วรรณกรรมเรื่องวิวาห์พระสมุทร

ร

สลบั ลำ

วรรณคดีสำหรบั งำนนำฏยศลิ ป์ เรือ่ ง วิวำห์พระสมทุ ร

นำงสำวกนกกำญจน์ เตม็ สงสยั
รหัสประจำตวั นกั ศกึ ษำ 6181163010

รำยงำนนี้เป็นสว่ นหนึ่งของกำรศึกษำหลักสตู รครุศำสตร์บัณฑิต
สำขำวชิ ำนำฏยศิลป์ศกึ ษำ คณะมนษุ ยศำสตรแ์ ละสงั คมศำสตร์ มหำวิทยำลัยรำชภัฏบำ้ น

สมเด็จเจำ้ พระยำ
ปกี ำรศึกษำ 2563

ก

คำนำ

รายงานฉบับนี้เป็นส่วนหน่ึงของวิชา “วรรณกรรมสาหรับนาฏยศิลป์ศึกษา” (2151301) โดยมี
จุดประสงค์เพอื่ ศึกษาวรรณคดเี รอ่ื ง ววิ าหพ์ ระสมุทร ผ้แู ต่ง และได้เรียนรู้เรอื่ งการวิเคราะห์ตวั ละคร

ผู้จัดทาได้เลือกวรรณคดีเรื่อง วิวาห์พระสมุทร มาวิเคราะห์ในการทารายงาน เน่ืองจากเป็นเรื่องที่
น่าสนใจ รวมถึงเป็นเรื่องที่เก่ียวกับการเรียนและสามารถนาไปใช้ในชีวิตประจาวันได้ด้วยท้ังนี้ต้อง
ขอขอบพระคุณอาจารย์ รณกฤต เพชรเกล้ียง ผู้ให้ความรู้และแนวทางการศึกษา ผู้จัดทาหวังว่ารายงานเล่มนี้
จะใหค้ วามรู้และประโยชนแ์ กผ่ ้ทู ส่ี นใจศึกษาหรอื อ่านทกุ ๆ ท่าน

ผู้จัดทา
นางสาวกนกกาญจน์ เตม็ สงสยั

สำรบญั ข

คานา หน้ำ
สารบัญ ก
ประวัติความเป็นมาของวรรณคดีเร่อื ง ววิ าหพ์ ระสมุทร ข
ประวัตผิ ูแ้ ตง่ 1
เน้อื เรื่องย่อ 1
บทประพันธ์ 1
ตวั ละคร 3
10
เอกสารอ้างองิ
ค

1

1.ควำมเปน็ มำของวรรณคดเี รอ่ื ง วิวำหพ์ ระสมุทร

วิวาห์พระสมุทร เป็นบทละครพูดสลับลา มีท้ังบทร้องและบทเจรจา เป็นพระราชนิพนธ์ใน
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ในครั้งน้ันทรงใช้พระนามแฝงว่า “ศรีอยุธยา”ทรงพระ
ราชนิพนธ์ เม่ือ พ.ศ. 2461 เนื้อเร่ืองได้เค้ามาจากนิยายกรีกเก่าซ่ึงเล่าถึง “นางอันโดรเมดา (Andromeda)”
ธิดาของท้าวซีฟิอัส (Cepheus) กับนางแคสสิโอเปีย (Cassiopeia) ท่ีกาลังจะถูกสังเวยให้แก่โพไซดอน เทพ
แห่งมหาสมุทรโดยมีวีรบุรุษชื่อ “เพอร์ซุส (Perseus)” มาช่วยนางไวแ้ ละได้สมรสกับนาง และทรงดัดแปลงจน
กลายเป็นเรื่องวิวาห์พระสมุทร จุดมุ่งหมายในการพระราชนิพนธ์ ก็เพ่ือพระราชทานแก่คณะเสือป่า กองเสนา
หลวงรักษาพระองค์ จดั แสดงเก็บเงินบารุงราชนาวีสมาคมแห่งกรุงสยาม ณ พระราชวงั สนามจันทร์

ผู้ศึกษาสรุปได้ว่า วรรณคดีเรื่องวิวาห์พระสมุทร เป็นบทละครพูดสลับลา เป็นพระราชนิพนธ์ใน
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจา้ อยหู่ วั รัชกาลท่ี 6 ซง่ึ ได้เค้าโครงเรื่องมาจากนยิ ายกรกี เกา่ เช่อื ว่า ถ้าใช้หญงิ
งามถวายแก่พระสมุทรจะช่วยให้ชาวเมืองพน้ ภยั จากทะเล

2.ประวัตผิ ู้แตง่

พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือ พระบาทสมเด็จพระ
รามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (1 มกราคม พ.ศ. 2424 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ.
2468) เป็นพระมหากษัตริย์ไทยรชั กาลที่ 6 แห่งราชวงศจ์ กั รี เสดจ็ พระราชสมภพเมือ่ วนั เสาร์ เดอื นยี่ ขึ้น 2 คา่
ปีมะโรง ตรงกับวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2424 เป็นพระราชโอรสพระองค์ท่ี 32 ในพระบาทสมเด็จพระ
จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสวยราชสมบัติเม่ือวันอาทิตย์ท่ี 23 ตลุ าคม ปีจอ พทุ ธศักราช 2453 และเสดจ็ สวรรคต
เมื่อวันพฤหัสบดีท่ี 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 ปีฉลู รวมพระชนมพรรษา 44 พรรษา เสด็จดารงราชสมบัติ
รวม 15 ปี

พระบาทสมเด็จพระมงกฎุ เกล้าเจา้ อยู่หัว มพี ระอจั ฉริยภาพและทรงบาเพญ็ พระราชกรณียกิจในหลาย
สาขา ท้ังด้านการเมืองการปกครอง การทหาร การศึกษา การสาธารณสุข การต่างประเทศ และที่สาคัญท่ีสุด
คือด้านวรรณกรรมและอกั ษรศาสตร์ ไดท้ รงพระราชนพิ นธ์บทรอ้ ยแก้วและร้อยกรองไวน้ ับพนั เร่อื ง กระทง่ั ทรง
ได้รับการถวายพระราชสมัญญาเมื่อเสด็จสวรรคตแล้วว่า "สมเด็จพระมหาธีรราชเจ้า" พระองค์เป็น
พระมหากษัตรยิ ์พระองคแ์ รกในราชวงศจ์ กั รีทไ่ี ม่มวี ัดประจารัชกาล แต่ไดท้ รงมีการสถาปนาโรงเรียนมหาดเลก็
หลวง หรือวชริ าวุธวิทยาลัยในปัจจุบันข้ึนแทน ดว้ ยทรงพระราชดาริวา่ พระอารามน้ันมีมากแล้ว และการสร้าง
อารามในสมัยก่อนนน้ั กเ็ พอื่ บารงุ การศึกษาของเยาวชนของชาติ จงึ ทรงพระราชดารใิ ห้สร้างโรงเรยี นขึ้นแทน

