เจา้ ชายนอ้ ย
“เราจะมองเหน็ ทุกอยา่ งไดถ้ อ่ งแท้เมอื่ ใช้หวั ใจ
สงิ่ สำ�คัญไม่อาจมองเหน็ ไดด้ ว้ ยดวงตา”
เจ้าชายนอ้ ย
The Little Prince
อองตวน เดอ แซงเตก-ซูเปรี : เร่อื ง/ภาพ พรา่ งดาว นุประดษิ ฐ์ : แปล
พิมพ์ พ.ศ. 2564
จดั ท�ำ โดย
ส�ำ นกั พิมพแ์ อรโ์ รว์
ในเครอื บริษัท แอร์โรว์ มัลติมเี ดีย จำ�กัด
เลขที่ 1 ถนนกำ�แพงเพชร 6 ซอย 5 แยก 6 (โกสุมนิเวศน์ ซ. 2)
แขวงทุง่ สองห้อง เขตหลกั ส่ี กรงุ เทพฯ 10210
โทรศพั ท์ 02-573-6584 โทรสาร 02-573-6585 ฝา่ ยขาย 02-573-6572
Email : [email protected] Line ID : @arrow11
www.arrowmultimedia.co.th
Thai Language Translation Copyright © 2021 by Arrow Multimedia Co.,Ltd.
All rights reserved.
© สงวนลิขสทิ ธ์ิโดย บริษัท แอร์โรว ์ มัลติมีเดยี จำ�กดั
ห้ามน�ำ ส่วนหนึ่งสว่ นใดของหนังสือเล่มนี้ไปลอกเลยี น ท�ำ ส�ำ เนา ถ่ายเอกสาร หรอื น�ำ ไปเผยแพรใ่ นอนิ เทอร์เนต็
หรอื สือ่ ต่างๆ ไม่ว่าในรปู แบบใด นอกจากได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณอ์ ักษรเทา่ นนั้
ขอ้ มูลทางบรรณานกุ รม
แซงเตก-ซูเปรี, อองตวน เดอ.
เจ้าชายนอ้ ย—กรุงเทพฯ : แอร์โรว,์ 2564.
288 หนา้ .
1. วรรณกรรมแปล I. พรา่ งดาว นปุ ระดษิ ฐ์, แปล II. ชื่อเร่อื ง.
ISBN 978-616-434-235-4
บรรณาธิการ : นคิ ม ชาวเรือ
กองบรรณาธกิ าร : สุภาภรณ์ สวา่ งจนั ทร,์ วลัยกร เต็มขนั ท์, อรรถพร ทองบรรเทงิ
ศลิ ปกรรม : รจนา นครโสภา, ชมพนู ชุ ขอดคำ� ผจู้ ัดการทวั่ ไป : เดือนนภา สุรามติ ร
พสิ ูจน์อกั ษร : ปวันรัตน์ เกยี รตธิ ีรชยั
จัดจำ�หนา่ ยทว่ั ประเทศโดย
บรษิ ทั อมรินทร์ บุ๊ค เซน็ เตอร์ จำ�กัด
108 หมู่ที่ 2 ถ.บางกรวย-จงถนอม ต.มหาสวัสด์ิ อ.บางกรวย จ.นนทบุรี 11130
โทรศพั ท์ 02-423-9999 โทรสาร 02-449-9561-3
www.naiin.com
พมิ พ์ท่ี : บรษิ ัท ไอดี ออล ดจิ ติ อลพริ้นท์ จำ�กัด
52 ซอยเอกชัย 69 ถนนเอกชยั แขวงบางบอน เขตบางบอน กทม. 10150
โทรศพั ท์ 02-899-5429-35 โทรสาร 02-416-4097
ราคา 350 บาท
อองตวน เดอ แซงเตก-ซูเปรี
แซงเตก-ซูเปรี นามเต็มคือ Antoine Marie Jean-Baptiste
Roger, comte de Saint Exupéry เกิดเมือ่ วนั ที่ 29 กรกฎาคม ใน
ปี 1900 ที่เมืองลีออง เขาเป็นบุตรคนท่ีสามจากท้ังหมดห้าคนของ
ครอบครัวชนนัน้ สงู มารดาคอื ท่านเคาต์มารี เดอ ฟอนโคลอมบ์ และ
บดิ าคอื ท่านเคาตช์ อง เดอ แซงเตก-ซูเปรี บิดาของเขาเสียชวี ติ ดว้ ย
อาการเส้นเลือดในสมองแตกท่ีสถานีรถไฟในเมืองลีอองก่อนที่เขาจะ
อายุได้สี่ขวบ ซึ่งการตายของบิดาส่งผลกระทบอย่างมากกับคนใน
