กระดาษ ปากกาและปริ๊นซ์ Paper,Pen and Prinz

ความเบือ่ หนา่ ย รู้สกึ ไร้คา่ การสญู เสียเปา้ หมาย ความผดิ หวงั การถกู
กลน่ั แกล้ง ศกั ดศิ์ รี การคาดหวงั กระทงั่ การหลงทาง

แตแ่ ล้วเราจะเลือกทางไหนกนั เล่าจะเลือกดินสอหรือปากกาท่ีถงึ แม้
จะใช้งานได้เหมือนกัน แต่ก็แตกต่างกันอย่างสิน้ เชิง จะเลือกท่ีจะ
เผชิญหน้ากับความเป็นจริงอนั โหดร้าย ยอมรับมนั และก้าวข้ ามผ่าน
มนั ไปหรือจะเลือกท่ีจะจมปลักกบั ความโศกเศร้าเหล่านนั้ เวียนวนอยู่
ในความอาลัยและซึมเศร้ า ท่ีสุดท้ายอาจจบลงท่ีความตาย แต่ใน
ท้ายท่ีสุดแล้วเราก็ต้องเลือกทางใดทางหน่ึง และแน่นอนมนั อาจจะ
เป็นเส้นทางท่ีแสนจะเจ็บปวด แตอ่ ยา่ งน้อยเราก็ได้เป็นผ้ตู ดั สินใจท่ีจะ
เลือกทางนนั้ ด้วยตวั ของเราเอง ไม่มีใครมีบีบบงั คบั และไมว่ า่ ผลลพั ธ์ที่
ออกมานัน้ จะเป็นเช่นไร ไม่ว่ามันจะเป็นแบบไหนหรือต่อให้ มัน
เจ็บปวดสกั เท่าไหร่ ก็ต้องยอมรับผลของมนั ไว้ให้จงได้ ไม่ว่าพวกเขา
เหล่านนั้ จะเลือกแต่ทางใด จะเดินหน้าต่อหรือเลือกความตาย พวก
เขาล้วนไม่ผิดที่จะเลือกเช่นนนั้ ไม่ผิดเลยสกั นิด ไม่ใช่ว่าพวกเขานนั้
คดิ สนั้ แตพ่ วกเขานนั้ ได้ไตร่ตรองและคิดทบทวนมากมายหลายอย่าง
แล้ว คิดซา้ วนไปวนมา แต่ทว่าจิตใจของมนุษย์นัน้ ช่างซับซ้อนและ
ลกึ ซงึ ้ เพราะอีกนยั หนง่ึ พวกเขาอาจแคต่ ้องการใครสกั คนท่ีคอยรับฟัง

40

พวกเขา ไมต่ ้องเอือ้ นเอย่ สิ่งใด ไมต่ ้องแนะนาใดๆทงั้ สนิ ้ เพียงแคร่ ับฟัง
เทา่ นนั้ ดง่ั เชน่ ท่ีบดิ านนั้ ได้สอนแกเ่ ราไว้วา่

‘ คนเรานนั้ มีทางเลือกเสมอ
อยทู่ ่ีจะเลือกหรือไมเ่ ลือกเพียงเทา่ นนั้ ’

41



ในท่ีสดุ เราก็ได้เลือกเส้นทางของเรา เลือกปากกาด้ามนนั้ แทนท่ีจะ
เป็นดินสอ เลือกที่จะจมปลักกับความเศร้ าหมอง จมอยู่กับความ
สูญเสีย จมอย่กู บั การถูกรังแก เคยชินกับความซึมเศร้าและก้าวข้าม
ผ่านมันไป มนั เป็นช่วงเวลาที่ยากลาบากเอามากๆท่ีต้องต่อสู้เพียง
ลาพงั บิดามารดาก็รับฟังก็จริงคอยช่วยเหลือก็จริงแต่ทา่ นก็พดู ต่างๆ
นานาใสเ่ ราด้วย ทงั้ ๆท่ีในบางคราเราแคต่ ้องการใครสกั คนมาคอยรับ
ฟัง ต้องการใครสักคนมาช่วยปลอบประโลมเรา บอกว่าเราไม่ได้ผิด
อะไร บอกว่าเราไม่สมควรที่จะต้องเจอโลกอันโหดร้ ายเช่นนีด้ ้วย
ต้องการใครสกั คนที่จะอย่ขู ้างเรา ปกปอ้ งเราและไม่ต้องกลา่ ววา่ สิ่งใด
ต้องการเพียงแคน่ นั้

จนได้เริ่มต้นชีวติ ใหมอ่ ีกครัง้ ในชว่ งมธั ยมปลาย เราไมแ่ ยแสตอ่ สิ่งใด
ไม่แคร์และไม่สน พยายามนึกถึงความรู้สกึ คนอื่นให้น้อยลง หนั มาใส่
ใจกบั ความรู้สกึ ของตวั เองให้มากขนึ ้ เลือกใช้ชีวติ ในแบบท่ีต้องการ ใช้
ชีวิตในโลกอนั มืดมิดอนั แสนโสมมนี ้ คอยสวมใส่หน้ากากเพ่ือป้องกนั
สงิ่ เลวร้ายตา่ งๆ ท่ีอาจเป็นภยั ตอ่ ตวั เรา ทกุ อยา่ งมนั ก็ไมไ่ ด้ดีแตก่ ็ไม่ได้
แย่ แต่ก็ทาให้โดนหมายหวั ไว้ มนั ช่างเป็นอีกประสบการณ์หนึ่งที่ไร้
สาระเอาเสียมากๆ เมื่อรู้ว่าเหตผุ ลท่ีคนเหล่านนั้ หมายหวั เรา เพราะ
หนึง่ ในแฟนของคนเหล่านนั้ ดนั กลายเป็นเพื่อนร่วมห้องเราและสนใจ

43

เรา ในใจได้แตค่ ดิ เพียงวา่ ทาไมต้องมีเร่ืองแบบนีเ้กิดขนึ ้ ด้วย เรื่องที่ไม่
ควรจะเกิดก็ดันเกิด แต่ก็โชคดีไปที่ผ่านเรื่องราวตอนนัน้ มาได้ แม้
จะต้องเจ็บปวดร่างกายนดิ หนอ่ ย

ทกุ อย่างเร่ิมเหมือนคล่ืนทะเลท่ีคอ่ ยๆสงบน่ิง ไม่มีคนมาทาร้าย แม้
จะมีนินทาหรือว่าร้ ายบ้างในบางครัง้ เราก็เลือกท่ีจะไม่สนใจคาพดู
เหล่านนั้ มีตวั เลือกเพื่อนมากมาย ซ่ึงเราก็พยายามเลือกให้เข้ากัน
ได้มากท่ีสดุ สุดท้ายก็เลือกมาแปดคน แล้วก็ค่อยๆลดลงเร่ือยๆ จาก
แปดเหลือเป็นเจ็ด จากเจ็ดเหลือเป็นหก จนอย่ๆู ได้มีคนหนึ่งที่ได้ออก
จากโรงเรียนไปเพราะว่าเธอท้อง จึงเหลือเพียงแค่ห้าคน ทกุ วนั ๆก็ใช้
ชีวิตผ่านไปเรื่อยๆ ไม่ได้ดีแตก่ ็ไม่ได้แย่ พยายามไม่คาดหวงั ต่อสิ่งใด
เพื่อที่จะได้ไมต่ ้องผิดหวงั และแนน่ อนวา่ มีชว่ งเวลาท่ีมีคนท่ีมาชอบมา
เรา มีตวั เลือกมากมายจนไม่รู้ว่าควรเลือกทางไหน มนั เป็นครัง้ แรกที่
รู้สกึ แปลกๆในการโดนจีบและได้ลองมีแฟน

เราพร่าถามถึงคนอ่ืนๆว่าทาไมถึงเลือกที่จะมีแฟน ทาไมถึงเลือก
เส้นทางนนั้ คาตอบที่ได้กลบั มาคือ ทาไมไม่รู้สึกเหงาบ้าง ตามเทรน
บ้าง รู้สึกมีความสขุ เม่ือเขาอย่ขู ้างๆบ้าง จนถึงกระทง่ั คาตอบที่ว่าขาด
เขาไปไม่ได้ แต่เรานัน้ กลับไม่เข้าใจความรู้เหล่านัน้ เมื่อลองหยิบ
ดินสอแท่งนนั้ เอาไว้ กลบั รู้สึกว่าชีวิตไม่ได้ดีขึน้ ความเศร้ าไม่ได้จาง

