดู ด้วยน้าเสยี งไมพ่ อใจ
"ใชค่ รบั " กบตอบรบั

นิทานก่อนนอนสอนใจ 47

"เอา้ กลบั ไปที่บึงเถิด เราส่งเจ้านายใหม่ไปให้แล้ว" ได้ยินอยา่ งนั้นเจ้า
กบจงึ กลา่ วขอบคุณและจากไปทันที

พอเดินทางมาถึงเจ้ากบวัยรุ่นก็ต้องตกใจ เพราะเจ้านาย
ใหม่ของพวกมันคือนกกระสา ซึ่งตอนนี้ได้ว่ิงไล่กินกบไปแล้วหลายตัว
กบในฝูงต่างอยู่อย่างหวาดกลัวพลางคิดว่าควรพอใจในสิ่งที่ได้มาแต่
แรก ไม่ควรรอ้ งขอส่ิงใดใหม้ ากความจนเกดิ เรอื่ งราวน่าสลดแบบนเี้ ลย

นิทานเร่ืองน้สี อนใหร้ วู้ า่ : การไม่มีเจ้านายมาคอยปกครองเลย ยัง

ดีกว่าให้คนนิสัยโหดร้ายมาคอยควบคุม และอีกแง่คิดคือ ความ
ต้องการทไี่ มร่ จู้ กั จบสน้ิ อาจนาภัยมาสตู่ วั เองได้

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 48



เรื่องที่ 8 ชาวนากบั งูเห่า
นทิ านอสี ป

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในฤดูหนาว ณ กระท่อม
เลก็ กลางปา่ กวา้ ง ชาวนาวยั ชราคนหนึง่ กาลงั จะเข้าเมอื งเพ่อื ซ้ือ
เสบียงอาหาร แต่ก่อนเดินทางเขากลับเจองูเห่าตัวหน่ึงนอน
แน่น่งิ อย่หู นา้ บ้านเสยี ก่อน

นทิ านก่อนนอนสอนใจ 50