ครอบครัว ทำ�ใหส้ ถานะทางสังคมและการเงินตกต�ำ่ ลง
แซงเตก-ซูเปรีสนใจเร่ืองการผจญภัยต้ังแต่ในวัยเด็ก และ
ความสนใจนกี้ ไ็ มเ่ คยจางหายไปเลย เขาเขา้ รว่ มกองทพั อากาศฝรงั่ เศส
ในปี 1921 และได้ฝกึ ขบั เครื่องบินเปน็ ครั้งแรก ห้าปีต่อมา เขาก็ลาออก
จากกองทัพเพื่อขับเคร่ืองบินส่งไปรษณีย์ไปตามเส้นทางบินในยุโรป
แอฟริกา และอเมริกาใต้ เขาได้มีโอกาสส่งไปรษณีย์และพัสดุทาง
อากาศใหแ้ กช่ มุ ชนตา่ งๆ ในทะเลทรายซาฮาราส�ำ หรบั แซงเตก-ซเู ปรี
แลว้ นค่ี อื การผจญภยั อนั ยง่ิ ใหญ่ อนั ตรายเกดิ ขนึ้ ไดท้ กุ หนทกุ แหง่ ตอ้ ง
ประสบกับพายุทะเลทรายหลายคร้ังหลายหน และท่ีร้ายกว่าน้ันก็คือ
เขาเส่ยี งตอ่ การถูกลอบยิงจากชนเผ่าเบอื้ งลา่ งทไี่ ม่ประสงคด์ ี
ในปี 1935 แซงเตก-ซูเปรีได้เข้าร่วมแข่งขันบินเร็วเส้นทาง
ปารีส-ไซง่อนร่วมกับเพื่อนนักบินนามว่าอองเดร เพรวอต์ พวกเขา
พยายามท�ำ ลายสถติ เิ พอ่ื พชิ ติ เงินรางวัลจ�ำ นวน 150,000 ฟรงั ต์ ทว่า
กลับประสบเหตุเคร่ืองบินตกกลางทะเลทรายใกล้กับสามเหล่ียม
ดินดอนแม่นำ้�ไนล์ทางตอนเหนือของประเทศอียิปต์ เขาเดินหลงทาง
อยกู่ ลางทะเลทรายกบั เสบยี งผลไมเ้ พยี งเลก็ นอ้ ยและน�ำ้ ดม่ื ทเ่ี พยี งพอ
ส�ำ หรบั หนงึ่ วนั เทา่ นน้ั พวกเขาอาศยั แผนทน่ี �ำ ทางทส่ี บั สนเดนิ ไปอยา่ ง
สนิ้ หวงั เกดิ อาการขาดน�ำ้ จนเหน็ ภาพหลอนไปตา่ งๆ นานา กระทง่ั ใน
ที่สุดก็เดนิ ต่อไปไม่ไหวอกี เคราะหด์ ที ีใ่ นวันท่ีส่ชี าวเบดูอนิ ข่อี ฐู มาพบ
เขา้ จงึ ได้ชว่ ยเหลือเอาไว้
เมอ่ื สงครามครง้ั ทสี่ องลกุ ลามไปทว่ั แซงเตก-ซเู ปรไี ดเ้ ขา้ รว่ ม
กองทัพอากาศฝร่ังเศสอีกคร้ังหนึ่ง และเม่ือกองทัพนาซีของเยอรมนี
บกุ เขา้ มาในฝรงั่ เศสเขาจงึ ลภี้ ยั ไปยงั สหรฐั อเมรกิ าโดยหวงั วา่ จะไดเ้ ขา้
รว่ มขบั เครอ่ื งบนิ ขบั ไลก่ บั กองก�ำ ลงั ของสหรฐั แตก่ ถ็ กู ปฏเิ สธเนอ่ื งจาก
เหตุผลเรอ่ื งอายุ เพอ่ื เปน็ การปลอบประโลมจติ ใจตวั เอง เขาไดน้ �ำ เอา
ประสบการณท์ พี่ านพบในทะเลทรายมาประพนั ธแ์ ละวาดภาพประกอบ
ขึน้ จนในปี 1943 กส็ ำ�เรจ็ เปน็ หนังสือทีม่ ชี อ่ื เสียงทสี่ ุดของเขาชือ่ “เจ้า
ชายน้อย : The Little Prince” หนังสือเลม่ เลก็ ๆ ที่เปี่ยมไปด้วย
ความล้ีลับอันมีเสน่ห์ ทำ�ให้ผู้อ่านท้ังเด็กและผู้ใหญ่ประทับใจมานาน
หลายต่อหลายทศวรรษ
หลังจากเขียนหนังสือเล่มนี้จบไม่นานนัก ในท่ีสุดแซงเตก-
ซูเปรีก็ได้ทำ�ตามความปรารถนาที่ติดค้างอยู่ในใจ เขากลับไปยัง
อเมริกาเหนือเพ่ือขับเครื่องบินรบให้แก่กองกำ�ลังอิสระของประเทศ