3.เนือ้ เรอื่ งย่อ

กล่าวถึงประชาชนชาวกรีก ณ เกาะอลั ฟะเบตา โง่เขลา หลงเช่อื ในอานาจทางทะเล เม่ือครบรอบหน่ึง
ร้อยปี จะต้องสง่ สาวพรหมจารไี ปเป็นเจ้าสาวของพระสมุทร กษัตรยิ ม์ ดิ สั ผูค้ รองเกาะจาใจส่งราชธิดาช่อื อันโดร
เมดาไปสังเวยทางทะเล แล้วก็ตาย แต่อันเดรคู่รักของนางออกอุบาย ขอให้นายนาวาเอกเอดเวดิ ไลออนกัปตัน
เรือองั กฤษมาขู่ชาวเมืองใหย้ กนางให้อันเดรนางจึงรอดชีวิต และได้แตง่ งานกับอนั เดรสมปรารถนา

2

ในประเทศกรีซสมัยโบราณ มีเกาะแห่งหน่ึงชื่อว่า อัลฟาเบต้า กษัตริย์มิดัส ผู้ครองเกาะอลั ฟาเบต้า มี
พระราชธิดาโฉมงามองค์หนึง่ คือเจ้าหญิงอันโดรเมดา ชาวเกาะน้ีทุกคนเกรงกลวั ในอานาจแห่งพระสมุทร และ
เชื่อว่าเม่ือครบรอบทุก ๆ หนึ่งร้อยปี จะต้องส่งสาวพรหมจารีไปเป็นเจ้าสาวของพระสมุทร หรือทาพิธีบูชายัญ
ต่อเทพแห่งท้องทะเลที่เรียกว่าววิ าห์พระสมุทร โดยการจับหญิงสาวพรหมจรรย์ไปมัดเชือกท้ิงไวท้ ่ีทะเลใหค้ ลน่ื
พัดลงไปในทะเล พอวันรุ่งขึ้นเมื่อหญิงน้ันหายไป ชาวเมืองก็จะบอกว่า หญิงผู้นั้นได้วิวาห์กับพระสมุทรแล้ว
(เหตกุ ารณ์นี้ ร.6 ทรงแต่งล้อตานานกรกี โบราณ ที่เทพเจ้าเนปจูนมาเอานางอนั โดรเมดาไปเป็นเคร่อื งสังเวย ชอื่
นางเอกของววิ าห์พระสมทุ รก็เอามาจากตานานน้นั )

เจ้าหญิงอันโดรเมดาน้ันรักกันอยู่กับเจ้าชายอันเดร ซึ่งยากจน เพราะพระบิดาเอาทรัพย์สินไปลงทุน
แล้วขาดทุนหมด กษัตริย์มิดัสพระบิดา จึงไม่ทรงอยากได้เจ้าชายอันเดรมาเป็นเขย เพราะรังเกียจว่าจน
เจ้าชายอนั เดรก็เลยคิดวางแผนหาวิธีต่าง ๆ ที่จะไดแ้ ต่งงานกับเจ้าหญิงอันโดรเมดา เช่น คิดวางแผนจะทาเปน็
ว่าเอาเรือมาขู่โดยล้อมเกาะ แต่ก็ติดขัดอยู่ที่ไม่มีเรือ พอคิดถึงวิธีที่จะเอาเงินทองมาให้ก็ไม่มีเงินทองอีก เจ้า
หญิงอันโดรเมดาท่ีช่วยร่วมคิดแผนด้วยกันเลยบอกให้เจ้าชายอันเดรลองไปสู่ขอกับกษัตริย์มิดัส พระบิดาของ
ตนแบบตรง ๆ ดู

พอใกล้ถึงเวลาที่จะต้องทาพิธีส่งเจ้าสาวให้พระสมุทรชาวเกาะก็เริ่มแตกตื่น บังเอิญมีเรือรบอ๊อกฟอร์
ดจากประเทศอังกฤษมาจอดเทียบท่า เรือนี้มีนายนาวาเอก เอดเวิด ไลอ้อน เป็นผู้บังคับการ และมีเจ๊กบ๋อย
ประจาเรือไว้หางเปียยาว ช่ือเต๊กหลี ติดมากับเรือด้วย พอเต๊กหลีขึ้นไปบนท่า ชาวเมืองไม่มีใครเคยเห็นคนจีน
มากอ่ น ก็แตกต่ืนว่าคนประหลาดมีหางบนหัว เป็นผีทะเลมาทวงส่วยให้พระสมุทร

พระสงั ฆราชหวั หนา้ นักบวชประจาเกาะ มหี ลานชายคือคอนสแตนติโนส ซ่ึงกห็ ลงรกั เจา้ หญงิ อันโดรเม
ดาอยู่เช่นกัน เห็นได้ทีก็คบคิดกนั กับเต๊กหลีทาอุบายใหพ้ ลเมอื งเช่ือว่า เต๊กหลีเป็นผีทะเล ผู้แทนของพระสมทุ ร
ท่ีมาทวงส่วย เพราะครบรอบร้อยปแี ล้ว และเจ้าหญิงอันโดรเมดาจะต้องเป็นหญิงสาวที่จะต้องไปวิวาห์กับพระ
สมุทร หรอื กบั ผู้ท่พี ระสมุทรให้มาเป็นตัวแทน โดยตกลงกนั วา่ พอถงึ ตอนทาพธิ ีส่งตัวเจา้ สาวพระสมทุ ร เตก๊ หลี
ในฐานะผีทะเล ก็จะออกมาช้ีตัวคอนสแตนติโน้สให้เป็นผู้แทนพระสมุทร และกษัตริย์มิดัสก็จะต้องให้พระราช
ธิดาแต่งงานกบั ผู้แทนพระสมทุ ร