44

หายไป โลกไม่ได้สดใสขึน้ กลับกันเรามองดนั มองว่าเขากลบั ทาให้
ชีวิตเราแย่ลงไปอีกด้วยซา้ เพราะความหมายของเราในการที่จะมีใคร
สกั คนเข้ามาอย่ใู นชีวิตนนั้ ได้คือการท่ีช่วยทาให้ชีวิตของพวกเราทงั้ คู่
นัน้ ไปในทางที่ดีขึน้ ไว้ใจซ่ึงกันและกัน มีเหตุผล เข้าใจกันและกัน
ช่วยกนั ปลอบประโลมและเคียงข้างอีกฝ่ ายเม่ือต้องการ ทว่าสิ่งท่ีเรา
เจอนนั้ กลับไม่ได้แบบนนั้ ไม่ได้ไว้ใจกัน ไม่ได้ทาให้ชีวิตของเราทงั้ คู่
ตา่ งดขี นึ ้

จนสดุ ท้ายเราก็เป็นฝ่ ายท่ีจบความสมั พันธ์นีล้ ง นา่ แปลกท่ีฝ่ ายบอก
เลิกนนั้ กลบั รู้สึกผิดที่ต้องเป็นคนพูด ในช่วงแรกๆนนั้ มนั ก็รู้สกึ แปลกๆ
นิดหน่อยเวลาท่ีเขาคนนนั้ ไม่ได้มาคุยมาเล่นด้วยเหมือนแต่ก่อน มี
เหงาๆบ้าง แต่สดุ ท้ายทุกอย่างมนั ก็เป็นเหมือนเดิม กลบั มาส้จู ดุ เดิม
เพียงเท่านนั้ เรามองว่าคงเป็นตวั เราเองที่ยงั เด็กเกินไปที่จะเข้าใจใน
ความรักหรื ออาจจะมี นิสัยท่ีโตเกินไปท่ีจะเข้ าใจความหมาย ของ
Puppy Love อาจจะเป็นเพราะรักในอิสระมากเกินไปหรืออาจเป็น
เพราะพอใจในสิ่งท่ีมีอยตู่ อนนี ้ แตไ่ มว่ ่าจะด้วยเหตผุ ลอะไรอยา่ งน้อย
ก็อย่างจะขอบคณุ สิ่งตา่ งๆที่ทาให้ ขอบคณุ ท่ีเปลี่ยนเดือนกรกฎาคม
ให้มนั มีเรื่องแปลกใหม่เกิดขึน้ และต้องขอโทษสาหรับทุกสิ่งทกุ อย่าง
ด้วย

45

วนั เวลาผ่านไปจนเข้าส่ปู ีที่สองของการเป็นนกั เรียนชนั้ มธั ยมปลาย
เม่ือกล่มุ คนเหล่านนั้ เร่ิมถอดหน้ากากออกมา เผยให้เห็นธาตแุ ท้ของ
แตล่ ะคน พวกเธอเหล่านนั้ เร่ิมทะเลาะกนั ผลสุดท้ายก็มีคนหนึ่งถอย
ออกมา ย้ายออกไป จนเหลือเพียงส่ีคน เมื่อได้เห็นธาตแุ ท้ของแตล่ ะ
คน เห็นสง่ิ ตา่ งๆที่พวกเธอได้แสดงออกมา เหน็ อีกด้านท่ีแปลกไป ก็ได้
เกิดความคิดที่ว่าเรามาอยู่ถูกท่ีแล้วใช่มัย้ ที่คือทางที่เราเลือกหรอ
ดนิ สอแทง่ นีเ้ราเลือกถกู แล้วใชไ่ หม

จนในที่สดุ เราก็ตดั สินใจ เลือกท่ีจะเก็บดนิ สอนนั้ ไว้ลงในลิน้ ชักและ
หยิบปากกาด้ามใหม่อีกด้ามหนึ่งขึน้ มา ด้ามท่ีสามารถถอดหน้ากาก
ลงได้คร่ึงหนง่ึ ด้ามที่ตรงกบั รสนิยมของตวั เอง โชคดที ี่เมื่อหยบิ ปากกา
ด้ามนนั้ มนั กลบั รู้สึกอบอ่นุ มนั กลบั ทาให้รู้สึกว่าค่อยๆเริ่มมีความสุข
ขึน้ มาอีกครัง้ แต่ก็พยายามหักห้ามใจเอาไว้ไม่ให้หลงระเริงไปกับ
ความสขุ สม คอยเตือนตวั เองไม่ให้มวั เมากบั สิ่งเหล่านนั้ ในทกุ ๆวนั ก็
เร่ิมที่จะมีความสุขมากย่ิงขึน้ เรื่อยๆ โลกที่เคยมืดมิดก็ค่อยๆมีแสง
สวา่ ง ส่ิงสาคญั คือบิดาและมารดาก็ต่างรักกนั ดีและแบง่ ปันความรัก
นนั้ ให้แก่เราด้วย ไมท่ าสงคราม ไมใ่ ช้คาพดู ที่โหดร้าย นนั้ จงึ เป็นเรื่องท่ี
ดแี ละมีความสขุ เอามากๆ จนทาให้ไมอ่ ยากให้วนั เวลาเหลา่ นนั้ หายไป

46

อยากจะจมอย่ใู นห้วงเวลาเหล่านนั้ และถ้าหากว่าน่ีคือความฝัน ก็คง
เป็นฝันท่ีทาให้ไมอ่ ยากที่จะตนื่ ขนึ ้ เลยแม้แตน่ ิดเดยี ว

‘ พระผเู้ ป็นเจ้า หากนีเ้ ป็นเพียงแค่ความฝัน
ไดโ้ ปรดอย่าทาใหล้ ูกไดต้ ืน่ มาพบกบั ความจริงอนั โหดร้ายนีเ้ ลย ’

47



ทว่าและแล้ววันนัน้ ก็กลับมาอีกครัง้ วันหน่ึงในช่วงหน้าร้ อนของ
เดือนเมษายน วนั ที่สหายรักต้องจากไปยงั ท่ีท่ีไกลแสนไกลและไมอ่ าจ
หวนคืนกลับมาได้อีก วันที่ทุกอย่างชั่งดูอ่อนไหวเป็นพิเศษและดู
หมน่ หมองมากกวา่ เดมิ วนั ท่ีเริ่มรู้สึกอยากจะหายไปจากโลกนีอ้ ีกครัง้
วนั ที่อยากจะปลดโซต่ รวนที่พนั ธนาการนีเ้ อาไว้และโบยบินออกไปใน
ท่ีๆไมม่ ีใครสามารถตามไปเจอได้

เม่ือวนั นนั้ มาถึงและดนั เจอกับเร่ืองร้ ายๆขึน้ มนั ชง่ั ราวกบั พระเจ้า
นนั้ ไม่ได้ตอบรับคาขอ ในวนั นนั้ จ่ๆู ก็โดนคว่าบาตรจากหน่ึงในสมาชิก
ร่วมห้องคนหน่ึงแบบที่ไม่รู้เร่ืองราวอะไร โดนอาจารย์ขดั จงั หวะและ
พูดประโยคที่ไม่ให้เกียรติใส่ อยู่ๆสมองก็นึกย้อนหวนถึงวันที่ต้อง
สญู เสียสหายรักไป นกึ ย้อนถึงเร่ืองราวของวนั เก่าๆท่ีเคยถกู ทาร้ายทงั้
ร่างกายและจิตใจ จนเริ่มกลบั มาหวาดกลวั และไม่มน่ั ใจอีกครัง้ เร่ิม
เข้าสอู่ ารมณ์ซมึ เศร้าที่ไมว่ า่ จะพยายามแคไ่ หน เจ้าความรู้สกึ เหลา่ นีก้ ็
ไม่หายไปเลย มันคอยกลับมาเสมอ เหมือนวิญญาณท่ีคอยหลอก
หลอนไม่ให้ได้พบเจอกับความสขุ เหมือนดง่ั คาสาปร้ายที่พระเจ้าได้
เคยสาปเอาไว้ ในใจได้แตค่ ิดว่าทาไมเร่ืองแบบนี ้ ความรู้สึกแบบนีถ้ ึง
ไมจ่ บลงและไมห่ ายไปสกั ที มนั เป็นๆหายๆ เหมือนอะไรสกั อยา่ งท่ีไม่
สามารถอธิบายเป็นคาพดู ได้ ความรู้สึกที่อยากจะหายไปจากโลกนีก้ ็

