อักษรจีน

ความเป็นมาของตัวอักษรจีน

ตัวอักษรจีนเริ่มกลายเป็นตัวอักษรที่มีระบบในสมัยราชวงศ์ซาง ศตวรรษที่
14 ก่อนคริสต์กาล นักโบราณคดีได้พิสูจน์ว่า ระยะต้นของราชวงศ์ชาง
อารยธรรมจีนได้ พัฒนาไปถึงระดับที่ค่อนข้างสูงแล้ว ลักษณะพิเศษที่
สำคัญประการหนึ่งก็คือ การปรากฏตัวอักษรเจี่ยกู่เหวิน ซึ่งเจี่ยกู่เหวินเป็น
อักษรที่เก่าแก่ที่สุด

ปัจจุบัน นักโบราณคดีได้ขุดพบกระดองหรือกระดูกทั้งหมดกว่า1แสน6หมื่น
ชิ้น ในจำนวนนั้น มีบางชิ้นยังมีความสมบูรณ์อยู่ บางชิ้นก็เป็นเพียงชิ้นส่วน
ที่ไม่ได้ บันทึกตัวอักษร ใดๆ ตามสถิติ ตัวอักษรชนิดต่างๆ บนกระดองและ
กระดูกเหล่านี้มีถึงสิ่ พันกว่าตัว อย่างไรก็ตาม เมื่อศึกษาตัวอักษร พันกว่าตัว
นี้ เราก็สามารถเข้าใจ สภาพการณ์เกี่ยวกับด้านต่างๆของราชวงศ์ซาง เช่น
ทางด้านการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม เป็นต้น ตัวอักษรเจียเหวินเป็นตัว
อักษรที่ค่อนข้างสมบูรณ์และมีระบบ ของตนเอง ซึ่งได้ปูพื้นฐานให้การ
พัฒนาตัวอักษรจีนในเวลาต่อมา ต่อจากนั้น ตัวอักษรจีนก็ ได้ผ่านการ
เปลี่ยนแปลงเป็นหลายรูปแบบ

วิวัฒนาการตัวอักษรจีน


อักษรเจี่ยกู่เหวิน

วิวัฒนาการอักษรจีนเริ่มต้นที่ “ อักษรเจี่ยกู่เหวิน” เป็นตัวอักษร
โบราณชนิดหนึ่งที่แกะสลักบนกระดองเต่าและกระดูกสัตว์ ใน
สมัยราชวงศ์ซาง กษัตริย์ต้องทำพิธีเสี่ยงทายก่อนจะทรงทำพระ
ราชภารกิจใดๆ กระดองเต่าและกระดูกสัตว์ก็คืออุปกรณ์การ
เสี่ยงทายในสมัยนั้นลักษณะของอักษรเจี่ยกู่เหวิน จะเป็นอักษร
ภาพเนื่องจากส่วนใหญ่การจารึกอักษรส่วนใหญ่ในสมัยโบราณ
ของจีน เป็นวิวัฒนาการมาจากรูปภาพ

อักษรจินเหวินหรืออักษรโลหะ อักษรต้าจ้วน

เป็นอักษรที่ใช้ในสมัยซางต่อเนื่องถึงราชวงศ์โจว มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า
“จงยิ่งเหวิน” หมายถึง อักษรที่หลอมลงบนภาชนะทองเหลืองหรือสำริด มี อักษรต้าจ้วนมีลักษณะคล้ายอักษรภาพ
ลักษณะพิเศษคือมีลายเส้นที่หนาหนักร่องลายเส้นราบเรียบที่ได้จากการ ลักษณะเส้นจะใหญ่ หรือหนากว่าอักษรเจีย
หลอมไม่ใช่การสลักลงบนเนื้อโลหะอักษรโลหะในสมัยหลังรัชสมัยเฉิงหวัง เหวิน พบชื่อเรียกแตกต่างกันตามยุคสมัย
และจังหวังแห่งราชวงศ์โจวจะมีความสง่างามสะท้อนภาพลักษณ์ที่สุขุมเยือก ในสมัยราชวงศ์โจวผู้ประดิษฐ์ชื่อว่า โจ้ว ดัง
เย็นเนื้อหาที่บันทึกด้วยอักษรโลหะ โดยมากเป็นคำสั่งการของชนชั้นผู้นำ นั้นอักษรชนิดนี้จึงเรียกว่า อักษรโจ้ว

