ถอดคำประพันธ์เนื้อเรื่องภูเขาทอง

ถอดบทประพันธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

กลับถอยหลงั ร้งั รอเฝา้ ถอ่ ถอน เรือขย้อนโยกโยนกระโถนหก

เงยี บสงดั สัตว์ป่าคณานก นา้ ค้างตกพร่างพรายพระพายพดั

จะถอยหลงั ก็ถอยยาก เรอื กโ็ คลงจนกระโถนใสห่ มากหก
พอเงี่ยหูฟงั กไ็ มไ่ ดย้ ินเสียงสตั วเ์ ลยสักตวั มีแต่นา้ คา้ งตกเพราะลมพัด

ถอดบทประพันธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

ไม่เห็นคลองต้องคา้ งอยู่กลางทุ่ง พอหยดุ ยุงฉชู่ ุมมารุมกดั
เป็นกล่มุ กลุม่ กลมุ้ กายเหมือนทรายซัด ต้องนั่งปดั แปะไปมไิ ด้นอน

มองไปไม่เห็นคลองเลยตอ้ งคา้ งอย่กู ลางท่งุ แต่พอหยุดเรือยงุ ก็
มารมุ กัดเจ็บเหมือนโดนทรายซัด เลยไม่ได้นอนเพราะต้องนง่ั ปัดยุง

ถอดบทประพนั ธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

แสนวิตกอกเอย๋ มาอา้ งวา้ ง ในทุ่งกวา้ งเห็นแต่แขมแซมสลอน
จนดึกดาวพราวพรา่ งกลางอัมพร กระเรยี นรอ่ นร้องกอ้ งเมอื่ สองยาม

สนุ ทรภรู่ ู้สึกอา้ งวา้ งมาก มองไปในทงุ่ กวา้ งเห็นมแี ต่ต้นแขม
ขน้ึ อยปู่ ะปนกัน จนดึกก็มีดาวอยกู่ ลางท้องฟ้า มีนกกระเรียนบนิ ร่อน
และร้องก้องเม่ือตอนเที่ยงคนื

ถอดบทประพนั ธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

ทง้ั กบเขียดเกรียดกรีดจงั หรดี เร่อื ย พระพายเฉอ่ื ยฉวิ วะหวิวหวาม
วังเวงจติ คดิ คะนงึ ราพึงความ ถงึ เมอ่ื ยามยังอดุ มโสมนสั

มีเสยี งกบเขียดร้องเร่ือย ๆ มีลมพดั เฉอื่ ย ๆ สนุ ทรภรู่ ู้สกึ วังเวง
ก็คิดราพงึ เมอ่ื ตอนมียศถาบรรดาศักด์ิ

ถอดบทประพนั ธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

สารวลกับเพ่ือนรกั สะพรักพรอ้ ม อยูแ่ วดลอ้ มหลายคนปรนนบิ ัติ

โอ้ยามเขญ็ เห็นอยแู่ ต่หนพู ัด ช่วยนั่งปัดยุงให้ไม่ไกลกาย

ไดห้ ัวเราะเฮฮากับเพอื่ น มคี นคอยปรนนิบตั ริ บั ใช้ แตย่ ามลาบาก
เหน็ แต่หนพู ดั ลูกชายคอยชว่ ยน่ังปัดยุงให้

ถอดบทประพันธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

จนเดอื นเดน่ เห็นเหลา่ กระจบั จอก ระดะดอกบวั เผือ่ นเม่อื เดือนหงาย

เห็นร่องน้าลาคลองทงั้ สองฝา่ ย ขา้ งหน้าท้ายถ่อมาในสาคร

จนพระจนั ทรข์ ึ้นกเ็ หน็ ต้นกระจับจอก มีดอกบวั เผอื่ นขึ้นมากเมื่อ
คนื เดอื นหงาย มองเหน็ คลองทั้งสองด้านหวั ท้ายเรือกร็ ีบถอ่ เรือลง
คลอง

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

จนแจม่ แจ้งแสงตะวันเห็นพันธุผ์ กั ดนู ่ารักบรรจงส่งเกสร

เหลา่ บัวเผ่ือนแลสล้างริมทางจร ก้ามกงุ้ ซอ้ นเสยี ดสาหรา่ ยใตค้ งคา

จนพระจันทรข์ น้ึ ก็เห็นต้นกระจับจอก มดี อกบวั เผอ่ื นข้ึนมากเมื่อ
คืนเดือนหงาย มองเหน็ คลองท้ังสองดา้ นหัวท้ายเรือกร็ บี ถอ่ เรือลง
คลอง

ถอดบทประพันธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

สายต่ิงแกมแซมสลับตน้ ตบั เตา่ เป็นเหลา่ เหล่าแลรายทง้ั ซ้ายขวา

กระจับจอกดอกบวั บานผกา ดาษดาดูขาวดังดาวพราย

มีต้นสายตงิ่ ขึน้ สลบั กบั ต้นตับเตา่ เปน็ กลมุ่ ๆ มองไปเหมอื น
กับดาวบนท้องฟา้

ถอดบทประพนั ธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

โอ้เชน่ น้สี ีกาได้มาเห็น จะลงเลน่ กลางทุง่ เหมอื นมุ่งหมาย
ทีม่ เี รือน้อยนอ้ ยจะลอยพาย เทยี่ วถอนสายบัวผนั สันตะวา

เหล่าน้ถี า้ ผู้หญงิ ไดม้ าเห็นกค็ งจะลงเล่นกลางทุ่ง ที่มีเรือกค็ งจะ
พายไปเก็บสายบวั

ถอดบทประพันธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

ถงึ ตวั เราเล่าถ้ามโี ยมหญงิ ไหนจะน่งิ ดดู ายอายบปุ ผา

คงจะใชใ้ หศ้ ษิ ยท์ ตี่ ิดมา อตุ สา่ ห์หาเอาไปฝากตามยากจน

ถ้าสุนทรภมู่ โี ยมผูห้ ญงิ กค็ งไม่น่ิงเฉยใหอ้ ายดอกไม้ คงจะใช้ให้
ศษิ ย์ไปเก็บของฝากเทา่ ทีท่ าไดใ้ นตอนน้ี

ถอดบทประพันธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

นจ่ี นใจไม่มีเท่าขีเ้ ล็บ ขี้เกียจเกบ็ เลยทางมากลางหน
พอรอนรอนอ่อนแสงพระสุรยิ น ถึงตาบลกรงุ เกา่ ยงิ่ เศร้าใจ

แต่นีจ่ นใจไม่มผี หู้ ญิงสักคน ขีเ้ กยี จเก็บจงึ เลยมา พอมแี สงออ่ น
ๆของพระอาทิตย์ก็ถงึ กรงุ ศรอี ยธุ ยา สุนทรภู่รสู้ กึ เศร้าใจ

ถอดบทประพันธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

มาทางท่าหน้าจวนจอมผ้รู ง้ั คิดถงึ ครัง้ กอ่ นมาน้าตาไหล
จะแวะหาถา้ ท่านเหมือนเมือ่ เป็นไวย กจ็ ะได้รบั นมิ นตข์ ึ้นบนจวน

เมอื่ ถึงหนา้ จวนของเพอ่ื นของสุนทรภู่ สุนทรภ่กู ็คิดถงึ เมอ่ื กอ่ น
จนน้าตาไหล สุนทรภู่ต้งั ใจจะแวะหาถ้ายังเหมอื นเมื่อก่อนกค็ งจะไดร้ ับ
นมิ นตข์ ้นึ บนจวน

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

แต่ยามยากหากวา่ ถ้าท่านแปลก อกมแิ ตกเสียหรอื เราเขาจะสรวล

เหมือนเขญ็ ใจใฝส่ ูงไม่สมควร จะต้องม้วนหน้ากลับอปั ระมาณ

แตถ่ า้ หากวา่ ทา่ นแปลกไปกค็ งจะโดนหวั เราะเยาะจะตอ้ งอาย
มาก รสู้ กึ ไมก่ ล้าใฝ่สงู เป็นเพ่อื นได้ จึงไดเ้ ดินทางต่อไปยงั เจดยี ภ์ เู ขาทอง

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

มาจอดทา่ หน้าวดั พระเมรุข้าม รมิ อารามเรือเรียงเคียงขนาน

บ้างขึ้นลอ่ งรอ้ งราเล่นสาราญ ทง้ั เพลงการเกี้ยวแก้กนั แซ่เซ็ง

จอดเรือทขี่ า้ งวดั พระเมรุซึง่ ริมวัดมีเรอื จอดเรียงอยู่ บางลามคี น
รอ้ งเลน่ เต้นสาราญ บางลากร็ อ้ งเพลงเกย้ี วกนั

ถอดบทประพันธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

บ้างฉลองผ้าป่าเสภาขับ ระนาดรบั รวั คล้ายกับนายเส็ง
มีโคมรายแลอรา่ มเหมอื นสามเพง็ เมอ่ื คราวเคร่งก็มใิ คร่จะได้ดู

บางลาฉลองผ้าป่าดว้ ยการขบั เสภา ทงั้ ยังมคี นตรี ะนาดซ่ึงตเี กง่
เหมอื นนายเส็ง (คนเกง่ ระนาดสมยั สนุ ทรภู่) มโี คมแขวนอยเู่ รียงราย
เหมอื นอยสู่ ามเพง็ เม่อื คราวเครง่ ในพระศาสนาก็ไม่ไดด้ ู

ถอดบทประพันธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

ไอล้ าหน่งึ ครึ่งทอ่ นกลอนมนั มาก ช่างยาวลากเลื้อยเจอื้ ยจนเหนือ่ ยหู

ไมจ่ บบทลดเลีย้ วเหมอื นเงยี้ วงู จนลูกคู่ขอทเุ ลาวา่ หาวนอน

มีเรอื ลาหนึง่ ร้องกลอนยาวมาก รอ้ งกลอนลากเล้ือยฟังแล้ว
เหนอ่ื ยหู กลอนลดเลี้ยวเหมือนทางงู จนลกู คูบ่ อกวา่ งว่ งนอน

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

ไดฟ้ งั เลน่ ตา่ งต่างทขี่ ้างวดั ดกึ สงัดเงียบหลบั ลงกับหมอน
ประมาณสามยามคลา้ ในอมั พร อ้ายโจรจรจู่จว้ งเข้าล้วงเรือ

ได้ฟังการละเลน่ ต่าง ๆ ท่ีขา้ งวดั พอดึกก็นอน
ประมาณสามยาม (ตี 3) ก็มโี จรขึ้นเรือ

ถอดบทประพันธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

นาวาเอียงเสยี งกุกลกุ ข้ึนร้อง มนั ดาล่องนา้ ไปช่างไวเหลอื

ไม่เห็นหน้าสานุศิษย์ทช่ี ิดเชือ้ เหมือนเนอื้ เบ้ือบ้าเลอะดเู ซอะซะ

พอมเี สยี งกุกกกั สุนทรภกู่ ็ลกุ ข้ึนโวยวาย โจรก็รบี ดาน้าไปอย่าง
ว่องไว มองไปไม่เหน็ หน้าลกู ศิษยก์ ็รูส้ กึ ทาอะไรไมถ่ ูกดว้ ยความกลัว

ถอดบทประพันธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

แตห่ นพู ดั จัดแจงจดุ เทยี นสอ่ ง ไมเ่ สยี ของขาวเหลอื งเครือ่ งอฏั ฐะ

ดว้ ยเดชะตบะบญุ กบั คุณพระ ชยั ชนะมารไดด้ งั ใจปอง

หนพู ัดจดุ เทยี นส่องดวู า่ มีอะไรหายไปบา้ ง แต่เคร่อื งอฐั บริขาร
ทกุ อยา่ งยงั อย่คู รบ ทงั้ นดี้ ว้ ยเดชะตบะบุญและคุณพระท่ีคมุ้ ครอง
ทาใหช้ นะมารได้

ถอดบทประพันธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

คร้ันร่งุ เช้าเปน็ วนั อุโบสถ เจริญรสธรรมาบูชาฉลอง
ไปเจดยี ์ทชี่ ่ือภูเขาทอง ดูสูงลอ่ งลอยฟ้านภาลยั

วนั รุ่งข้นึ จะเปน็ วนั พระซึ่งจะไดบ้ ชู าพระธรรม ได้ไปเจดยี ภ์ เู ขา
ทองซงึ่ ดูสงู เสยี ดฟ้า

ถอดบทประพันธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

อยกู่ ลางทุ่งรงุ่ โรจนส์ นั โดษเดน่ เป็นทเี่ ลน่ นาวาคงคาใส

ทพี่ ื้นลานฐานบทั มถ์ ัดบันได คงคาลัยล้อมรอบเปน็ ขอบคนั

อยู่กลางทงุ่ ดูโดดเด่นมนี ้าใสอยรู่ อบ ๆ ท่ีฐานพื้นท่เี ปน็ รปู กลบี
บวั ถัดจากบันไดมีน้าไหลลอ้ มรอบเปน็ ขอบ

