คะน ิ้ ง เด ็ กÿาวท ี่ เต ิ บโตมาย ั งครอบคร ั วท ี่ เเÿนร ํ่ ารวย มีพร อมท ุ กอย าง พ อเเม ท ี่ ตามอกตามใจ นานเเล วนานเล าจนคะน ิ้ งกลายเป นเด ็ ก ท ี่ เอาเเต ใจ
ไม เอา! ไม ก ิ น!
คะน ิ้ ง เราขอย ื มÿี Āน อยได ไĀม เธอม ี อะไรมาเเลก ถ าไม ม ี ก ็ไม ใĀ ย ื ม !!
ถ าอยากได อะไรก ็ ต องม ี ของมาเเลกÿิ จะได เท าเท ี ยม เจ ็ บน ิ ดเด ี ยว จะใĀ ขอโทþ ท ํ าไม ม ี ม ื อก ็ ท ํ าเองÿิ! นานเเล วนานเล าเพ ื่ อน ๆ ก ็ เร ิ่ มออกĀ างจากคะน ิ้ ง เพราะน ิÿ ั ยท ี่ เอาเเต ใจ เเละไม ม ี น ํ้ าใจ
อยูมาü ั นĀน ึ่ ง คะน ิ้ งได ไปท ั ýนýึ กþาท ี่โรงเร ี ยน คะน ิ้ งท ี่ ม ั üเเต เพล ิ ดเพล ิ นก ั บการถ ายร ู ป จนไม รูü าเพ ื่ อน ๆ ได เด ิ นน ํ าไปก อนเเล ü
คะน ิ้ งได ย ิ นเÿี ยงบางอย างบนต นไม ก อนÿิ่ งน ั้ นจะกระโดดลงมา พร อมเเย งโทรý ั พ ออกไปจากม ื อของเธอ เอาของของฉ ั นค ื นมานะ เธอĀลงทาง
ถ ึ งฉ ั นจะĀลงทางย ั งไงพüก เขาก ็ ต องตามĀาฉ ั น ก อนท ี่ จะขอคüามช üยเĀล ื อจากคนอ ื่ น เธอเคยใĀ คüามช üยเĀล ื อเขาบ างไĀม
เเล üพอม ี ทางออกไĀมล ะ! ตามข ามา
เขาท ั ง ้ สองได เด ิ นไปส ั กพ ั กก ็ได เห ็ นราชสี ต ั วใหญ ท ่ ี นอนขวางทางเด ิ นจนท ํ าให พวกเขาต องหย ุ ดชะง ั กไป พüกเขาท ั้ งÿองได เด ิ นไปÿ ั กพ ั กก ็ได เĀ ็ นÿิ งโตต ั üใĀญ ท ี่ นอนขüาง ทางเด ิ นจ ึ งค อย ๆ ĀลบĀน ี ท ํ าย ั งไงด ี! ม ั นต ื่ นเเล ü
เขาท ั ง ้ สองได เด ิ นไปส ั กพ ั กก ็ได เห ็ นราชสี ต ั วใหญ ท ่ ี นอนขวางทางเด ิ นจนท ํ าให พวกเขาต องหย ุ ดชะง ั กไป พวกเขาขาท ั้ งÿองได เด ิ นไปÿ ั กพ ั กก ็ได เĀ ็ นราชÿี ต ั วใĀญ ท ี่ นอน ขวางทางเด ิ นจ ึ งค อย ๆ ĀลบĀน ี เจ าเĀย ี ยบĀางของข า ก ็ เจ ามานอนขวางทางเอง
เขาท ั ง ้ สองได เด ิ นไปส ั กพ ั กก ็ได เห ็ นราชสี ต ั วใหญ ท ่ ี นอนขวางทางเด ิ นจนท ํ าให พวกเขาต องหย ุ ดชะง ั กไป ÿิ งโตได ย ิ นเช นน ั้ นจ ึ งโกรธมาก ÿิ่ งท ี่ÿ ํ าค ั ญค ื อเจ าท ํ าใĀ คน อ ื่ นบาดเจ ็ บ Ā ะ?!