49

เป็ นๆหายๆ จนสุดท้ ายมันเริ่มเป็ นบ่อยขึน้ เร่ือยๆ จนท้ ายท่ีสุด
กลายเป็นสว่ นหนง่ึ ในชีวิตประจาวนั คดิ วา่ วนั นีจ้ ะจากไปอยา่ งไรดี จะ
ทาด้วยวธิ ีไหนและเหลืออะไรท่ียงั อยากทาอยมู่ ยั้ มนั คอ่ นข้างเหนื่อยที่
ต้องคอยหาเหตผุ ลตา่ งๆเพื่อท่ีจะมีชีวิตอยู่ คอยมองหาเหตอุ ยใู่ นทกุ ๆ
วนั ถงึ แม้วา่ มนั จะเลก็ น้อยก็ตาม

สิ่งที่เลวร้ ายท่ีสุดนี ้ คือการที่ต้องรับรู้ว่าพ่อแม่กลับมาทะเลาะกัน
เหมือนเดิมและเราก็รู้ความจริงของสาเหตุที่ทะเลาะกัน มันช่ังน่า
โศกเศร้ าและรู้สึกเหนื่อยล้า รู้สึกหมดอาลยั ตายอยากและคิดว่าไม่
อยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อเพ่ือท่ีจะต้องเจออะไรแบบนีเ้ ลย ไม่อยากที่
จะต้องรับผิดชอบตอ่ ส่ิงท่ีครอบครัวได้ทาลงไป เหนื่อยหน่ายกบั ทกุ ส่ิง
แตท่ วา่ ก็ไมส่ ามารถทาเช่นนนั้ ได้ ยงั ไม่สามารถท่ีจะหายไปได้ เพราะ
ยงั คงมีหน้าที่ที่ต้องรับผดิ ชอบมากมาย

ด้วยหน้าที่ท่ีหนกั องึ ้ พร้อมความฝันตา่ งๆที่ได้สญู สลาย ความฝันใน
วยั เยาว์ ความฝันในช่วงที่ผ่านมา พรสวรรค์และความมน่ั ใจ ทกุ ๆส่ิง
อย่างได้มลายหายไปในอากาศราวกับควนั บุหร่ีสีเทา ท่ีเจือจางและ
หายไป จนสดุ ท้ายก็ได้หลงทางอย่ใู นท่ีแห่งนี ้ หลงอย่ใู นอารมณ์และ
ความรู้สกึ ตา่ งๆ ลอยเคว้งคว้างในอวกาศท่ีเป็นพรมแดนอนั ไร้ที่สนิ ้ สุด
ทงั้ หนาวเหน็บ ทงั้ มืดหม่น ทงั้ สบั สน ไม่รู้จะหนั ไปทางไหน ไม่เข้าใจ

50

ตวั เองเลยสกั นิด แม้ในบางคราจะมีเป้าหมายแต่ก็ยังหลงทางอยู่ดี
บางคราก็หม่นหมอง บางคราก็มีความสุขเหลือล้น ไม่รู้ว่าต้องการ
อะไร ไมร่ ู้วา่ ต้องการสงิ่ ไหน แม้ร่างกายนีย้ งั คงอบอ่นุ แตม่ นั กลบั หนาว
เย็น แม้ยังคงมีเลือดไหลเวียนและหัวใจยังเต้นอยู่กับรู้สึกเหมือนได้
ตายไปแล้ว แม้จิตวิญญาณจะยังคงอยู่ด้วยกันแต่กลับรู้สึกไร้ ซึ่งจิต
วญิ ญาณใดๆทงั้ สนิ ้ ทงั้ ๆที่รู้ดีวา่ ชีวติ ของเราดีกว่าใครหลายๆคนแตม่ นั
กลบั รู้สกึ ว่างเปลา่ ส่ิงเหล่านี ้ความร็สึกแบบนีม้ นั ควรเรียกวา่ อะไรกัน
แน่ เม่ือไหร่จะสามารถหาคาตอบได้กนั

และแล้วก็เกิดคาถามขนึ ้ มาอยา่ งหนงึ่ อยใู่ นหวั คาถามที่ยากท่ีจะหา
คาตอบได้ คาถามท่ีครัง้ หนึ่งเคยได้ลองถามกับตัวเองในวัยเยาว์
พรางๆ คาถามที่มันไม่น่าจะมีขึน้ และเป็นเสมือนตัวชีว้ ัดกาหนด
เส้นทางทกุ อยา่ งและเป็นคาตอบของทกุ ส่ิง คาถามนนั้ คอื
“ เราเป็นใคร ”

“ เมื่อเช้า
ฉนั คิดว่ารู้นะว่าตวั เองเป็นใคร

แต่หลงั จากนนั้

51

ฉนั ก็เปลีย่ นแปลงไปหลายคร้ัง ”
- อลิซในแดนมหศั จรรย์ ; ลูอิส แครอลล์ -

52

บทท่ี 4
ฉนั เป็ นใคร



ไมร่ ู้ใจตวั เองวา่ ต้องการอะไรกนั แน่ เม่ือเจอเร่ืองที่ต้องให้ตดั สินใจ

แล้ว ก็ตัดสินใจไม่ถูก เลือกไม่ได้ คิดไม่ได้ ตกอยู่ในห้วงแห่งความ
งงงวย ความสบั สนและความไมเ่ ข้าใจ สกั พกั ก็เริ่มขาดความมน่ั ใจใน
ตวั เอง หวาดกลวั ไปทกุ สิง่ ฟ้งุ ซา่ นคดิ วกวนไปมาซา้ แล้วซา้ เลา่ ต้องรอ
การชีน้ าจากคนอ่ืนอยู่เสมอและเม่ือถึงจุดท่ีเคว้งคว้าง ก็ไม่รู้ว่าจะ
จดั การกับเสรีภาพทางความคิดของตนเองนนั้ ได้อย่างไร ไม่รู้ว่าควร
เลือกเส้นทางไหนกนั แน่ ที่เป็นเส้นทางที่ถกู ต้อง

รู้สึกงงและสับสนกับชีวิตอยู่ตลอดเวลา คิดไม่ได้และต่อให้ ใช้
เวลานานสกั แค่ไหน ก็นึกคิดไมอ่ อก เวิง้ ว้างและวา่ งเปลา่ ไปหมด ตอ่
ให้เส้นทางข้างหน้าจะมีมากแค่ไหน จะมากนับร้ อยนับพัน ก็ไม่
สามารถตดั สินใจที่จะเลือกเส้นทางของตวั เองได้เลย รู้สกึ เหมือนโลกนี ้
โดนลอยแพ ล่องไปเร่ือยๆอย่างไม่มีจดุ หมาย ใจเหม่อลอย คิดวนไป
วนมาแตเ่ พียงอย่างเดียว่าโลกนีไ้ มเ่ หลืออะไรที่ดีแล้ว ทงั้ ชีวิตท่ีผา่ นมา
มีแตค่ วามเบื่อหน่ายและความทกุ ข์ระทม ทงั้ ทรมาน ทงั้ โศกเศร้า ทงั้
โดดเด่ียวและอ้างว้าง โสตประสาทตา่ งไมท่ าตามหน้าของมนั เบลอๆ
หลงๆลืมๆไปว่าตวั เองนนั้ เป็นใคร สิ่งท่ีต้องการ สิ่งอยากได้จริงๆคือ
อะไรบ้าง รู้สกึ ขาดแรงบนั ดาลใจในการทาทกุ สิง่ ทกุ อย่าง ไมว่ า่ จะเป็น
การสร้างสรรค์ผลงานใหม่ๆหรือกระทงั่ การใช้ชีวิตอย่กู ็ตาม บางครัง้

55

ถึงขนาดวา่ หลงลืมชื่อของตนเอง ไมร่ ู้วา่ อยทู่ ่ีไหน ไมร่ ู้วา่ มาทาอะไรอยู่
ที่น่ี

ส่ิงท่ีแยท่ ี่สุดเลยก็คือ การที่ผ้คู นตา่ งๆมากมาย ตา่ งก็พากนั คาดคนั้
หาความหมายของคาตอบเหลา่ นนั้ จากเรา ต้องการที่จะรู้คาตอบพวก
นนั้ ทงั้ ๆที่แม้วา่ พวกเขาเหล่านนั้ จะรู้คาตอบไป มนั ก็ไม่ได้มีประโยชน์
อะไรหรือช่วยอะไรกับเขาอยู่ดีและเมื่อพวกเขาไม่ได้รับคาตอบของ
คาถามในแบบที่พวกเขาต้องการ พวกเขาก็จะสรรหาสารพดั คาพดู
ต่างๆนานามาอย่างมากมายเพื่อมาตัดสินเรา ต่างมาพิพากษา
คาตอบเหลา่ นนั้ ราวกบั ว่ามนั ผิดบาปเป็นอย่างมาก ท่ีเราได้ให้คาตอบ
ไมต่ รงกบั ความต้องการของพวกเขา พร้อมทงั้ ยดั เยียดความคดิ ความ
ต้ องการของพวกเขา ต่างๆนานา มายัดใส่ในหัวสมองของ พวกเรา
แม้วา่ เราจะไมไ่ ด้ต้องการเลยก็ตาม

