พรจากหลวงปู่ (หลวงปู่โย)

เรอ่ื งจรงิ แนแ่ ท้
เพราะความเกดิ แก่ ยอมแพส้ งั ขาร

ความดเี รง่ สร้าง แนวทางเหตุการณ์

เวทนาสงสาร ก่อการพัฒนา
เกดิ แกเ่ จบ็ ตาย
ล่นื ลม้ จมหาย ว่นุ วายค้นหา

ควรดขู องแท้ แน่วแนก่ ายา

หนทางภาวนา พบพาความจริง
กำ�้ ฝา่ ยฝากฟ้า
เหนือใดในหล้า ควรคา่ บารมี

ด้วยกตญั ญู น้นั คู่กตเวที

เสริมบญุ ราศ ี ทว่ั ปฐพีบูชา

50

ผา่ นกาลเวลา
สงั ขารอ่อนลา้ เวทนาแลเห็น

เรยี นรูธ้ รรมโลก ทกุ ข์โศกยากเยน็

เรื่องราวล�ำเคญ็ มักเปน็ เชน่ น้ี
ถงึ วัยเกา้ สบิ
สายตาระยิบ พราวพรบิ บ่งช้ี

ทรงกายสติ สมาธิยังดี

นบนอ้ มยอมพลี ชีวีถวาย
ยามเม่อื เฒ่าชรา
ร่างการออ่ นล้า ทว่ งทา่ เคลอ่ื นไหว

เรม่ิ เดนิ ชา้ ลง ตอ้ งทรงขาไหล่

ใบหนา้ ผอ่ งใส ใยตอ้ งเหี่ยวลง

51

น่แี หละสงั ขาร
ครูบาอาจารย์ สืบสานสอนปลง
ความไมค่ งที่ ล้วนมลี มื หลง
ตัง้ จิตม่งุ ตรง มั่นคงนพิ พาน
ลว่ งผา่ นราตรี
เรง่ ท�ำความดี มิมหี ย่อนยาน
พจิ ารณาธรรม เลศิ ล�ำ้ ตำ� นาน
เรื่องราวทีผ่ า่ น เชี่ยวชาญช�ำ่ ชอง
เก้าสบิ อายกุ าล
ดูเหมือนเนน่ิ นาน อาจหาญทำ� นอง
สั่งสอนลกู ศิษย ์ พน้ พษิ ภยั ผอง
ด�ำเนินครรลอง ไตร่ตรองทำ� ดี
น้อมกราบหลวงปู่
ผทู้ ค่ี �ำ้ ชู มวลหมขู่ ้านี้
สองมอื พนม กราบก้มชุลี
ปรมิ่ เปรมฤดี พร้อมท่บี ชู า

นอ้ มสกั การะประพนั ธ์
โดยหมออึง่ ของหลวงปู่

นายวะสนั ต์ ค�ำอุไร

52

เมตตาของหลวงปู่

ตน้ ปี พ.ศ. ๒๕๕๖ พ่ีสาวของข้าพเจ้าไดม้ าชวนไปกราบคารวะ
หลวงปู่ทีว่ ัดป่าซับบาดาลสุวรรณโชติ จ.เพชรบูรณ์ ซึ่งพี่สาวได้เคยไป
กราบท่านหลายครั้ง ต้ังแต่ที่ท่านยังจ�ำพรรษาอยู่ที่วัดป่าภูผาธรรม
(ภูโก๊ะ) จ.มุกดาหาร ข้าพเจ้าได้รับปากไว้ว่าหยุดสงกรานต์จะไปกัน
แตใ่ นวนั ที่ ๑๒ เมษายน กอ่ นจะเดนิ ทางไปกราบหลวงปู่ ๑ วนั ขา้ พเจา้
ก็ล้มป่วยกะทันหันจนต้องพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลถึง ๗ วัน
ท�ำใหข้ า้ พเจา้ คิดวา่ หรือเราไม่มีวาสนาพอทจี่ ะได้กราบหลวงปู่ จึงทำ� ให้
ลม้ ปว่ ยกะทันหนั แบบนี้
ในระหว่างที่พักรักษาตัวอยู่ท่ีโรงพยาบาล พ่ีสาวก็โทรบอก
ลูกศิษย์ที่อุปัฏฐากหลวงปู่ว่า ให้ช่วยกราบเรียนหลวงปู่ว่าเขาและ
ข้าพเจ้าไปกราบหลวงปู่ไม่ได้แล้ว เน่ืองจากข้าพเจ้าป่วยรักษาตัวอยู่
ในโรงพยาบาล และรบกวนลูกศิษย์ของท่าน ให้ช่วยแต่งพานขันธ์ห้า
ไปถวายหลวงปู่แทนขา้ พเจา้ ดว้ ย ลกู ศษิ ยท์ า่ นน้นั ก็ทำ� ตามท่พี ีส่ าวของ
ข้าพเจ้าบอก และได้บอกกลับมาว่าหลวงปู่ให้ข้าพเจ้าแต่งพานขันธ์ห้า
บูชาพระท่ีบ้านด้วย (สามีได้ด�ำเนินการท�ำให้เน่ืองจากข้าพเจ้ายัง
รกั ษาตวั อยู่ท่ีโรงพยาบาล)
เมอื่ ออกจากโรงพยาบาลไดพ้ กั รกั ษาตวั จนแขง็ แรงดแี ลว้ ขา้ พเจา้
และพสี่ าวกไ็ ดเ้ ดนิ ทางไปกราบหลวงปคู่ รง้ั แรกในเดอื นมถิ นุ ายน ทวี่ ดั ปา่
ซับบาดาลฯ เมือ่ ไดก้ ราบหลวงปู่ สนทนากันสกั ครู่ หลวงปกู่ ็ใหธ้ รรมะ
ซงึ่ ขาพเจา้ ยงั ฟงั สำ� เนยี งทา่ นไมค่ อ่ ยออก จบั ใจความไดเ้ ปน็ บางประโยค

53

เท่านั้น เมื่อท่านให้ธรรมะจบ พี่สาวข้าพเจ้าก็ได้กล่าวกับหลวงปู่ว่า
ขา้ พเจา้ เพ่งิ หายปว่ ย ยังไม่แขง็ แรงดี ขอความเมตตาจากหลวงปู่ชว่ ย
เปา่ หวั ใหข้ ้าพเจา้ หนอ่ ย หลวงปกู่ เ็ มตตาเป่าหัวให้โดยนำ� กา้ นมะละกอ
มาว่าคาถาแล้วก็เป่าผ่านก้านมะละกอลงมาที่ศรีษะของข้าพเจ้า
หลังจากน้นั ท่านก็ให้พร
ผา่ นมาประมาณ ๑ เดอื น พส่ี าว ขา้ พเจา้ และสามี กไ็ ดไ้ ปกราบ
หลวงปกู่ นั อกี ครงั้ ครง้ั นข้ี า้ พเจา้ ไดจ้ ดั เตรยี มแตง่ ขนั ธห์ า้ ไปดว้ ย เพอ่ื ไป
ขอฝากตัวเปน็ ลกู ศิษยล์ ูกสาวด้วยสักคน หลวงปู่กเ็ มตตารบั บอกวา่ ให้
ข้าพเจ้าเป็นลกู บุญธรรมทางธรรมกนั แล้วกใ็ ห้ธรรมะแก่พวกเราก่อน
จะกราบลาทา่ นกลับ
ด้วยความเคารพศรัทธาเล่ือมใสในองค์หลวงปู่ ข้าพเจ้ามีความ
ต้องการท่ีจะนิมนต์ท่านให้มาเหยียบท่ีบ้านสักคร้ัง เพ่ือความเป็น
สริ มิ งคล และจะไดถ้ อื เปน็ การทำ� บญุ บา้ นไปดว้ ย (ซง่ึ จะทำ� บญุ บา้ นกนั
ทกุ ปอี ยแู่ ลว้ ) และเพ่อื ใหญ้ าติ พี่ น้อง เพอ่ื นสนทิ ได้มโี อกาสมากราบ
คารวะ ทำ� บญุ ฟงั ธรรมจากหลวงปดู่ ว้ ย แตก่ ก็ ลวั วา่ ทา่ นจะไมร่ บั นมิ นต์
เพราะวา่ ทา่ นคอ่ นขา้ งจะสนั โดษ ไมค่ อ่ ยรบั นมิ นตท์ ไ่ี หนงา่ ยๆ โดยเฉพาะ
ข้าพเจ้าเพิ่งมากราบขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ท่านเป็นครั้งแรก เกรงว่า
ทา่ นจะไมร่ บั นมิ นต์ กเ็ ลยตงั้ จติ ของตนเอง บอกกลา่ วเทวดา เทพ เทวา
เจ้าท่ีเจา้ ทาง เจ้าบา้ นเจา้ เรอื น ญาติทลี่ ่วงลบั ไปแล้ว ตลอดจนผูท้ ่ีอยู่
แถวน้ันว่า ข้าพเจ้าได้นิมนต์หลวงปู่ให้มาท่ีบ้าน ขอให้ช่วยกันนิมนต์
ถา้ ท่านรับนิมนตม์ าทบ่ี า้ นน้ี กม็ ากราบหลวงปู่ทา่ นกนั นะ
แลว้ ทา่ นกร็ บั นมิ นตม์ าบา้ นของขา้ พเจา้ ครง้ั แรก ในเดอื นธนั วาคม
๒๕๕๖ ซ่ึงข้าพเจ้ารู้สีกดีใจเป็นอย่างมากที่ท่านมีเมตตาต่อข้าพเจ้า