ฝร่งั เศส ทวา่ ในวันท่ี 31 กรกฎาคม 1944 ก็เกิดเหตนุ ่าเศร้า เมือ่ เขาถกู
ยงิ ขณะบนิ ปฏบิ ตั กิ ารเหนอื นา่ นน�ำ้ เมดเิ ตอเรเนยี น และหายสาบสญู ไป
นับจากนั้น จนกระท่งั ปี 1988 มชี าวประมงฝรั่งเศสผู้หนึง่ ทางตอนใต้
ของมาร์กเซบได้พบสร้อยข้อมือเงินซึ่งสลักชื่อแซงเตก-ซูเปรีและ
ภรรยาเขาไว้ หลกั ฐานชิ้นนน้ั นำ�ไปส่กู ารคน้ หาอกี ครงั้ หนึ่งจนสามารถ
กูซ้ ากเครอื่ งบิน P-38 ของเขาขน้ึ มาได้ในปี 2003
นอกเหนือจากผลงานเร่ือง “เจ้าชายน้อย” ท่ีกลายเป็นที่
กล่าวขานของคนทั้งโลกและได้รับการแปลมากกว่า 300 ภาษา
แซงเตก-ซูเปรียังได้เขียนผลงานสำ�คัญออกมาอีกหลายเร่ืองตลอด
ช่วงชีวิตของเขาซึ่งสะท้อนภาพประสบการณ์จากการบิน เช่น เร่ือง
Courriersud (1929) (Southern Mail) ในภายหลงั ถกู ท�ำ ออกมาเปน็
ภาพยนตร์ หรอื เรอ่ื ง Vol de nuit (1931) ซง่ึ ไดร้ บั รางวลั Prix Femina
และถูกสร้างเป็นท้ังภาพยนตร์และละครโทรทัศน์
คÓนÓสÓนักพิมพ์
“เราจะมองเห็นทุกอย่างได้ถอ่ งแท้เม่อื ใช้หวั ใจ
สงิ่ ส�ำ คญั ไม่อาจมองเหน็ ไดด้ ว้ ยดวงตา”
นี่คือปรัชญาหลักในหนังสือเล่มนี้ เจ้าชายน้อย เป็นวรรณกรรม
คลาสสกิ ทอ่ี า่ นไดท้ งั้ เดก็ และผใู้ หญ่ โดยการด�ำ เนนิ เรอ่ื งนนั้ จะบอกเลา่
ถึงการเดินทางระหว่างดวงดาวของ “เจ้าชายน้อย” ซึ่งเม่ืออ่านใน
ระดบั หนง่ึ จะเหน็ วา่ เปน็ เรอื่ งเลา่ ของนกั บนิ ทบี่ งั เอญิ มาพบกบั เดก็ ชาย
จากตา่ งดาวท่ีกลางทะเลทราย หากท�ำ ความเขา้ ใจอยา่ งลึกซงึ้ จะเหน็
ไดว้ า่ เรอื่ งนเ้ี ปน็ เรอ่ื งเลา่ ทชี่ วนใหข้ บคดิ เกย่ี วกบั แงม่ มุ ตา่ งๆ ของมนษุ ย์
วรรณกรรมชิ้นนถ้ี กู ตีพมิ พใ์ นปี ค.ศ. 1943 ซึ่งเป็นหนึง่ ปกี อ่ น
ท่ีนักเขียน คือ แซงเตก-ซูเปรีจะเสียชีวิต โดยในฉบับพิมพ์คร้ังน้ี
สำ�นักพิมพ์แอร์โรว์ได้แปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษท่ีแปลโดย
แคเทอรีน วูดส์ (Katherine Woods) ซ่ึงได้รับการกล่าวถึงว่า
ถ่ายทอดจากต้นฉบบั ภาษาฝร่งั เศสไดใ้ กลเ้ คียงและดที สี่ ุด แม้จะมอี ยู่
หลายจดุ ทแี่ ปลผดิ ไปจากตน้ ฉบบั เดมิ กต็ าม เชน่ ในบทที่ 2 ผมไมเ่ หลอื
นำ้�ดื่มเพียงพอสำ�หรับหนึ่งสัปดาห์ แต่ต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสจะกล่าว
วา่ —สำ�หรับแปดวัน ในบทที่ 4 ที่เรยี กว่า “ดาวเคราะหน์ ้อย 325”
ตน้ ฉบบั ภาษาฝรง่ั เศส—ดาวเคราะหน์ ้อย 3251, ท่คี �ำ วา่ แกะสักตวั
ซ่งึ ตน้ ฉบบั ภาษาฝร่งั เศสใชค้ �ำ วา่ —เพ่อื นสักคนหนงึ่ และในบทที่ 6
ทก่ี ลา่ ววา่ ผมเหน็ พระอาทติ ยต์ กดนิ สส่ี บิ สามครงั้ แตใ่ นตน้ ฉบบั ภาษา