แตแ่ ผนน้ีร่ัวไปถึงเจ้าหญิงและเจ้าชายอนั เดร เจ้าหญิงอันโดรเมดาจึงส่งพระพี่เลี้ยงสาวชาวอังกฤษชื่อ
แมร่ีไปขอความชว่ ยเหลือจากนาวาเอก เอดเวดิ ไลออ้ น ผบู้ ังคับการเรือรบ จึงเกิดการซ้อนแผนขึ้น ในพิธีส่งตัว
เจ้าสาวพระสมุทร นาวาเอก เอดเวิด ไลอ้อนเอาทหารเรืออังกฤษในบังคับบัญชาถืออาวุธเข้ามาควบคุม
สถานการณ์ เตก๊ หลเี หน็ เชน่ นัน้ กไ็ มก่ ล้ารบั เปน็ ทูตพระสมุทร นาวาเอก เอดเวดิ ไลอ้อน จงึ กลา่ วว่า เขาในฐานะ
เป็นผบู้ งั คบั การเรอื ราชนาวีอังกฤษ มีอานาจเหนอื ท้องทะเล ถอื วา่ เป็นผ้แู ทนพระสมทุ รได้โดยชอบธรรม

พระสังฆราชโดนดาบปลายปืนของทหารเรืออังกฤษจ้ีควบคุมตัว จึงต้องยอมรับว่านาวาเอก เอดเวิด
ไลอ้อน เป็นผู้แทนพระสมุทรจริง นาวาเอก เอดเวิด ไลออ้ นก็เลยเรียกเจ้าบ่าวที่พระสมุทรยินยอมพร้อมใจดว้ ย
มารับตัวเจ้าสาวไป เจ้าชายอนั เดรก็ปรากฏตัวข้ึนในชุดเครื่องแบบทหารเรืออังกฤษ ซ่ึงถือว่าเป็นญาติหรือเป็น
เลือดเน้ือเช้ือไขเดียวกับพระสมุทรแล้ว จึงสมควรจะแต่งงานกับเจ้าหญิงแทนพระสมุทรได้ ทุก ๆ คนก็พลอย

3

ยินดีไปกับเจ้าชายและเจ้าหญิงท้ังสอง และนาวาเอก เอดเวิด ไลอ้อน ก็ได้แต่งงานกับแมรี พระพ่ีเล้ียงชาว
องั กฤษของเจ้าหญงิ ดว้ ยดี

4.บทประพันธ์

พวกเราชาวบุรียินดีเหลือ พระเป็นเจ้าเออื้ เฟอ้ื เราหนักหนา

จึงแสนสขุ สนุกทุกเวลา ทง้ั ทิพาราตรไี มม่ ภี ัย

ถงึ เมืองเราเลก็ น้อยกระจ้อยจิด๊ จะเดอื ดรอ้ นจนนิดก็หาไม่

ใครอยากโตโออ้ า้ งกช็ ่างใคร เราพอใจมั่นเหมาะแล้วเกาะเรา

อยทู่ ีก่ ลางหว่างนา้ สมุทรลอ้ ม เหมอื นกาแพงหอ้ มดนี กั เจา้

เมอ่ื ยามรอ้ นลมโชยโรยรน่ื เรา กบ็ รรเทาความรอ้ นระทมกาย

ถึงยามหนาวลมอา่ นพดั อุ่น หอมกรนุ่ ๆไออากาศคอ่ ยผาดผาย

ดังนีด้ งั เมืองแมนแสนสบาย ท้งั หญิงชายสขุ สมอารมณจ์ ินต์

*บทดงั กล่าวเปน็ บททีช่ าวเมอื งแสดงความยนิ ดที ่ไี ด้อยใู่ นเมอื งแห่งน้ี

ได้ฟงั คาอวยพรสนุ ทรหวาน แสนทราบสรา้ นกมลวิมลใส

ฃ้าจะขอกลา่ วตอบเพือ่ ขอบใจ จงรับไมตรชี อบเพอ่ื ตอบแทน

ธรรมดาหญงิ ชายท้ังหลายไซร้ ถ้าหากไรเ้ พื่อนยากลาบากแสน

หากมมี ติ รจ์ ติ หายระคายแคน้ รสใดๆไม้แม้นไมตรีรส

อันฃ้าน้โี ชคดเี ป็นหนักหนา เพราะรู้ว่าท่านเป็นมติ ร์ทง้ั หมด

ถึงมีทุกข์สกั หน่อยก็ถอยลด เม่ือฟงั พจน์มิตรช์ ่วยกันอวยพร

ขอเทเวศรท์ รงเดชวิเศษศักด์ิ ชว่ ยพานักเหล่าท่านสโมสร

โปรดบนั ดาลสุขสวัสดิ์ถาวร อนุสรสง่ิ ใดสมใจเทอญ

*บทดงั กล่าวเปน็ บททีท่ า้ วมดิ สั เอย่ คาขอบใจต่อชาวเมือง

อนั โดรเมดาสุดาสวรรค์ ยิ่งกวา่ ชีวนั เสน่หา
ขอเชญิ สาวสวรรคข์ วญั ฟ้า เปดิ วิมานมองมาให้ช่ืนใจ