54

หลงั จากได้ถวายอาหารและรอท่านฉันเสร็จแลว้ ทา่ นกใ็ ห้ธรรมะ และ
สนทนากบั ญาติ โยมทงั้ หลายอยสู่ กั ครู่ ทา่ นกบ็ อกวา่ ใหม้ าแผเ่ มตตากนั
ไดแ้ ลว้ เขามารอกนั อยเู่ ตม็ แลว้ .....เขาคอื ใคร ใชผ่ ทู้ เ่ี ราบอกใหช้ ว่ ยกนั
นิมนตแ์ ละมากราบหลวงป่กู ันหรอื เปล่า

ข้าพเจา้ จะนมิ นต์หลวงปูม่ าทบ่ี า้ นทกุ ปี โดยจะนิมนตต์ ่อจาก
โรงพยาบาลราชบรุ ที ม่ี กี ารท�ำบุญโรงพยาบาลทกุ ปี เพอ่ื ไม่ใหท้ ่านต้อง
เดินทางบ่อยๆ เพราะเส้นทางกลับของท่านจะผ่านบ้านของข้าพเจ้า
อยู่แล้ว มคี ร้ังนงึ ก่อนถงึ วันท�ำบุญ มคี นนำ� พระพทุ ธรปู มาใหด้ ู เพ่ือให้
เช่าบูชา เพราะมีความจ�ำเป็นต้องใช้เงินรักษาตัว ข้าพเจ้าเห็นแล้วก็
ชอบในพระพทุ ธรปู องคน์ นั้ จงึ อยากบชู ามาเพอ่ื ถวายหลวงปู่ แตต่ ดิ ทวี่ า่
ปจั จยั มไี มพ่ อกบั ราคาทเ่ี ขาบอกมา กเ็ ลยบอกบญุ ไปยงั ญาติ และเพอ่ื นๆ
ใหม้ าร่วมบุญกนั และตงั้ จิตวา่ อยากได้พระพทุ ธรปู องค์น้ี เพื่อน�ำถวาย
หลวงปู่ หากมวี าสนาทจี่ ะไดถ้ วายทา่ น ขอเทวดาชว่ ยใหม้ ปี จั จยั พอทจ่ี ะ
บูชาพระพทุ ธรูปองคน์ ีด้ ้วยเถิด...
หลังจากน้ันข้าพเจ้าก็รวบรวมปัจจัยทั้งของตัวเอง และจากผู้ท่ี
ร่วมบญุ กันได้ นำ� ไปบูชาพระพุทธรปู มาถวายหลวงปู่ เมอ่ื จบพธิ งี าน
ท�ำบุญบ้านแล้ว ก่อนจะกลับหลวงปู่พูดว่า ก่อนจะเดินทางมาบ้านน้ี
มลี มพดั แรงราวพายุ พดั เขา้ มาทกี่ ฏุ ขิ องทา่ นๆ กค็ ดิ วา่ เดนิ ทางมานจี่ ะมี
อะไรหนอ พอมาถงึ บา้ น ขา้ พเจา้ กเ็ อาพระพทุ ธรปู องคน์ ถี้ วายทา่ นๆ วา่
การถวายพระพุทธรูปไว้ให้อยู่ในพระพุทธศาสนา ให้คนได้มากราบ
ไหวบ้ ูชา เป็นบญุ เปน็ กศุ ล (ท่านพูดเป็นภาษาอสี าน ทีฟ่ งั ไมค่ ่อยข้าใจ
จับความได้ประมาณน)ี้

55

หลวงปจู่ ะรบั นิมนตม์ าบ้านนนทบุรี ของข้าพเจา้ ทกุ ปี ท่บี า้ นจะ
เลยี้ งสนุ ขั พนั ธล์ุ าบาดอลเ์ พศผู้ ชอ่ื เจา้ ดนิ เปน็ สนุ ขั แสนรู้ นสิ ยั เรยี บรอ้ ย
ไม่สงุ สงิ หรือเล่นกับสุนัขดว้ ยกนั ตอนเช้า-เย็น จะพาเขาเดนิ ออกก�ำลัง
รอบๆ หมู่บา้ น สุนขั ทอ่ี ่นื เดินมาทกั ทาย เขาก็จะแคด่ มๆ แลว้ ก็เดิน
เขา้ บ้าน แม้แต่สนุ ขั เพศเมยี ดินก็ไม่สน จะชอบอยู่กับเจา้ ของเทา่ น้นั
เมอ่ื หลวงปมู่ าทบ่ี า้ นเมอ่ื ใด เจา้ ดนิ จะวง่ิ ออกมารบั หลวงปทู่ กุ ครงั้ ไป
และหมอบนอนอยู่ไมห่ ่างหลวงป่นู ัก ตอนปลายปี ๖๒ ก่อนหลวงปู่จะ
เดนิ ทางกลบั วัด ทา่ นเรยี กเจ้าดนิ เข้ามาหาใกล้ๆ (ทุกครัง้ ท่านจะไม่ได้
เรยี กใหไ้ ปใกลช้ ดิ แบบนี้ มแี ตเ่ จา้ ดนิ เขา้ ไปเอง จะถกู กนั ออกมา เพราะ
เกรงจะไปรบกวนท่าน) เม่ือดินไปเข้านั่งต่อหน้าหลวงปู่ ท่านก็พูดว่า
“ดนิ รเู้ รือ่ งทุกอย่าง เขาแค่พดู ไม่ไดเ้ ทา่ น้ัน” พอต้นปี ๖๓ เชา้ มดื วนั ท่ี
๘ กุมภาพันธ์ เจ้าดินก็ตายจากไปด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
โดยไม่มอี าการใดๆ มาก่อน ซง่ึ ตรงกับวนั พระใหญ่มาฆบูชาพอดี
เชา้ วันที่ ๘ กุมภาพนั ธ์ ๒๕๖๔ หลวงปทู่ า่ นเดินทางมาท่บี ้าน
นนทบุรีของข้าพเจ้าอีกครั้ง เพ่ือรับรถวีลแชร์ไฟฟ้าท่ีคณะลูกศิษย์ได้
ร่วมปัจจัยกันซ้ือถวายท่าน (ที่แรกต้ังใจจะเดินทางไปถวายท่านที่วัด
ที่วเิ ชียรบุรี ไดท้ ราบวา่ หลวงปู่ไมอ่ ยูว่ ัด ท่านเดินทางไปภาคใต้ นัดว่า
ขากลับท่านจะแวะมาฉันเช้าที่บ้านและรับรถกลับเอง) พวกเราได้จัด
เตรียมอาหารคาวหวาน ถวายภตั ตาหารเช้าต่อหลวงปู่ ระหว่างเตรยี ม
อาหาร กน็ ึกขนึ้ ได้วา่ วันนเี้ ปน็ วนั ทต่ี รงกับวันทีเ่ จ้าดนิ จากไป เปน็ การ
บังเอิญจริงๆ ที่หลวงปู่มาวันนี้ ก็เลยคิดอยู่ในใจบอกเจ้าดินว่า วันนี้
หลวงปมู่ านะ มากราบหลวงป่ดู ้วยกนั พอหลวงปู่มาถงึ ท่านลงจากรถ

