คิดจากความว่าง

วา งแลว คดิ
เรียกวา …

คดิ

จาก
ความวา ง

ดังตฤณ

๑

สารบัญ

สารบญั ................................................................................................................................................................. ๑
X กอ นวาง........................................................................................................................................................๒
X วา งจากเสียงในหัว .......................................................................................................................................๓
X วา งจากวนั วานและวนั พรุง ..........................................................................................................................๕
X วางจากความเครียด..................................................................................................................................... ๖
X วา งจากรอยรา ว............................................................................................................................................๘
X วางจากความฟุง ......................................................................................................................................... ๙
X วา งจากความเบือ่ .......................................................................................................................................๑๐
X วางจากความเฉ่ือยชา................................................................................................................................๑๑
X วา งจากความทอ ....................................................................................................................................... ๑๒
X วางจากความรสู ึกผดิ ................................................................................................................................ ๑๓
X วางจากความหงอยเหงา........................................................................................................................... ๑๔
X วางจากความพา ยแพ.................................................................................................................................๑๖
X วางจากสวนเกนิ ........................................................................................................................................๑๗
X วางจากอคติ ...............................................................................................................................................๑๙
X วางจากความรูไมพ อ................................................................................................................................. ๒๐
X วา งจากการเตน......................................................................................................................................... ๒๑
X วางจากความถดถอย................................................................................................................................๒๓
X วางจากงานจาํ ใจจาํ เจ...............................................................................................................................๒๕
X วางจากกับดกั ทางความคิด ......................................................................................................................๒๗
X วา งจากการมองโลกในแงราย................................................................................................................... ๒๙
X วางจากความตระหน่ี ................................................................................................................................ ๓๐
X วา งจากการฆา ..........................................................................................................................................๓๒
X วางจากการขโมย......................................................................................................................................๓๔
X วางจากการเปนชู...................................................................................................................................... ๓๖
X วางจากการพูดรา ย ...................................................................................................................................๓๘
X วางจากเครอ่ื งเมา...................................................................................................................................... ๓๙
X วางจากความโลภ...................................................................................................................................... ๔๑
X วา งจากความโกรธ....................................................................................................................................๔๓
X วา งจากความหลง .....................................................................................................................................๔๕
X วา งจากความยดึ มั่น..................................................................................................................................๔๗
X วา งจากตวั ตน............................................................................................................................................ ๔๙
X วา งจากความไมรู...................................................................................................................................... ๕๑

๒

X กอ นวาง W

หากความวางปรากฏข้ึนอยางเฉยี บพลัน
เราอาจสงสยั วา เกดิ เรอื่ งผดิ ปกติ
และอาจคนหาสง่ิ ท่คี ิดวาเปน ปกติ

ทัง้ ที่จริงแลวความวางไมเ คยผิดปกติ
ความผดิ ปกตอิ ยูท่ีใจเราไมเ คยยอมวางเอาเสยี เลยตา งหาก

ถาวางจากความทะยานอยาก
หากหมดความสงสยั

ไมเหลอื ความดน้ิ รนอนั ใดอืน่
ความวางกบั ความรูสกึ แสนสบายจะปรากฏพรอมกนั
นับจากนน้ั เราจะไมเหลยี วหาความรกรงุ รังอกี เลย

ความวา งไมไดมคี วามผดิ
กบั ทั้งไมไดมีความถกู บรรจุอยู
ความวา งไมไดเ ปนทต่ี ง้ั ของความทะยานอยาก
กับทงั้ ไมไดเ ปน ที่เกิดของความสงสยั
ใจทไ่ี มกลมกลืนเปน อันเดยี วกับความวางตางหาก
ท่มี กี ารตดั สนิ วา อะไรผดิ อะไรถกู
และเต็มไปดว ยความอยากไดอยากมีอยากดีอยากเปน

ใจเราไมเ คยตอ นรับความวา ง
เพราะมัวสาละวนอยกู บั ความวุน
แตเ มอื่ ใดที่ถกู ชี้ใหเ หน็ ความวนุ
เมื่อนั้นเองทใี่ จจะกลับมาตอนรับความวาง

ใจเราเตม็ ไปดว ยความวนุ หลากชนิด
ขอเพียงคดิ ออกมาจากความวา งเปน
จะเหน็ ความวนุ หายไปทีละเปลาะ

กระทง่ั ใจเลกิ เกาะเกีย่ ว
แลวกลายเปน อันเดยี วกับความวา งชว่ั กาลนาน

KKKJJJ

๓

X วางจากเสียงในหัว W

ธรรมดาตัวเราจะอยใู นหวั
ตวั เราเปน สา่ํ เสยี งไรต น
ท่คี น หาแลว เหมือนไมมี
แตยังมีเสียงในหัวตลอดวนั

ถา เลกิ เกาะเกย่ี วกบั เสยี งในหัวสกั สองพรบิ ตา
แลวตงั้ ความรสู ึกเขาไปที่ความเงียบงันกลางอก
จะเห็นความเปดเผยอันวา งจากเสยี งกระซิบแหงตวั ตน
เหมอื นพน จากมิติแหง ความวุนเขาสูค วามวางชัว่ คราว

สายลมเหยียดยาวทามกลางความสงัดเงียบ
สมั ผัสแจมชดั ในความนมุ นวลของลมหายใจ

ทล่ี ากลกึ เขา มาสูความวา งภายใน
แลว ระบายคืนกลบั สคู วามวางภายนอก
ณ จดุ นนั้ จะเกิดขณะหนึ่งแหงความลมื ตวั ตน
ไมค น หาสิง่ ใดเพราะใจปต ิอยกู ับสายลมประณีต
และแมขณะแหง ความไรล มอันปรากฏความวางไรร อย

สติบริสทุ ธ์กิ ็หาไดหยดุ สะดดุ ลง
ยังคงสวา งโพลนอาภาคงเสนคงวาอยอู ยา งน้นั

ถา ทรงอยูกบั ความวางอนั เงยี บเชยี บกลางอกได
จะเหมอื นพบขมุ ทรัพยโอฬารอยูที่น่นั
คนื วนั หดสั้นลงสกู ารยตุ ิความเคลื่อนไหว

เผยใหเหน็ มหาสมทุ รแหง ความสงบอันเปนทพิ ย

คร้ันความวา งสนิทกลบั แปรปรวน
เปลย่ี นเปน วางอยา งเหน็ นิมิตหมาย
คลายชายมานหลายผืนสะบัดปลวิ อยูใ นหัว
วาระแรกอาจเปน การสะบัดปลิวที่ยงั ปราศจากสมุ เสียง
ตอ เมอ่ื ผืนมา นกระพือพดั เร็วแรง

จงึ เกิดเสยี งในหัวตามเดมิ
และเสริมดวยความรูส กึ ในตวั ตนเขาจนได

๔

แตอ ยางไรรสละไมแหงความเงียบก็นาพึงใจยิ่ง
ไมผิดและไมแปลกหากจะอยากหวนกลบั ไปเห็น
สายลมหายใจเหยียดยาวทามกลางความวา งเงียบงัน

เพอื่ หลีกหา งจากเสียงในหัวทพ่ี วั พนั ยงุ เหยงิ
ต้งั หลกั พักนิง่ อยูกับความสวางแจงทางใจ

จากความสวา งเงยี บไรส าํ่ เสยี งสารพัน
จากความวา งลํ้าลึกไรขอบใหคะเน
และจากความไรตัวตนดน้ิ รนอยา งเรารอน

ตัวเราจะกลบั มาอยางสงบสุข
เรม่ิ คดิ ใหมด วยมุมมองทแี่ ปลกเปลย่ี น
แทนการคิดสคู วามวุน เปนการคิดสคู วามวาง
จากนั้นจงึ เรมิ่ คุน กับชีวติ ท่ีวา งแลวคอ ยคิด
น่นั เองเรียกวาคดิ จากความวางเปนแลว

KKKJJJ

๕

X วางจากวันวานและวันพรุง W

ความวุนท่ีบดบงั ความวางอยางมดิ ชดิ น้ัน
สะพดั ไปดว ยหมอกควนั แหงจินตนาการ
เรื่องผา นไปแลวยังหลอกหลอนวกวน