4

ถึงกลางวันสรุ ยิ นั แจ่มประจกั ษ์ ไม่เหน็ หนา้ นงลักษณย์ ิ่งมืดใหญ่

ถึงราตรมี ีจันทรอ์ ันอาไพ ไมเ่ หน็ โฉมประโลมใจกม็ ืดมล

อา้ ดวงสรุ ยี ์ศรีของพเ่ี อ๋ย ขอเชิญเผยน่าตา่ งนางอกี หน

ขอเชญิ จันทรส์ อ่ งสว่างกลางสากล เยยี่ มมาให้พย่ี ลเยือกอุราฯ

*บทดังกล่าวเปน็ บทที่อนั เดรกลา่ วถงึ ความงามของอันโดรเมดา

ไดย้ ินคาสาเนยี งเสยี งเสนาะ แสนไพเราะรสรกั เป็นหนกั หนา

เหมือนยนิ เสยี งหงส์ทองที่ฟ่องฟ้า กล่อมสนุ ทรวอนว่าน่ายนิ ดี

ถงึ แมว้ ่าจะสนิทนทิ รา กผ็ วาเม่ือสดบั ศพั ท์เสียงพี่

ถึงดฉิ นั รอ้ นรมุ่ กลมุ้ ฤดี เสยี งเหมอื นทิพยว์ ารีมาประพรม

แตโ่ อว้ า่ อนิจจาได้กินหวาน มิชา้ นานก็ต้องกลนื ท้ังขืน่ ขม

พอพไี่ ปใจน้องต้องระทม ยง่ิ มาชมกย็ ิง่ ช้าระกาใจ

*บทดังกล่าวเป็นบทที่อันโดรเมดาชมนา้ เสียงของอนั เดร

ผู้ใดมีอานาจวาสนา ธรรมดาหาอะไรก็หาได้

กาหมดั คอื ยตุ ธิ รรมจงจาไว้ ใครหมัดใหญไ่ ด้เปรยี บเรยี บเทยี วเกลอ

ใครหมดั ยอ่ มตอ้ งถอ่ มกายายอบ ต้องคอยหมอบคอยกราบราบเทียวเห
นอ

คอยระแวงแขยงอยลู่ ะเออ มไิ ดก้ ลา้ เผยอข้นึ ตึงตงั

มีอานาจวาสนาวาจาสิทธ์ิ พดู สง่ิ ใดไม่ผิดเพราะฤทธข์ิ ลัง

ถึงพูดผดิ กาหมดั ซัดลงปัง กลายเป็นพูดถูกจงั ไปท้ังเพ

*บทดังกลา่ วเปน็ บทกล่าวถงึ ความยตุ ิธรรม

ปากเปน็ เอกเลขเปน็ โทโบราณวา่ หนังสือตรมี ปี ัญญาไมเ่ สยี หลาย

ถึงรมู้ ากไมม่ ีปากลาบากตาย มีอุบายพดู ไมเ่ ปน็ เหน็ ป่วยการ

ถงึ เปน็ ครรู ูว้ ชิ าปญั ญามาก ไมร่ จู้ กั ใช้ปากให้จัดจ้าน

เหมอื นเต่าฝังนั่งซ่ือฮื้อราคาญ วชิ าชาญมากเปลา่ ไม่เขา้ ที

5

*บทดงั กลา่ วเปน็ บทท่ีกลา่ วถงึ เสน้ ทางแหง่ ความสาเรจ็ อีกประการหน่ึง คอื การพดู

ทหารราชนาวีดีหนักหนา เพราะใจกล้าหาใครจะเปรียบได้

เจ้านายใชต้ ายไหนก็ตายไป ถงึ บรรลัยไวช้ อื่ ใหฦ้ าชา

ทุกประเทศเฃตแคว้นแดนมนษุ ทุกสมุทน่านน้ายาเกรงฃา้

ยามรบๆจริงไม่นงิ่ ช้า ยามเมตตาใจดีปราณีคน

ไม่กดขีข่ ่มเหงคะเนงรา้ ย ทง้ั หญิงชายนยิ มทกุ แหง่ หน

ผชู้ ายชอบสนิทเป็นมติ รต์ น ผู้หญงิ ชอบพวกพลวา่ เจ้าชู้

ยามขนึ้ บกยกไว้ใหพ้ วกเรา ไม่มีเหงาเฮใหญ่ใครไมส่ ู้

เที่ยงตลาดโรงรา้ นชานาญดู พอยามเยน็ หาคู่เทย่ี วเดินกรอ

แตถ่ งึ เฟ่ืองเพยี งไรไม่หยาบหยาม ไมล่ วนลามตอ่ หญิงจริงๆหนอ

ล้วนรเู้ ลือกรูร้ กั รูจ้ กั พอ ชอบแต่ล้อสนุกสขุ ด้วยกัน

*บทดังกล่าวเปน็ บทท่ีกลา่ วถงึ ศักดศิ์ รขี องทหารเรือ

ดฉิ นั น้ีปรดี ิเ์ ปรมเกษมสานต์ เหน็ ทหารองั กฤษฤทธิม์ หันต์

ขึ้นมายังแดนเกาะน้เี หมาะครนั ตวั ดฉิ นั ต้อนรับด้วยจริงใจ

ดิฉันเป็นอังกฤษมติ ร์บตุ รี แห่งเจ้าครองธานบี รุ ใี หญ่

พะเอินมเี หตกุ ารณร์ าคาญใจ ขอจงได้เมตตาปราณี

ทหารเรือขึ้นชือ่ และฦานาม ว่าชอบชว่ ยนงรามผหู้ มองศรี

ขอท่านจงช่วยฃ้าในครานี้ จะยินดีขอบใจไมล่ ืมบญุ

*บทดังกล่าวเป็นบททกี่ ล่าวถงึ นางแมรีท่ีได้ตอ้ นรับนายทหารเรือจากองั กฤษ

เมอื่ สายณั ห์ตะวันจะยอแสง เหน็ แสงแดดจบั นา้ ทเลกวา้ ง

ใจตกึ ๆราฦกถงึ บ้านพลาง แสนอ้างวา้ งเศร้าจติ อนิจจา

*บทดังกลา่ วเป็นบทชมธรรมชาตขิ องเมอื งท่ที าให้แมรคี ดิ ถงึ ถนิ่ ทจี่ ากมา

6

เม่ือลมโชยโอยกลน่ิ ผกากรุ่น หอมไม่ฉุยรวยรืน่ ช่ืนนาสา

กลน่ิ สุคนธ์ตระหลบอบอุรา ย่ิงคิดถึงเคหาอา้ อกกรม

*บทดงั กล่าวเป็นบทชมดงท่ที าให้ไลออนคดิ ถงึ ถนิ่ ทจ่ี ากมา

เม่ือยามยินเสยี งนกวิหคแว่ว ร้องแจว้ ๆเสยี งใสในตน้ สม้

คิดถงึ เพลงดนตรีทีเ่ คยชม โอ้อารมณ์ชอกช้าระกาใจ

*บทดังกลา่ วเป็นบทชมนกทที่ าใหแ้ มรีคดิ ถงึ ถิน่ ทจ่ี ากมา

เมอ่ื ยินเสยี งดนตรที เี่ คยเล่น นกึ ฝนั เหน็ ความสขุ ยิง่ ทกุ ขใ์ หญ่

นึกถงึ คราวเล่นระบาจนหนาใจ ราวจะไขเ้ พราะคะนงึ ขึง้ อรุ า

*บทดงั กลา่ วเป็นบทที่ไลออนได้นึกถึงและคิดถึงถน่ิ ที่จากมา

แต่วนั น้ีเป็นวนั ดเี ป็นศรวี นั ไดป้ ระสพพบกันควรหรรษา

ไมค่ วรคดิ ขอ้ เศรา้ เหงาวญิ ญา มาหัวเราะดกี วา่ สบายใจ

ถงึ เดย๋ี วนไี้ กลบ้านราคาญจติ แมน้ คดิ จะกลบั กก็ ลับได้

ไดพ้ บเพอ่ื นรว่ มชาตอิ ันอาจไกร สองใจมติ รจิตสนิทกัน

*บทดงั กล่าวเปน็ บทท่กี ลา่ วถงึ วนั ทด่ี ที ไ่ี ลออนและแมรีไดม้ าเจอกนั

ฃา้ ยินดตี อ้ นรบั คานบั ท่าน นายทหารนาวผี ู้มีศักดิ์
ที่ท่านพานาวามาสานัก เห็นประจกั ษจ์ รงิ ใจซ่ึงไมตรี
กรงุ บรเิ ตนเป็นใหญใ่ นสมทุ ฤทธิรุทฦาชาทุกราษี
มอี านาจอาจท้าทว่ั ธาตรี สง่ นาวีเทย่ี งตรวจสารวจการ
อนั อลั ฟะเบตาเปน็ เกาะยอ่ ม เคยประนอมไมตรไี ม่มีหาญ
ท่ที า่ นมาครานไี้ มตรีการ จะชน่ื บานยิง่ กวา่ เกา่ เราพอใจ