ฝรัง่ เศสนกี้ ลา่ วว่า—ส่สี บิ สี่ครงั้
ในการพมิ พค์ รงั้ นส้ี �ำ นกั พมิ พข์ อยดึ ตามตน้ ฉบบั เดมิ ของภาษา
องั กฤษ ซง่ึ เราน�ำ มาพิมพค์ วบคู่กับภาษาไทยไปดว้ ย
จงึ เรียนมาเพือ่ ความเขา้ ใจ
ส�ำ นักพิมพแ์ อรโ์ รว์
เจ้าชายน้อย
The Little Prince
ANTOINE DE SAINT-EXUPÉRY
แด่ เลออง แวร์ธ
ผมต้องขออภัยเด็กๆ ที่อาจหยิบหนังสือเล่มน้ีขึ้นมา
อ่าน เพราะผมเขียนข้ึนมาเพื่ออุทิศให้ผู้ใหญ่คนหน่ึง เหตุผล
ประการแรกสุดและส�ำคัญท่ีสุดก็คือเขาเป็นเพ่ือนที่ดีท่ีสุดของ
ผมบนโลกใบนี้ เหตุผลข้อท่ีสองก็คือ ผู้ใหญ่คนนี้เข้าใจทุกสิ่ง
ทุกอย่าง เข้าใจแม้กระท่ังหนังสือเกี่ยวกับเด็กๆ และเหตุผล
ข้อที่สามกค็ อื เขาอาศัยอยู่ในฝร่งั เศส เขาทัง้ หิวโหยและหนาว
เหน็บ เขาต้องการค�ำปลอบโยน ถา้ หากเหตผุ ลทีว่ ่ามานี้ยังไม่
เพียงพอ ผมก็ขออุทิศหนังสือเล่มนี้ให้กับเด็กผู้ชายตัวน้อยๆ
ท่ีผู้ใหญ่คนน้ีเคยเป็น ผู้ใหญ่ทุกคนล้วนเคยเป็นเด็กกันท้ังนั้น
แม้ว่าจะมีไม่กีค่ นทจี่ ดจ�ำได้ ดว้ ยเหตุนเี้ อง ผมขอแก้ไขค�ำอทุ ิศ
เสียใหม่ :
แด่ เลออง แวร์ธ
เมือ่ คร้ังยังเป็นเดก็ น้อย
บทที่ 1
ตอนท่ีผมอายุหกขวบ ผมได้เห็นภาพน่าตื่นตาในหนังสือเก่ียวกับ
ปา่ ดงดิบที่มีชอ่ื ว่า True Sotries from Nature มันคอื ภาพงเู หลือม
กำ�ลังกลืนกินสตั ว์ตัวหนึ่งลงไป นี่คือภาพทผ่ี มวาดเลยี นแบบออกมา
หนังสือเล่มน้ันบรรยายไว้ว่า ‘งูเหลือมกลืนเหยื่อเข้าไปท้ังตัว
โดยไม่เคี้ยวเลย พวกมันจะขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ และต้องนอนย่อย
อาหารอยู่อยา่ งนัน้ เป็นเวลาหกเดือน’
The Little Prince 15
ผมเฝ้าครุน่ คดิ ถึงเร่ืองการผจญภัยในปา่ และลองฝกึ วาดด้วย
ดนิ สอสีจนสำ�เร็จ ภาพวาดหมายเลข 1 ของผมมหี น้าตาแบบน้ี :
ผมน�ำ ผลงานชนิ้ เอกไปอวดใหพ้ วกผูใ้ หญ่ดู และถามพวกเขา
วา่ ภาพวาดของผมท�ำ ใหพ้ วกเขากลัวไหม
พวกเขาตอบวา่ : “ทำ�ไมจะต้องกลัวหมวกดว้ ยเล่า”
ภาพวาดของผมไม่ใช่รูปหมวกสักนิด มันคือภาพงูเหลือมท่ี
ก�ำ ลงั นอนยอ่ ยชา้ งอยตู่ า่ งหาก ดงั นนั้ ผมจงึ วาดภาพภายในตวั งเู หลอื ม
ออกมาอกี ภาพหนงึ่ เพอื่ ใหพ้ วกผใู้ หญเ่ ขา้ ใจ พวกเขาตอ้ งการค�ำ อธบิ าย
เสมอ ภาพวาดหมายเลข 2 ของผมมีหนา้ ตาแบบน้ี :
พวกผู้ใหญ่แนะนำ�ให้ผมเลิกวาดภาพงูเหลือม ไม่ว่าจะเป็น
ภาพท่ีมองจากภายในหรือภายนอกตัวงู และหันไปสนใจภูมิศาสตร์
ประวัติศาสตร์ เลขคณิต และไวยากรณ์แทน ด้วยเหตุน้ีผมจึงละท้ิง
16 เจา้ ชายนอ้ ย
อาชพี จติ รกรอนั เลศิ หรไู ปเสยี ตงั้ แตต่ อนอายหุ กขวบ ผมรสู้ กึ ผดิ หวงั ท่ี