56

เดนิ มาถงึ ยงั ไมท่ ันกา้ วเข้าประตมู า หลวงปูก่ ็ถามว่า ดนิ ตายแลว้ เหรอ
ตายเม่อื ไร ก็บอกท่านไปว่า ตายเมอื่ ปีที่แล้ว ขา้ พเจา้ มบี น่ นอ้ ยใจกบั
หลวงปนู่ ดิ ๆ ว่า แหม หลวงปมู่ าถงึ กถ็ ามถงึ ดินก่อนเลยนะ ไม่ถามถงึ
ลูกศิษยเ์ ลย แล้วก็ยมิ้ ๆ กัน หรอื ดินจะมารอกราบหลวงปจู่ ริงๆ
และนเี่ ปน็ ครง้ั สดุ ทา้ ย ทขี่ า้ พเจา้ ไดม้ โี อกาสกราบหลวงปู่ เพราะ
จากสถานการณโ์ ควดิ ทำ� ใหเ้ ราไมไ่ ดเ้ ดนิ ทางไปกราบทา่ นทวี่ ดั อกี ตง้ั ใจ
วา่ ให้โควดิ คล่คี ลายลงสักหน่อยก่อน จะเดนิ ทางไปกราบท่านปลายปนี ้ี
แต่ท่านก็ได้ละสังขารไปเสียก่อน ตามท่ีท่านเคยพูดไว้ตอนท่ีท่าน
เร่ิมมีอาการอาพาธใหม่ๆ และข้าพเจ้าจะนิมนต์ท่านเข้ามารักษาใน
โรงพยาบาลทก่ี รงุ เทพฯ โดยทข่ี า้ พเจา้ กต็ ดิ ตอ่ กบั คณุ หมอทโี่ รงพยาบาล
ไว้แลว้ ท่านบอกว่า ท่านปล่อยวาง ธาตุขนั ธ์แลว้ ให้เราน้นั หม่ันปฏบิ ัติ
ดูจิต ดูใจ ยดึ ม่นั อยแู่ ต่ในศลี ในธรรมเข้าไว้ บุญกุศลน่แี หละทจ่ี ะอยู่
กบั เรา กอ่ นทา่ นละสงั ขารไมก่ วี่ นั ทา่ นยงั ฝากพระกรง่ิ ของขวญั ฯ มากบั
ลูกศิษย์มาให้ข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าก็แอบคิดนิดๆ ว่า หรือท่านจะวาง
ธาตุขันธ์แล้วจรงิ ๆ แต่ไม่กลา้ พดู ออกมา เพราะทุกคร้ังท่านจะไม่ฝาก
อะไรมาให้ นอกจากทขี่ ้าพเจา้ จะไปกราบท่านเอง ค�ำสอนทที่ ่านพูดกับ
ขา้ พเจ้า จนจ�ำไดข้ ้นึ ใจ และสกิดใจทกุ คร้งั คอื “มันไม่มีอะไรหรอก
อยู่นานกเ็ หน็ ทกุ ข์นาน”

ณ เวลานี้ ถึงแมห้ ลวงปจู่ ะละวางธาตขุ ันธ์เข้าสู่อนปุ าทเิ สสนิพพาน
แล้ว ข้าพเจา้ ก็จะนอ้ มร�ำลกึ ถงึ ความเมตตาและจะน�ำค�ำสอนทีใ่ หไ้ วม้ า
ปฏบิ ัติตลอดไป น้อมกราบอาลยั หลวงปู่ดว้ ยเศยี รเกล้า

ลกู สาวทางธรรม

57

พธิ ถี วายเพลิงสรีระสังขาร

หลวงป่ยู งยทุ ธ ฐิตธมั โม (หลวงปู่โย)

58

59

60

พระธรรมเทศนา

หลวงปยู่ งยทุ ธ ฐติ ธัมโม (หลวงปู่โย)

61

หลวงปู่มั่น ภรู ทิ ตั โต

ญาณ หทู ิพย์ ตาทิพย์

ไปอยกู่ บั หลวงป่พู รหม ท่านเล่าวา่ มาจากพม่า ลงมาหา
หลวงปู่มั่น ที่เชียงราย มองลงไปเนินเขายามเย็น เห็นท่าน
กวาดตาดอยู่ ตัวเลก็ ๆ เขาคอื สา่ คือลือกันแท้ คิดในใจ อาบนำ้�
ห่มผ้าแล้วไปกราบท่าน ท่านก็เอ่ยข้ึนมาว่า เห็นว่าตัวเล็กๆ
กอ็ ย่าดถู กู กันแหม้

62

ความอัศจรรยข์ องของธรรม

อยู่ภูโก๊ะ สานแว้ ใกล้เขาวง สุนันเป็นคนอุทัย มาซื้อ
ทดี่ นิ อยู่ มาสานแว้ ปลกู ออ้ ย ปลกู มนั เมยี แกม่ าทำ� บญุ นำ� ขอ่ ย
อยใู่ ด๋ ซื้อสิบล้อ รถดัน อย่ตู าตทอง รถอ้อยเสียหลัก โดดรถ
ตกลงมาคอหกั ลกู น้องบเ่ ป็นหยัง (ปลอดภัย) ไปเสียชีวติ อยู่
รพ.สกลนคร ข่อย (หลวงปู่) สวดถอนให้แลว้ ไปสง่ อยูอ่ ุทัย
ไปนอนอยู่วัดศาลาบักใหญ่ กางมุ้งให้หลังใหญ่ ปู่ดูน้�ำดูใน
ให้มันแน่เด้อ (แผ่เมตตา) ขนคิงลุก (ขนลุก) ก�ำหนดจิตดู
(ส่งจิตคุยกัน) เห็นโต๋มาแนวใด๋ สุนัน ร่างกายเน่าหมดแล้ว
“ผมมาบ้าน พูดกับใครๆ กไ็ ม่พูดกับผม พ่อผมก็ไมพ่ ดู ผม
เป็นห่วงลกู ผมสองคน เขายงั เดก็ อยู่ หลวงตาช่วยบอกพ่อให้
ผมด้วย เมียผมยังสาวอยู่กลัวเขาไปมีผัวใหม่ ให้ดูแลเข้า
โรงเรียนก่อน” เออ่ ไปซะ

ทิพจักษุ หูทิพย์ ตาทิพย์ หมอผล (น้องชายท่าน)
มาหาออกจากมงุ้ มาคยุ โตม๋ ายัง๋ ผล ถามบ่ปาก (ถามไมพ่ ูด)
“โอ ตายแลว้ .... ผูใ้ หญเ่ ชยี ร ไปเอาไม้น�ำ้ โสม ไมเ่ กิน ๗ วัน
ตาย” ชาวบา้ นวา่ หลวงป่พู ูดไปทั่ว ซอมเบงิ่ อยู่มา ๓ วนั คนมา

63

ยงิ ตาย ชาวบา้ นทง่ึ ...สงิ่ ทเี่ กดิ คอื อะไรปู่ อปุ จาระ หรอื วา่ ญาณ
ป่วู ่ามนั เกิดข้นึ ในใจข้อย หทู พิ ย์ ตาทพิ ย์ ญาณกะแม่น ข่อย
บ่ไดบ้ อกผใู้ ด๋ พดู ไปแลว้ มนั เส่อื ม คนสมู่ อ้ื นม้ี นั เสื่อม ชาวบ้าน
เขามาถามปวู่ า่ พระวดั ในปาราชกิ จกั ขอ้ ยบจ่ กั ขอ้ ยกเ็ ลยหนมี า
มาเลี้ยงพ่อเล้ียงแม่ข้อยดีกว่า ปู่ว่าจิตมันสงบแล้ว ท�ำอะไรก็
ขลงั หมด จติ หลดุ จากนวิ รณธ์ รรม กามฉนั ทะ อทุ ธจั จกกุ กจุ จะ
ถ้าจะบรรลุในชาติน้ี บ่ตายง่าย ข้อยตกน�้ำก่�ำ ตาสิลาไป
เล้ียงควาย ไปพบเขา้ ไปบอกชาวบ้านมาสลัดน�้ำออก บต่ าย
ข้อยยงั ม้วนกบึ เมืองใต้น�้ำ ประมาน ๓๐ นาที ทา่ นเล่า ชีวิต
ไม่ถึงคราวตายไม่ตาย อายุขัย ไออุ่นยังมี ก็เหมือนการเข้า
สมาบตั ิ ไม่หายใจแต่ไมต่ าย ฤาษีอย่ไู ด้ ๗ วนั จงึ ออก ถ่าย
ทางผิวหนังขุมขน ตามเห็นกายธาตุ ๔ ขนั ธ์ ๕ เรอ่ื งญาณ
นลี่ ่ะป.ู่ ..