“ เราคือใคร
เกิดมาเพือ่ อะไร
ตอ้ งการอะไร
คาถามนี้เหมือนคาถามเบสิคที่ทกุ คนตอ้ งรู้สึกและหลายคร้ัง

56

เราไม่รู้จริงๆ ว่าชีวิตจะเดินไปทางไหน
เสน้ ทางไหนคือแสงทางแห่งแสงสว่างของเรา ”

57



ในทุกๆเช้าท่ีเราต่ืนมานนั้ เรารู้สึกเหมือนกับว่าตอนนีเ้ ราอย่ทู ่ีไหน
เราช่ืออะไร เราเป็นใครและมาทาอะไรอยตู่ รงนี ้มกั จะเป็นแบบนนั้ ทกุ
เช้าประมาณสองถึงสามนาที เหมือนกับสมองนนั้ ได้ประมวลผลใหม่
คล้ายกบั โทรศพั ท์ที่ถกู รีสตาร์ทเครื่อง นงั่ นึกย้อนหวนถึงวนั เก่าๆท่ีเรา
นนั้ ได้เจอ นึกถึงประสบการณ์และเร่ืองราวมากมายท่ีได้ผ่านพบมา
โดยเฉพาะในช่วงเวลากลางคืน ท่ีอารมณ์และความรู้สึกจะอ่อนไหว
เป็นพิเศษ มกั จะร้ องไห้ก่อนนอนอยู่ทุกๆคืน ไม่เข้าใจตวั เอง ไม่รู้ว่า
ตวั เองเป็นอะไร ไม่รู้ส่ิงท่ีตวั เองต้องการคืออะไร ไมร่ ู้ว่าแท้จริงแล้ว เรา
นนั้ คือใคร มกั จะเป็นแบบนีเ้สมอในทกุ ๆคนื เหมือนกบั ว่าความมืดนนั้
กาลงั โอบกอดเราอยู่ ความมืดนนั้ เป็นตวั จุดประกายความเหงาและ
ความเศร้า มนั ชง่ั ราวกับว่าเพราะความมืดทาให้จิตใจเราย่ิงอ่อนแอ
มากขึน้ กว่าเดิม เหมือนทาให้เรารู้สึกว่าโลกนีม้ ีเพียงแคเ่ ราแต่เพียงผู้
เดียว ไมม่ ีใครคอยเคยี งข้าง ไมม่ ีใครคอยอยปู่ ลอบประโลมเรา เหมือน
ความมืดนัน้ ทาให้เหล่าความคิดได้ถาโถมและโหมกระหน่าเข้ามา
อยา่ งงา่ ยได้

เสียงลมที่พดั ไหว เสียงจิง้ หรีดและจักจนั่ ร้ องเรไร มนั ยิ่งทาให้รู้สึก
โดดเด่ียวและเคว้งคว้างมากขึน้ เรานนั้ ได้พร่าถามตวั เองอย่เู สมอ วา่
แท้จริงแล้วเรานนั้ คืออะไร เป็นใครกนั แน่ พยายามคดิ หาคาตอบ ถาม
ตวั เองซา้ ไปซา้ มา แม้จะใช้เวลานานสักเพียงใด ก็ไม่ได้คาตอบนัน้
กลบั มาเลยแม้แตน่ ดิ เดียว จงึ ทาได้เพียงแคน่ อนร้องไห้กบั ความสบั สน

59

และยิ่งไม่เข้าใจกับความอ่อนแอที่อยู่ภายในจิตใจของตวั เราเอง มนั
คงจะดีไม่น้อยหากมีใครสกั คนหน่ึงช่วยคิดหาคาตอบนนั้ คงจะดีไม่
น้อย ถ้ามีใครสกั คนคอยยื่นมือมาเรา ช่วยเหลือเราและคอยถามว่า
เป็นอะไรรึเปล่า ช่วยบอกเราว่าเราคือใครหรือถ้าไม่ทาเช่น แค่อยู่
ด้วยกันเฉยๆก็เพีงพอแล้ว คอยรับฟังเรื่องราวต่างๆที่เราได้ผ่านมา
ความโหดร้ายทารุณที่เราได้เจอ คอยรับฟังความจริงอนั โหดร้ายและ
ปลอบประโลมเรานนั้ ด้วยความจริงใจ สิ่งเหลา่ นนั้ คงจะดีไมน่ ้อยเลย

เราเช่ือว่าเม่ือทุกคนได้อ่านถึงจุดนี ้ ส่วนมากคงมองว่า เร่ืองราว
ต่างๆที่เราได้เจอเป็นเพียงเรื่องไร้ สาระของเด็กหญิงที่ขีก้ ังวลและ
อ่อนไหวมากเกินไป หลายๆคนอาจมองว่าเร่ืองราวท่ีตนได้ประสบนนั้
ช่างโหดร้ายและทารุณมากกว่าเสียด้วยซา้ ไป แตเ่ ราอยากจะบอกแก่
ทกุ ท่านเหลา่ นนั้ ว่า ไม่เรื่องราวไหนในชีวิตของใครสกั คนท่ีมันไร้ สาระ
ไม่จาเป็นที่จะต้องอวดว่าเรื่องราวของใครนัน้ เจ็บปวดมากกว่ากัน
พวกเราไมค่ วรท่ีจะทาเชน่ นนั้ เลย ไมค่ วรเลย ไมว่ า่ เร่ืองราวเหลา่ นนั้ จะ
เป็นเช่นไรไม่วา่ จะเป็นแบบไหน หรือผา่ นอะไรมาบ้าง เรากลบั มองว่า
พวกเราควรช่วยกันแบ่งเบาความเจ็บปวดเหล่านัน้ และคอยปลอบ
ประโลมซงึ่ กนั และกนั คอยอยเู่ คียงข้างกนั จนความเจ็บปวดเร่ิมทเุ ลา
ลง

60

บางทีเม่ือคณุ หลายๆคนได้อ่านมาถึงตอนนี ้เราอาจจะกาลังพยา
พยามเอาของเหลวสีแดงสดออกจากร่างกายอยกู่ ็เป็นได้ เพราะเรานนั้
คงเป็นโรคที่ไม่รู้จกั ตวั เอง อาจจะเป็นโรคท่ีเป็นหนึ่งในจดุ เร่ิมต้นของ
ความสญู เสียและไมร่ ู้วา่ ในตอนนีเ้ ป็นโรคซึมเศร้าหรือไบโพลาร์ด้วยรึ
เปล่า เพราะไม่กล้าที่จะไปพบจิตแพทย์ เราพยายามบอกตวั เองอยู่
บ่อยครัง้ ว่าเราไม่เป็นไร เราไม่ได้เป็นโรคเหล่านัน้ แต่ทาไมมันถึง
เหนื่อยขนาดนี ้แตท่ ี่แนๆ่ เราอาจกาลงั เป็นภาวะหวั ใจสลายอยกู่ ็เป็นได้
และมีโรคประจาตวั ต่างๆนานๆตงั้ แต่เด็ก รวมถึงอาจจะมีโรคต่างๆท่ี
เราไมร่ ู้เหมือนกนั ว่ามนั จะเกิดขนึ ้ ไหม แล้วจะเกิดขนึ ้ เม่ือไหร่ เชน่ หวั ใจ
วายหรือกระท่ังมะเร็งต่อมไทรอยด์ ด้วยเพราะโรคเหล่านัน้ เราจึง
พยายามท่ีจะไม่ปรึกษาหรือบอกอะไรใคร เพราะจะทาให้อารมณ์
ความรู้ต้องสน่ั ไหวและร้องไห้ได้ จนสุดท้ายจบลงท่ีโรงพยาบาลหรือ
อาจทาให้คนรอบข้างเป็นห่วงจนมากเกินไปและลึกๆในใจเรากลวั ว่า
พวกเขาจะมองวา่ เราแคต่ ้องการเรียกร้องความสนใจเพียงเท่านนั้ แต่
ก็ยังโชคดีที่ตงั้ แต่เข้าช่วงมัธยมต้น สภาพร่างกายค่อยๆดีขึน้ เรื่ อย
เพื่อท่ีจะสามารถร้ องไห้ให้กับความเจ็บปวดทางจิตใจท่ีเรานัน้ ได้
เผชิญ เร่ิมที่จะสามารถร้ องไห้ได้อย่างคนทั่วไปแล้วไม่ต้องจบลงท่ี
โรง พ ยาบาล เ พ่ื อท่ี ต้ อง ไ ปพ่นยาแล ะ ดูดข อง เ หล วท่ี น่าข ยะ แ ข ย ง
ออกมาด้วยความทรมาน