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

มเี จดีย์วิหารเป็นลานวัด ในจงั หวดั วงแขวงกาแพงกัน้
ท่อี งคก์ อ่ ยอ่ เหลย่ี มสลบั กนั เป็นสามช้นั เชิงชานตระหงา่ นงาม

มเี จดยี ม์ วี หิ ารทล่ี านวดั มีกาแพงก้ันอยู่ องค์เจดยี ย์ อ่ เหล่ยี ม
ไม้ ๑๒ มมุ อยา่ งสวยงาม มเี ปน็ สามช้ันอยา่ งงดงาม

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

บันไดมีส่ดี ้านสาราญร่ืน ตา่ งชมช่ืนชวนกนั ขนึ้ ช้ันสาม
ประทกั ษิณจนิ ตนาพยายาม ได้เสร็จสามรอบคานบั อภิวนั ท์

บนั ไดมี ๔ ดา้ น คณะของสุนทรภชู่ วนกนั ข้นึ ไปช้ัน ๓ ตั้งใจ
เดนิ วนขวา ๓ รอบจนครบกก็ ราบเจดยี ์

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

มหี อ้ งถา้ สาหรบั จดุ เทียนถวาย ดว้ ยพระพายพัดเวียนอย่เู หยี นหนั

เปน็ ลมทกั ษิณาวรรตน่าอัศจรรย์ แตท่ กุ วันนีช้ ราหนักหนานกั

มหี ้องที่เปน็ ถ้าสาหรับจุดเทยี นเพราะลมจะพัดแรงพาธปู เทยี น

ดบั ตอนน้ันบังเกิดสิ่งอัศจรรย์ มลี มพดั เวยี นขวาราวกับจะเวยี นเทยี น
ด้วย
ทกุ วันนีพ้ ระเจดยี เ์ ก่าและทรุดโทรมมาก

ถอดบทประพนั ธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

ทงั้ องคฐ์ านรานรา้ วถงึ เกา้ แฉก เผยอแยกยอดทรดุ กห็ ลุดหัก

โอเ้ จดยี ท์ ่สี รา้ งยงั ร้างรกั เสียดายนักนกึ นา่ นา้ ตากระเด็น

ทฐี่ านร้าวถงึ เกา้ แฉก ท่ยี อดกห็ กั องคพ์ ระเจดีย์ก็ทรุด
เปน็ เพราะเจดยี ไ์ มม่ คี นคอยดูแล นึกแลว้ เสยี ดายจนน่าร้องไห้

ถอดบทประพันธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

กระนี้หรอื ชอ่ื เสียงเกียรติยศ จะมิหมดล่วงหนา้ ทนั ตาเหน็
เป็นผ้ดู มี ีมากแล้วยากเย็น คิดกเ็ ป็นอนจิ จังเสียท้งั นัน้

แล้วจะเทียบอะไรกบั ชอื่ เสยี งเกียรติยศของมนุษย์ กค็ งหมด
ไปในไมน่ าน เหมอื นกับเป็นผู้ดแี ลว้ ลาบาก เป็นคนมง่ั มแี ล้วยากจน
คดิ แลว้ ทุกอยา่ งไม่เทย่ี งแท้

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

ขอเดชะพระเจดยี ์คริ มี าศ บรรจธุ าตุที่ตงั้ นรังสรรค์
ข้าอตุ ส่าหม์ าเคารพอภวิ นั ท์ เปน็ อนันต์อานิสงสด์ ารงกาย

ขอเดชะแหง่ เจดยี ภ์ ูเขาทองซึ่งบรรจุพระบรมสารกิ ธาตุ ขอให้ที่
ไดม้ ากราบในครง้ั นีใ้ ห้เปน็ บุญเพอ่ื เป็นอานิสงสใ์ ห้พน้ ภัยตา่ ง ๆ

ถอดบทประพันธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

จะเกิดชาติใดใดในมนษุ ย์ ให้บรสิ ุทธส์ มจติ ทีค่ ดิ หมาย
ทั้งทกุ ข์โศกโรคภัยอยา่ ใกล้กราย แสนสบายบรบิ รู ณ์ประยรู วงศ์