อยา่ พดู ถงึ ญาณมนั วสิ ยั ไกล เหน็ มาแตพ่ อ่ แตแ่ ม่ แตเ่ กดิ
พระพุทธเจ้า ยังเด็กอยู่ พ่อก�ำลังแลกนาขวัญอยู่ เพิ่นน่ังใต้
ต้นหว้าขัดสมาธิบารมี เพิ่นบ�ำเพ็ญมาเป็นในญาณ บ่ายแล้ว
ร่มหว้าก็ยังตรงอยู่ เทวดานิมิตไว้พ่อจนกราบ ค�ำว่า สติ
กับ สมาธิ ขนาดไหนปู่ ขัน้ อุปจาระ อปั ปนาสมาธิ มนั ยังเปน็

64

วดั ปา่ ถำ้� ภผู าธรรม จ.มกุ ดาหาร

สมมุติอยู่ การรกั ษาจิต รักษาจนไมใ่ หม้ ันคิดในเรอ่ื งกามราคะ
แมแ้ ตน่ อ้ ยนดิ นง่ั ดจู ติ ตวั เองจนเหน็ อารมณ์ ทมี่ นั สะสมอาสวะ
อยใู่ นจติ หลายภพหลายชาติ หโี น ธรรมอนั เลว คมั โม เปน็ เหตุ
ใหไ้ ปตงั้ บ้านเรือน โปถชุ ชนโิ ก ของปถุ ุชนคนธรรมดา อนริโย
ไมใ่ ช่ธรรมอันไปจากกิเลส อนตั ถสัญหิโต เปน็ เหตใุ ห้ฉิบหาย
จติ มนั อศั จรรยม์ าก เมอ่ื มนั สงบ มนั เหน็ อรยิ สจั ๔ ไปจากกาม
ธรรมอันสมมุติ สติตามรักษาใจ จนเห็นปัจจุบันธรรม เกิด
แก่ เจบ็ และกต็ าย เหลอื แตจ่ ติ ตวั เอง หลดุ ไปจากนวิ รณธรรม

65

บวชแลว้ สิเขำ้ ถึงธรรมะ
บ่เป็นของง่ำยเด้ หมู่เจ้ำเอ้ย
พระธรรมวินัยกอ่ นสิรู้สเิ ห็น

หลวงปู่ยงยุทธ ฐติ ธมั โม (หลวงปโู่ ย)

66

มนั หลงสมมตุ ิ ตดิ สมมตุ ิ แกย้ ากๆ ฝกึ รกั ษาจติ เอาจนแมน้ อ้ ยหนงึ่
ก็ไมม่ ี

อยู่กับพ่อแม่ครูอาจารย์พรหม อาจารย์สิงห์ทอง
อาจารยอ์ นุ่ บา้ นศรฐี าน เจา้ คณุ อบุ าลี อาจารยท์ องรตั น์ อยอู่ บุ ล
เพ่ินติติงเราจนน้�ำตาตกท้อง ล้างข้ีล้างเยี่ยว ยิ่งกว่าพ่อแม่
ความศรัทธา เรื่องเคืองในจิตเราไม่มี แม้แต่คิดก็ยังไม่คิด
คิดแล้วมันวิบัติ ท่านจะดูจิตเราตลอด จนมันแจ้งในจิตเรา
สวากขาโต สันทิฏฐิโก ธรรมที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ดีแล้ว
เห็นเอง คนอื่นบ่เห็นน�ำ เฮาเห็นปัจจุบัน รู้อดีตมันล่วงแล้ว
อนาคตยังมาไม่ถึง พ่อแม่ครูบาอาจารย์ จิตไม่เคยออกกาย
จนเปน็ อกปุ ปธรรม จิตไมห่ วนั่ ไหว ญาตปรญิ ญา รูเ้ หน็ ตาม
ความเป็นจริง (ยถา ภูตัง ญาณทัสสนัง) ด้วยญาณปัญญา
จากการภาวนา ดมู นั อยจู่ นเบ่อื หน่าย จนอสภุ ะติดตา จนไม่มี
ความยินดีในซากศพ รูปสวยๆ งามๆ ออกไป จางไป คลายไป
จิตเห็นจิต ก็อยู่ดั่งเดิมของมัน วิสุทธิมรรคเดินมาสู่ความ
บริสุทธ์ิของจิต ไม่ใช่ท�ำวันหน่ึงวันเดียว พระพุทธองค์สะสม
มาหลายภพหลายชาติ แสนกัปป์ สี่อสงไขย...

67

นตั ถิ ตัณหาสมา นที

ข้อปฏิบัติให้ออกจากทุกข์ได้ มันมีอยู่ สติเข้าไปค้นหา
สัมปชัญญะมันรู้ทัน จิตมันสิบ่แล่นออกไปปรุงทางนอก
เป็นสัมมาทิฏฐิ ปรุงมันก็ปรุงอยู่ข้างใน ตัวทางในตัวสิออก
จากความโลภ ความหลงได้ ความโกรธได้ ตวั นั้นถา้ มันเขา้ ไป
ปรุงข้างในมันบ่อยากแล่นไป จิตมนั เป็นอนตั ตา มนั พอบ่เป็น
จติ มันกบ็ พ่ อบ่อมิ่ จกั เทอื

นัตถิ ตณั หาสมา นที แม่นำ�้ มหาสมทุ รก็บ่เทยี บความ
อยากของคน ความอยากนั้นมันสุดบ่เป็น วัฏฏะ แปลว่า
หมุนเวียน กิเลส ความรักความใคร่ มันหมุนให้ท�ำกรรม
เมอื่ ท�ำกรรมดี กรรมช่วั วิบากของใจ มันได้เสวยอันน้ัน หมนุ
อยู่บ่เซา กลับไปกลับมาวัฏฏะวน ภาษาของเมืองศรีลังกา
ของอนิ เดยี พนู้ เนปาลก็ท�ำสงั คายนา วฏั ฏะแปลวา่ หมุนเวยี น
ถ้าแปลเป็นภาษาเฮา ตามเอาค�ำสอนของพระพุทธเจ้ามา
วัดเบ่ิง มันเป็นอยู่จั่งซั่น มันเกิดมันตาย มันเกิดมันตาย
ขั่นเฮาบ่ตดั ออก เหตุใหเ้ กดิ

68

พระสารบี ุตรไปเหน็ พระอัสสชิ ฟงั เทศนเ์ พ่นิ เพน่ิ เทศน์
หลาย เพนิ่ บร่ บู้ ่เข้าใจ ขอฟงั นอ้ ยๆ เย ธมั มา เหตุปพั ภวา
เตสัง เหตัง ตถาคโต ตถาคตเพิ่นสอน ธรรมท้ังหลายเกิด
จากเหตุ เมอื่ จะดบั ก็ต้องดับเหตมุ นั กอ่ น อันนี้ตัดชาติตดั ภพ
ตดั อวิชชา ตัณหา สดิ ับจัง่ ใด๋ คน้ หามัน เพน่ิ เฮ็ดจ่ังใดล๋ ะ่

มันสิอยากไปสร้างบ่ ทกุ ข์ มนั ให้ทกุ ขอ์ ยู่บเ่ ซา เทยี วเกิด
เทียวตาย บ่ข้ีคร้านเกิดตาย ก็เฮ็ดแล้ว เฮ็ดอันนี้ล่ะ ให้มัน
เข้าโสดาบนั แล้ว มนั ก็ ๗ ชาติ สตักขัตตงุ ๗ ชาติมาเกิด
มันความฮังความมี

บวชมาบค่ น้ หาเหตหุ าผล อยากใหแ้ ตค่ นยกยอ่ งสรรเสรญิ
ว่าตัวดีตัวเด่น ตัวมีเกียรติยศ ความรู้ดี อย่างความรู้น้ัน
รูเ้ หตุให้ทุกขเ์ กิด รสู้ มมุติ สมมุติอันใดก๋ ็รูไ้ ป มนั ก็ดี สมมตุ สิ จั
มนั กด็ อี ยู่ แลน่ รถถนนหนทาง หลบซา้ ยหลบขวา สมมตุ นิ ก้ี เ็ ปน็
สัจจะ ขั่นเฮาบ่เฮด็ ตามกผ็ ิดอีกล่ะ อนั น้ถี ้าเรารแู้ ล้ว

ความรกู้ บั ความจำ� มนั คนละอนั ปญั ญาความรคู้ วามฉลาด
ทหี่ าทางออกเจา้ ของ ธาตขุ นั ธอ์ นั นบี้ ไ่ ดม้ หี ยงั เหน็ พระพทุ ธเจา้
ข่นั บ่เหน็ ธรรมก็บ่เหน็ พระพทุ ธเจา้ ขนั่ เหน็ ธรรมกเ็ หน็ ตถาคต

69

จิตอยู่แต่ในธรรม เพิ่นบ่เอาโลก บ่แม่นบ่รู้ รู้แต่เพ่ินบ่ให้ไป
ยึดไปถือ ไปอุปาทาน ไปม่ันไปหมาย อันให้เฮาเห็นดีก็มีอยู่
สิไปตดิ อย่ใู นโลกอนั นีก้ ็เอาแล้ว มันเป็นมาแตผ่ ดั ใด๋ ความรกั
ความเกลยี ด ความชงั ความรกั ความใคร่ ตวั ความหลงทง้ั เบดิ้
สุขกบั ทกุ ข์ ดกี ับชั่ว ให้คนยกย่องก็ดี คือเฮามเี งนิ นอ้ ยๆ ไป
อวดเขา ตัวมีเงนิ มีทอง ไปติดสมมตุ ิอันนัน้ ล่ะ สมมุติน้ันมันก็
จริงอหี ลี ส�ำหรับผสู้ ิหนจี ากทกุ ข์ เขาบไ่ ดน้ ่นั ปนั ใด๋ เอามาทำ�
ประโยชนส์ ว่ นรวมได้