61

ในเร่ืองราวต่างๆที่เรานัน้ ต้ องสูญเสียมันไป ทัง้ ความฝั น ทัง้
จนิ ตนาการหรืออาชีพที่ไมว่ า่ จะเป็นนกั ประดษิ ฐ์แตก่ ็กลบั ถกู มองวา่ ไม่
มีค่าหรือกระท่งั การท่ีอยากจะเป็นหมอ ที่แม้แต่ชีวิตเดียวก็รักษาไว้
ไม่ได้ทงั้ ๆท่ีเป็นชีวิตที่สาคญั กับตนเองมากที่สุด ทงั้ พรสวรรค์ในการ
วาดภาพและอยากเป็นศิลปิน แต่สดุ ท้ายก็กลบั ถูกมองว่ามนั ไร้สาระ
ไร้คา่ ไม่มีประโยชน์และถกู เหยียบย่าความฝันนนั้ เอาไว้ให้จมดินและ
หายไป จนไมก่ ล้าท่ีจะมีความฝันใดๆอีกตอ่ ไป

ทงั้ การถกู ทาร้ายจากบคุ คลที่เรียกวา่ เพื่อน บคุ คลที่เป็นดงั่ ปีศาจร้าย
ไม่ว่าจะผลกั จนเกือบตกบรรไดและอาจทาให้ขาแขนหักได้ ไม่ว่าจะ
เป็นการชนจนร่างกายคอ่ ยๆปรากฏรอยชา้ ไมว่ า่ จะเป็นการกลน่ั แกล้ง
พูดจาเสียดแทงและทาร้ ายจิตใจ การทาร้ ายร่างกายจนทงั้ ร่างกาย
และจิตใจนนั้ บอบชา้ มากย่ิงขึน้ การถกู ตดั ออกจากวงโคจรวงสงั คม
จนไมก่ ล้าเข้าสงั คมและหวาดกลวั ผ้คู น

ทงั้ ภาพของบิดาและมารดาท่ีทะเลาะกนั คาพดู อนั แสนเลวร้ายและ
เห็นแก่ตวั ของบุคคลอันเป็นที่รักยิ่ง คาด่าทอต่างๆนาๆที่ราวกับคา
สาปแช่ง ทงั้ ความจริงตา่ งๆท่ีได้เปิดเผยในวนั ที่อายสุ ิบห้ายา่ งสิบหกท่ี
มนั เกินกวา่ ที่จะรับไหว การทาร้าย การขโมยและพรากอนาคตเราของ
จากบคุ คลท่ีรัก ความเห็นแกต่ วั เอาแตไ่ ด้ คาพดู หรือการกระทาร้ายๆที่
เป็นดงั่ สงครามอนั แสนจะเจบ็ ปวดของคนที่รักอยา่ งสดุ หวั ใจ กานดถู กู

62

เหยียดหยามจากครูอาจารย์ เพ่ือน ครอบครัว การหลอกใช้
ผลประโยชน์ การใสร่ ้ายปา้ ยสีตา่ งๆนา รวมถงึ ทกุ ๆเร่ืองสารพดั อย่างท่ี
มันเกินกว่าท่ีจะจินตนาการและสามารถเขียนลงในหนงั สือเล่มนีไ้ ด้
ความโหดร้ ายและความทารุณ จนสดุ ท้ายทงั้ ร่างกายและจิตใจก็ได้
บอบชา้ และคอ่ ยๆแตกสลายราวกบั ต๊กุ ตากระเบือ้ ง ไมม่ ีแม้แตค่ นที่จะ
คอยยื่นมือมาช่วย ไม่มีแม้แตค่ นท่ีจะสามารถไว้ใจให้คาปรึกษาและ
ชว่ ยรับฟัง

จนกลายเป็นต๊กุ ตากระเบือ้ งตวั หนึ่งที่ร่างนนั้ คอ่ ยๆแหลกสลาย เศษ
กระเบือ้ งท่ีเป็นดงั่ จิตใจได้แตกกระจดั กระจายออกไปบนพืน้ ไม่มีใคร
สนใจที่จะช่วยเก็บเศษกระเบือ้ งเหล่านนั้ หรือช่วยต่อมนั ให้เข้าที่เข้า
ทาง กลายเป็นบซั ไลท์เยียร์ท่ีไมร่ ู้ว่าภารกิจของเขาคืออะไร เคว้งคว้าง
และล่องลอยอย่ใู นอวกาศ สบั สน งุนงง หลงลืมทุกสิ่ง ไม่รู้ว่าตนเป็น
ใคร ทกุ ๆสิ่งกลบั มืดมิดและหมน่ หมอง ไร้ซ่งึ แสงตะวนั หรือแสงจนั ทรา
เดนิ วนเวียนและหลงทางอยใู่ นเขาวงกฎ หาทางออกไมเ่ จอ ไมร่ ู้วา่ ต้อง
เลือกทางไหน จะก้าวต่อไป จะสร้ างความฝันใหม่หรือควรทาสิ่งใด
ก่อนก็ไม่อาจรู้ได้ จนคิดที่อยากจะตายซา้ ไปซา้ มาในทุกๆวัน ไม่
สามารถสลดั ความคิดเหลา่ นนั้ ออกจากหวั ได้ สดุ ท้ายนีเ้ราควรเลือกท่ี
จะกระโดดลงเหวหรือควรทาอย่างไรกันแน่ ควรที่จะพร่าถามตวั เอง
ตอ่ ไปวา่ เราคอื ใครหรือควรที่จะหยดุ เพียงเทา่ นีก้ นั

63

หลายครัง้ ท่ีเมื่อเจอเร่ืองใหม่ๆ เจอผ้คู นใหม่ๆ เจอเร่ืองราวตา่ งๆ จน
ทาให้รู้สกึ ว่า เรานนั้ ได้สญู เสียตวั ตนของตนเองไปทีละเล็กละน้อย จน
ในท่ีสดุ ก็ไมร่ ู้วา่ แท้จริงแล้วท่ีไหนคอื ตวั ตนที่แท้จริงของเรา ไมร่ ู้วา่ นี่คือ
เร่ืองปกติของชีวิตหรือไม่ ไมร่ ู้วา่ คนอ่ืนๆเขาเคยเจอประสบการณ์แบบ
นีเ้ หมือนกันกับเรารึเปล่า ไม่อยากที่จะยอมรับความจริงอันแสน
โหดร้ายท่ีได้เผชิญอย่ใู นตอนนี ้ รู้สึกไม่มีความสุขอย่ตู ลอดเวลา รู้สึก
ท้อแท้และสนิ ้ หวงั กบั เร่ืองตรงหน้า มวั แตแ่ คว่ า่ ไมว่ ่าจะใช้เวลานานสกั
เพียงใด ก็ไมอ่ าจหาคาตอบทงั้ หมดนี่ได้เลย คอยบนั่ ทอนความคิดของ
ตวั เองแบบนีอ้ ยเู่ ร่ือยๆ จนปวดหวั ราวกบั สมองนีใ้ กล้ที่กาลงั จะระเบิด
ได้ทกุ เมื่อ ตอ่ ให้กินยามากแคไ่ หนก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ทงั้ คิด
มาก ทงั้ กงั วล จนพร้อมที่จะหายไปได้ทกุ เมื่อ

‘ ไดโ้ ปรดเถอะท่านลูซิเฟอร์ที่รัก
ขา้ จกั เป็นอีฟและกินผลแอปเป้ิ ลนน้ั เพือ่ ท่าน
ขา้ จกั ช่วยท่านยึดครองสวรรค์กลบั คืนมา
ข้าจกั ทาใหเ้ ทพผเู้ คยทาใหท้ ่านทกุ ข์ทรมาณ
ไดร้ บั ผลของความเจ็บปวดแบบทีท่ ่านนน้ั ตอ้ งประสบเป็นพนั เท่า

แลกกบั การทีท่ ่านจะต้องช่วยข้า

64

ใหห้ ลดุ พน้ จากคาสาปทีพ่ ระเจ้าไดส้ าปไว้
ช่วยใหข้ า้

ไดเ้ ป็นอิสระจากสวนเอเดนอนั แสนวิปริตนีท้ ีเถอะ ’