ไม่ประสบความสำ�เร็จจากการวาดภาพหมายเลข 1 และหมายเลข 2
พวกผูใ้ หญไ่ ม่เคยเขา้ ใจอะไรไดด้ ว้ ยตัวเอง และเป็นเร่ืองนา่ เบือ่ หน่าย
ส�ำ หรับเดก็ ๆ ที่ตอ้ งคอยอธิบายให้พวกเขาฟงั อยู่เรอื่ ยไป
ดงั นนั้ ผมจงึ เลอื กท�ำ งานอยา่ งอนื่ ผมไดเ้ รยี นขบั เครอื่ งบนิ ผม
บนิ มาแล้วเกือบจะทว่ั โลก และวชิ าภูมศิ าสตรก์ ม็ ปี ระโยชน์ต่อผมมาก
จรงิ ๆ มองแคแ่ วบเดยี วผมกแ็ ยกแยะไดว้ า่ ไหนคอื ประเทศจนี ไหนคอื
แอริโซน่า ความรู้น้ีจะมีประโยชน์มหาศาลถ้าหากเราหลงทางในตอน
กลางคืน
ด้วยเหตุน้ี ตลอดชีวิตท่ีผ่านมาผมจึงได้ติดต่อผู้คนมากมาย
หลากหลาย พวกเขาล้วนเป็นคนจริงจัง ผมใช้เวลาอยู่ท่ามกลางพวก
ผู้ใหญ่มากพอดู ได้ใกล้ชิดกับพวกเขา แต่นั่นไม่อาจทำ�ให้ผมมอง
พวกเขาดขี ึน้ กวา่ เดมิ ได้เลย
เม่ือผมได้พบคนทมี่ ีแวววา่ น่าจะมองอะไรได้ทะลปุ รุโปร่ง ผม
จะลองนำ�รปู หมายเลข 1 ทพ่ี กเอาไว้ออกมาใหพ้ วกเขาดู ผมอยากรวู้ า่
เขาหรือเธอผู้น้ันเป็นคนท่ีเข้าใจอะไรต่อมิอะไรได้อย่างถ่องแท้หรือไม่
แต่ค�ำ ตอบทไี่ ด้รับเสมอก็คอื :
“น่ีคือรปู หมวก”
เมื่อเป็นเช่นน้ันแล้วผมจึงไม่เอ่ยถึงงูเหลือม ป่าดงดิบ หรือ
ดวงดาวอกี เลย ผมจะถอยมาอยใู่ นระดบั เดยี วกบั พวกเขา ผมจะพดู กบั
พวกเขาเก่ยี วกบั สะพาน กอล์ฟ การเมอื ง และเนกไท แลว้ พวกผูใ้ หญ่
กด็ จู ะยนิ ดที ไี่ ด้พบปะกับคนพดู จาเข้าท่าแบบน้ัน
The Little Prince 17
บทที่ 2
ด้วยเหตุน้ีผมจึงใช้ชีวิตอยู่อย่างล�ำพัง ปราศจากเพ่ือนคุยท่ีเข้าอก
เขา้ ใจ จนกระทง่ั เครอื่ งบนิ ของผมประสบอบุ ตั เิ หตทุ ท่ี ะเลทรายซาฮารา
เมื่อหกปีก่อน บางอย่างในเคร่ืองยนต์เกิดขัดข้อง และเนื่องจาก
ครงั้ นน้ั ไมม่ ที งั้ ชา่ งหรอื ผโู้ ดยสารเดนิ ทางมาดว้ ย ผมจงึ ตอ้ งเตรยี มใจวา่
แมจ้ ะยากเย็นเพยี งใดก็ต้องลงมอื ซ่อมเครอ่ื งยนต์ดว้ ยตวั เองจนส�ำเรจ็
ใหไ้ ด้ เปน็ ชว่ งทเี่ รยี กไดว้ า่ นาทเี ปน็ นาทตี าย ผมไมเ่ หลอื นำ้� ดม่ื เพยี งพอ
ส�ำหรบั หนง่ึ สปั ดาห1์ เสยี ดว้ ยซำ�้
ในคนื แรก ผมผลอ็ ยหลบั ไปกลางผนื ทราย หา่ งจากบา้ นเรอื น
ผคู้ นออกไปหลายพนั ไมล์ โดดเดยี่ วเสยี ยงิ่ กวา่ กะลาสเี รอื แตกทล่ี อยแพ
อยู่กลางมหาสมุทร คุณคงพอนึกออกว่าผมจะตกใจสักเพียงใดเม่ือ
แรกพระอาทิตย์ขึ้นก็ได้ยินเสียงเล็กๆ อันแปลกประหลาดร้องปลุก
เสยี งนั้นเอ่ยว่า :
“ได้โปรด…วาดภาพแกะใหผ้ มที”
“อะไรนะ”
“วาดภาพแกะใหผ้ มที”
1 ตน้ ฉบบั ภาษาฝร่ังเศส - สำ�หรบั แปดวนั
18 เจ้าชายน้อย
ผมสะดุ้งพรวดยืนข้ึนราวกับถูกฟ้าผ่า ขย้ีตาเพ่งมองให้ชัด