พ ี่ จ อขอÿอน บางท ี เราอาจจะเคยท ํ าใĀ ใครบาดเจ ็ บไม ว าจะทางกาย Āร ื อทางใจ ต ั้ งใจĀร ื อไม ได ต ั้ งใจ เเต ÿิ่ งท ี่ÿ ํ าค ั ญค ื อการ ท ี่ เราเเÿดงออกไปว าเราÿ ํ าน ึ กผ ิ ดจร ิ ง
ข าก ็ ขอโทþท ี่ ขวางทางพวกเจ า ข าก ็ เเค เผลอĀล ั บไป ถ าง ั้ นเราก ็ ต องขอโทþด วยเราเเค ไม อยากท ํ าค ุ ณต ื่ น
Ā ิ วĀรอเจ าĀม ี
อ ะนี่ ขนมป งกิ นประทั ง ความĀิ วไปก อนนะ เเต เราไม มี อะไรเลยนะ
ไม เป นไรค ะ บางท ี การใĀ ก ็ไม จ ํ าเป นต องม ีÿิ่ งของตอบ เเทนก ็ได ใĀ ด วยใจก ็ได
คนเราม ั นก ็ ต องเปล ี่ ยนน ิÿ ั ยก ั นบ าง เจ าเป นเด ็ กด ี กว าตอนเเรกนะ
จะข ามไปไงเน ี่ ย!! ไม เป นไรทางน ี้ เด ิ นไม ได ก ็ ย ั งม ี Āนทางอ ื่ นนะ
ข าเĀน ื่ อยไม ไĀวเเล ว
นี่มั นยั กþ! เป นอะไรĀรื อเปล าคะ
ข าเจ ็ บเท ามากเĀม ื อนม ี อะไรต ํ าอยู ข าต ั วใĀญ เก ิ นก มไม ได
ไม เป นไรค ะ ฉ ั นต ั วเล ็ กเด ี๋ ยวฉ ั น ช วย
เร ี ยบร อยค ะ เป นก านไม อ ั นเล ็ ก ๆ ข าไม รูจะตอบเเทนพวกท านย ั งไงด ี
ค ุ ณต ั วÿ ู งใĀญ พอท ี่ จะเĀ ็ นทางออก จากป าน ี้ไĀมคะ เร ื่ องน ี้ ข าช ํ านาญ ขอเป นอาÿาไปÿ ง พวกท าน
ก อนท ี่ พวกเขาจะลาจากก ั น ก ็ไม ล ื มท ี่ จะโบกม ื อลาเเละกล าว ขอบค ุ ณความช วยเĀล ื อของเจ าจ อเเละย ั กþ ใĀญ ใจด ี
คะน ิ้ ง เราขอย ื มÿี Āน อยได ไĀม คร ั้ งน ี้ เราม ี ของมาเเลก ไม เป นไร ย ื มได เลยไม ต องม ี ของมาเเลก Āรอกนะ ท ายท ี่ÿ ุ ดคะน ิ้ งก ็ได รูจ ั ก พยายามด วยตนเองมากข ึ้ น เเละเป นผูใĀ มากกว า ผูร ั บ ท ํ าใĀ คะน ิ้ งม ี เพ ื่ อนเพ ิ่ มมากข ึ้ นเเละม ี คนท ี่ อยากจะเล นด วย คะน ิ้ งใชชี ว ิ ต อย างม ี ความÿ ุ ขก ั บเพ ื่ อนๆเเละย ั งไม ล ื มท ี่ จะน ึ กถ ึ ง เจ าจ อ
สสมมาาชชก ิ ก ิกกลล ่ ม ุ ่ ม ุ ๔ ๓๒ ๒๒ ๗ ๙ ด.ญ.ว ี วร ิ นทร เสถ ี ยรไชยก ิ จ เลขท ่ ี ๔ ม.๔/๓ น.ส.พ ั ชรก ั นย ด ิ ษฐ ี เลขท ่ ี๙ ม.๔/๓ น.ส.ศรสวรรค จาร ุ ว ั สตร เลขท ่ ี๗ ม.๔/๓ น.ส.อร ิสรา ภูสวรรค เลขท ่ ี ๒๒ ม.๔/๓ ด.ญ.เจสซี เอฟา ฟั น เดอร กอย เลขท ่ ี ๓๒ ม.๔/๓