เรือ่ งมาไมถ ึงยังรบกวนลว งหนา

เราหลดุ จากวนั วานไมสําเรจ็
เพียงเพราะมองวนั วานเปนวันนี้

หรอื ผกู มดั วนั น้ีไวก บั วันวาน
ตอ เมอ่ื ทอดมองออกมาจากความวา ง

จงึ จะเห็นวันวานลว งลบั แลว
ท่เี หลืออยคู ือวนั น้ี
ทีม่ จี รงิ คือเด๋ยี วนี้

เราหยุดเห็นภาพลวงตาของวันพรุงไมได
เพยี งเพราะมองวาวนั พรงุ คอื วนั น้ี
หรือผูกมัดวนั น้ีไวกับวันพรงุ
ตอ เมื่อทอดมองออกมาจากความวา ง
จงึ จะเหน็ วนั พรุงยงั ไมเ กิด
ทเ่ี กดิ อยคู ือวนั นี้
ท่เี ปนจริงคอื เดยี๋ วน้ี

วันวานคอื วัตถดุ บิ เลอคานา ศกึ ษา
แตความฝง ใจกบั วันวานคอื โรครา ยทเ่ี ร้ือรงั

วนั พรงุ คอื เปาหมายจงู ใจใหกาวเดิน
แตก ารกลัดกลมุ กบั วนั พรุงคอื ไขส ูงเขา ข้ันเพอ

เมือ่ ใจวางจากวนั วานและวนั พรุง
จงึ คอยคิดใชอดีตใหเ ปนประโยชน
และไมเ กดิ โทษเมือ่ คดิ วางแผนสูอนาคต

KKKJJJ

๖

X วา งจากความเครยี ด W

เศษของเหลอื ทิง้
เผลอดูดายเพียงวัน
สุมรมุ เปนขยะกองโต
หมดที่วา งสะอาดตา

เศษความคดิ ไรแ กนสาร
เผลอใสใจเพียงครู

กอ ตวั เปน กอนเครยี ดช้นิ ใหญ
หมดท่วี า งสบายใจ

วนุ แลว คดิ จึงเครียด
วางแลว คิดจึงคลาย
หาความหมายของวา ง
จะสงบทามกลางความวนุ

เครียดเพราะคดิ วน
สับสนเพราะคิดมาก
ลําบากเพราะคิดนาน
รําคาญเพราะคิดแช

คลายเพราะคดิ จบ
สงบเพราะคดิ นอ ย
ลอยลําเพราะคดิ เปน
ฉาํ่ เย็นเพราะคดิ ดี

รกั ทจ่ี ะแกปญหา
อยารกั ท่จี ะจมอยกู ับปญ หา
ยอมรับท่ีจะมีปญ หามาก
อยารับท่ีจะหนปี ญ หานอ ย

ปญ หาสารพดั ทิศ
คายพษิ สารพดั ทาง
เพียงไมแ ชค วามคดิ

ใจไมติดกบั ดกั

๗

เหมือนรักจะผินหนาหนี
ทันทีท่ีแกเ ปลาะหนึ่งเสรจ็
ก็ระเห็จไปแกอ กี เปลาะหนึง่ ตอ

เม่ือไมวางพอจะคดิ เลก็ คดิ นอ ย
ก็วางพอจะคิดใหเ ห็นทางออก
อาจแคส ละท้ิงเหมอื นถมเสลด
หรอื อาจตองยอมเหน่ือยเน่นิ นาน
แตจะงายดายหรือยากเยน็
เพยี งไมส ่งั สมความคดิ ไรแ กน สาร
ใจกว็ างจากความเครียดอยางถาวร

KKKJJJ

๘

X วางจากรอยราว W

กอนหินพงุ กระทบกําแพงศิลาเกิดเสยี งดงั
ความดงั ของเสียงนน้ั สงบเงยี บลงในพริบตา

กอ นหนิ หลนกระทบผิวน้ําเกิดระลอกคลืน่
วงคลนื่ นนั้ ขยายเนบิ ออกไปสคู วามสิ้นสดุ ทขี่ อบสระ

กอนหินเขากระทบแผน แกวเกดิ รอยราว
รอยราวนั้นคงที่อยางยากจะประสานคนื

สาํ่ เสยี งและรูปลักษณน านา
กระทบตาแลวเกดิ ปฏิกิริยาทางใจ
นอยคนมีใจเหมือนกาํ แพงศิลาท่ีดงั วบู เดยี วแลว เงียบหาย
หลายคนมีใจเหมอื นผนื นํา้ จํากัดเขตความกระเพ่อื ม
สว นใหญม ใี จเหมือนแผนแกวเปราะบางพรอ มรา วถาวร

ใจท่วี างจากรอยราว
ตองแกรง แนนเหมอื นหินผา
หรือนมุ เย็นดุจลําน้ําเรยี บ

ไมมีใครใจแกรง ต้งั แตเกดิ
ความแกรง เกดิ จากขนั ติและอุเบกขา
ขนั ติคือตงั้ ใจอดกลัน้ ไมหุนหันพลนั แลน
อเุ บกขาคอื เห็นโทษของการถอื สาและประโยชนข องการวางเฉย

ไมม ใี ครใจเย็นตัง้ แตเกดิ
ความเย็นเกดิ จากเมตตาและอเุ บกขา
เมตตาคือปรารถนาดตี อผอู ่ืนเสมอตน
อุเบกขาคือเห็นตามจริงวา ทุกคนไมไดทําใครมากกวา ทําตวั เอง

KKKJJJ

๙

X วา งจากความฟงุ W

เมือ่ พายุมา
มา นฝนบังตาจากฟา โลง ใส

เมอ่ื ใจฟงุ ซา น
รอยรําคาญบังใจจากความวาง

ความวา งไมไดไปไหน
เพยี งใจหนั ไปหา

ความวา งก็ปรากฏเสมอ
เชน เดยี วกับฟาโลง ใสไมเ คยหายหน

เพียงตารอแลนานพอ
จะเหน็ ความโลง ใสเปน นริ ันดร

เดิมทีใจน้นั วางอยู
ตอ เมอื่ ถูกบาดอารมณ
หรือสขุ สมกับการพลา มเพอ
เมฆหมอกก็ออกคลุมใจ
จนลมื ความวางไปสนิท
ไมเหมือนใกลชิดความวางมากอ นเลย

แมใจไมวา งอยู
แตเมือ่ เรน จากความบาดอารมณ

ไมสุขสมกบั การพลา มเพอ
เมฆหมอกกอ็ อกหา ง
ความวางอยูท่ีเดมิ

ไมเ หมอื นตองเติมความวา งใหมลงไป

ความวา งยงั คงเปน ความวาง
ไมต อ งสรา งกว็ า งอยู

ความฟงุ ตา งหากไมเคยดํารงตน
ตองสรา งเหตจุ ึงองึ อลไมขาดสาย

หมดเหตุเมือ่ ใดก็หายสูญ
ราวกบั ไมเ คยมีรอยฟุง ณ แหง ใดในความวาง

KKKJJJ

๑๐

X วางจากความเบอื่ W

หนองนาํ้ แหง ความเบอ่ื
สงกล่นิ ไมโสภา

บางคนตกลงไปแลวจอมจม
กระทง่ั ติดเช้อื ขึน้ หัว
เกดิ โรคสมองตัน

ปกใจเชือ่ วาตนปราศจากแขนขา
ไมอ าจขยับพาตวั พน จากหนองนํ้า

แตหนองนา้ํ แหงความเบอื่ แอง เดียวกนั
บางคนตกลงไปแลวรีบถอนตัวข้ึนทนั ที

ไมท ันมีกลน่ิ เหม็นสะเอียนเกาะผวิ
ตวั จงึ กลับแหงและหอมสดช่ืนไดใ หม

การข้ึนจากหนองนา้ํ แหง ความเบื่อทนั ที
อาจหมายถงึ การหาภาระแปลกใหมไ มจ ําเจ
อาจหมายถงึ การตง้ั มุมมองใหมก บั ภาระเกา
อาจหมายถึงการพลิกเหลี่ยมดีใหมมาแทนทเ่ี หลี่ยมรายเดิม

หรืออาจหมายถึงพฤตทิ างใจทง่ี ายดาย
เชน เทา ทันวา เรมิ่ ยา งเทา

กาวลงสูห นองน้ําแหง ความเบื่อ
แลว ไมปลอยตวั ใหจมแช

แตเ ดินกลับข้ึนบกอันแหง สะอาดทนั ใด
อยกู ับลมหายใจแหง ชีวิตชวี าตราบนานเทานาน

บนบกอุดมผืนดินแปลกใหมไพศาล
วางจากหนองนํา้ แหง ความเบ่ือโดยมาก

เพียงไมหลงซัดเซหลน ลง
กล่ินนาคล่ืนเหียนของหนองนํา้ แมโชยมา
ก็หาไดทําใหใ ครเปย กชุมเหมอื นคราวยอมจุม จมไม