65



ทว่าวนั หน่ึงทกุ สิ่งทุกอย่างกลบั เปลี่ยนผนั หลงั จากที่นง่ั ทบทวนส่ิง
ต่างๆและนงั่ ค้นหาตวั เอง หลังจากท่ีผ่านพ้นเรื่องราวต่างๆมาอย่าง
มากมาย ที่มีทงั้ ความทุกข์บ้างและความสุขบ้าง สภาพจิตใจท่ีแปร
เปล่ียนไปมา ผ่านประสบการณ์ต่างจุดหนึ่ งไปสู่อีกจุดหนึ่ง
เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ได้เจอผ้คู นท่ีแตกตา่ งกนั ไป ได้เรียนรู้ส่ิงตา่ งๆ
จนมีแสงสว่างเล็กๆ ประกายขึน้ มาท่ามกลางความมืดมิด เมื่อนนั้ ก็รู้
ได้ทนั ทีว่าเราควรท่ีจะพอได้แล้ว ควรท่ีจะหยุดสกั ทีในการค้นคว้าหา
คาตอบเหล่านนั้ ทงั้ เราเป็นใคร เราคืออะไร ต้องการส่ิงใด ต้องการ
อะไรแบบไหน ทาไมถึงมีแค่เราท่ีต้องเผชิญกับเรื่องราวกันโหดร้ าย
เหล่านีด้ ้วย ทาไมถึงมีแค่เราที่จะต้องเจ็บปวด ทัง้ บรรดาคาถามที่
ขึน้ ต้นด้วย ‘ทาไม’ และคาถามที่ลงท้ายด้วย ‘อะไร’ ทุกๆคาถาม
เหล่านนั้ เราควรที่จะหยุดมนั ลงเสียที หยดุ ที่จะตามหาได้แล้ว เพราะ
คาตอบเหลา่ นนั้ แท้จริงแล้วพวกเรานนั้ ก็ตา่ งรู้กนั อยแู่ ก่ใจ

67

เหตุผลเดียวที่ตลอดเวลาท่ีผ่านมา ทาให้เรานัน้ ไม่รู้ว่าคาตอบท่ี
แท้จริงเหล่านนั้ คืออะไร รวมถึงเรานนั้ เป็นใคร ต้องการส่ิงใดและควร
เลือกเส้นทางไหนท่ีเป็นแสงสว่างแก่เรา นนั้ เป็นเพราะพวกเรานนั้ ตา่ ง
ก็ไม่ยอมรับความเป็นจริง ไม่ยอมรับส่ิงท่ีได้เกิดขึน้ หลีกหนีส่ิงต่างๆ
ไม่ปรับตวั แปรเปล่ียนตวั เองไปตามสถานการณ์ มนั ไมผ่ ิดเลยท่ีเราจะ
ไม่ได้ทาตามสิ่งเหล่านนั้ มนั ไม่ได้ผิดเลยสักนิดเดียวและมันก็ไม่ได้
หมายความวา่ เราอ่อนแอด้วย เพราะแท้จริงแล้วปัญหาและอปุ สรรค
เหลา่ นนั้ ที่เราได้เผชิญมาโดยตลอด มนั ชา่ งโหดร้ายและทารุณเอาเสีย
มากๆ มนั เป็นเรื่องยากที่เราจะทาใจยอมรับพวกมนั เอาไว้ได้ เรานนั้
ไมไ่ ด้ผิดเลย เรานนั้ ไมไ่ ด้อ่อนแอ่ แตเ่ รานนั้ กลบั เข้มแข็งและกล้าหาญ
เอาเสียมากๆ เพียงแค่โลกนีม้ นั โหดร้ายไปหน่อย มืดมิดไปนิด เราจึง
ไมส่ ามารถหาคาตอบเหลา่ นนั้ ได้ก็เทา่ นนั้ เอง

68

บทสดุ ทา้ ย
ปรนิ๊ ซ์



มันเป็นเร่ืองยากท่ีจะยอมรับความจริงอนั แสนจะโหดร้ายท่ีถาโถม

กันเข้ามาอย่างไม่บันยะบันยัง ณ ตอนนี ้ ที่พวกเราตา่ งก็ได้ผ่าน
เร่ืองราวมามากมาย ไมว่ ่าจะเป็นการเปล่ียนรูปร่าง จากเล็กเป็นใหญ่
การดถู กู เหยีดหยาม การกลั่นแกล้ง การทาร้าย ความทกุ ข์ทรมาน
ภายในจิตใจและทาให้ส่งผลทางจิต การที่ต้องสญู เสียความฝัน ถกู
ทาราวกบั วา่ ความพยายามได้พวกเรานัน้ ตา่ งทาลงไปกลบั ไม่มีคา่
และไร้ซึ่งความหมายใดๆทงั ้ สิน้ การได้เจอเรื่องราวแปลกๆ มนั ทาให้
เรานัน้ รู้สึกวา่ ตวั เองเปลี่ยนแปลงไปและไม่ใชค่ นเดิม ในทกุ ๆวนั ที่
ผา่ นไป เมื่อเราได้เจอกบั อะไรใหม่ๆ ได้เรียนรู้สิ่งตา่ งๆ ได้พบปะผ้คู น
มากมาย ได้เจอเรื่องราวตา่ งๆ

ทัง้ หมดนีน้ ัน้ มนั ส่งผลตอ่ ตวั ตนของเราอยา่ งแนน่ อน ไม่อาจที่จะ
เปลี่ยนแปลงได้ สิ่งพวกนนั ้ มนั หล่อหลอมเราและสร้างบคุ ลิกของเรา
สร้างตวั ตนตา่ งๆให้แปลกไปไมเ่ หมือนคนเดมิ มนั ทาให้เรากลายเป็น
คนใหม่ เพราะฉะนนั ้ เมื่อยามที่ตะวนั ได้ฉายแสง เมื่อเรานนั ้ ตื่นขึน้
มาแล้วลกุ ขึน้ แล้วรู้สึกว่าตวั เองแตกตา่ งไปจากเมื่อวาน ก็ไม่ต้อง
ตกใจอะไรมากนกั ชีวิตก็เป็นเช่นนีแ้ หละ มนั เป็นเรื่องปกติ สิ่งที่เรา
ควรทาเราก็แคต่ ้องพยายามที่จะยอมรับสิ่งที่ได้เกิดขึน้ ได้ผ่านพ้นไป
และอย่กู บั มนั อย่างมีความสขุ แคเ่ พียงเท่านนั้ ก็พอ ไมต่ ้องคดิ อะไรให้

71

มากมายจนต้องปวดหวั หรือกินยาหลายเม็ด ตอ่ ให้เป็นชว่ งเวลา
กลางคืนอนั มืดมิดและหนาวเหน็บ ที่ความมืดนนั้ จะทาให้คดิ มาก ทา
ให้เรานกึ ถึงส่ิงที่เลวร้าย ทาให้เรานอนไมห่ ลบั เช่นนนั้ เราก็แคเ่ ปิดไป
ดวงน้อยๆหรือดึงผ้ามา่ นขนึ ้ ให้แสงสวา่ งจากภายนอกได้สาดส่องเข้า
มาในห้องนอน ถึงแม้จะเป็นแสงท่ีมีเพียงเล็กน้อยและริบหร่ี แตอ่ ยา่ ง
น้อยชีวิตก็ได้มีแสงสวา่ งขนึ ้ มาบ้างเล็กน้อย

ในช่วงเวลานัน้ ที่เรานกึ ย้อนกลบั ไปมองตวั เอง นึกไปย้อนไปถึง
เรื่องราวตา่ งๆที่ผา่ นมา รวมถึงคาถามที่ว่า เราเป็นใคร สิ่งที่เรา
ต้องการคือ เราเป็นอะไรกนั แน่ เส้นทางใดที่เป็นเส้นทางที่เราต้อง
เลือก เราควรทายงั ไง ต้องทาแบบไหนกนั แน่ถึงจะถกู ต้อง ในช่วง
เวลานนั ้ รอบข้างดมู ืดมิดไปหมด สบั สน งงงวยและคดิ อะไรไมอ่ อก
เลย แตท่ ว่าท่ามกลางเหล่าความมืดนนั ้ ทวา่ กลางความสิน้ หวงั และ
เอาแตพ่ ร่าเพ้อถามหาถึงเหล่าคาตอบ ในที่สดุ ท่ามกลางความมืดมิด
ยงั คงมีแสงสวา่ ง ถึงแม้มนั จะเล็กกระจ้อยร่อยก็ตาม ได้พอคว้าแสง
สวา่ งนนั ้ ได้ มนั กลบั คอ่ ยสาดส่องประกายมากขึน้ เรื่อยๆ จนในที่สดุ
คาตอบเหล่านนั้ ก็ได้ปรากฏอย่ตู รงหน้า