สุปฏปิ นั โน สงฆส์ าวกเพิน่ สปุ ฏิฯ ผู้เฮด็ ดที �ำดี ตรงตอ่
พระธรรมคำ� สอนเพน่ิ ญายะฯนำ� ออกจากทกุ ข์ สามจี ปิ ฏปิ นั โน
สามจี กิ รรม ทำ� ประโยชนต์ นสำ� เรจ็ แลว้ ทำ� ประโยชนใ์ หโ้ ลกกไ็ ด้
คอื ว่ามันเป็นจง่ั ซ่นั ยททิ งั จัตตาริ คบู่ คุ คล ๔ อัฏฐะ ปุริสะ
ปคุ คลา โสดาฯ สกทิ าฯ อนาคาฯ เฮาเรยี นเบงิ่ ทางใน อย่าสง่
ไปทางนอก เข้ามาค้นคว้าทางใน ให้เห็น คนเฮา ไผก็ตาม
มอี ยู่ คนวามโลภ ความโกรธ ความหลงฯ

70

สรา้ งบารมี

๑๘ กนั ยายน ๒๕๕๙

คนเฮด็ วัด นางมัลลิกา พระยาปเสนฯ มนั เป็นศนู ย์รวม
จิตใจของคน คนเฮ็ดวัด แม้นเฮาตายแล้วคนอื่นก็ยังต่อไว้
วดั วดั จติ วัดใจคนน่ันละ่

มหี มู ตี า สงบอนั นมี้ นั บท่ นั ถกู สงบความรกั สงบความชงั
ความสขุ ความทกุ ข์ สงบบ่ตนื่ อารมณ์ ดีใจเสยี ใจ สงบใจ อันน้ี
สงบหสู งบตา มนั กห็ ลบส�ำ่ นก้ี ็พอแล้ว เบงิ่ เอา คนเฮาบส่ ำ� รวม
บอ่ ดบท่ น สงั วรระวงั อนั เกา่ ละ่ ใจอยไู่ กลปานใดก๋ อ่ นเกา่ นน่ั ละ่
มนั บส่ งบกเิ ลสขน่ั บ่หดั เอา สงบความสุข ความทกุ ข์ ความดีใจ

71

เสยี ใจ จติ ใจมนั สงบจงั่ ซนั่ สงบกเิ ลสปญั ญามนั รทู้ นั อดทนเอา
สังวรระวังเอา มนั หากได้ดอก
ระบบสุมื้อนี้มันบ่คือเก่าเด้ แต่ก่อนอาจารย์สิงห์ทอง
อาจารยจ์ วน เพน่ิ เลา่ ใหฟ้ งั ยา่ งจากทา่ บอ่ ฮอดอบุ ลฯพนู้ เดนิ ไป
ค่ำ� ไสนอนหนั่ สมุ ้ือน้บี ่ได้แล้ว ค่ำ� ไสนอนหนั่ บไ่ ด้ เขาขายยาบ้า
เฮด็ จงั่ ใด๋ บค่ อื เกา่ แตก่ อ่ นมนั ซำ� บาย บา้ นเมอื งบท่ นั มศี ตั รหู ลาย
แล้วก็โบกรถ ไปไสข้นึ แตร่ ถ แตก่ อ่ นคอื ยา่ งเอา มนั บ่มถี นน
แต่กอ่ น เดี๋ยวนี้คนไปไกลๆ ถนนเขามี พัฒนา
ผมมาอยู่นี่ อาจารย์สิงห์ทอง ๒๕๑๕ ๒๕๑๖ อยู่ห่ัน
อาจารย์สิงห์ทองว่าต่อไปสิเอารถเบิ้ดสบุ ้านห่นั แลว้ มันสสิ ว่าง
เบ้ิด สิเอามาแต่ไสหลายแท้ อาจารย์จวนมีแต่วิทยุ บ่ทันมี
โทรทัศน์แต่ก่อน ในภูเขาสิเอาคนมาร้องเพลง มนั สิมาไดจ้ ง่ั ใด๋
ข่นั อาจารยบ์ ต่ กเคร่อื งบิน ๕ องค์นนั้ ผมสบาย ตดิ ต่อไว้เบ้ิด
แลว้ ครูบาอาจารย์ อาจารย์สิงหท์ องผมไปอยู่ห่นั ๔ ปี อาจาย์
หินหมากเปง้ รูจ้ กั ครบู าอาจารยห์ ลาย ผมก็หาตดิ ต่อ อาจารย์
หลา้ ปีนนั้ บอ้ ไปจ�ำพรรษา บ่ทนั เรยี นสวดมนต์ไหว้พระแล้วก็
กลบั มาหนิ หมากเปง้ คนหลายๆ เพนิ่ ไปอยเู่ มอื งเหนอื ภาคกลาง
ภาคใต้ มแี ต่คนอีสานพรรษาหลายๆ มีครบู าอาจารยอ์ บรม

72

เดี๋ยวนี้บ่ทันบวช หามื้อสึกไว้แล้ว ลูกน้องหลายที่สุด
แต่ว่าสึกกะหลาย บวชง่าย ปู่อ�่ำ สึกก็ง่าย คนกรุงเทพฯ
กรงุ ไท ลพบรุ กี ไ็ ปบวช แลว้ กะมหี ลายอยเู่ ด้ ลกู ศษิ ยเ์ พนิ่ หลาย
อยเู่ ด้ ปอู่ ำ่� แตน่ อ้ ยแกน่ ขอ้ ลอ่ คลอ่ งแคลว่ คอื หยงั นี่ เฒา่ มาแลว้
บเ่ ปน็ ตาเบง่ิ โตคอื กนั หมาเหมอนกี่ ดั บท่ นั ดอก คลอ่ งแคลว่ ไว
เฒ่ามายานเบ้ดิ ล่ะ กระดูก

ขัน่ มนั บม่ เี กดิ ผ้นู ้นั ละ่ สซิ ำ� บาย อดีตมนั เป็นมาแนวใด๋
อนาคตมันสิมากค็ ือเก่านั่นละ่ คอื ปจั จุบันนี่ล่ะ ขั่นไปบ้านเขา
กะถามหมู่รุ่นเดียวกัน ชาติก่อนมีบ่ ชาติหน้ามีบ่ เขาถาม
ฮ่วย ไผกะเกิดคือกัน ปีกลายนี่มีบ่ วันก่อนเดือนก่อนมีบ่
เขากะวา่ มี มื้ออน่ื มีบ่ ปีหน้าสมิ ีบ่ เขากะวา่ มี เฮากะคอื กันนน่ั
แลว้ มนั มที อ่ นน่ั ละ่ บดั หากเฮาบเ่ ฮด็ บส่ รา้ งอกี บฝ่ กึ จติ ฝกึ ใจไว้
มันบ่ได้มนั บ่เห็น ยามใดก๋ ะคือกัน ข่นั มนั เกดิ แล้ว ความเฒา่
ความแก่ ความตาย บไ่ ดป้ รารถนามนั กะไหลมาเอง เฮด็ จัง่ ใด๋
จิตมันสิออกมันสิรู้เท่าเอาทัน โตน่ีส�ำคัญกว่าแนวอ่ืน บ่ฝึก
บ่ซ้อม บฝ่ ึกหดั ใหม้ ันเข้าใจเร่อื งเกดิ เร่อื งดับ

73

พระพุทธเจ้าเพิ่นกะเกิดมาก็สงสัยคือกัน เกิดแล้วบ่มี
ตายบอ้ ? บม่ แี ก?่ มดื แลว้ ยงั มสี วา่ ง รอ้ นแลว้ กย็ งั มเี ยน็ มหี นาว
ปนกนั อยู่ มเี กิดแล้วบม่ ีหมอ่ งตาย มีอยหู่ นั่ ละ่ เพ่ินให้เฮด็ ให้
มันมีอนั นนั้ เพ่ินสร้างบารมเี ตม็ แล้ว มีเทวทตู ทูตของเทวดา
นมิ ิตให้เห็น อันนเ้ี ขาเรียกว่าเทวทูต ราชทตู ทตู ของพระราชา
ไปนำ� เอาข่าวสารต่างประเทศมา

ธรรมทตู ผรู้ ธู้ รรม ธรรมทตู ประกาศศาสนา หลายบา้ น
หลายเมืองหลายประเทศ คือกันสุมื้อนี้ ไปอบรมธรรมทูต
ไปอย่อู เมริกา ฝรง่ั เศสพู้น อนิ เดยี มันเปน็ ธรรมทตู เทวทูต
ทตู ของเทวดา มาเนรมติ ใหผ้ มู้ บี ารมี พระพทุ ธเจา้ เพน่ิ สรา้ งแลว้
เพิ่นไปเที่ยวอุทยาน ผู้อ่ืนบ่เห็นน�ำ ให้เห็นแต่เพิ่น เทวทูต
ให้เห็นคนแก่ ถามสารถีขับรถว่าแมนหยัง อันนี้ล่ะคนแก่
เห็นคนเจ็บ นิมิตใหเ้ ห็นแต่เพิน่ ครางโอ้ยๆ อยู่ ทสี่ ามไปเห็น
คนตาย ท่ีสี่ไปเหน็ สมณะ น่ังอยู่รม่ ไม้พิจารณาธรรมอยู่ อนั นี้
สมณะ เพนิ่ เอาปฏปิ ทานนั่ มาเฮด็ ออกบวช ผลู้ ะบาปถอนบาป
ผู้บ่มีความเศร้าความหมอง บวช เข้าไปแล้ว มีลูกมีเมีย
นางพมิ พา ราหลุ มีอยู่ ฝึกเพ่นิ จัง่ ออกได้ ๖ ปีพู้น มันเหน็