KKKJJJ

๑๑

X วา งจากความเฉ่ือยชา W

รา งทีล่ า
ใจทแี่ ลง
เหมอื นแกลงทาํ
เพราะจําใจมชี วี ติ

ความเคลอ่ื นไหวเชื่องชา
กับหนาตาออ นระโหย
อาจเปนขอแกตวั ท่ชี ว ยใหรสู ึกดขี ้นึ
เพราะเพยี งปรากฏใหคนอนื่ เหน็ วากาํ ลังออ นแอ
ก็มสี ิทธ์ิชอบธรรมกับการงอมอื งอเทา
หนาเศราเชา ชามเย็นชาม
ดนู าสงสารเตม็ ประดา
เกิดมาหาความสดชน่ื ไมเจอ

ความเฉ่อื ยนาํ ไปสูความเศรา หมองพรอมนอนขด
สวนความวา งนาํ ไปสูค วามรนื่ เริงพรอ มทาํ งาน

การวางจากความเฉือ่ ย
ไมอาจเกดิ ข้นึ โดยปราศจากหนา ที่
สนกุ กบั หนาท่ีจงึ วางจากความเฉื่อย
ไมท าํ เรอื่ ยเปอยจึงวางอยางมพี ลงั

KKKJJJ

๑๒

X วางจากความทอ W

เกนิ ทนจึงทอ
เกนิ รอจึงแยก
เกินแบกจึงทิ้ง
เกนิ ว่งิ จึงคลาน

ทางไกลลวงตาใหเหน็ แตข อบฟาที่มาไมเ คยถงึ
กา วแรกลวงใจใหเหน็ แตจ ดุ เร่ิมตนทไ่ี มเ คยใกลเ สนชัย

เมื่อเขาใจวา ทุกเสน ทางมที ่ีสิ้นสดุ
ก็จะไมห ยุดอยูทก่ี าวแรก

กบั ทัง้ ตระหนักวา กาวสดุ ทาย
ยอ มปรากฏหลังกาวแรกเสมอ
ไมมกี า วแรกใดพาไปถึงจดุ สุดทางได
ขอบฟาท่ีมาไมถึงเปนเพยี งจินตนาการจอมปลอม
ถา ยอมเช่ือก็ทอเกนิ กวา จะเร่ิมกาวแรกเสยี ดวยซํา้

อปุ สรรคมีไวใหท าํ ลาย
เคร่อื งขวางมีไวใหป า ยปน
ทุกเสน ทางมีความยาก
ทุกความลําบากมรี างวัลรอ

เมอ่ื วางจากความทอ
กว็ า งจากการรอเปลา
แตประจเุ ต็มดว ยความหฤหรรษ
ผายผันจากกาวแรกไปสกู า วทสี่ อง
มองเหน็ กา วสุดทายเปนภาพจรงิ
ท่สี ิงสอู ยูในทุกกาวเดนิ อนั ทรงพลัง

KKKJJJ

๑๓

X วางจากความรูสกึ ผดิ W

คนตายเทา น้ันทําผดิ เพิ่มไมไ ด
คนฉลาดเทา นั้นมองความผิดเปนบทเรยี น
คนเกง เทาน้ันแปรความผดิ เปนชนวนแหงความถูก
คนรจู ริงเทา นั้นเห็นความผดิ เปนเรอ่ื งธรรมดา

วบู แหงความสํานึกผดิ นน้ั ยอด
แตค วามรูสกึ ผิดยืดเยือ้ น้ันแย
ความสาํ นึกผดิ จรงิ จังนน้ั ดี
แตค วามรสู กึ ผดิ โดยไมค ดิ แกไขนัน้ เลว

แผลจากการเสียทา กเิ ลส
เจบ็ ปวดกวา การเสยี ทคี น
แตเ พราะมวั กลวั โดนใครหลอก
จึงระแวงคนมากกวา ระวังกเิ ลส
กเิ ลสจงึ หลอกใชใหทําเรอื่ งผดิ รํ่าไป
กวาจะคดิ ไดกส็ ายเกนิ ทุกที

เรือ่ งในโลกอาจสายไป
เรอื่ งในใจไมมที างสาย
ตราบเทาทอี่ าศัยความผิดเปน บทเรียน
ตราบเทา ทใี่ ชค วามผดิ เปน ชนวนแหง ความถกู
ตราบเทาที่เห็นความผดิ เปน เร่ืองธรรมดา
ตราบนัน้ ยงั มีความวา งจากความรสู กึ ผดิ ไดเสมอ

KKKJJJ

๑๔

X วางจากความหงอยเหงา W

คนหนึ่งคน
มีใจหน่งึ ดวง
มกี ายหนึง่ เดยี ว
มคี วามเปลาเปล่ยี ว
เทย่ี วไปลําพัง

คนหน่ึงคน
ทา มกลางผคู น
ยงั มีหนึ่งใจ
ยงั มหี น่ึงกาย
เปลา เปล่ียวนอยลง
เทีย่ วไปเปนหมู
ไดถ มชอ งวาง
ไดส านสายใย
ไดใจผกู พัน

คนหน่ึงคน
กับความเปน จรงิ

ตองทิ้งผูคน
อยตู ามลําพัง
มีใจหนึ่งดวง
มีกายหนึง่ เดียว
เกิดหนึง่ ตายหนงึ่
ทพี่ ่งึ คือกรรม
ทาํ ดีอบอนุ
เปนทนุ หนนุ ใจ
ทาํ ช่ัวใหรา ย
วุนวายวา เหว

จะวางจากเหงา
อยา เฝา คอยหา
มายานอกใจ

ไมมีมาจริง
อยกู ับทุกส่งิ
ทจี่ รงิ ตรงหนา

๑๕

เหมอื นวาเปน เพ่ือน
คอยเตือนใหว าง
หางความเหงาใจ

แมเทากร็ วู า กระทบ
กระท่งั ลมก็รวู าเขาออก
ใดใดลว นแวะผานมาเยี่ยมเยือน
แลว หายหนอยา งเรียบงาย
ผาสุกไดเ พียงเพราะเห็น
สติไมเ ปนขาตั้งใหก ับความเหงา

KKKJJJ

๑๖

X วางจากความพา ยแพ W

แขง แพ
สนามแขงเหมือนหนามแหลม

ท่ิมตาท่ีเหน็
แทงใจทีค่ ดิ

แขงชนะ
สนามแขงเหมอื นนาํ้ เย็นฉํ่า

ไลต าทเ่ี ห็น
โลมใจท่คี ิด

วันหนึง่ แขง แพ
วนั หนงึ่ แขง ชนะ
ภาพสนามแขงตางไป
ดจุ จะไรภ าพจรงิ

แขง หลายคน
ชนะเพียงหนึง่ เดียว
โลกจึงเต็มไปดว ยผแู พ
ใตห ลา จงึ แทบรา งผชู นะ

แขงคนเดียว
เหมอื นไมชื่อวา แขง
เหมือนไมช่อื วา แพ
เหมือนไมช ื่อวาชนะ
เมื่อใจตวั เองคอื คแู ขง
และสนามแขง คอื ใจตัวเอง

เสนชยั อยูที่ใจ
เพยี งถงึ เสน ชยั ครง้ั เดยี ว

กค็ วาชัยทเี่ ดด็ ขาด
พรัง่ พรอ มอาํ นาจที่เกรียงไกร
เพราะไมต องแพใครอกี ทงั้ โลก

KKKJJJ

๑๗

X วางจากสว นเกิน W

คิดเทา ทตี่ อ งคดิ
คดิ เกนิ กวา ทีต่ องคิดจะคดิ ไมเ ปน เรือ่ ง

พูดเทาที่นาพดู
พูดเกนิ กวาที่นา พดู จะพูดไมง ามพรอม

ทาํ เทา ทที่ ําได
ทาํ เกินกวา ท่ีทําไดจ ะไมไ ดท าํ

มเี ทาท่คี วรมี
มเี กนิ กวา ที่ควรมีจะเหมอื นไมมสี ักอยาง

ดีเทา ที่พอดี
ดีเกนิ กวา ที่พอดีจะไมดีพอ

รเู ทา ทคี่ วรรู
รูเกนิ กวา ท่คี วรรูจะไมร จู ริง

คนเราทนแบกสวนเกนิ
หลงเพลนิ นึกวา แบกสวนดี
ไหนจะอมทุกขเ พราะแบกสวนเกา
แถมตอ งเรารอ นเพราะอยากเพม่ิ สวนใหม