และพบกับเด็กชายตัวน้อยสุดพิเศษคนหน่ึงก�ำลังจ้องเขม็งมาที่ผม น่ี
คือภาพเหมอื นของเขาทีด่ ีทสี่ ดุ ท่ผี มวาดขึน้ มาในภายหลงั แตแ่ นน่ อน
ภาพวาดของผมไมม่ ีเสนห่ ์ได้เพียงคร่งึ ของเจา้ ตวั
The Little Prince 19
แตน่ นั่ ไมใ่ ชค่ วามผิดของผมเลย ผมถูกพวกผูใ้ หญ่ปรามเรือ่ ง
การวาดภาพมาตง้ั แตต่ อนอายหุ กขวบ และนบั จากนนั้ ผมกไ็ มไ่ ดฝ้ กึ วาด
อะไรอนื่ นอกจากภาพภายนอกตวั งเู หลอื มและภาพภายในตวั งเู หลอื ม
ตอนนั้นผมจ้องมองผู้ซ่ึงมาปรากฏตัวด้วยดวงตาท่ีเบิกโพลง
จนแทบถลน อยา่ ลมื วา่ ผมอยหู่ า่ งไกลจากบา้ นเรอื นผคู้ นออกไปหลาย
พนั ไมล์
ทว่าเด็กน้อยของผมดูไม่เหมือนคนหลงทาง ไม่อ่อนระโหย
โรยแรง ไมม่ สี ภาพปางตายจากความหวิ ความกระหาย หรอื ความกลวั
เขาดูไม่เหมือนเด็กท่ีก�ำลังหลงทางอยู่กลางทะเลทราย ห่างไกลจาก
บ้านเรอื นผูค้ นออกไปหลายพนั ไมล์ และแลว้ เม่ือผมพูดออกมาไดใ้ น
ทสี่ ุด ผมกพ็ ดู กบั เขาว่า :
“แต่...เธอมาท�ำอะไรท่ีนี”่
เขาตอบกลับมาอยา่ งนุ่มนวลและมุ่งมนั่ :
“ได้โปรดเถอะ วาดรูปแกะให้ผมท”ี
เม่ือบรรยากาศล้ีลับตราตรึงใจขนาดนั้น ย่อมไม่มีใครอยาก
ขัดขืน น่าขันตรงที่ผมอยู่ห่างไกลจากบ้านเรือนผู้คนหลายพันไมล์
และตกอย่ใู นอันตรายถงึ ชวี ติ แตผ่ มกลับหนั ไปหยบิ กระดาษหนึ่งแผ่น
และปากกาหมึกซึมหน่ึงด้ามออกมาจากกระเป๋า ทว่าเม่ือนึกข้ึนได้ว่า
ส่ิงที่ผมรำ่� เรียนมาตลอดกค็ อื ภมู ศิ าสตร์ ประวตั ศิ าสตร์ เลขคณิต และ
ไวยากรณ์ ผมจึงหันไปบอกเด็กน้อย (ด้วยอารมณ์ขุ่นนิดหน่อย) ว่า
ผมไม่ร้จู ะวาดอยา่ งไร เขาตอบมาว่า :
“ไม่เป็นไรหรอก วาดแกะให้ผมเถอะนะ…”
เน่ืองจากผมไม่เคยวาดภาพแกะ ผมจึงวาดหนึ่งในสองภาพ
ท่ีผมเคยวาดและย่ืนให้เขา น่ันก็คือภาพงูเหลือมที่มองเห็นจาก
ภายนอก และผมก็ต้องอึ้งไปเม่อื ได้ยนิ สหายตวั น้อยเอ่ยว่า :
20 เจา้ ชายนอ้ ย
“ไมเ่ อา! ไมเ่ อา! ผมไมอ่ ยากไดภ้ าพชา้ งในตวั งเู หลอื ม งเู หลอื ม
เป็นสัตว์อันตรายและช้างก็อุ้ยอ้ายเกินไป ท่ีท่ีผมอยู่ทุกสิ่งทุกอย่างมี
ขนาดเล็กมาก ผมอยากได้แกะสกั ตัว วาดแกะใหผ้ มนะ”
ดังน้นั ผมจงึ วาด
เขามองภาพอยา่ งพินิจพิเคราะห์ และบอกวา่ :
“ไม่เอา ตวั นีป้ ่วยมากแลว้ วาดให้ผมอกี ตัวเถอะ”
และผมกว็ าด
เพอ่ื นของผมยม้ิ ให้อย่างนา่ รักและพดู อยา่ งอ่อนโยน :
“คุณลองดูสิ...น่ีไม่ใช่รูปแกะ แต่เป็นรูปแพะ มันมีเขาตรงน้ี
นะ่ …”
ผมจึงวาดภาพใหม่อกี ครงั้ หนึ่ง
The Little Prince 21
แต่กถ็ กู ปฏเิ สธ เชน่ เดยี วกบั ภาพอ่ืนๆ ก่อนหนา้ นี้