7

ขอเชญิ ทา่ นและทหารทง้ั นายพล ทว่ั ทกุ ตนไปยงั ท่ีวังใหญ่

ฃ้าจะเชญิ กินของทตี่ ้องใจ ขออย่าให้เสยี ศรทั ธาที่ฃ้าเชิญ

*บทดังกล่าวเป็นบทท่กี ล่าวถึงทา้ วมิดสั ไดย้ ินดีต้อนรับทหารเรืออังกฤษ

อย่ดู ีๆมภี ยั อนั ใหญ่หลวง เราท้งั ปวงกลวั หมดสยดสยอน

อนิจจามหาสาคร ทาให้เดือดรอ้ นไปท่วั กนั

เม่ือยอมให้อาศรัยในพืน้ เกาะ เราเหน็ เหมาะแม่นจรงิ ทกุ ส่ิงสรรพ์

ก็ลว่ งลับพรรษามาหลายพัน ควรจะยกให้กนั เสียสกั ที

เวยี นมาทวงคา่ เช่าเราไมห่ ยดุ พระสมทุ ข่มเหงคอยเร่งณี่

โอว้ ่าอนิจจาพระบุตรี ในคราน้ีต้องมว้ ยมรณา

*บทดงั กลา่ วเป็นบททก่ี ลา่ วถงึ ชาวเมอื งทก่ี ลวั ภัยจากมหาสมุทร

นแ่ี นะหญิงชายสหายรกั เราควรจักคิดหลงั และคิดหน้า

ผทู้ ี่มีสตแิ ละปญั ญา ไม่ควรหลงวาจาท่หี ลอกลวง

แมส้ าครมีอทิ ธิฤทธี คงจะมฤี ทธทิ์ ั่วไปทุกห้วง

บรรดาท่เี กาะฝ่ังท่ัวทัง้ ปวง คงไปทวงค่าเชา่ เอาตามใจ

น่เี มืองอน่ื ไหนๆไมเ่ ห็นมี ที่วารไี ปทวงสรว่ ยได้

เมอื งเราก็เหมือนเมอื งใครๆ เหตุไฉนจะต้องกลวั เกรง

คร้ังนมี้ ผี ทู้ ีเ่ ฉโก โยโสจงจติ คดิ ขม่ เหง

หวงั ประโยชน์โพธผลของตนเอง ไมย่ าเกรงอายบาปแสนหยาบชา้

*บทดงั กล่าวเปน็ บทที่กล่าวถงึ มาร์โค๊สและเซเลยี ไดพ้ ดู เตอื นสตชิ าวเมอื ง

โฉมเฉลาเยาวพาอย่าเฉลยี ว พีเ่ คยเทย่ี วเจนจติ ทกุ ทศิ า
ไม่เคยเห็นนารีทีต่ อ้ งตา จนพบแก้วกัลยาจ่งึ สรา้ นรกั
พีข่ อรา่ คาฃาดในชาตนิ ี้ ไม่ขอมีค่อู ืน่ ใหเ้ สียศกั ดิ์

8

แมน้ นวลนอ้ งไม่ปองปรองดองรกั ขอเชญิ ชักดาบฟนั พี่บรรลยั

*บทดงั กล่าวเป็นบทท่กี ลา่ วถึงไลออนไดพ้ ูดความในใจกบั แมรี

เปน็ ผ้หู ญงิ แทจ้ ริงแสนลาบาก เปน็ ผชู้ ายยิ่งยากกว่าหลายเทา่

หญิงต้องเจียมกายามาแต่เยาว์ ชายตอ้ งวิงวอนใหห้ ลอ่ นรัก

หญงิ ถงึ รกั ตอ้ งแสร้งแกล้งทาเฉย หวังให้ชายอยากเชยย่งิ ขึ้นหนัก

ตา่ งคนตา่ งซัดกนั น่าขนั นัก ทแ่ี ทต้ า่ งสมัคจะรกั กนั

วิสัยหญงิ ตอ้ งอายยว่ั ชายชิด หญงิ ย่อมดดั จริตจิตชายส่นั

ถา้ แมน้ รักจริงแล้วไม่แคล้วกนั เสนห่ พ์ ันผกู สนิทชดิ ชมเอย

*บทดงั กลา่ วเปน็ บทที่กลา่ วถงึ อุปสรรคทง้ั หญิงและชาย

ดูราประชาราษฎร จงฟังพจนส์ นุ ทรทว่ี อนว่า

เราผคู้ รองไอสวรรยา ในนครอัลฟาสงา่ ครนั

จงจิตพิทักษร์ กั ษา ประโยชน์แห่งประชาฃ้าขอบขณั ฑ์

บารุงความสุขทุกคนื วนั ทุกสิ่งสรรพ์ยอมใหด้ ว้ ยไมตรี

หวงั ใหเ้ ขตรัฐวัฒนะ ยอมสละธดิ ามารศรี

ใหว้ ิวาหก์ ับมหาวารี เพ่ือกนั ภยั ยายีชนท่ัวไป

ขอให้ท่านหวั หนา้ คณาชี กล่าววาทวี อนพระผู้เปน็ ใหญ่

ใหท้ รงพระเมตตาแก่ฃ้าไทย ขอใหแ้ ผว้ พน้ ภยั พาล

*บทดงั กลา่ วเป็นบทท่ีกล่าวถงึ การเป็นผ้คู รองเมืองที่ยอมเสียสละ

โอว้ ่าลูกรกั ของพ่อเอ๋ย พ่อจะเสียทรามเชยไมพ่ อท่ี
เคยถนอมทุกทวิ าราตรี ครานีจ้ ะตอ้ งพรากไปจากกนั
พ่อมเี จ้าคนเดียวนะลูกแก้ว แต่นอ้ ยแลว้ เฝา้ ถนอมเจ้าจอมขวญั
เชา้ เยน็ เคยเห็นหนา้ กนั แจม่ จันทรช์ ื่นจติ ของบิดา
เมือ่ แก่เถ้าหมายเจ้าช่วยรบั ใช้ เมื่อยามไขห้ มายเจา้ เฝา้ รกั ษา