เราคือใคร

เราคือปร๊ิ นซ์

72

เราต้องการอะไร
ปร๊ินซ์เพียงแต่ตอ้ งการความสขุ

เราเป็ นอะไร
ปร๊ินซ์เพียงแค่โศกเศร้าเท่านน้ั และสามารถยืนหยดั มนั ได้อีกคร้ัง

เส้นทางไหนคือเสน้ ทางที่ถูกต้องกนั แน่
ไม่มีเสน้ ทางไหนถูกหรือผิด ขอเพียงแต่ทาตามเสียงเรียกของหวั ใจ

ทาตามสิ่งที่คิดว่าทาแลว้ มีความสขุ
สิ่งสาคญั คือการไม่หมดหวงั

ยอมรับซ่ึงความจริง อยู่กบั มนั ใหไ้ ด้แม้มนั จะเลวร้าย
แลว้ ฝ่ าฟันก้าวมนั ต่อไป
จงเป็นตวั ของตวั เอง

73



มนั ทงั้ เหน่ือย ทงั้ ทรมานกบั เร่ืองราวในอดีต ชงั่ ทุกข์ระทมและหนกั
หนาสาหสั เป็นอย่างย่ิงกับสิ่งที่ได้เจอ แล้วย่ิงเป็นการเผชิญหน้ากับ
ความหวาดกลวั กับโศกเศร้า กับการหลงทาง รวมถึงความรู้สึกที่มกั
มองว่าตวั เองไร้คา่ และอยากท่ีจะจากไปเสียที มนั เป็นอะไรที่เหนื่อย
เอาเสียมากๆ เหนื่อยทงั้ ร่างกายและจิตใจ จนคดิ ที่อยากยอมแพ้มนั ไป
เสียที

แตเ่ มื่อปร๊ินซ์ได้ก้าวข้ามผา่ นสงิ่ เหล่านนั้ มาได้ มนั ชา่ งราวกบั ว่าหินที่
ได้โอบอ้มุ มนั ไว้นนั้ หายไป เป็นความรู้สกึ ท่ีสดุ แสนจะโลง่ ใจ ราวกบั ว่า
ทุกๆอย่างบนโลกนีม้ นั ค่อยเร่ิมสวยขึน้ ปร๊ินซ์พยายามยอมรับความ
เป็นจริงต่างๆ ทงั้ เรื่องราวความฝันและพรสวรรค์ในวัยเด็กที่ได้สูญ
สลายลง ปริ๊นซ์ก็พยายามรือ้ ฟื น้ มนั กลบั คืนมาอีกครัง้ ไม่ยอมแพ้ต่อ
คาดถู ูกและคาเหยียดหยาม จนในที่สุดปร๊ินซ์ก็สามารถได้เดินทาง
ตามความฝันได้อีกครัง้ ได้เข้าเรียนคณะสาขาที่ชอบและต้องใช้
พรสวรรค์เหล่านนั้ ได้วาดรูปและสร้างรายได้จากส่ิงที่ในยามวยั เยาว์
นนั้ ปราถณามาโดยตลอด

กล้าที่จะเผชิญหน้าและยอมรับกบั ความสญู เสีย นกึ ถงึ เร่ืองราวดีๆที่
ผา่ นมา แม้จะไมร่ ู้วา่ ความตายนนั้ จะพาเขาไปท่ีแหง่ หนใด แตส่ งิ่ เดียว
ที่รู้คือการที่คนที่มีชีวิตอยจู่ ะรักและคดิ ถงึ เขาตลอดไป ปร๊ินซ์จดจาเขา

75

ไว้เสมอและตลอดเวลา ไมเ่ คยลืม เพราะเขานนั้ ไมไ่ ด้หายไปไหนและ
เพราะฉะนนั้ จะเขายงั คงอยู่ในใจของปริ๊นซ์อย่เู สมอ ดง่ั เช่นคากล่าว
ท่ีวา่

‘ ความตายทีแ่ ทจ้ ริง คือการถกู ลืม ’
กล้าท่ีจะเผชิญหน้าและยอมรับกบั การถกู ทาร้าย พยายามท่ีจะไม่
หวาดกลวั พยายามท่ีจะไม่อาจ พยายามท่ีจะขอความชว่ ยเหลือ และ
ตอ่ ให้ไมไ่ ด้รับความชว่ ยเหลือเหลา่ นนั้ ปริ๊นซ์ก็ยงั คงพยายามท่ีจะหยดั
ยืนด้วยลาแข้งของตวั เอง
ยอมรับการคาพดู เลวร้ายของบคุ คลอนั เป็นที่รักในวยั เยาว์ พยายม
เพิกเฉยต่อสงครามเหล่านนั้ พยายามท่ีจะปรับตวั เองใหม่เปลี่ยนไป
เรื่อยๆเหมือนสีของกิง้ ก่า จดจาเหล่าคืนวนั อันแสนโหดร้ายเหล่านนั้
เอาไว้และปลอ่ ยวางทกุ สิง่ อยา่ งลง พยายามผอ่ นคลาย พยายามตาม
หาความสขุ และไขวค่ ว้ามนั เอาไว้แม้จะน้อยนิดก็ตาม จดจาเร่ืองราวท่ี
ได้เกิดขนึ ้ และแปรเปล่ียนมนั ให้กลายเป็นบทเรียนท่ีจะชว่ ยผลกั ดนั เรา
ให้เราเป็นคนที่มีความสขุ ได้อีกครัง้ ให้เราสามารถเป็นตวั ของตวั เองได้
อีกครัง้

76

และใช่การพูดแบบนีไ้ ปมนั เป็นเรื่องท่ีง่ายมากท่ีจะพูด แต่ส่ิงท่ียาก
ที่สดุ คือการกระทาต่างหากเล่า เราสามารถท่ีจะใช้คาพูดสวยหรูสกั
เพียงใดก็ได้เพราะแคค่ าพดู มนั ก็ง่ายอย่แู ล้ว แตแ่ ท้จริงแล้วสิ่งท่ียาก
ท่ีสุดต่างเป็นการกระทา ในตอนท่ีปร๊ินซ์ได้ทา มันกลับยากเอาเสีย
มากๆ ทงั้ เหน็ดเหนื่อยและตา่ งอยากยอมแพ้ ปริ๊นซ์ได้ลองทาสิ่งตา่ งๆ
ทัง้ การเล่นโซเซียล การลองเข้าสังคม ลองปรับเปล่ียนนิสัย ทาสิ่ง
ใหม่ๆตา่ งๆท่ีทาชอบและไม่ชอบ จนเร่ิมรู้สึกวา่ ถ้าปริ๊นซ์ลองทาแบบบ
นีต้ อ่ ไปอีกเร่ือยๆ ปร๊ินซ์คงไม่สามารถหาคาตอบของคาถามทงั้ หมด
นนั้ ได้แนๆ่

และแล้วปร๊ินซ์ก็ได้ปรับเปล่ียนวิธี ปิดโซเชียลมีเดีย ไม่ต้องเล่น
เฟซบ๊คุ หรืออินสตาแกรม ลองมานง่ั อ่านหนงั สือเก่าๆท่ีเคยชอบ บางที
ก็เปลี่ยนไปฟังเพลงบ้าง เปล่ียนไปทาพวกอาหารหรือขนมตา่ งท่ียังไม่
เคยลองทา ไม่ทงั้ ล้มเหลวแล้ว มีทงั้ สาเร็จบ้าง แตม่ นั กลบั ทาให้รู้สึก
สนกุ สนานและมีความสขุ ลองไปเที่ยวสถานท่ีตา่ งๆที่อยากไป ลองทา
ส่ิงตา่ งๆที่ยงั ไมเ่ คยทาและอยากลองมนั มานงั้ ประดษิ ฐ์อะไรเล่นหรือ
กระท่ังนอนอยู่เฉยๆ นาเงินไปซือ้ ส่ิงต่างๆท่ีตวั เองอยากได้เพ่ือซือ้
ความสขุ ให้แก่ตวั เอง คอยถ่ายรูปเก็บความทรงจาเหลา่ นนั้ เอาไว้และ
ส่ิงสาคญั คือการพยายามมองโลกในแง่ดีขนึ ้ ปริ๊นซ์เข้าใจเลยว่าจดุ นีน้ ่ี