“ตวั น้ีแกเ่ กนิ ไป ผมอยากได้แกะทมี่ ชี ีวิตอย่ไู ด้อีกนานๆ”
คราวนผี้ มชักหมดความอดทน ผมอยากลงมือซอ่ มเครอื่ งยนต์
เสยี ที ดงั น้ันผมจงึ วาดไปแบบส่งๆ
และแถมค�ำอธิบายว่า
“นี่เปน็ แค่กล่อง แกะทีเ่ ธอขอใหว้ าดอยใู่ นนน้ั ”
ผมประหลาดใจมากทเ่ี หน็ ประกายความเบกิ บานฉายทวั่ ใบหนา้
กรรมการตัดสินตัวนอ้ ยของผม
“ตรงเป๊ะกับท่ีผมต้องการเลย! คุณว่าแกะตัวน้ีจะกินหญ้าจุ
หรอื เปลา่ ?”
“ท�ำไมหรอื ?”
22 เจา้ ชายนอ้ ย
“กท็ ี่ที่ผมอยทู่ ุกสิง่ ทกุ อย่างมีขนาดเล็กมาก...”
“มหี ญา้ พอให้มนั กนิ อยแู่ ลว้ น่า” ผมบอก “แกะท่ฉี นั ให้ไปน่ะ
ตวั เลก็ นิดเดยี ว”
เขาโนม้ ศรี ษะลงมองภาพวาด
“ไมเ่ ลก็ เกินไปเสยี จน—ดูนนั่ ! มันหลับแลว้ ...”
และนน่ั คอื เหตกุ ารณ์ทีผ่ มได้ท�ำความร้จู กั กบั เจ้าชายน้อย
The Little Prince 23
TO LEON WERTH
I ask the indulgence of the children who may
read this book for dedicating it to a grown-up. I have a
serious reason: he is the best friend I have in the world.
I have another reason: this grown-up understands eve-
rything, even books about children. I have a third reason:
he lives in France where he is hungry and cold. He needs
cheering up. If all these reasons are not enough, I will
dedicate the book to the child from whom this grown-up
grew. All grown-ups were once children—although few
of them remember it. And so I correct my dedication:
TO LEON WERTH
WHEN HE WAS A LITTLE BOY
CHAPTER 1
Once when I was six years old I saw a magnificent picture
in a book, called True Stories from Nature, about the prime-
val forest. It was a picture of a boa constrictor in the act of
swallowing an animal. Here is a copy of the drawing.
In the book it said: “Boa constrictors swallow their
prey whole, without chewing it. After that they are not able
to move, and they sleep through the six months that they need
for digestion.”
Antoine De Saint-Exupery 129
I pondered deeply, then, over the adventures of the
jungle. And after some work with a colored pencil I suc-
ceeded in making my first drawing. My Drawing Number
One. It looked something like this:
I showed my masterpiece to the grown-ups, and asked
them whether the drawing frightened them.
But they answered: “Frighten? Why should any one
be frightened by a hat?”