9

เม่อื ยามถึงวันตายวายชวี า หวังลกู ชว่ ยปดิ ตาเมือ่ สิน้ ใจ

อนิจจาธิดาเป็นคราวเคราะห์ จาเภาะต้องจากพอ่ รอไม่ได้

จาเปน็ ตอ้ งสละผละดวงใจ ราวกบั ไม่เมตตาปราณี

*บทดงั กลา่ วเป็นบทท่ีกล่าวถึงความรักท่ีมตี อ่ ลกู

ขออานวยอวยพรสุนทรหวานสวัสดิ์ เพมิ่ พิพฒั น์เพราะปลกู ลกู ทัง้ สอง

จะประสงคส์ ่งิ ใดให้สมปอง อย่รู ว่ มหอ้ งเสนห่ าอยา่ จืดจาง

*บทดงั กลา่ วเปน็ บทที่กล่าวถงึ ทา้ วมิดัสอวยพรให้แกอ่ นั เดรและอนั โดรเมดา

เทวานุภาพนาผล เกิดสรรพมงคลรอบฃ้าง

สรรพโศกโรครา้ ยจงวายวาง ทั้งพระแลนางจงอยู่เย็น

*บทดังกล่าวเป็นบทที่กล่าวถงึ ชาวเมืองได้อวยพรแก่อนั เดรและอันโดรเมดา

ปวงเหล่านารียินดชี ่วย กล่าวอานวยพรยุพนิ ใหส้ ิน้ เข็ญ

จงพลู เพ่มิ เสริมสวาสดฃ์ิ าดลาเค็ญ จงอย่เู ย็นทง้ั สองคคู่ รองกัน

*บทดังกลา่ วเปน็ บทท่ีกลา่ วถงึ แมรที ่ีไดอ้ วยพรแก่อนั เดรและอันโดรเมดา

ทั้งชายหญิงรักจริงไม่กรง่ิ จติ เป็นม่งิ มติ ร์ปรยี เ์ ปรมเกษมสนั ต์

ตา่ งจะเชิดจะชูคู่วัน ต่างรักพันธ์ผูกสนทิ จิตไมตรี

*บทดังกล่าวเป็นบททอ่ี ันโดรเมดาจะยกยอ่ งคู่ครอง

ฃ้าเจา้ เสนานาวายทุ ธ ลว้ นยินดที ส่ี ุดเกษมศรี
เจา้ หญงิ ชายท้งั คู่ดเู หมาะดี เหลา่ เสนีจึงช่วยกันอวยพร

10

ขอทงั้ สองรว่ มหอ้ งปรองดองรกั อยา่ ไดว้ ายสมัครสสมร

ขอเจ้าชายรืน่ รมยใ์ หส้ มพร ขอให้บังอรอยเู่ ย็นเปน็ นริ ันดร์

จงชวนกันปรีย์เปรมเกษมสานต์ หมดราคาญสน้ิ เรือ่ งท่เี คอื งขุ่น

หมดเหตวุ วิ าทบาดสกุล หมดวา้ วุน่ เกษมสามัคคี

เทวานุภาพนาผล เกิดสรรพมงคลเสรมิ ศรี

เทพช่วยรกั ษาปราณี ขอใหส้ ุขสวัสดที วั่ กนั

*บทดงั กล่าวเปน็ บททนี่ ายทหารเรือทัง้ หลายไดอ้ วยพรให้แกอ่ ันเดรและอันโดรเมดา

5.ตวั ละคร

ท้าวมิดัส (เจ้าผู้ครองเกาะอัลฟะเบตา)

อนั เดร (เจ้าต่างนคร)

อนั โดรเมดา (ธดิ าท้าวมดิ สั )

แมรี รดิ เดล็ ล์ (นางสาวองั กฤษ, พี่เลีย้ งนางอันโดรเมดา)

คิริล (สหายของอันเดร)

คริสโตเฟอร์ (หัวหนา้ นกั บวช)

โยฮันนิส (หลานครสิ โตเฟอร)์

คอนสตันติโน๊ส (สหายของโยฮนั นิส)

มาร์โคส๊ (พลเมอื งอัลฟา)

นายนาวาเอก เอด็ เวอร์ด ไลออน (เรือรบอังกฤษ “อ๊อกสฟอร์ด”)

นายเรือเอก ยอร์ช วอเตอร์ส (เรอื รบองั กฤษ “ออ๊ กสฟอรด์ ”)

นายเรอื โท ยอน วอลลสิ (เรือรบองั กฤษ “อ๊อกสฟอร์ด”)

เต๊กหลี (เจ๊กบอ๋ ยของนายนาวาเอก ไลออน)

เอเลน (สาวใชใ้ นวัง)

โสเฟีย (สาวใช้ในวัง)

เซเลีย (สาวใชใ้ นวงั )

11

5.2 วิเครำะหต์ ัวละคร

1.ท้าวมิดัส บทบาทของท้าวมิดัสคือ เป็นเจ้าเมืองแห่งเมืองอัลฟา พระองค์ทรงปกครอง
บ้านเมืองโดยยึดหลักให้ชาวเมืองมีความสงบสุข ดังปรากฏว่าเม่ือชาวเมืองประสบปัญหาถูกย่ัวยุให้กลัวเจ้า
สมุทรท่ีจะบันดาลให้เกิดเหตุร้ายถ้าไม่จัดพิธีวิวาห์พระสมุทร ท้าวมิดัสก็ทรงยอมเสียสละอันโดรเมดา เพราะ
ทรงเห็นว่าเป็นการยากท่ีจะพูดให้ชาวเมืองคลายความเช่ือน้ัน แต่พระองค์ก็ทรงแอบหาทางช่วยพระราชธิดา
โดยพยายามไม่ให้คริสโตเฟอร์ซึ่งเป็นผู้ที่คอยแย่งอานาจรู้ เพราะมิฉะนั้นจะเกิดเหตุร้ายได้ พฤติกรรมของท้าว
มดิ สั แสดงให้เหน็ ว่าเปน็ เจ้าเมืองทมี่ คี วามรับผิดชอบและแกไ้ ขปัญหาด้วยความสุขมุ

