โสนน้อยเรือนงาม (1)

นางโสน
น้อยเรือนงาม

กล่าวถึงท้าวกาลศึ กแห่งกรุงนพรัตน์ มีมเหสี ชื่อนางประไพ และพระโอรส
ชื่อวิจิตรจินดา เมื่ออายุได้ 15 ปี พระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวป่ า
และถูกพิษของพญานาคที่มาคายทิ้งไว้บนแท่นหินจึงสลบไป แก้ไขอย่างไรก็
ไม่ฟื้ น โหรทำนายว่าอีก 7 ปี เนื้อคู่ของพระองค์จะมารักษาจนหาย

เมืองโรมวิสั ยมีพระราชาชื่อท้าว
หัสวิไชย มเหสี ชื่อนางเกศสะณี
และพระธิ ดาชื่ อโสนน้ อยเรื อน
งาม เนื่องจากเมื่อนางเกิดมามี
เรือนน้อยเป็ นของคู่บุญติดมา
ด้ วย
ครั้ นเมื่ อนางโสนน้ อยมี อายุ ได้
14 ปี โหรทำนายว่านางมีกรรม
จะต้องออกจากเมืองไป แล้วจะ
พบเนื้ อคู่ แต่ จะได้ รั บความทุ กข์
ยาก หากนางยังอยู่ในเมืองต่อ
ไป ท้าวหัศวิไชยและนางเกศ
สะณีจะสิ้ นพระชนม์ นางโสน
น้อยจึงออกเดินป่ าพระอินทร์
สงสารนางจึ งเอาของวิ เศษคื อ
ยาชุบคนตายให้ฟื้ นมาให้นาง

วันหนึ่งนางโสนน้อยมาพบนางกุลาที่ถูกงูกัดตายจึงรักษาด้วยยาวิเศษจนฟื้ น
แล้วชวนเดินทางไปด้วยกัน กระทั่งถึงพลับพลาที่พระวิจิตรจินดาประทับ นางโสน
น้อยใช้ยาวิเศษรักษาพระวิจิตรจินดาจนฟื้ น ระหว่างนั้นส่ งเครื่องทรงให้นางกุลา
ถือแล้วเดินไปสรงน้ำ นางกุลาฉวยโอกาสใส่ เครื่องทรงนางโสนน้อย อ้างว่าเป็ นผู้
รักษาพระวิจิตรจินดา และว่านางโสนน้อยเป็ นข้าของนาง ท้าวกาลศึ กและนาง
ประไพจึ งต้ องรั บนางกุ ลาเข้ าเมื องด้ วย

อยู่มาวันหนึ่งพระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวทะเล เมื่อจะออกเรือ
ปรากฏว่าถอนสมอเรือไม่ขึ้น คิดว่าเทวดาคงจะยับยั้งเพื่อให้รอสิ่ งใดสิ่ งหนึ่ง
จึงให้ป่ าวร้องว่าใครต้องการฝากซื้อสิ่ งใดบ้าง นางกำนัลทั้งหลายต่างฝากซื้อ
ของ แต่ก็ยังถอนสมอเรือไม่ขึ้น เสนาทูลว่ายังเหลือนางโสนน้อยที่ยังไม่ได้ถาม
เสนาจึงไปถามนาง นางว่าต้องการฝากซื้อเรือนน้อยเรือจึงออกได้

เมื่อพระวิจิตรจินดากลับมาถึงเมือง จึงนำ
เรือนน้อยไปให้นางโสนน้อย เมื่อได้เรือนน้อย
มาแล้วพวกข้ารับใช้ในเรือนน้อยก็เปิ ดประตูมา
รับนางเข้าไปอยู่ในเรือนน้อย ฝ่ ายพระวิจิตร
จินดามีจิตรักใคร่นางโสนน้อยลอบมาหา เห็น
นางอยู่ในเรือนน้อยจึงอธิษฐานว่าหากเป็ นเนื้อ
คู่กับนางขอให้เข้าไปในเรือนได้ นางกุลามาเห็น
จึงคิดจะทำลายเรือนน้อย พระวิจิตรจินดาจึง
ให้ จั บนางกุ ลาแล้ วจึ งรู้ ความจริ งว่ าแท้ จริ งนาง
โสนน้อยเป็ นคนรักษาตน นางโสนน้อยจึงเล่า
ประวัติของนางให้ท้าวกาลศึ ก นางประไพ และ
พระวิจิตรจินดาฟั ง ท้าวกาลศึ กจึงจัดพิธี
อภิเษกนางโสนน้อยกับพระวิจิตรจินดา และส่ ง
สาส์ นไปแจ้งให้ท้าวหัศวิไชยทราบ

ต่อมานางโสนน้อยและพระวิจิตรจินดาลาท้าวกาลศึ กไปเมืองโรมวิไสย เกิดพายุ
เรือแตกทั้งสองจึงพลัดกัน พระวิจิตรจินดาได้ไปอยู่กับพระฤาษี ส่ วนนางโสน
น้อยขึ้นฝั่ งและได้พบกับเงาะสองผัวเมียคือพัทธุลีและนางวันนาถูกเสื อกัด นาง
โสนน้อยมาช่วยไว้ทั้งสองจึงขอติดตามไปด้วย จนพบยักษ์ จัตุภักตร์ซึ่งหลงรัก
นาง และพานางไปไว้ในสวนกับตายาย

เนื้ อความเดิ มของเรื่ องโสนน้ อยเรื อนงามนั้ นต้ นฉบั บจบลงเพี ยงเท่ านี้

ประเภทนิ ทาน

นิทานเทวปกรณ์ หรือ ตำนานปรัมปรา

ข้อคิด

ไม่ควรมุ่งหวังในสิ่ งที่เกินตัว
การทำความดีย่อมส่ งผลให้เราได้รับแต่สิ่ งดีๆ กลับมา
บุคคลใดที่ประพฤติตัวไม่ดี ย่อมเป็ นที่รังเกียจของบุคคลอื่น
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
ไม่ควรเอาสิ่ งของที่เป็ นของคนอื่นมาเป็ นของตัวเอง

ผู้ จั ดทำ

น.ส.ณัฐณิชา จิตรเหล่าอาพร เลขที่10 ม.4/6
น.ส.ธัญวารักษ์ ฉัตรพลชัยวิริยะ เลขที่14 ม.4/6