74

เพนิ่ สรา้ งบารมี มเี ทพเจา้ เทวดามานมิ ติ เปน็ ทตู บอกความจรงิ
ให้เพ่ิน

เพิ่นมาบวชแล้ว เพิ่นก็คือเฮาน่ีแล้ว สร้างบารมี คือ
เฮาธรรมดาน่ลี ะ่ แต่วา่ เพ่ินบารมแี ก่ ปญั ญาเรว็ ไอคิวเพนิ่ สูง
คือกนั น่ลี ะ่ เพนิ่ กะมกี เิ ลส ความโลภ ความหลง ความโกรธ
หลายคอื กนั ละ่ แตเ่ พน่ิ หากรจู้ กั ทางออก ปพุ เพนวิ าสานสุ ตญิ าณ
เพ่ินมญี าณเบ่ิง เฮานมี่ นั บ่มี เฮ็ดคอื กันนี่ละ่ บแ่ มน่ บ่คอื กันเด้
สาวกเพ่ินก็คือกัน มีอยู่ ความโลภ ความโกรธ ความหลง
ไผกะมีสคุ นน่นั ละ่ ขั่นเอาบเ่ อาออกมนั กะออกบไ่ ด้ มนั มีแลว้
เพิน่ บ่ส�ำคัญเปน็ ตนเป็นตัว ความโลภ ความโกรธ ความหลง
เพน่ิ สกั แตว่ า่ อารมณซ์ อื ๆ มอี ยู่ พระพทุ ธเจา้ เพน่ิ ไกลจากกเิ ลส
เพ่ินบ่ได้ไกลอยู่น�ำกันน่ัน แต่เพ่ินรู้ทัน เพ่ินบ่เอามาเป็นตน
เป็นตัว อยู่นำ� กเิ ลส ฆ่ากิเลส ไผสไิ ปฆ่ามนั ไดเ้ ปน็ นามธรรม
อยู่นำ� กันนัน่ แลว้ เพ่ินรู้ทัน เพิ่นกด็ อู ปุ าทาน ทฐิ ิ มานะ บย่ ึด
มีอยูแ่ ตเ่ พิน่ บ่เอามาใช้ เพิน่ รทู้ ัน สติเพนิ่ มนั สมควร

คอื ใบบวั กบั นำ�้ มนั เกดิ นำ้� กนั อยู่ กเิ ลสกบั ใจ เพนิ่ กค็ อื กนั
กเิ ลสกค็ ือนำ�้ นัน่ ละ่ ใจเพ่ินฝึกแล้ว คอื ใบบัวอยนู่ ำ� กัน กระเด็น

75

เข้าไป มนั กะบต่ ดิ ใบบัว น้�ำกล้งิ ไปกลงิ้ มาก็ตกออก จติ ผู้เพ่ิน
อบรมแลว้ กค็ อื กนั บดั นถี้ า้ เฮาบฝ่ กึ บล่ ะ บถ่ อน บว่ างทฐิ มิ านะ
อุปาทานตัวนั้น มันก็เอาอยู่หั่นแล้ว ส�ำคัญม่ันหมายอยู่ห่ัน
สัญญาวิปลาส หลอกลวงคนเฮาอยนู่ ั่นละ่

คือจั่งว่า เดี๋ยวนี้อวดวัตถุนิยม สังคมนิยมวัตถุ วัดใด๋
กะคือกัน หลบบ่ได้ เขามีเงิน เขาอยากเฮ็ดอยากสร้างทาง
ลาดยางเขา้ ไป บณิ ฑบาตกแ็ ปดโลเกา้ โลสบิ โลพนู้ มรี ถกซ็ อ้ื มา
บิณฑบาต พระน้อยเณรหลายก็บ่ได้ บัดนี้ไปเฮ็ดไปสร้าง
วัตถุ เจดยี ์ ศาลาใหญ่ โอ้ย ไปเห็นบอ่ นใด๋ ๒ เซน ๓ เซน
บ่หลดุ ไปแลว้ คนไปหลายกะบอ่ ั่ง

ความยุ่งยากมันมาจากความหลากความหลาย ขั่นมี
อนั ใดห๋ ลายแลว้ ยาก

เบง่ิ ธรรมวนิ ยั ปยิ โต ชายเต โสโก ความรกั ความฮกั เกดิ
ความโศก พลดั พรากจากกนั ปยิ โต ชายเต โสโก ภยั อนั ตราย
สิฆา่ สิตีกนั วัว ควาย หมู หมา ก็เพราะความรักห่ันละ่

76

สมมุติกับวมิ ตุ ติ

๒๓ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ภาษาเดียวกันกับเฮาน่ันล่ะ สมมุติกับวิมุตติอยู่น�ำกัน
ข่ันบ่เห็นสมมุติกะบ่ท้ิง ค�ำว่าวิมุตติจะรู้จากสมมุติ คือกัน
กับข้าวเปลอื กกบั ขา้ ว หมามันนอนกนิ ข้าวเปลอื กอยู่ มนั สกิ ิน
บเ่ ปน็ มันเอาสมมุติออกบ่ได้ สเี ปลอื กมนั ออกแลว้ เอาสมมตุ ิ
ออกแล้วยังกนิ บ่เปน็ เดบ้ ัดน้ี ไผก็ตาม

77

พระพุทธเจ้าสร้างบารมีมา ข่ันบ่เอาความเพิ่นไปบ่ได้
ดอก ความหลงปดิ สำ� พอเกดิ มาหลงหลายๆ ขน่ั บม่ าเหน็ ครบู า
อาจารย์ สบื มาแลว้ โอย้ ตาย ตายแลว้ ปานน้ี ดอื้ โพด

เกิดมาบ่ย้านผี เฮาบ่ย้านผีนะ เกิดมา ไปบักยางไม้
ขอ่ ย ดอนนม้ี นั เขด็ หมไู่ ปน�ำ ปเู่ อย้ ขอยางไมเ้ ฮด็ ตงั แหนเ่ ดอ้
ไปผู้เดยี วกะได้ ด้อื หลาย เจ้าคุณถม มาอยนู่ ครสวรรค์ บย่ า้ น
ผีป่าชา้ แต่น้อย ไปเผาผี เผาอยู่หัน่ ละ่ เด๋ียวน้ีบวชแล้ว มาอยู่
วดั พทุ ธ นครสวรรค์ เพิ่นกะไปเรียนจบ ๕-๖ ประโยค ค่อย
เข้าปา่ พอครจู ารยพ์ รหมไปเหน็ หลวงปู่อ�่ำ อยู่ ๘ ปี เพนิ่ ตาดี
คนเฮาอย่าไปเข้าใจว่าโตรู้ดีเห็นดี วิเศษวิโส ขั่นบ่ถูกค�ำสอน
พระพุทธเจา้ ไผกต็ าม มันจัง่ ยอมรับ บัดน้พี ระสงฆเ์ ปน็ จัง่ ใด๋
บัดน้ี เบ้ดิ ครูบาอาจารย์ เบิด้ อาจารยม์ ั่น อาจารย์เสาร์ เจ้าคุณ
อบุ าลฯี จง่ั มาฟน้ื ขน้ึ ยคุ นอี้ าจารยท์ องรตั น์ หลวงปชู่ า หมนู่ ลี่ ะ่

ขน้ั ตน ขนั้ กลาง กจิ วตั ร ขอ้ วตั ร ทรมานกเิ ลสมนั เมด้ิ แลว้

เอาแต่กิเลสเป็นใหญ่ กิเลสขั่นบ่สืบคือความหลง
ความโกรธ ตวั หยาบมนั ตวั ละเอยี ดมนั ทฐิ มิ านะ อวชิ ชา ตณั หา
อุปาทาน มันหลายไลไ่ ป คำ� สอนของพระพุทธเจ้า ของเฮาคอื

78

อันเดียวกันน่ันแล้ว สรุปแล้ว ภาษาสมมุติใส่กันซือๆ ดอก
กินข้าว พระราชาเรียกว่าเสวย พระกะว่าฉัน คนละว่า
รบั ประทาน กนิ คอื กนั นน่ั แลว้ ภาษาเจก็ เจย๊ี ะปง่ึ อนั เกา่ นน่ั แลว้
เขมรกะว่าสิบาย สมมุติ เรียนสมมุติจบบ่เป็น สมมุติซือๆ
วนั อาทติ ย์ วันจันทร์ วันอังคาร มืดแลว้ กะแจ้ง แจง้ แล้วกะมดื
สมมุติไปมา ข่ันบ่สมมิติ ความหมายบ่มี คนกะสมมุติกัน
หมดแลว้ สมมตุ บิ ม่ ปี ระโยชนก์ ะโอย้ หลายโพด อยา่ ไปหลงมนั
เงนิ ใบร้อย ใบพัน ใบหมืน่ กห็ ลงกันเดียวนี้ คือดาบสองคม
อุปาทานหลายก็ทกุ ขห์ ลาย