2.อันเดร มีบทบาทสาคัญเพราะเป็นผู้ท่ีคอนสตันติโน๊สคิดซ้อนกลเพ่ือแย่งอันโดรเมดา
ลักษณะอันเดรท่ีปรากฏในเรื่องจะพบว่าเป็นเจ้าชายต่างเมืองที่มีลักษณะเป็นหนุ่มเจ้าสาราญและเป็นผู้ท่ีมี
ความมุ่งหมายที่จะแสวงโชค ดงั ปรากฏว่าเม่ือมาอยู่เมืองอัลฟาก็คิดหวงั ทรัพย์สมบัติจากอันโดรเมดามากกวา่ ที่
จะรักเธอด้วยความจริงใจ แต่เม่ือพบว่าเจ้าหญิงมีความรักและจริงใจกับตนจริงๆ ก็พ่ายแพ้ในความดีของเจ้า
หญิง พฤติกรรมดังกล่าวของอันเดรแสดงให้เห็นว่าเป็นตัวละครที่มีลักษณะนิสัยที่หลากหลาย มีข้อบกพร่อง
บ้างแตก่ ็ไม่ชั่วร้ายจนเกินไป ดงั ปรากฏในเรื่องตอนท่ีอันเดรสนทนากับคิริล บทสนทนาของอนั เดรแสดงให้เห็น
ถงึ ความกะล่อนแตใ่ นช่วงเวลาถัดมากแ็ สดงใหเ้ ห็นถงึ ความเปน็ สภุ าพบุรุษและความมีจติ ใจทลี่ ะเอียดอ่อน

3.อนั โดรเมดา เป็นเจ้าหญิงเมืองอลั ฟาและเป็นคนรักของอันเดร ลักษณะนิสัยและพฤตกิ รรม
ของเจ้าหญิงเป็นคนซ่ือ รักจริง ไม่ช่างระแวง เหมือนที่ทรงรักอันเดรจริง และทรงยอมเข้าพิธีวิวาห์พระสมุทร
เพ่ือช่วยชาวเมอื งใหร้ อดพ้นจากภัยพบิ ตั ิ

4.แมรี เป็นผู้หญิงท่ีเป็นตัวของตัวเอง มีปัญญา กล้าแสดงความคิดเห็นและตัดสินใจทาอะไร
ด้วยตนเอง ผู้ทรงละครทรงสร้างแมรีให้เป็นตัวละครที่มีชีวิตจิตใจคือมิใช่มีแต่ความกล้า แต่แมรียังมีความ
ละเอียดเหมือนผู้หญิงคนอ่ืนๆ ดังที่แสดงความทุกข์ใจเม่ือต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนมานาน และแสดง
ความร้สู ึกสขุ ใจเมอื่ พบกบั คนทเี่ ข้าใจตนเอง

5.คิริล เป็นเพ่ือนของอนั เดร บทบาทของคิริลค่อนข้างเด่น เพราะผู้ทรงพระราชนิพนธ์ทรงให้
คิริมีบทบาทเป็นคู่คิดของอันเดรตลอดเรื่อง ดังที่ช่วยแก้ไขปัญหาให้ท้าวมิดัสยอมรับในตัวของอันเดร คือ
เสนอแนะให้อันเดรไปทาสัญญาสัมพันธไมตรีกับอังกฤษเพื่อให้มีกาลังอานาจทางทะเล นอกจากน้ีคิริลก็มี
บทบาทเปน็ เพ่อื นท่ีดีของอนั เดรคอื เมื่อทราบวา่ อันเดรจะใช้แตรปากแตกมาข่ทู า้ วมดิ สั คิรลิ กใ็ หค้ วามช่วยเหลอื

6.คริสโตเฟอร์ เป็นหัวหน้านักบวชท่ีชาวเมืองอัลฟาต่างก็เคารพนับถือ แต่มีพฤติกรรมที่ไม่
เหมาะสม ดังปรากฏว่าเป็นคนทะเยอทะยานและหวังท่ีจะมีอานาจเหนือเจ้าเมือง คริสโตเฟอร์ร่วมมือกับ
หลานชายยุยงชาวเมืองให้ต่ืนกลัวเจ้าสมุทร เพ่ือจะได้จัดพิธีวิวาห์พระสมุทรตามแผนท่ีวางไว้ คริสโตเฟอร์จึง
เป็นตัวละครท่ีใชอ้ านาจหน้าท่ีการงานอย่างไม่ชอบธรรมเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว โดยมอมเมาชาวเมืองให้หลง
งมงายกบั ความเช่ือที่ไรเ้ หตผุ ล

12

7.โยฮันนิส บทบาทเป็นหลานของคริสโตเฟอร์ และเป็นเพื่อนของคอนสตันติโน๊ส โยฮันนิส
เป็นคนคิดออกอุบายให้คอนสตันติโน๊สโดยฉวยโอกาสจากสถานการณ์ท่ีชาวเมืองแตกตื่นเร่ืองเจ้าสมุทร โยฮัน
นิส ร่วมมือกับคริสโตเฟอร์ข่มขู่ให้ท้าวมิดัสจัดพิธีวิวาห์พระสมุทร จะเห็นได้ว่าโยฮันนิสเป็นคนฉลาด รู้จัก
วิเคราะห์ว่าฝ่ายตรงข้ามตนมีลักษณะอย่างไร ดังท่ีมองว่าแมรีเป็นผู้หญิงชาวอังกฤษที่ต่างจากผู้หญิงในเมือง
อลั ฟา การที่จะวางอุบายให้มาเป็นพวกจึงไม่ใชเ่ รื่องงา่ ย แตอ่ ย่างไรก็ตามโยฮันนิสก็แสดงลักษณะตัวละครฝ่าย
ปฏิปักษ์คือ เจ้าเล่ห์ ไร้คุณธรรม ดังท่ีมีความมุ่งม่ันที่จะทาให้คอนสตันติโน๊สแย่งตัวอันโดรเมดา และจะสร้าง
ความวนุ่ วายให้กับเจ้าเมืองและชาวเมอื ง

8.เซเลยี และมารโ์ ค๊ส เปน็ ตัวแทนของชาวเมืองอลั ฟาที่มคี วามคิดตอ่ ต้านคริสโตเฟอร์ ซง่ึ ทาให้
ความขัดแย้งในเร่ืองมีความเข้มข้น คือในขณะท่ีชาวเมืองส่วนใหญ่ยังเชอ่ื เรื่องเจ้าสมุทร แตเ่ ซเลียกับมาร์โค๊สมี
ลักษณะที่ต่างจากชาวเมืองคนอื่นๆๆ เป็นท่ีน่าสังเกตว่าเขาท้ังสองคนมีความคิดท่ีกว้างขวางและมีเหตุผลซุ่ง
น่าจะเป็นเพราะมีการศึกษาดี ดังสังเกตได้จากถ้อยคาท่ีกล่าวเตือนชาวเมืองคนอ่ืนๆ หลังจากท่ีเซเลียกับมาร์
โค๊สได้พบกับเต๊กหลี และไปปรึกษาหารือกับแมรีเพ่ือให้มาช่วยแก้ไขปัญหา เซเลียก็พยายามเปิดโปงความช่ัว
ของคริสโตเฟอรใ์ ห้ชาวเมอื งทราบ โดยพยายามชี้ความจรงิ ตลอดจนใหน้ กึ ถงึ เหตผุ ลและความชอบธรรม