คนมสี ว นเกินลนหัว
แมใหพ นิ จิ ลมหายใจสายเดยี ว

ก็ใครอยากเพมิ่ ของแถม
ไหนจะด้นิ รนอยากรชู ดั เกนิ จริง
ไหนจะเพรียกหาความสงบเกนิ เหตุ
ไหนจะไขวควา มรรคผลเกนิ ตัว

๑๘

คนไมมีสว นเกินอยใู นหวั
แมเหลอื เพียงลมหายใจเขาออก
ก็เหมือนชักรอกเชอื กทองเสน ยาว
ลาํ้ คา นา พิสมัยกวา แทง ทองกองภเู ขา

พออยูแคร ู
ดูอยูแคน ้ัน

คนไมม สี ว นเกนิ อยูในหวั
แมใ จปวนปน กไ็ มห นั หนี
ไมต อ ยตีกับความฟงุ ซาน
แตพ อใจกระทัง่ ความมีสติรู

รวู าตนฟงุ
จึงไมย ุงยากลําบากนาน

พออยแู คร ู
ดูอยูแ คน้ัน

KKKJJJ

๑๙

X วา งจากอคติ W

สายตาแจม ใส
ภาพใกลไ กลจึงกระจา ง

จะเดินกต็ รงทาง
เจอหลมุ พรางกข็ ามงาย

จิตไมเ บีย้ วบิด
ความคดิ จงึ เปน กลาง

จะรูก็ตรงจริง
พดู หรอื นิง่ กพ็ ลาดยาก

อคติเกดิ ขึน้ เพราะใจทึบ
ทบึ ดว ยรกั จึงคิดเขา ขาง
ทบึ ดว ยโกรธจงึ อยากกลนั่ แกลง
ทึบดว ยกลัวจึงจําพนิ อบพเิ ทาเอาใจ
ทบึ ดวยเขลาจึงหลงเหน็ ผดิ เปนชอบ

อคตหิ ายไปเพราะใจวาง
วา งจากความหนามดื เพราะรกั
วา งจากความจกุ อกเพราะชงั
วา งจากความใจหดเพราะกลัว
วา งจากความอับทึบเพราะเขลา

แมย ังรกั กไ็ มจําเปนตองเขาขาง
แมยงั ชังก็ไมจําเปน ตองกลนั่ แกลง
แมย งั กลัวกไ็ มจ าํ เปนตองพินอบพิเทาเอาใจ
แมยงั เขลาก็ไมจาํ เปนตองเหน็ ผิดเปนชอบ

เพียงฝกทจี่ ะเปนกลาง
ตัดสินทกุ ส่งิ ตามทเ่ี ปน
เหน็ ทกุ คนตามท่ีทํา
เปนฝายครอบงําอคติ
ไมปลอยใหอ คตคิ รอบงําตน

KKKJJJ

๒๐

X วางจากความรูไ มพ อ W

รูจนพอใจคือรแู ลวหายสงสัย
รจู นสบายใจคอื รแู ลวหายติดคา ง

รพู อตัวคือรูแ ลวเอาตวั รอดได
รเู กนิ ตัวคอื รูแลวพลอยชวยคนอืน่ รอด

รูมากพอคือรูแลวทาํ งานสําคัญเสรจ็
รเู กนิ พอคือรแู ลว ทาํ งานสาํ เร็จหลากหลาย

รจู ักตัวเองพอคอื รแู ลว พรอมรบั ผิดชอบเหตุผลทีต่ นเลอื ก
รูจักคนอ่ืนพอคอื รแู ลว หายสงสยั วา ทาํ ไมเขาถึงทาํ อยา งนน้ั

รูพอดที าํ ใหชวี ิตลงตวั
รูด ีพอทําใหช ีวิตกา วหนา

รูห มดไมมี
รดู ไี มม หี มด

นอกจากรูใ หพ อ
ตองรจู กั พอใหเ ปน

ถา พอไมเปน
ตอใหรแู คไหนกไ็ มครบ
ไมมีวนั ไดพ บความสุข

แมม ีทุกขก็ไมจบดี
ชีวติ ที่มจี ะไมเคยเต็ม

KKKJJJ

๒๑

X วางจากการเตน W

เม่อื เตน มากขึ้น
เทา กร็ อนขึ้น
เม่ือเตนนอ ยลง
เทาก็เย็นลง
พน้ื โลกอนญุ าตใหเตน แรง เตน กา
แตกไ็ มว า ถาสมคั รใจยนื น่ิง

เราใชชวี ิตไปเอาส่ิงทต่ี องการ
ชีวติ ถกู ใชจ นสกึ กรอนรอ ยหรอลงทกุ วัน

โดยเราไมเ คยใชใหต วั เองนง่ิ ดูชวี ติ
ไมเคยใชใ หตวั เองทําความรูจกั กับชีวติ
ไมเ คยเห็นวาชวี ติ หาไดอ ยากเปน อะไร

มากไปกวาความวา งจากการเตน

ถาตอ งออกวิง่ เสยี กอ นเพอื่ ไลค วา
สิ่งนน้ั หาใชอะไรอื่นมากกวาเงากลวงลวงตา

ไมตางอะไรกบั พยับแดด
ทเี่ อือ้ มอุงมือควาจับ

จงึ คอ ยรับสัมผัสภาพลวง
ตอใหเ ขา ขา งตัวเอง

วา พยบั แดดตกมาอยใู นมือเรา
ครหู นง่ึ ก็ตอ งหันหาพยับแดดอน่ื ใหม

ราวกับไมมีวนั เชอ่ื ได
วาพยบั แดดคอื ภาพลวงตา

เปนแคม ายาลอใจ
ไมมใี ครจับตองไดจ ริง

เราพากันพบแตความเทจ็
ทไ่ี มเคยเสร็จสมบูรณ

ความเทจ็ เลอื่ นไหลเรน ตวั ไมก ลัวเราจับได
เพราะความเท็จ

ไมเคยมตี ัวตนอยจู ริง ณ แหง หนตาํ บลไหน
ตอใหเ หนอ่ื ยลา สดุ ฟา สุดดนิ
สุดทายกส็ ายตัวขาดเปลา

๒๒

เราพากันคดิ ไมถงึ
วาเพียงเอื้อมไปควาความจริงตรงหนา
ความจรงิ ถัดไปจะเล่อื นมาใหค วาตอ เอง

ไมตอ งหาก็แลเห็น
เพราะของจริงยอ มไมเรนซอน
ไมต องเหนือ่ ยเกินกาวปจ จบุ นั ก็เอ้อื มถึง

KKKJJJ

๒๓

X วา งจากความถดถอย W

ถาวนั นี้ไมคบื หนา หนงึ่ กาว
พรุง นี้อาจตองถอยหลังหลายกา ว

ความคืบหนา เปน เครอ่ื งแสดงหลายสง่ิ
สะทอนตัวตนท่แี ทจริงไดด ี
ทง้ั ความมีใจรัก
ทง้ั ความฝก ใฝอ ตุ สาหะ
ทัง้ ความไมล ะเลยประเมินผล
ทง้ั ความไมยอมจาํ นนยํา่ กับท่ี

เพียงมีความคืบหนาอยา งเดียว
ก็เกบ็ เกยี่ วหลายคุณสมบตั ิเขาตัว
ไมตองกลัวเกดิ มาเสยี เที่ยวเปลา

ความคืบหนาจะมีขึ้นไมไ ด
หากเปา หมายไมโ ดดเดน
มองไมเ หน็ วา รอยเทาของกาวน้ี
หางจากทหี่ มายปลายทางเพียงใด
มาไกลจากจดุ เริ่มตน แคไ หนแลว

เปาหมายจึงสําคญั
ไมแพก ารเอาจรงิ เพอื่ ลุถงึ เปา หมาย

ใครยงั หาเปาหมายไมเ จอ
หรือยงั ตง้ั เปาหมายไมช ดั พอ
กไ็ มร วู า ตนกาํ ลังคืบหนา หรือคบื หลังกนั แน

เทียบกับส่งิ มชี วี ติ อน่ื
ความเปน มนษุ ยคือโอกาสทอง
มสี องตาเหมาะจะเลง็ ไปขา งหนา
กบั สองเทา ทไี่ มเ หมาะจะตง้ั ทาถอยหลัง
แถมยังสองมือพรอมใหค ดิ ปา ยปนขึ้นสงู

ทกุ สวนจงู ใจใหใ ฝทะยาน
ไมใชห นุนใหค ืบคลานเร่ือยเปอ ยไรท ิศ

๒๔

คนท่ีเอาแตน ั่งเทา คางรอ
หวังวาความกาวหนาจะถลามาหาเอง
คือคนที่ไมเคยสาํ รวจความเปน มนษุ ย