พิธีการบูชาบรรพบุรุษบันทึกการทำสงคราม เป็นต้น

อักษรเสี่ยวจ้วนอักษรจ้วนเล็ก
หลังฉินฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ได้มีการรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง
เดียวกัน อักษรจีนก็เป็นหนึ่งในนโยบายที่สำคัญยิ่ง ในยุคนั้นจึง
ทำการปฏิรูประบบอักษรครั้งใหญ่ โดยการสร้าง มาตรฐานรูปแบบ
ตัวอัการหนึ่งเดียวกันทั่วประเทศ ได้มีการคิดค้น ตัวอักษรขึ้นมา
เพื่อให้เกิดน่าใช้กันอย่างแพร่หลายและเป็นหนึ่ง เดียวกัน เรียก
ว่า "อักษรเสี่ยวจ้วนหรืออักษรจ้วนเล็ก" ซึ่งเรียกได้ว่า เป็นครั้ง
แรกของอักษรจีนที่ใช้เหมือนกันทั่วประเทศจีน อักษรเสี่ยวจ้วน
พัฒนามาจาก อักษรต้าจ้านและจินเหวิน ในสมัยนั้นเรียกอักษร
เสี่ยวจ้วนว่า "ฉินจ้วน" ภายหลังต่อมาจึงเรียกเสี่ยวจ้วน

อักษรลี่ซู อักษรข่ายซู

คืออักษรจ้วนเล็กที่มีการลดขั้นตอนการเขียนลำดับขีดให้น้อย อักษรข่ายซูหรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าอักษรจริงเป็นอักษร
ลงซึ่งขณะที่ยุคสมัยฉินประกาศใช้อักษรวนเล็กอย่างเป็น จีนรูปแบบมาตรฐานใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน
อักษรข่ายซูเป็นเส้นสัญลักษณ์ที่ประกอบกันขึ้นภายใต้
ทางการพร้อมกันนั้นก็ปรากฏว่ามีการใช้อักษรลี่ซูควบคู่กันไป กรอบสี่เหลี่ยมหลุดพ้นจากรูปแบบอักษรภาพของตัว
อักษรลี่ซูเป็นอักษรที่ใช้เขียนบนวัสดุที่ทำจากไม้หรือไม้ไผ่ใน อักขระยุคโบราณอย่างสิ้นเชิงอักษรข่ายซูมีต้นกำเนิดใน
สมัยราชวงศ์ฮั่นพบว่าอักษรเสี่ยวจ้วนมีความซับซ้อนยากใน ยุคปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อถึงยุคถังจึงก้าวสู่ยุค
การเขียนจึงดัดแปลงเป็นอักษรฮั่นลี่มีลักษณะเริ่มเป็นอักษร ทองของอักษรข่ายซูอย่างแท้จริง จวบจนปัจจุบันอักษร

สี่เหลี่ยมมีเส้นขีดเขียนที่สวยงามและได้มีอีกชื่อหนึ่งเรียกว่า ข่ายซูยังเป็นอักษรมาตรฐานของจีน
อักษรฮั่นลี่

อักษรเฉ่าซู อักษรสิงซู

เป็นรูปแบบตัวอักษรที่อยู่กึ่งกลาง ระหว่าง
อักษรเฉ่าซู เกิดจากการนำเอาลายเส้นที่มีแต่เดิมมาย่นย่อเหลือ อักษรข่ายซูและอักษรเฉ่าซูเกิดจากการเขียน

เพียงขีดเส้น เดียว โดยฉีกออกจากรูปแบบอันจำเจของกรอบ อักษรตัวบรรจงที่เขียนอย่างหวัด หรืออักษร

สี่เหลี่ยมในอักษรจีน หลุดพ้นจาก ข้อจำกัดของขั้นตอนวิธีการ ตัวหวัดที่เขียน อย่างบรรจง เป็นตัวอักษรกึ่ง
ขีดเขียนอักษรในแบบมาตรฐานตัวคัดหรือข่ายชู ในขณะที่ ตัวหวัดและกึ่งบรรจง อักษรสิงซูกำเนิดขึ้นใน
ราวปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกรวบรวมเอา
อักษรข่ายซูอาจประกอบขึ้นจากลายเส้นสิบกว่าสายแต่อักษรเฉ่า ปมเด่นของอักษรข่ายซูและเฉ่าซูเข้าด้วยกัน
เพียงใช้ 2 - 3 ขีดก็สามารถประกอบเป็นสัญลักษณ์เช่น

เดียวกันได้

เส้น
ขีด
ใน
ภา
ษา
จีน ตารางเส้นขีดพื้นฐานในอักษรจีน

หลักการเขียนอักษรจีน

三1.บนลงล่าง ตัวอย่างเช่น sān แปลว่า สาม

十2.ขีดขวางแล้วค่อยขีดตั้ง ตัวอย่างเช่น shí แปลว่า สิบ
水3.ตรงกลางก่อนแล้วซ้ายขวา ตัวอย่างเช่น shuǐ

แปลว่า น้ำ

回4.ตีกรอบนอกเขียนข้างในแล้วค่อยปิด ตัวอย่างเช่น
huí แปลว่า กลับ

文5.ป้ายซ้ายก่อนแล้วค่อยป้ายขวา ตัวอย่างเช่น wén แปลว่า อักษร
任6.ซ้ายก่อนแล้วค่อยขวา ตัวอย่างเช่น rèn แปลว่า แต่งตั้ง/ ดำรงตำแหน่ง
问7.ด้านนอกก่อนค่อยด้านใน ตัวอย่างเช่น wèn แปลว่า ถาม

ฐิติพร อินทร์คล้าย ม.6/15 เลขที่ 38