My drawing was not a picture of a hat. It was a pic-
ture of a boa constrictor digesting an elephant. But since the
grown-ups were not able to understand it, I made another
drawing: I drew the inside of a boa constrictor, so that the
grown-ups could see it clearly. They always need to have
things explained. My Drawing Number Two looked like this:
The grown-ups’ response, this time, was to advise me
to lay aside my drawings of boa constrictors, whether from
the inside or the outside, and devote myself instead to geog-
raphy, history, arithmetic, and grammar. That is why, at the
age of six, I gave up what might have been a magnificent
130 The Little Prince
career as a painter. I had been disheartened by the failure of
my Drawing Number One and my Drawing Number Two.
Grown-ups never understand anything by themselves, and it
is tiresome for children to be always and forever explaining
things to them.
So then I chose another profession, and learned to
pilot airplanes. I have flown a little over all parts of the world;
and it is true that geography has been very useful to me. At
a glance I can distinguish China from Arizona. If one gets
lost in the night, such knowledge is valuable.
In the course of this life I have had a great many
encounters with a great many people who have been concerned
with matters of consequence. I have lived a great deal among
grown-ups. I have seen them intimately, close at hand. And
that hasn’t much improved my opinion of them.
Whenever I met one of them who seemed to me at all
clear-sighted, I tried the experiment of showing him my
Drawing Number One, which I have always kept. I would try
to find out, so, if this was a person of true understanding. But,
whoever it was, he, or she, would always say:
“That is a hat.”
Then I would never talk to that person about boa
constrictors, or primeval forests, or stars. I would bring my-
self down to his level. I would talk to him about bridge, and
golf, and politics, and neckties. And the grown-up would be
greatly pleased to have met such a sensible man.
Antoine De Saint-Exupery 131
คำ�ศัพทท์ ้ายบท
Magnificent แมกนิฟเิ ซนท์ หรูหรา, ตนื่ ตา
Boa constrictor โบอะ คอนสทริกเทอร ์ งเู หลือม
Swallow สวอลโลว กลืน, นกนางแอ่น
Prey เพรย์ กนิ เป็นอาหาร, เหยอ่ื
Chew ชวู เค้ยี ว
Digestion ไดเจสชัน ย่อยอาหาร, การยอ่ ย
Ponder พอนเดอร ์ ค�ำ นึง, ไตร่ตรอง
Adventure แอดเวนเชอร์ ผจญภัย, เรอื่ งประหลาด
Succeed ซักซดี ประสบความสำ�เรจ็
Masterpiece มาซเทอะพซี ชิ้นเอก
Grown-up โกรลน์ อพั โตเต็มท่,ี เปน็ ผูใ้ หญ่
Frighten ไฟรเทนิ ตกใจ, ทำ�ใหก้ ลัว
Explain เอก็ ซเ์ พลน ช้ีแจง, อธิบาย
Response ริสพอนส ์ ขานรับ, ตอบ
Advise แอดไวส ์ ความเห็น, แนะน�ำ
Lay aside เลย์ อะไซด ์ ระงบั , ทง้ิ
Devote ดโิ วต สละ, อทุ ศิ , มอบ
Geography จีออกราฟ ิ ภมู ศิ าสตร์
History ฮสิ โทร ิ ประวตั ศิ าสตร์
Arithmetic แอรทิ เมทิก คณิตศาสตร์
Grammer แกรมเมอร์ ไวยากรณ์
132 The Little Prince
Give up กฟิ อัพ ละทง้ิ , เลิก
Career คะเรียร์ งาน, อาชีพ
Painter เพนเทอะ จิตรกร, ช่างทาสี
Dishearten ดิซฮาทเทิน ผิดหวัง
Failure เฟลเยอะ ไม่ส�ำ เรจ็
Tiresome ไทรซ์ มั น่าเบือ่
Chose โชส คดั เลือก, ตัดสนิ
Profession โพรเฟซซัน อาชพี
Pilot ไพลัท ขบั , นกั บนิ
Glance กลานซ์ เหลอื บตาด,ู ช�ำ เลอื งดู
Distinguish ดสิ ทงิ ควิช ทำ�ใหเ้ ดน่ , แบ่ง, แยก
Knowledge โนวเลดจ์ ความรู้
Valuable แฝลูอะเบิล มคี ณุ ค่า, มีประโยชน์
Encounter เอ็นเคานเทอะ พบ, เผชิญหนา้
Consequence คอ็ นซเี ควนซ์ ผลทเ่ี กดิ ภายหลัง,
ความมีหนา้ มีตา
Intimately อินทิมทิ ล ิ ใกล้ชิด, สนทิ สนม
Experiment เอกซ์เพริเมนท์ ทดลอง
Understanding อนั เดอสแทนดงิ ความเข้าใจ, ปัญญา,
สมอง
Bridge บริดจ์ สะพาน
Politic พอลิทกิ นโยบาย, การเมือง,
ความฉลาด
Sensible เซนซะเบลิ มีเหตุผล
Antoine De Saint-Exupery 133