ไมเคยขดุ คน สมบตั ใิ นตน
ในท่ีสดุ จะเปน คนคนหน่งึ
ท่ีเขาแถวเรียงเตรยี มไหลลงตา่ํ
สคู วามเสื่อมจากศักยภาพ
หรือสูค วามเสอ่ื มจากภมู ิมนุษย

KKKJJJ

๒๕

X วา งจากงานจาํ ใจจาํ เจ W

ทกุ ผลงานมีผลตอบแทน
แมท่นี ึกวาไมมใี ครเหน็
นกึ วา ทาํ เลน เสียเวลาเปลา
นกึ วา ทาํ แลว ไมม ีรางวัลอนั ใดรอ

ผลตอบแทนของงานทไ่ี มห วังผลตอบแทน
คอื การรจู ักใจจรงิ ของตวั เอง

คือการรูจ กั ความเคล่อื นไหวดว ยใจจรงิ
และคอื การรูจ ักคาทแี่ ทจ รงิ ของใจจริง
ผา นความสุขละไมในการกอ รางสรางงาน
ผา นมหาปตใิ นผลงานที่สาํ เร็จเสร็จสมบูรณ

แตง านยอ มมีเสน ทางกา วหนา
เมื่อรักงานใดจริง

ทาํ สง่ิ ใดตอเนอ่ื งเนน่ิ นาน
ส่งิ นั้นยอ มเติบโตขึ้น

และมีพลังสนองคุณสมนาํ้ สมเนอ้ื
ถาไมเคยคดิ ถงึ ผลตอบแทน

อยา งนอยตองใหผ ลตอบแทนเกนิ กวาท่ีคิด

ความกลัวส่ังใหเ รานึกถงึ อนาคตกอ น
คา นิยมสง่ั ใหเ ราถามหาผลตอบแทนกอ น

ความละโมบสั่งใหเราเก็งกาํ ไรกอ น
สังคมสง่ั ใหเราเสาะแสวงความมงั่ คง่ั กอ น

กระทัง่ เราลืมไปสนทิ
วาปจจุบันตอ งมากอนอนาคต
งานตองมากอนผลตอบแทน
ความเปนสขุ ตอ งมากอ นกําไร
ความพอใจตอ งมากอ นความมง่ั คั่ง

การวางจากความกลัวอนาคต
จะทําใหเรากลา เผชิญกับปจจุบนั อยางมีสติ
การวางจากคานิยมเรียกรอ งผลตอบแทน
จะทําใหเรานิยมทํางานเพ่ือใหเกิดผลของงาน

๒๖

การวางจากความโลภเก็งกําไร
จะทําใหเรามักนอ ยและรูจักเสพสขุ จากความน่งิ

การวา งจากความอยากมีฐานะทางสงั คม
จะนาํ เราออกจากงานจาํ ใจจําเจ

แลว หันเหทิศของการมองกลบั มาสใู จจรงิ
ไดเริ่มตน คดิ ออกมาจากใจจรงิ
ไดเ รม่ิ ตนพดู ออกมาจากใจจรงิ
กระทั่งสุดทายกอ ใหเกดิ ใจจรงิ
ท่วี า งจากงานจําใจจําเจ

KKKJJJ

๒๗

X วา งจากกับดกั ทางความคิด W

การเปน นักเรยี น
มักหมายถึงผูถูกตกี รอบ

ตองรูอ ยา งน้นั
ตอ งสนใจอยางน้ี
ตองเลือกคาํ ตอบทีถ่ ูกเพียงขอเดียว
ตอ งทาํ ขอสอบใหผ าน
ตอ งเลอื่ นชั้นขึ้นสงู ไปจนสุด

ตองอยางนนั้
ตองอยา งนี้
คอื กับดกั ทางความคดิ
ถา หลงติดแตต นวยั
จะยากเปน ไทในภายหลัง

การไมเปน นกั เรียน
มักหมายถงึ ผูปราศจากหางเสอื

ไมตอ งรูอยา งนน้ั
ไมตองสนใจอยา งนี้
ไมตอ งมีเหตุผลผดิ ถกู
ไมต อ งผานแบบทดสอบ
ไมตอ งยกระดบั ไปถึงไหน

ไมต อ งอยา งนั้น
ไมตอ งอยา งน้ี
คอื กับดกั ทางความคดิ อีกชนิดหนงึ่
ถาหลงติดแตต นวยั
ก็อาจเปนภัยในภายหนา

เม่ือวนั หน่งึ มปี ญ หามากอง
มองรอบดานแลวเหมือนมืดแปดทิศ

พยายามคิดแลว ไมพบทางออก
ขอใหบ อกตัวเอง

วาตดิ กบั ทางความคดิ เขาแลว

๒๘

กบั ดักทางความคิด
คอื ความผิดทปี่ ดใจ
ไมย อมเปดหตู า
ไมกลา แยงตวั เอง
กลัวเกรงการตชิ ม
อมอตั ตาไวคบั ปาก
ยากจะรบั วา ตนผดิ
เมื่อทางตนไมผิด
แปลวา ทางอื่นผดิ หมด
ทางออกเลยไมม ี
มแี ตทางตันใหฝน ราย

กลาเปลยี่ นความคดิ
คอื อิสระจากกบั ดัก
เมอ่ื รักการเปด ใจ
เม่ือใครเปด หตู า
เมอื่ กลาแยง กับตัวเอง
เม่ือเลิกเกรงเสยี งตชิ ม
เมอื่ นัน้ กับดกั ก็หกั พัง

ทเี่ หลอื ...
แมย งั มืดแปดทศิ
อยางนอยกพ็ รอ มคดิ หาทิศทเ่ี กา
พน กวางยาวแบบเดิม
เสริมมติ ิลกึ เขาไป

จะเห็นมติ ิลึก...
ตองฝกมองจากฝงตรงขาม

ไมถามหาวิธเี ลิศสุด
แตข ุดคนความหลากหลาย

ทั้งของตายในมือ
ท้ังของนอกมือไมเกินเอ้ือม

หูตายง่ิ กวางขวาง
ทางเดินยง่ิ สบาย
กับดกั ย่งิ หลกี งาย
เปา หมายกน็ อนรอ

๒๙

X วางจากการมองโลกในแงร า ย W

เรือ่ งรา ยมีจริง
แตส งิ่ ทไ่ี มจ ริง
คือความคดิ วา โลกนี้มแี ตแงราย

เรอ่ื งรา ยมใี หระวัง
แตถา ตง้ั ตาระแวงไปหมด
ก็อดเปน สขุ กับใครเขา

เรอื่ งรายมไี วชวยกันแก
แยท ีม่ แี ตคนบน
มแี ตคนน่งั วจิ ารณ

มีแตก ารดา คนแกไ มสาํ เร็จ

เปน วายราย
เล้ียงคนใกลตัวใหร า ย
งอมอื งอเทา เอาแตป ากรา ยวิจารณโ ลก
แลวโลกน้ีจะมีแงร ายแตถ ายเดยี ว

เปนคนดี
เล้ยี งคนใกลตัวใหด ี
อยา ปลอ ยใหคนดีโดดเด่ยี ว
แลวโลกนี้จะมีแงดีใหม องเอง

KKKJJJ

๓๐

X วางจากความตระหนี่ W

ความมีแกใจระวงั
ไมพล้งั จายเกินตัว
ทนแรงยว่ั ไดน าน
ปานกลางไมง กนัก
เรียกรูจักประหยัด
เปน คนมัธยสั ถส มตัว

สวนคนตระหนี่
มแี ตใ จหวงแหน
แรน แคนจากขา งใน
หาใชไ มม ีเงนิ
เมินเถดิ จะทําบุญ
งนุ งานแตจะเอา
หมองเศรา กวาขอทาน

ความตระหนที่ ําใหม ีเหมือนไมมี
ถงึ มมี ากกไ็ มใช

จิตใจราวกบั กาวเหนยี ว
หวงทุกสง่ิ ไวแ มแ ตข ยะทางใจ

กลัวท่จี ะท้ิงแมส ่งิ รกรุงรัง
เห็นการเอือ้ เฟอเปนความผิดตดิ ตวั
มองการชวยเหลอื เปนเรอ่ื งนาพรนั่ พรงึ เกนิ ทน

ความตระหนไ่ี มทําใหใ ครฉลาด
ขนาดเห็นชัดวา หวงแลวอดึ อดั

ยงั กดั ฟนหวงตอ
แหงนคอรอแตข ยะมาสะสม
ไมภริ มยก บั การท้งิ สวนเกินใหเ บาตวั บาง

๓๑

ถาใจคิดให
แมข าวในน้ําลางจาน
ก็เปนทานแกสัตวใ นทอได
แมบาทเดยี วเท่ียวแจกคนอนาถา
กซ็ ื้อหาความสบายใจใหต นเกินพอ