คนมาเกิดในโลกบ่มีผู้มามือเปล่าจักคนดอก ความดี
ความชั่วติดตนมาหลายภพหลายชาติ ผู้รับโอวาทจากครูบา
อาจารยจ์ งั ครจู ารย์มน่ั ครจู ารยบ์ า้ นตาด ผูเ้ พิ่นเบาบาง เบ้ิด
กเิ ลสแล้ว

หลวงป่โู ย ฐิตธัมโม ว่า วฏั ฏะ คำ� เดียว
คือกเิ ลสที่เข้าไปหมุนเวียน ในหวั ใจไผมัน
ที่ท�ำดี ท�ำช่วั มันเหน็ ในจติ

79

80

สขุ กับทกุ ข์

๑๐ กนั ยายน ๒๕๖๐

วชิ าความรู้ ข่ันบค่ ู่กบั ศาสนามันฟุ้งซา่ น จติ เป็นวิปลาส
วิจิกิจฉามันบ่ดับดอก คนนั้นเขามีความส�ำรวมระวัง เขาอด
เขาทนอยู่ ความโกรธ ความหลงกด็ ี คนเฮา ขน่ั เอาความโลภ
ความหลงออกจากใจแลว้ อนั นนั้ ละ่ ความสขุ เปน็ อนจิ จงั ทกุ ขงั
อนตั ตา แลว้ ปญั ญญาเกดิ อนั นคี้ อื ศลี สมาธิ ปญั ญา มรรค ๘
มันรวมลงมาห่ัน บดั นขี้ ัน่ เฮาไปถกู แลว้ เปน็ สัมมาทิฏฐิ เห็น
ถูกแล้ว คิดแนวนี้ใจมันส�ำบาย คิดสรา้ งวดั สรา้ งวา สรา้ งบญุ
สรา้ งศนู ยร์ วมจติ ใจคนมาทำ� ความดี เงนิ ทองหมนู่ ่ี ขนั่ ไปใหญ้ าติ
ใหม้ ิตรมันสทิ กุ ข์ ข่อยเห็นเขาเฮ็ดพอแฮง ขั่นเอามาในศาสนา
บ่เป็นหยัง เงินสุดที่นั่งเขาระวังท่ีสุด พระตกนรก อาจารย์
สรวงเล่า งูเทา่ ล�ำตาล นำ� น้ำ� แตจ่ ีวรบ่ได้ตกน�้ำเด้ เพน่ิ เวา้ เปน็
ตาฟัง เพ่ินไปเห็นมานี่ล่ะ แต่คนบ่เชื่อมันเรียนวิทยาศาสตร์
วิทยาศาสตร์มันคือกลางวันนี่ สิ่งลึกลับมหัศจรรย์มันคือ
กลางคืน ในใจคน คนมองบ่เหน็ ซอื ๆ พวกสนิ วิญญาณ

81

พวกคนจีนทางกรุงเทพฯรู้จักเบิ้ดว่าแต่บอกชื่อของ
วิญญาณของผู้น้ัน เขาบ่รู้จักคนเขาเว้าน�ำได้เบิ้ด แต่ก่อนคุ
สงั ฆทาน สง่ เครอ่ื งไปถวาย ไปใหฮ้ อด วา่ แมน่ บฮ่ อด บดั ฮอดเบดิ้
เป็นตาเอาอยู่เด้ วิญญาณตัวนั้น ว่าแต่ซ้ือแนวชื่อ เขาถาม
รจู้ กั เบด้ิ คสุ งั ฆทานไดเ้ บิ้ด กางเกงก็ดี ลูกเขารถตำ� ตาย รูจ้ กั
ผนู้ นั้ ๆ ผ้สู ่งวิญญาณ เป็นตางดึ คล้ายกันกบั คอมพิวเตอร์เฮา
กดกันสุมื้อน่ีล่ะ ข้อมูลมีแล้วเขารู้จักเบ้ิด งึดสิตายอยู่เดี๋ยวน้ี
ท�ำบาปท�ำบุญ ท�ำไผมันเด้ บ่ไดท้ ำ� ให้คนอืน่ เด้ ทำ� บญุ ท�ำทาน
ใหข้ า้ วใหน้ ำ้� คอื กนั ไปอยพู่ นู้ ไปกนิ ฮอ้ นๆ อยกู่ ม็ ี เพน่ิ ละ่ อว้ นมา
วาซนั่ เป็นคนอดขา้ วตัง้ ๓๐ กวา่ ม้อื ไปเห็นพ่ีหญงิ คุณสงวน
หนองววั ซอ ไปแต่งงานอยู่สรุ ินทร์ ปีนั้น แต่งงานแล้ว ฆ่าหมู
ข้ึนเขียง คนจีน เซาสาพ่ีมันเป็นบาปกรรม คุณสงวน โอ้ย
บม่ อี าชพี ทางอน่ื ลกู ออกมาทางนเี้ ปน็ คนทางนเี้ ปน็ หมู เซาเลย

ไปเห็นเขาคนตีไก่ ดูดกินฮอดเลือดในหัวไก่ เข้าน�้ำไก่
บัดสิตายเจด็ แปดมอื้ จง่ั ตาย ยกมือเจ้าของเกี่ยวดึง ฮ้องโอกๆ
คือไก่น่ี เจ็ดแปดมือ้ จังตาย แสดงใหค้ นเบ่งิ ปากบไ่ ด้

82

กรรมน้ขี น่ั ทำ� ทางกาย ทางวาจา ใจ ทางท่ที ำ� กรรม กาย
วาจา มันกะใจละ่ มันส่งั มนั ออกมาจากใจ ใจผู้สงั่ มันเฮ็ดจงั่ ใด๋
บัดนี้ มันระวังใจ บ่อดบ่ทน บ่สังวรระวังส�ำรวม มันอยาก
คดิ อนั ใด๋ เฮ็ดไปๆ คนทำ� บุญท�ำทาน คารวะกัน ส่งิ ใดค๋ วรละ
ควรถอนให้อภัยกนั ยามเข้าพรรษา ชยั ภมู คิ นมาหลาย

บน้ั ปลายชวี ติ แลว้ กะบจ่ กั ไปวดั หลวงปอู่ ำ�่ มอ้ื นนั้ กระดกู
ทับเส้น ขั่นบ่ได้หมอนิพนธ์เอาไปปัวข่อยตายแล้ว...ขั่นบ่ไป
บเ่ ซาดอก

ดนิ น�ำ้ ไฟ ลม ธาตุเฮาน้ี ธาตลุ มขอ่ ยแฮง ดนั ข้ึนซ่อื ๆ
ขอ่ ยนง่ั เบิง่ ธาตุลมไปดัน หมู นั ดับ แนวนี้ มันกนิ ข้าวมอ้ื เดียว
มนั เบา ดูกทบั เสน้ เฮานง่ั หลาย ไปน่ังให้มันเกิน ดีนะไปน�ำรถ
เปลีย่ นรถใหม่ รถบม่ แี หนบ ไปเบดิ้ มือ้ กะบป่ วดแอว หอู ยากมี
เสยี งอยู่ เสยี งมันกะบ่มีโตนฟบุ้ ไป ขายรถเกา่ เอารถอันนี้มา
ขนึ้ BMW คนนงึ ทงิ้ ไวไ้ ปบณิ ฑบาต รถยโุ รป คดึ อยากเอามาไว้
วัดไปเฮด็ ตะล่าง

มันเฒ่า คนหนุ่มเขาห่วงหน้า คนชราห่วงคนทางหลัง
ตอ้ งตัดออกเบิด้ อารมณ์ ญาติมติ ร

83

โลกอันน้ีข่ันเบิ่งบ่คัก สุขกับทุกข์ ดีใจกับเสียใจ
มที อ่ นน่ั แหละ ในโลกอนั นี้ ขนั่ เอาตวั นีอ้ อกได้ มันสริ ้จู ักธาตุ
เจา้ ของ มันมีดิน นำ้� ไฟ ลม คนนี้ เพศหญงิ เพศชาย บัดนี้
ความรกั ความเกลยี ด ความชงั ความโกรธ ความหลง ความดใี จ
เสยี ใจ ความสุข ความทุกข์ มนั เอาออกบ่ได้ มันคาอยู่ พระ
มาบวชหากบ่เห็นซุมน้ีกะบ่มีความหมาย ได้แต่สวดมนต์
ไหว้พระ ความหมายตัวนน้ั จะหมายถงึ อิหยังบ่เขา้ ใจ