77

ละ่ คอื สิง่ ที่ยากมาก ในเม่ือพวกเราตา่ งก็โนเรื่องราวร้ายๆถาโถมกนั เข้า
แล้วจะให้มองโลกในแง่ดไี ด้อยา่ งไรกนั เลา่

ถ้าหากเป็นเชน่ นนั้ ถ้าหากวา่ ไม่สามารถมองโลกในแง่ดีได้แล้วล่ะก็
เช่นนัน้ จงมองโลกในแง่ของความเป็นจริง เพราะปริ๊นซ์ก็ทาวิธีนัน้
เหมือนกัน ปร๊ินซ์ไม่สามารถมองโลกในแง่ดีได้อีก ไม่สามารถเป็นตวั
ของตวั เองได้ ไม่กล้าท่ีจะโอบกอดความสุข จนทาให้ปร๊ินซเริ่ มที่จะ
สูญเสียตัวตนไปและเกือบจบลงด้วยความตาย แต่แล้วเมื่อลอง
เปล่ียนมมุ มองในการมองดโู ลกใบนี ้ลองมองโลกในความเป็นจริง ปร๊ิ
นซ์กลบั พบว่าโลกนีม้ นั เป็นโลกหม่นๆสีเทาๆ แตก่ ระนนั้ มนั ชง่ั สวยงาม
และนา่ หลงใหล แล้วเหลา่ บรรดาคาตอบของคาถามทงั้ หลายก็ปรากฏ
ขึน้ ตรงหน้า ว่าปริ๊นซ์เป็นเพียงแค่เด็กสาวธรรมดาท่ีแสนจะพิเศษคน
หนง่ึ หลายคนอาจมองวา่ ปร๊ินซ์นนั้ ไร้คา่ แตป่ ริ๊นซ์กลบั มองวา่ ตนนนั้ มี
คณุ คา่ มหาศาล ปริ๊นซเป็นเพียงคนหนงึ่ ท่ีไมอ่ ยากท่ีจะต้องพบเจอกับ
เรื่องร้ายๆ ปริ๊นซ์แคอ่ ยากที่จะโอบกอดความสขุ ปร๊ินซ์เป็นเพียงเดก็ ที่
ต้องสญู เสียความฝันแตก่ ็สามารถทวงคืนความฝันเหลา่ นนั้ กลบั มาได้
เป็นเพียงเดก็ ตวั เล็กที่ต้องเผชิญหน้ากบั ความจริงท่ีมนั โครจะโหดร้าย
ต้องถกู กลนั่ แกล้ง ถกู ถารุณ ถกู เหยียบย่าศกั ด์ิศรี แตป่ ร๊ินซ์ก็มีชีวิตอยู่
มาถึงตรงนีไ้ ด้ แล้วปริ๊นซ์เป็นใครกนั ปริ๊นซ์เป็นปร๊ินซ์ เป็นเด็กสาวผม

78

ดาขลบั ดวงตากลมโต เป็นรอยยิม้ ท่ีแสนสดใส เป็นคนที่ต้องพบเจอ
กับเร่ืองราวท่ีโหดร้ าย แต่ก็ใช่ว่าเร่ืองราวต่างๆท่ีผ่านมาจะไม่มี
เรื่องราวดีๆเลยสกั นิดและเป็นคนท่ีมีชีวิตอย่มู าถึงตรงนีไ้ ด้ด้วยเพราะ
ความหวัง ปร๊ินซ์เป็ นทุกส่ิง เป็ นทุกอย่างท่ีปริ๊นซ์อยากจะเป็ น
และปร๊ินซ์ยงั เชื่อวา่ ในวนั พรุ่งนีม้ นั จะต้องดวี า่ วนั นีอ้ ยา่ งแนน่ อน

ลองคิดดูสิ พวกเราต่างก็เจอเร่ืองราวหนักหนาสาหัสมากันอย่าง
มากมาย ไม่รู้กี่ครัง้ ต่อก่ีครัง้ แต่เราก็ยังมีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนีไ้ ด้
ลองคดิ ดสู ิวา่ เราทงั้ เข้มแข็งและกล้าหาญมากขนาดไหน ไม่ได้สาคญั
ว่าเราต้องทอดทิง้ ความฝันของเรา เราไม่จาเป็นที่จะต้องเปล่ียนมนั
ดงั นนั้ โปรดจงเช่ือมนั่ ในตวั เองไว้ โปรดมีความหวงั และความฝันและ
ได้โปรดเป็นตวั ของตวั เองท่ีได้โอบกอดซ่งึ ความสขุ เร่ืองราวของพรุ่งนี ้
ปล่อยผ่านมนั ไปหรือคิดเพียงแค่ว่าในวนั พรุ่งนีม้ นั จะต้องดีกว่าวันนี ้
อย่างแน่นอน จงมีความสุขแล้วอยู่กับวนั นี ้ แล้วเม่ือถึงกระนนั้ เหล่า
คาตอบของคาถามทงั้ หลายจกั ปรากฏขนึ ้ ตรงหน้านนั้ เอง

มนั อาจไมใ่ ชต่ อนนี ้

มนั อาจไมใ่ ชว่ นั นี ้

และมนั อาจไมใ่ ชใ่ นวนั พรุ่งนี ้

79

แตป่ ริ๊นซ์ยงั คงเชื่อมน่ั และมีความหวงั อยเู่ สมอ
วา่ สกั วนั หนง่ึ

พวกเราจะสามารถก้าวข้ามผา่ นเร่ืองราวอนั แสนโหดร้ายเหลา่ นีไ้ ปได้
อยา่ งแนน่ อน
จบบริบูรณ์

80



เกย่ี วกบั ผเู้ ขยี น

ศรีจักรพรรด์ิ ฉัตรกุล ( ปริ๊นซ์ )
นกั ศกึ ษามหาวิทยาลยั เทคโนโลยีราชมงคลตะวนั ออก วิทยาเขต

จกั รพงษภนู ารถ ชนั ้ ปีที่1 รหสั ประจาตวั นกั ศกึ ษา 026430497128-8
เพศหญิง ชอบถ่ายรูป วาดภาพ อ่านหนงั สือ คดิ วา่ งานอดเิ รก

เหลา่ นนั้ ไมใ่ ชแ่ คศ่ ลิ ปะเพียงอยา่ งเดียว แตเ่ ป็นเหมือนดงั่ ความทรงจา
และเร่ืองราวของผ้คู น การถา่ ยรูปเป็นเหมือนการเก็บความทรงจา การ
วาดภาพเป็นเหมือนการวาดเรื่องราว การอา่ นหนงั สือเป็นเหมือนการ
ได้อา่ นชีวิตของใครสกั คน

ในการค้นหาตวั เองมนั ก็เป็นเชน่ นนั้ เป็นการสร้างเร่ืองราว สร้าง
ตวั ตนของตวั เอง การถ่ายทอดชีวิตและความทรงจาตา่ ง รวมถึงการ
ค้นหาเรื่องราว เราตา่ งมงุ่ มนั่ ท่ีจะค้นหาตวั ตนของตวั เองและมนั ก็ยาก
ย่งิ แตป่ ร๊ินซ์เช่ือวา่ ในสกั วนั หนง่ึ เราจะหาคาตอบเหลา่ นนั้ ได้เอง

82

บรรณำนกุ รม

วกิ ิพีเดีย./(2562).//เอวา./สืบค้น 25 กมุ ภาพนั ธ์ 2565,//จาก
https://th.wikipedia.org/wiki/เอวา

อ็องตวน เดอ แซง็ แตกซูว์เปรี. (2013). เจ้าชายนอ้ ย [Le Petit Prince]
อาพรรณ โอตระกลู , แปล). กรุงเทพฯ: จินด์. (ต้นฉบบั พิมพ์ปี พ.ศ.
2486)

สรรควฒั น์ ประดษิ ฐพงษ์./(2563).//Inferno Tale./สืบค้น 26
กมุ ภาพนั ธ์ 2565,//จาก https://readthecloud.co/inferno

พ่ีอตนิ ./(2558).//11 คาคมชวนคิดต่อ จากอลิซในแดนมหศั จรรย์./
สืบค้น 27 กมุ ภาพนั ธ์ 2565,//จาก https://www.dek-
d.com/writer/37864

ขาอลั เบอร์โต./(2559).//30คาคมดีๆจากวรรณกรรมโลก./สืบค้น 25
กมุ ภาพนั ธ์ 2565,//จาก

https://www.actualidadliteratura.com/th/30-mejores-citas-de-la-
historia-de-la-literatura