ยง่ิ ใหจ ะย่งิ ฉลาด
ขนาดพื้นทค่ี วามวางยิง่ ขยาย
กลายเปน แหงจากกาวเหนยี ว
ใจเที่ยวไลแ จกอยางเปนสขุ
เรม่ิ เหน็ เงาทุกขจ ากความคิดเอาเขาตวั
กลวั ความคดั แนนจากความตระหนี่
กระทง่ั ดีใจไมไ ดซ้อื ของใหต ัวเอง

โลกน้จี ะปรากฏตา งไป
เห็นเด็ก
เหน็ ผูใหญ
เหน็ พระ

เปน เปา หมายของการให
มใิ ชเปา หมายของการเอา

มนี อ ยเหมอื นมมี าก
หากวางจากความตระหนมี่ ากพอ

หายไปแสนแลกความแสนสบาย
รสู กึ ด…ี

ไมม ใี ครขโมยความวา งได

KKKJJJ

๓๒

X วางจากการฆา W

เริม่ ตน เตม็ คน
ดว ยหวั ใจเตม็ ดวง
สองมือขาวสะอาด
สายตาบรสิ ทุ ธ์ิใส

เรมิ่ หดั ตดั ชวี ติ
ลดิ รอนสทิ ธิ์มดปลวก
หัวใจเร่มิ แหวง หาย
สองมือเรม่ิ เปอนเปรอะ
สายตาเรมิ่ ขนุ เขียว

เรมิ่ ฆา ฟนอยางมันเมา
เอาชีวิตท่ใี หญขึ้น

เห็นคนเหมือนผักปลา
สดุ ทา ยไรหวั ใจ
สองมือเปอ นเลือด
สายตาชาดา น

คลา ยภูตผีเขา ทกุ ที

เพราะฆา
จึงกลวั ถกู ฆา
เพราะกลวั ถกู ฆา
จึงตองฆามากขึน้

นาทสี ดุ ทาย
ไมอยากตายกส็ ายแลว
เคยเฝาชมวาระสดุ ทายของผอู ่ืน
เคยเปนความนา สะพรงึ กลวั ของสตั วน อยใหญ
เม่ือถงึ เวลาชมวาระสดุ ทา ยของตนเอง

ยอ มตกตน่ื ลนลาน
ไมอ าจทาํ ใจใหเปนสขุ
ราวทุกขม หนั ตข องเหย่ือ
ยอ นกลับมาทวงคนื พันเทา

๓๓

หัดตอ ชวี ติ
เร่ิมจากคดิ ไมฆ า
ถึงแมส มควรฆา
หรือแมมสี ิทธ์ิฆา
จนเปน สุขกบั การไวชวี ิต
ไมคดิ เอาชวี ิตใคร
จึงนบั เปนมหาทานขอทห่ี นึ่ง
ซ่ึงรักษาหัวใจมนษุ ยไ ว
ใหเตม็ ดวงดงั เดิม
เหมอื นแรกเริม่ เกิดมา
เม่อื ตองลาโลกไป
กจ็ ะไมขาดทุน

KKKJJJ

๓๔

X วางจากการขโมย W

วางไวก บั ท่ี
กลับไมอยกู ับท่ี
เหน็ ของหาย
ใจกห็ ายตาม
เปนใครกห็ วั เสีย
ละเหีย่ ใจไปหลายวนั

รูแกใ จไมใชของเรา
แตย งั เอาของเขามา

ใจตอ งกลา
หนาตองดา น
คนอืน่ ทาํ งาน
แมข อทานยงั ตากแดด
บอดแปดทศิ ยงั คิดเล้ยี งตัว
จะกลวั อะไรกบั การหาเอง

ฉกหนเดียวไมเคยพอ
เด๋ยี วตองอยากขออีก
อา งวาหลีกเล่ียงยาก
จาํ ตากหนา เปน โจร

โยนสาํ นึกท้ิง
ว่งิ ราวกเ็ อา
ยอ งเบากส็ ู
ย่ิงเห็นลูทาง
ยิ่งกรางขึ้นทุกวนั

ไดเ ปลา เหมือนไมเสยี
อาจเสยี ยงิ่ กวา ซ้ือ
ชื่อเสียงตอ งยอยยับ
ตกอับตอ งซอนเรน

เปนหน้ีบาปเสียทว มหวั
ตวั ไมร อดจากกรงขัง

๓๕

คดิ สงสารคนของหาย
งายกวา คดิ ปลนเขากิน

ไมส้นิ ลมมนษุ ยน ้ี
ตอ งมีทางเอาตัวรอด
โดยที่ทรัพยผ ูอน่ื ยงั ปลอดภยั

เมอ่ื ไมเ ปน โจร
ทงั้ ท่ีโดนบีบคั้น
นัน่ คือมหาทานประการท่สี อง
ครองตวั เปนสจุ รติ ชน

ทนอดตาย
ดีกวา ขายความซ่ือ
ทนไดช อื่ วาไมมี
ดีกวา ไดสมบตั คิ นรอ งไห

รอนเงนิ ทอง
รอ นทํากิน
แตไ มรอ นใจจากความใฝต าํ่
เมอ่ื วา งจากความคิดแบบโจร
ยอมวา งจากอันตรายบนทางโจร

KKKJJJ

๓๖

X วา งจากการเปนชู W

ไดช อ่ื คูชวี ติ
เพราะไมคิดทรยศ
ไมโปปดแมน อย
คอยประคองยามลม
เฝา ชื่นชมยามสําเรจ็
เท็จจริงเปดเผย

เฉลยหมดใจ
ไรอ าภรณป ดบัง
ทั้งเนอ้ื หนงั ตลอดตัว
ไมกลัวยามเคียงหลบั
ไมส บั สนยามเคยี งเดิน

ภาพบาดตา
ปริศนาบาดใจ
ไมม ใี ครอยากเจอ
แคเ ผลอลับตา
หาความวางใจไมไ ด
ทายใจไมถูก
จะผูกพนั สกั กี่น้ํา

ลับลมคมใน
หาใชสงิ่ ดี
ใจมพี ิรธุ
ไมอาจหยุดบาป
สาบกามตดิ ตวั
ทนแรงยว่ั ไมไ หว
กระท่ังไรส าํ นึก
คึกคะนองอยากลองใหม
โหยหาบาปบนเตยี งไมสิ้นสดุ

ยังหนา ดานครองคู
ทั้งสมสกู บั ชรู ัก
จกั ไมเ ปนสุข

๓๗

สนุกกายแควบู เดยี ว
ตอ งเสยี วหลงั ไปถึงไหน

จากบาดใจคนอืน่
เปน บาดเจ็บกบั ตัวเอง
เมอ่ื หมดความไยดใี นความอบอุน
หมกมุนแตรสหฤหรรษช้ันตา่ํ
กเ็ หยียบย่าํ ราศใี หเส่ือมลง
ชีวติ ไมอ าจคงเสนคงวาใตฟา สวา ง
เหมอื นเรอื เควงควางกลางทะเลเปล่ียว
ลองลอยไปเพียงเดียวสดุ กูกลับ
พินาศลับตาตามลาํ พงั
เหมอื นครง้ั ปฏบิ ตั กิ ามบาดใจลับตาคน

เม่อื ลับตาคูชีวิต
ตอ งคิดเตอื นตวั เองได
หา มใจไมออ นไหวงา ยเกนิ แก

ไมแ พแรงยัว่ ยุ
มทุ ่จี ะยืนขางมโนธรรม

เมื่อกายใจวา งจากวงจรชู
กด็ ตู วั เองในกระจกไดเตม็ ตา
และมองหนา คนรักไดเ ตม็ ใจ
พรอมเปน ผูใหค วามอบอนุ กับครอบครวั
เชน นน้ี บั เปน มหาทานประการทีส่ าม

ไมถามหาคาวเนา
เฝารักษาศีลสะอาดหอม
ยอมจกุ อกเพราะเหน็ แกหัวอกผอู นื่
หลับและต่ืนจะชนื่ ใจไปจนตาย

KKKJJJ

๓๘

X วางจากการพดู รา ย W

ควนั รายจากปาก
เหมน็ มากกวาควนั ไฟ
โชยลามไดไ กลกวา ควนั พิษ
ทาํ ชีวติ เสียหายไดย ่ิงกวาควนั ปน