อาจารยค์ �ำผิว อยไู่ ชยวาน ขอ่ ยไปเย่ียมเทยี นึง ข่อยเอา
ผา้ ไม้ผ้าไตรไปถวาย ทนายหลักสมี่ าขับรถใหข้ ่อย มันบ่มีคน
ขับรถ เขาสิมาจักสองม้ือสามมือ้ คุณไก่ ข่อยสิไปเบิง่ เขาตาย
คนเฒ่าไปห่ันบ่ได้ วัดแคบ ข่ันว่ากว้างกะสิส่�ำนี้ล่ะ สิบ่ปาน
มแี ตพ่ ระพทุ ธรปู ในเดน่ิ วดั เพนิ่ ศาลาเพน่ิ คนสอิ อกจากบา้ นตาด
ไปอบรมยามแลง แต่คราวครจู ารย์พรหม ไปอยู่ห่นั ๘ ปี

คนขน่ั บ่ปฏิบตั ิ ไปบไ่ หวดอก ข่อยเบ่ิงแลว้ ต�ำราต่างๆ
ใสศ่ าสนา เกจิอาจารย์มาแตง่ ตำ� ราดอี ยขู่ ั่นไหวพรบิ สติสมอง
เฮาบม่ ี ต�ำราบม่ ีความหมาย เบ่ิงคกั อยูเ่ ด้ ตำ� รามันคือกระจก
ใสๆ เบ่ิงหน้าไผกะเห็น ข่ันตาเฮาบอดกะบ่มี ความหมาย

84

ต�ำราน้ัน ให้เบิ่งคัก เฮาสิดูต�ำรับต�ำรา ประวัติต่างๆ ให้ใช้
หัวคิดพิจารณา ให้เบิ่งคักๆ บ่อนมันผิดส่วนหลายอยู่สุมื้อน้ี
เกจอิ าจารยแ์ ต่ง ข่อยเบิง่ อยตู่ ำ� รามอื้ ใด๋ว่างๆ มันผดิ หลายอยู่
บ่มีความหมายในต�ำราเลยหากบ่ปฏิบัติ ปฏิบัติมันติดมันคา
บอ่ นใด๋ ไปละไปถอน ใหม้ ันเข้าใจๆ ไปไดค้ นเฮา สุข ทุกข์
เป็นสมั ผสั ทางหู ทางตา ดีใจ เสยี ใจ ข่ันเอาซุมนน่ั ออกบ่ได้
บ่มีความหมาย ข่ันเอาซุมน้ีออกได้ มันเห็นหยัง ความรู้ติด
ตำ� รา ประสบการณน์ ไี้ ปยาก เจา้ คณุ อรยิ ะฯ จบเปรยี ญ ๙ วา่
สิไปเรียนบาลี ขอ่ ยบ่ได้ มหาเข้มเมืองจนั ทไ์ ด้ ๓ ประโยค

คนมนั คดิ หลายโพด ไปแตก่ อ่ น บดั นเ้ี ฒา่ มาจงั มาเหน็ โทษ
ตดิ ตำ� รบั ตำ� รา มนั บเ่ กดิ ในใจฌอามันบ่มีความหมาย รู้อนั ใด๋
ก็ตามมันบ่ละบ่ถอน ธาตุ ๔ ขันธ์ ๕ น้ีอาจารย์สอนคนดี
ทส่ี ดุ สงิ่ ท่ีผดิ มากอ่ นล่ะ อาจารยส์ อนคนมันจ�ำได้ดี ผดั มาแลว้
คำ� นวณไว้ บดั นจี้ ติ มนั สสู้ มสมมตุ ิ สมมตุ กิ บั วมิ ตุ ตมิ นั อยนู่ ำ� กนั
ขน่ั บห่ ลดุ จากสมมตุ ิ วมิ ตุ ตบิ ข่ นึ้ เดใ้ จไผมนั สมมตุ เิ บด้ิ แตล่ ะอนั
จติ เจตสิก รูป นพิ พาน กส็ มมตุ ิ ขั่นมันเกิดในใจแลว้ มันสิรจู้ ัก
รูจ้ ักเปน็ สันทฏิ ฐิโก ใจผู้นนั้ เห็นเองของไผของมัน ขันมันบ่เบ่อื
บ่คลายความกำ� หนัดยนิ ดี ความรักความใคร่

85

คนไปเสวยผลบุญอยู่พู้น บ่ได้สร้างบารมี มีมนุษยโลก
พระพุทธเจ้าเพน่ิ มาตรัสรู้ ข่ันบ่มพี ระพุทธเจา้ เฮาบเ่ ห็นชวี ิต
ของเฮา ความหมายเกิดมาเพือ่ อิหยัง คิดไปเบ้ิด เหน็ โทษเขา
ไปตึกแหตึกปลานาในหนองน�้ำ ไปถูกงูเห่างูจงอาง เข้าใจว่า
ปลาไหลปลาหยงั อมุ้ ขนึ้ มา เหลยี วเหน็ เปน็ งแู ลว้ อยา่ งวางนะๆ
มนั กว็ างเองดอกใจ มันเหน็ โทษของชวี ิต บัดนีส้ ิ่งใดมนั สเิ ปน็
ของเจา้ ของ เฮ็ดเผ่ือเจ้าของทง้ั หมด เฮ็ดบาปเฮ็ดบญุ บัดนี้ใจ
เฮามันสบิ ่ฟุ้งซ่าน บ่สงสยั อนั ใด๋ เชือ่ มั่นศรัทธา บุญกศุ ลเปน็
ของเราผทู้ ำ� ผ้เู ฮด็ ความดคี วามชัว่ มันให้ผลน่นั เอง

อยหู่ น่ั ๔ ปี ๕ ปเี ฮด็ ศาลายโุ รป บแ่ มน่ ประเทศไทย ไทย
เฮด็ ทรงไทย เขยี นแปลนมหาวทิ ยาลยั ขอนแกน่ คนนครสวรรค์
แปลนหนึ่ง สระบุรี หนองแค แปลนหนึ่ง มาประยุกต์เอา
เขาอยากหวงกุฏิ คนเข้าได้อยู่เด้ เขาเฮ็ดพื้นดี เขาอยากมา
ตดิ พดั ลมทางเทงิ ขอ่ ยละหา้ มเขา เอามาต้งั หน่ั มันมแี ต่พวก
ต�ำรวจสูงๆ ข้าราชการ หมอมาหา อย่าเอาเกียรติเอายศมา
พวกนอกเครอ่ื งแบบกะมี มานอนนล้ี งั เทอื มาหยอกกนั ใหข้ อ่ ย
เหน็ อยู่ เขากะบถ่ อื สเิ อาเกยี รตเิ อายศมา ทง้ิ ไวท้ างบา้ นพนู้ ละ่
เขากะร้จู กั ข่อย เวา้ อยู่ เขามาฟังเทศน์ฟงั ธรรม ทางกรุงเทพฯ

86

เขามารักษาข่อย คนมาหาขายสิ่งขายของกะบ่แม่นคนงาน
เขาไปนอนทางนอกเบ้ิด ผู้หญิงกะดี เช่าบ้าน คนมาขายส่ิง
ขายของบใ่ หพ้ กั พระเณรนกิ าย

บาป บญุ นรก สวรรค์ มีคือเก่าอยู่ แต่อนั ใด๋มันเหลอื
วิสัยแล้ว มันบ่อยู่ เฮาเฮ็ดโลด ข่ันอันใด๋มันเป็นประโยชน์
ส่วนรวม เฮ็ดวัดมันบ่แมนของผู้ใด๋ ศูนย์รวมจิตใจคนมา
ทำ� ความดี

87

พรจากหลวงปู่

หลวงปยู่ งยทุ ธ ฐิตธัมโม (หลวงป่โู ย)
พิมพค์ รัง้ ท่ี ๑ : ตุลาคม ๒๕๖๔
จ�ำนวนพิมพ ์ : ๑,๐๐๐ เลม่
ผู้จดั พิมพ์ : คุณพทั ธนันท์ โรจนวิภาต และครอบครวั
ขอบคณุ ขอ้ มลู : คณุ กฤษณะ หมอกใส คณุ วะสันต์ ค�ำอไุ ร
www.kaentong.com
หากข้อมูลในหนงั สือผดิ พลาดคลาดเคล่อื น
คณะผจู้ ัดทำ� กราบขมาต่อองค์หลวงปู่ และ
ขอนอ้ มรบั ไปปรับปรุงแก้ไขในล�ำดับต่อไป

พมิ พ์แจกเป็นธรรมทาน
ห้ามจ�ำหนา่ ย

พมิ พท์ ี่ บริษัท ศิลปส์ ยามบรรจุภัณฑแ์ ละการพมิ พ์ จำ� กดั
โทร. ๐-๒๔๔๔-๓๓๕๑-๒ โทรสาร ๐-๒๔๔๔-๐๐๗๘
e-mail: [email protected]