ถา้ จะเกดิ ชาตไิ หน ๆ ก็ขอใหต้ นบริสุทธ์ทิ งั้ กายและใจ ทั้ง
ความทุกขค์ วามโศกอยา่ ได้มาใกล้ แสนสุขสบายไปตลอดกาล

ถอดบทประพันธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

ทงั้ โลโภโทโสและโมหะ ให้ชนะใจได้อยา่ ใหลหลง
ขอฟุ้งเฟื่องเรอื งวิชาปญั ญายง ทง้ั ใหท้ รงศีลขันธใ์ นสันดาน

ทั้งความโลภ โกรธ หลง ขอใหต้ นชนะได้ ขอใหม้ ีสติปัญญา
หลกั แหลม ใหม้ ศี ลี ธรรมอยู่ในใจ

ถอดบทประพันธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

อกี สองหญงิ สง่ิ รา้ ยและชายชว่ั อยา่ เมามวั หมายรกั สมัครสมาน

ขอสมหวังตงั้ ประโยชนโ์ พธิญาณ ตราบนพิ พานชาติหน้าให้ถาวร

ท้ังผู้หญิงร้ายและผู้ชายช่วั ก็ขอใหอ้ ย่าได้รูจ้ ักคบหากัน
ขอใหส้ มดงั หวังแม้แตช่ าตหิ นา้ ก็ขอใหเ้ ป็นดังหวงั

ถอดบทประพนั ธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

พอกราบพระปะดอกปทมุ ชาติ พบพระธาตสุ ถติ ในเกสร

สมถวิลยินดีชุลกี ร ประคองช้อนเชญิ องค์ลงนาวา

พอกม้ ลงกราบพระพทุ ธรปู เงยขึน้ มาก็เหน็ ดอกบัวและก็เหน็
พระบรมสารีริกธาตอุ ยูใ่ นเกสร ร้สู กึ ยนิ ดมี ากและช้อนประคองลงเรือ

ถอดบทประพันธ์ ครูฝา้ ยสอนไทย

กบั หนูพัดมัสการสาเร็จแล้ว ใสข่ วดแก้ววางไว้ใกล้เกศา
มานอนกรุงรุ่งขึน้ จะบูชา ไมป่ ะตาตันอกย่ิงตกใจ

พอหนพู ัดกราบไวเ้ สรจ็ แล้วก็ใส่พระบรมสารรี กิ ธาตุไว้ในขวด
แกว้ แลว้ กว็ างไวใ้ กลศ้ ีรษะเม่ือนอน ไปนอนทกี่ รงุ ศรีอยุธยาและรุ่งเชา้
จะบชู าพระบรมสารรี กิ ธาตุ แตพ่ อต่ืนมามองไมเ่ หน็ พระบรม
สารรี กิ ธาตกุ ต็ กใจอยา่ งมากท้ังท่ีวางไวใ้ กลศ้ ีรษะ

ถอดบทประพันธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

แสนเสียดายหมายจะชมบรมธาตุ ใจจะขาดคิดมาน้าตาไหล

โอ้บุญนอ้ ยลอยลับครรไลไกล เสยี นา้ ใจเจยี นจะดิน้ ส้นิ ชีวัน

สุนทรภู่ว่าเป็นเพราะบุญตนนอ้ ยทาให้พระธาตุหายไป
รู้สกึ เสียดายและเสียใจมาก

ถอดบทประพนั ธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

สดุ จะอยดู่ ูอื่นในฝืนโศก กาเริบโรคร้อนฤทัยเฝา้ ใฝฝ่ นั
พอตรตู่ รสู่ รุ ยิ ฉ์ ายขนึ้ พรายพรรณ ใหล้ อ่ งวันหนง่ึ มาถึงธานี

สนุ ทรภ่คู ดิ วา่ ไม่สามารถอยทู่ ่เี จดีย์ภเู ขาทองต่อได้เพราะจะยงิ่
เศรา้ โศกและรอ้ นใจย่งิ ขน้ึ พอเชา้ ตรู่พระอาทิตย์ขึ้นส่องฉาย ก็
ล่องเรอื ถงึ กรุงเทพฯ โดยใชเ้ วลาเดินทาง ๑ วนั

ถอดบทประพันธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

ประทบั ทา่ หนา้ อรณุ อารามหลวง ค่อยสรา่ งทรวงทรงศลี พระชนิ สีห์

นริ าศเร่อื งเมืองเกา่ ของเราน้ี ไว้เป็นทีโ่ สมนัสทศั นา

ถึงหน้าวัดอรณุ กค็ อ่ ยสร่างจากความเศรา้ เพราะไดก้ ราบ
พระพทุ ธรูป นริ าศภเู ขาทองของสนุ ทรภู่เร่อื งน้ีแต่งไวอ้ า่ นเมือ่ เศร้า
จะไดม้ ีความสุข

ถอดบทประพันธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

ดว้ ยไดไ้ ปเคารพพระพทุ ธรปู ทัง้ สถูปบรมธาตพุ ระศาสนา
เป็นนิสัยไว้เหมอื นเตอื นศรัทธา ตามภาษาไมส่ บายพอคลายใจ

เพราะไดไ้ ปกราบไว้พระพทุ ธรปู ทง้ั กราบไวพ้ ระบรมสารรี กิ ธาตุ
เพราะคนทีน่ ับถอื ศาสนาพทุ ธเมื่อไมส่ บายใจกจ็ ะกราบไหว้พระพุทธรูป
เพ่ือให้สบายใจ

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู า้ ยสอนไทย

ใช่จะมีที่รกั สมคั รมาด แรมนิราศรา้ งมติ รพิสมัย
ซง่ึ ครวญครา่ ทาทพี ิร้ีพไิ ร ตามนิสัยกาพย์กลอนแต่ก่อนมา

ตอนนสี้ นุ ทรภใู่ ชว่ ่าจะมีคนรักหรือพ่ึงจะจากรักมา แตท่ ี่
กล่าวถงึ ผ้หู ญิงกเ็ พราะเปน็ ธรรมเนยี มการแตง่ นิราศแต่โบราณ

ถอดบทประพันธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

เหมือนแม่ครวั ควั่ แกงพะแนงผัด สารพดั เพยี ญชนังเครอ่ื งมงั สา

อันพรกิ ไทยใบผกั ชเี หมอื นสีกา ต้องโรยหนา้ เสยี สกั หน่อยอร่อยใจ

เหมอื นแมค่ รัวจะปรงุ อาหารประเภทพะแนงนอกจากจะใส่

เคร่ืองปรงุ และเนื้อสัตว์แล้วยงั ตอ้ งใสพ่ ริกไทยใบผกั ชเี พื่อเพ่มิ ความนา่
รับประทานแกอ่ าหาร และผู้หญงิ กเ็ หมอื นพริกไทยใบผกั ชีเพอ่ื ใหน้ ิราศน้ี
นา่ อา่ น

ถอดบทประพนั ธ์ ครฝู ้ายสอนไทย

เหมอื นแมค่ รัวค่วั แกงพะแนงผดั สารพดั เพียญชนังเครือ่ งมงั สา

อันพริกไทยใบผกั ชเี หมือนสกี า ต้องโรยหน้าเสยี สกั หนอ่ ยอร่อยใจ

เหมอื นแม่ครวั จะปรุงอาหารประเภทพะแนงนอกจากจะใส่

เคร่ืองปรงุ และเนือ้ สตั วแ์ ล้วยังต้องใสพ่ รกิ ไทยใบผักชีเพ่ือเพมิ่ ความนา่
รบั ประทานแก่อาหาร และผหู้ ญงิ ก็เหมอื นพรกิ ไทยใบผกั ชเี พื่อให้นริ าศนี้
น่าอา่ นมากขนึ้

ถอดบทประพันธ์ ครูฝ้ายสอนไทย

จงทราบความตามจรงิ ทุกส่ิงสนิ้ อยา่ นึกนนิ ทาแถลงแหนงไฉน

นักเลงกลอนนอนเปล่ากเ็ ศร้าใจ จงึ รา่ ไรเรื่องร้างเลน่ บา้ งเอย

ขอให้ทราบความจริงทกุ ๆอยา่ งว่าสุนทรภไู่ มไ่ ด้มผี หู้ ญิงเลยขอ
อย่าได้นนิ ทาใหเ้ สยี หาย เพราะคนที่มีความสามรถในเชงิ กลอนจะนั่ง ๆ
นอน ๆเฉย ๆ ก็จะน่าเบ่อื และเศร้าใจ จงึ จะตอ้ งแตง่ กลอนเพ่ือคลายเหงา
และคลายความเศร้าใจ และใหไ้ ด้ผลงานเป็นทปี่ ระจกั ษ์