ใจตอ งกลา
หนาตอ งดา น
คาํ เท็จจึงผา นปากได

เมตตาตอ งนอ ย
หูตาตอ งคอยจบั ผดิ
ปากจึงโปรยพิษแหง คาํ นินทาวา รายได

จิตตองหยาบ
บาปตอ งแรง
คาํ หยาบอันเสยี ดแทงหจู งึ ทะลุปากออกไปได

ความคดิ ตองฟุง กระจาย
ตองกลายเปน คนเหลวไหล
คาํ พลา มเพอ เจอ จึงสะพดั ออกจากปากได

พูดอยางไรก็กลายเปน คนอยา งนัน้
กําลังแหง คาํ พูดดัดจติ ใหบิดเบย้ี วไดเรว็
ควนั ทึบแหงคําพดู ปกคลุมจิตใหม ดื มนไดน าน
มนตส าปแหง คําพดู แปรจติ ใหเศรา หมองไดหนกั

บาปแหงวาจาทก่ี อ ไว
อาจดลใจใหเหน็ คําหวานเปนของตลก

มองคาํ สกปรกเปนเรื่องสนุก
แลว คอ ยเห็นผลของความสนกุ วา ไมตลก

มองการพดู รา ยเปนพิษภัย
ตง้ั ใจเลิกพูดรา ยทลี ะขอ
ก็จะเปนมหาทานประการทส่ี ่ี

ไมมขี วานไวใ นปาก
ไมม ีปากไวเปน ขวาน

๓๙

X วางจากเครอ่ื งเมา W

น้ําเปลย่ี นนิสัย
สงประกายทองอาํ พัน
มองดวยตาเปลาดูลอ ใจ
ประดุจน้าํ จณั ฑจากแมนสรวง
แตค วามจริงอนั นากลัวทแี่ ฝงอยูในสีสดสวย
คือฤทธิ์ในการบนั ดาลความคดิ ชว่ั ราย
เริ่มจากตดั กาํ ลงั สติ
จาํ กัดความสามารถในการเห็นตรงจริง
แลวยอมใจใหคกึ คร้มึ
มีแตต วั ตนท่ีเขา ขา งตนเอง
โลกปรากฏดจุ ฉากฝนไรผ ดิ ถกู
มแี ตภ าพเสยี งเรงเรา
คิดไดแคอ ยากทาํ อะไรกท็ ํา

เมือ่ ยงั ครองสติ
วิญชู นยอ มอานออก
วา น้าํ อะไรเปลี่ยนนสิ ัยได
นํ้าอะไรตัดกําลังสติได
นาํ้ อะไรออกฤทธ์ใิ หม ึนเมางงงวยได
นา้ํ อะไรสง่ั ใหทาํ บาปโดยไมรูสกึ ตวั ได
นาํ้ น้ันยอ มมิไดหยาดลงมาจากแดนสวรรค
ทวา เปน นาํ้ นรกท่ีถกู สง ข้นึ มากลนื คนลงต่ําโดยแท

เหลาเขาปาก
มากเรือ่ งรา ย
กลายเปนอกี คน
เพ่อื นของตนยงั แทงดบั
กบั ตํารวจยงั ขโมย
โหยหิวกามแมกับญาติ
ปากตลาดกระทง่ั เสอื
ไมเหลือสตยิ ัง้
พล้งั มอื แลว ยังไมรู

๔๐

เหลาทําผดิ
แตค นกลบั ติดคกุ
เหลา ระเหยหายลับ
แตกลบั ทิ้งคนบาไวใ หเ หน็ ฤทธ์ิแรมป

มนษุ ยบ อกวา ขเ้ี หมน็
หนอนในสวมกลบั สาํ คญั วาข้ีหอม
คนมศี ลี บอกวา กลน่ิ เหลา นา รงั เกียจเหนอื สิ่งอนื่ ใด
คนทศุ ีลกลับเหน็ กลนิ่ เหลา เยายวนเหนือคาํ บรรยาย

เม่อื ปากวา งจากเหลา
ก็ยากทีใ่ ครจะฆาคนอยา งไรสาํ นกึ
ยากทใ่ี ครจะจป้ี ลนโดยขาดความยับย้ังชั่งใจ
ยากที่ใครจะกอคดโี ทรมหญิงดวยความหนาดานสดุ โฉด
ยากที่ใครจะปน น้ําเปน ตวั ราวกบั พดู ออกมาจากความฝน

การมสี ตปิ กปอ งปวงชน
ไมเ ปด โอกาสใหถูกปศ าจเหลาทํารา ย

จัดเปนมหาทานประการท่ีหา
หากรกั ษาตนไมใหมนึ ดว ยการเสพยาเมา
ยอ มช่อื วาเสพสติมตี าตืน่ อยกู ับความเปน มนษุ ย

และมสี ิทธไ์ิ ดด เี ทา ที่คนสตดิ จี ะมีได

KKKJJJ

๔๑

X วา งจากความโลภ W

สุดทา ย...
เวลาจะเปน เครอ่ื งบอก
วานอกจากรูส ึกเหมอื นมี
ทแี่ ทเราไมเ คยมอี ะไร

แมชีวติ ยงั ไมเหลือ
จะใหเชือ่ วามสี ิ่งใดได

ระหวา งยงั ไมถูกริบกายคืน
กห็ ลงนึกวาเรามชี ีวติ

หลงนึกวาชีวติ เปน ของเรา
โลภจะเอาสารพนั
ไมว า หันไปทางไหน

ใจจบั จองทกุ เครอื่ งลอ
ไมเคยพอเลยสกั วนั

ใจท่ีเอาแตจดจองออกขา งนอก
เหมอื นมาถกู หลอกใหง ับเหยื่อ
นาเบ่อื แตตองทนทะยานวงิ่
เหนือ่ ยอยากนิง่ แตกอ็ ดว่ิงตอไมได

ใจทเ่ี อาแตจ ดจองออกขา งนอก
จะลมื ความวา งภายใน

ลมื ความยิ่งใหญแ หงใจทีไ่ มเ อา
ลมื วาสรรพสง่ิ ไรเ จา ของ

ลืมวาหาใครครองแมช วี ติ ไมไ ดนาน

ความวา งจากการมี
เปน สมบตั เิ ดยี วท่ีทุกคนมีจริง
อาศัยความโลภกอนสดุ ทา ย
อยากไดความวางไรโลภะ
สละเครื่องลอทฉ่ี ุดใหพ ุง ตอ ไมหยดุ
กเ็ ปนผยู ตุ ทิ ุกขไดเ สียกอ นทุกขเ กิด

๔๒

มนุษยเราเอากายอันเนา เหม็นนี้
เปน ทต่ี ัง้ ของชอื่ เสยี งย่ิงใหญ
เปน ทีใ่ สเ ครื่องหอมอาภรณสวย
ดูสาํ รวยจนลืมชรามรณะท่ีรออยู

กระทง่ั กูไ มกลับ
จะหลับไมตน่ื เมื่อใดก็ไมร ู

ไมร จู ะโลภไปถงึ ไหน

เพราะมวั โลภแตจะเอา
จึงอาจเขลาพอทีจ่ ะชัว่

โลภะคอื รากแหง บาปขอทีห่ น่งึ
บคุ คลละความโลภไดแ ลว
ความสวา งยอมผุดโพลง
รูจ ักใจทเี่ ปน บุญ
รจู กั คุณแหง การสละ
ละความเปนผเู ศราหมอง

กลายเปนผมู องอยา งมกั นอยพอตวั

เมอ่ื โลภนอย
จะไมแ คเ ลกิ คอยจองเอาของคนอืน่

แตย ังมคี วามรืน่ ได
ของหายใจไมหาย
เพราะเหน็ ความวา งยงั ไมห าย
ไมรูจ ะถมความวางดว ยความโลภไปทําไม

KKKJJJ

๔๓

X วางจากความโกรธ W

เมอ่ื มาสูโลกน้ี
ทกุ คนตองเจอเรื่องนาโกรธ
แตไมทุกคนที่อยากโกรธ
ไมท กุ คนทห่ี วงความโกรธ
นน่ั เพราะแตล ะคนเหน็ ความโกรธตา งกัน
บางคนเห็นความโกรธเปนธรรมชาตทิ ไ่ี มอ าจหลีกเล่ียง
บางคนเห็นความโกรธเสรมิ ความนาครน่ั ครา มของตน
บางคนเหน็ ความโกรธเปน วธิ ีเดียวท่ีจะแกป ญหาได
ขณะท่ีบางคนเห็นความโกรธเปน ไฟเผาตวั ตองรีบดบั