9.ไลออน เป็นตัวละครท่ีมีลักษณะนิสัยเพียงด้านเดียว บทบาทสาคัญของไลออนคือเป็นผู้
บังคับการเรือรบอังกฤษ “อ๊อกสฟอร์ด” ซึ่งเดินทางมาขึ้นบกที่เมืองอัลฟา ไลออนจึงเข้ามาปรากฏตัวในเร่ือง
ในช่วงจังหวะท่ีพอเหมาะ คือได้ช่วยคล่ีคลายสถานการณ์ท่ีคริสโตเฟอร์ผูกปมไว้ โดยไลออนได้ใช้กาลังอานาจ
ทางทะเลและความมีสติปัญญาเป็นเครื่องมือสาคัญ เช่น พูดจาโต้ตอบกับคริสโตเฟอร์อย่างไม่กลัวเกรง และ
พูดจามีเหตุผลเหมาะเจาะกับเหตุการณ์จนช่วยเหลือเจ้าหญิงให้ ดังปรากฏในตอนท่ีคริสโตเฟอร์ค้านไม่ให้ไล
ออนเข้ามายุ่งเก่ียวกับในพิธีวิวาห์พระสมุทร แต่ไลออนก็ถือว่าได้รับอนุญาตจากเจ้าเมืองแล้วจึงคงแสดงความ
คิดเห็นต่ออย่างน่าเหลือเช่ือ และอีกตอนหน่ึงของเรื่องก็แสดงให้เห็นความฉลาดมีไหวพริบ พูดจาทันคนและ
รู้จักเบ่ียงเบนสถานการณ์ให้เป็นประโยชน์แก่ตนเอง ดังในตอนท่ีไลออนข่มขู่คริสโตเฟอร์ด้วยกาลังทหารและ
พูดจาโต้ตอบจนกระท่ังคริสโตเฟอร์จนมุมและต้องยอมรับว่าเป็นผู้ยุยงชาวเมืองให้ปั่นป่วนกลัวพระสมุทร ดัง
ปรากฏในบทสนทนาเมือ่ ทหารของไลออนจะเขา้ จับตวั คริสโตเฟอร์

10.คอนสตันติโน๊ส เป็นเพื่อนของโยฮันนิสและเป็นชาวเมืองที่มาหลงรักอันโดรเมดา แม้จะรู้
ว่าเจา้ หญงิ มคี นรักแลว้ แต่คอนสตนั ติโน๊สก็ไม่ยอมตดั ใจ ทัง้ น้ีคอนสตนั ติโน๊สน่าจะมีฐานะไมด่ ีกวา่ อันเดรซึ่งเปน็
คนรักของเจ้าหญิง ดังปรากฏว่าอันเดรทรงเคยพดู ถึงคอนสตันตโิ น๊สวา่ หวังทรัพย์สมบตั ิของเจ้าหญิงเหมือนกัน
ลักษณะนิสัยของคอนสตันติโน๊สจึงเป็นคนทะเยอทะยานและถือคติ ใครดีใครได้โดยไม่คานึงถึงคุณธรรม ดัง
ปรากฏว่ายอมให้โยฮันนิสวางกลอุบายแย่งเจ้าหญิงอันโดรเมดาจากอันเดร คือ โยฮันนิสเสนอให้ทาพิธีวิวาห์
พระสมุทรตามแบบโบราณที่เคยไดก้ ระทาทกุ ๆรอบร้อยปี แตเ่ ม่อื ถงึ ตอนท่ีทาพิธีนาเจ้าหญงิ ลงไปในทะเลก็จะมี
การหาคนมาเป็นตัวแทนพระสมุทร ซ่ึงในตอนน้ีก็จะให้คริสโตเฟอร์จัดการให้คอนสตันติโน๊สเป็นตัวแทนพระ
สมุทร ซ่ึงจะได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิง คอนสตันติโน๊สจึงเป็นตัวะครสาคัญท่ีก่อเหตุวุ่นวายขึ้นเพราะขัดแย้ง
กับอนั เดร

11.เต๊กหลี เป็นตัวละครที่เป็นคนจนี ทเี่ ดนิ ทางตามไลออนมาจากเมอื งจีน บทบาทของเต๊กหลี
เป็นตวั ประกอบแตก่ ็มีความสาคัญตอ่ เร่ืองไม่น้อยทีเดียว ดังปรากฏว่าเกือบจะเปน็ ส่วนหน่ึงของแผนการท่ีคริส

13

โตเฟอร์วางไว้ แต่พอตอนหลังกลับไปมีส่วนซ้อนกลและเปิดโปงคริสโตเฟอร์ตามแผนของไลออน ดังน้ันเต๊กหลี
ยงั คงเป็นจดุ เริม่ ทาให้ปมปญั หาเขม้ ข้นข้ึน ดังจะเห็นได้วา่ เมื่อเตก๊ หลีขนึ้ ฝ่ังเมืองอัลฟา ผู้คนกแ็ ตกต่ืนเพราะเห็น
เต๊กหลีมีลักษณะแปลกประหลาดจึงเข้าใจว่าเต๊กหลีเป็นผีทะเล โยฮนั นิสกับคอนสตันติโน๊สจึงถือโอกาสวางกล
อุบายยุยงชาวเมืองเชื่อกันว่าพระสมุทรจะมาทวงสว่ ย เหตดุ ังกล่าวทาให้เรือ่ งเข้าสจู่ ุดวิกฤตโดยมีเตก๊ หลีเป็นตัว
ละครสาคัญ นอกจากนเ้ี ตก๊ หลยี ังมีบทบาทช่วยคลี่คลายเรื่อง คือไปเล่ากลอบุ ายของฝ่ายปฏปิ กั ษแ์ ก่ไลออนนาย
ของตน จนไลออนคิดซ้อนกลคริสโตเฟอร์ได้สาเร็จทั้งๆท่ีเต๊กหลีก็รับสินบนส่วนหน่ึงจากคอนสตันติโน๊สแล้ว
ท้งั นี้ผทู้ รงพระราชนพิ นธ์ทรงสร้างเตก๊ หลใี ห้มีบทบาทสาคญั พอสมควร

ค

เอกสำรอ้ำงอิง

ศรอี ยธุ ยา.(2553).วิวำห์พระสมุทร. มหาวชิราวธุ .