โกรธไมเ ปน ไร
แตอ ยาเกลียดกแ็ ลว กัน
เพราะโกรธนน้ั ทุกขเดยี๋ วเดยี ว
แตถ ึงข้นั เกลยี ดจะตอ งทกุ ขย ืดเย้ือ
และอาจยาวนานกวา ทค่ี ดิ

เกลียดไมเปนไร
แตอ ยาอาฆาตกแ็ ลวกัน
เพราะเกลียดน้ันทกุ ขอยูคนเดียว
แตถึงขน้ั อาฆาตจะเปน ทกุ ขห ลายคน
และอาจลงเอยเปน โศกนาฏกรรมคาดไมถึง

จติ ตองขุนถึงจะโกรธได
จติ ตอ งทบึ ถึงจะเกลยี ดลง
จติ ตองมืดบอดถึงจะอาฆาตนาน

จติ ตองสวางจงึ จะดบั อาฆาตสนทิ
จิตตอ งโปรงจงึ จะระงบั ความเกลียดไหว

จิตตอ งใสถงึ จะหยดุ ความโกรธเรว็

จติ จะขนุ ทึบ หรือมดื บอด
จิตจะสวา ง โปรง หรือใส

ข้ึนอยูกับความคิด
ขึ้นอยูกบั วิธมี องความโกรธ

๔๔

ถาเห็นความโกรธเปน โรคทางใจ
ก็จะยอมอภัยแลกกับการฟนไข

เมื่อถูกโลกกระทบแลวโกรธนน้ั ไมแปลก
แตห ลงั จากคดิ แลวยังโกรธ

หรอื หลังจากคดิ แลวถึงคอยโกรธ
แสดงวา ยงั คดิ จากความวางไมเปน

เปน แตคดิ สรา งความทบึ
เปน แตคดิ สรา งกาํ แพงไฟ

โทสะคือรากแหง บาปขอทสี่ อง
บคุ คลละความโกรธไดแลว
ยอ มนอนหลับสบายฝนรายไมมี

เมือ่ นนั้ มองยอนไปจะรู
ความโกรธทําใหเ ราอยากฆาบางส่ิง

จะดยี ง่ิ หากสิ่งนั้นคือความโกรธ

คิดแลวใจเยน็
แปลวาเหน็ ความวาง
ในทา มกลางเรอ่ื งรอน

KKKJJJ

๔๕

X วางจากความหลง W

ถึงฉลาดขนาดไหน
ถางมในความมืดมดิ
ก็พลาดผดิ ไดเ สมอ

ในความมดื มดิ
คนฉลาดอาจคดิ วา ตนรูปงาม
ทัง้ ท่ีจริงรปู ทรามอยาบอกใคร

ในความมืดมดิ
คนฉลาดอาจคดิ วากาํ ลังข้ึนสูง

ท้ังทถี่ ูกจูงไปสูเหวลกึ รําไร

ถา สาํ คญั ผดิ
ใหคดิ เกง แคไหนก็ไมถ กู

ซํา้ จะผกู ปมซบั ซอ น
ซอนเง่ือนปญ หาเกินแก

ถา สําคัญผดิ
ทง้ั ชวี ติ จะวกวน
ตอ งจําทนหลงทางไมร จู บ
ดีแตพ บเร่ืองรายไมร ูเลิก

ในความสวาง
แมโงบ างอยา งนอยกร็ ูจกั หนา ตาตนตามจริง
เม่ือจะตองดง่ิ สูเหวลึกกห็ ยุดเสยี ทนั กอนสาย

เมือ่ เหน็ ถูกเหน็ ชอบ
แมไ มเกง มากกย็ ากจะผูกปมรัดคอตนเอง
ตอ ใหพลาดหลงกค็ ลาํ หาทางออกจนเจอ

เพื่อออกมาอยูในความสวาง
ตอ งรจู ักสละความเคยชนิ กลางถํ้า

เพอ่ื เห็นถูกเหน็ ชอบ
ตองรูจักสละความคดิ หาเรือ่ งเดอื ดรอ นใสต ัว

๔๖

ถา ยังหลงผดิ
ไมม ใี ครทาํ ผิดไดม ากกวา ใคร
เร่อื งแยแ คไหนกเ็ กดิ ข้ึนได

โมหะคือรากแหง บาปขอทีส่ าม
บคุ คลละความหลงไดแ ลว

ยอ มช่ือวาเปนผกู าํ จัดความมดื จากชีวติ
ไมท าํ ผดิ ซาํ้ ซากไดม ากเทาเดมิ

แยกแยะออกวา อะไรเปน คณุ อะไรเปนโทษ
จึงเลือกแตคุณแลวละโทษไวเบ้อื งหลัง

รูวากําลงั หลง
ดกี วาหลงวา กาํ ลงั รู

หลงนอ ย
คอื เห็นความจรงิ มาก
และเห็นความวางมาก

KKKJJJ

๔๗

X วางจากความยดึ มนั่ W

การมชี วี ติ
ไมอ าจคิดแคส บิ แปด
กอ นสิบแปดตอ งเคยแปด
หลงั สิบแปดตอ งแปดสบิ

ไมตองหยิบดนิ น้าํ ไฟลมใสช ีวติ
ชวี ติ ก็มดี ินนา้ํ ไฟลมประกอบพรอม

เราไมตองสรางอะไร
เรามีหนา ท่แี คอา งวา ของเรา

เราอยากเปนอยา งน้ัน
เราไมอ ยากเปนอยา งน้ี
เทา ท่ีดนิ น้าํ ไฟลมจะประสมให

มองดิน
เอาใหไดอยา งดนิ

มองนาํ้
เอาใหไดอ ยางนา้ํ

มองไฟ
เอาใหไดอยา งไฟ

มองลม
เอาใหไดอ ยา งลม
ดินนาํ้ ไฟลมตา งรวมอยูในเรา
ทง้ั ลมหายใจไออนุ และเลือดเน้ือ
แตดนิ น้ําไฟลมไมเ คยยดึ ม่ันในตวั เรา
พวกมันแคป ระชุมรวมกันครูหนง่ึ
ถึงเวลากต็ างฝายตา งแยกยา ย
มแี ตเราที่เฝาดอู ยดู ว ยสายตาเขลาหลง
เห็นการประชมุ ในปท่สี ิบแปดเยี่ยมยอดนัก
เหน็ ภาวะใกลส ลายตัวในปท แ่ี ปดสบิ แยน ักหนา

๔๘

สรรพส่งิ เหมือนไมหลักปก ขี้เลน
มือของคนโงเทานั้นทีก่ าํ แนน
ทง้ั รูวา เสาในข้เี ลนตองเอนออน
เปราะบางและอาจพงั คามอื ทก่ี ําเปลา

วา งจากความเกาะเก่ยี ว
ส่ิงเดยี วทเี่ หลือคอื การเปนอิสระ

KKKJJJ

๔๙

X วา งจากตัวตน W

โลกไมตามใจเรา
เพราะโลกไมไดคา จา งใหเอาใจเรา
และเพราะเราหาไดส รา งโลกมากับมอื

รา งกายไมต ามใจเรา
เพราะเราไมไ ดอ อกแบบรา งกาย
และเพราะกายถูกสรางข้นึ อยางมีเงอื่ นไขหลายชน้ั

สขุ ทุกขไมตามใจเรา
เพราะเราไมอ าจบัญชาสิ่งกระทบตาหู
และเพราะหตู าไมอ าจเลง็ แลเงี่ยฟงสิ่งเดยี วไดน านเกิน

ความจาํ ไมต ามใจเรา
เพราะเราไมใ ชผเู ตรียมลงั เก็บความจาํ
และเพราะลังเก็บความจําเตม็ ไปดว ยรรู ั่ว

ความคดิ นกึ ไมต ามใจเรา
เพราะเราไมอ าจคิดนกึ โดยปราศจากส่ิงกระตนุ
และเพราะสิ่งกระตุนตองสับเวยี นเปล่ียนแปลงตลอดวนั

ดวงจติ ไมต ามใจเรา
เพราะเราไมรเู หตุแหงการมจี ิต
และเพราะเหตุแหงการมีจติ พสิ ดารดุจมายากลเกินเดา

สรรพสิ่งเปนสมบตั ิของความแตกพัง
ขอเพียงตงั้ ใจฟง ใหด ี

ทกุ ท่ีมเี สยี งแหงความลมสลาย
ความตายคอื บทพิสจู น

เคยคิดพดู ทําแคไ หนกห็ ายหน
ตวั ตนทีแ่ ทจ ะหามาแตทศิ ใด