ประวัติของนบีอิบรอฮีม

รายวชิ า อตั ตารีค

เร่ือง...นบีอิบรอฮีม(อ.ล)

ประวัติของนบีอิบรอฮีม ( อ.ล )

นบีอิบรอฮีมเกิดเมื่อประมาณ 1900 ปี ก่อบคริสตการในเมืองอรู ์ ซ่ึงปัจจุบนั น้ีอยใู่ นประเทศ
อิรัค พ่อของทา่ นมีชื่อว่าอาซรั เป็นหวั หนา้ นกั นวชผมู้ งั่ คงั่ จากการทารูปปะเนและเทวรูปตา่ งๆ
ขายใหแ้ ก่ผคู้ นทวั่ ไปอิบรอฮีมเป็นเดก็ ฉลาดและชา่ งคิด เขาสงั เกตเห็นผคู้ นพากนั เคารพสกั การะ
เทวรูปหินเหลา่ น้นั แล่วเขากเ็ ริ่มสงสยั ว่า เทวรูปเหลา่ น้นั เป็นพระเจา้ จริงหรือ คืนหน่ึง หลงั จาก
ท่ีแสงอาทิตทห์ มดไปจากทอ้ งฟ้าและทกุ แห่งตกอยใู่ นความมืดมิด อิบรดฮีมกส็ งั เกตเห็นดวงดาว
มากมายอยทู่ อ้ งฟ้า อิบรอฮีมจึงกลา่ ววา่ ฉนั ไม่ชอบส่ิงใดท่ีจางหายไป ในตอนเชา้ อิบรอฮีมเห็น
ดางอาทิตยโ์ ผลข่ ่ึนมาจากขอบฟ้าส่องแสงสวา่ งใหแ้ ก่โลก ดวงอาทิตยก์ ็ลาลบั ขอบฟ้า อิบรอ
ฮีม จึงรู้แลว้ ว่าส่ิงเหล่าน้ีไม่ชพ้ ระเจา้ ที่แทจ้ ริงผสู้ ร้างดาฃวงอาทิตยด์ วงจนั ทร์และดวงดาวเหลา่ น้ี
ต่างหากที่เป็นพระเจา้ ฉนั จะขอต้งั หนา้ เคารพสกั การะพระผสู้ ร้างช้นั ฟ้าท้งั หลายและ
แผน่ ดิน อิบรอฮีมไดก้ บั พอ่ ของเขาว่า คณุพอ่ ครับทาไมคณุพ่อตอ้ งไปเคารพบชู าสิ่งไมส่ ามารถ
ไดย้ ินก็มองไม่เห็น แถมยงั ไมส่ ามารถช่วยพ่อไดอ้ ีก นอกจากอลั ลอฮผทู้ รงอภิบาลแห่งสากล
โลก ผทู้ รงสร้างทาใหห้ ายป่ วยผทู้ รงทาใหฉ้ นั ตายและทาใหฉ้ นั ฟ้ื นคือชีพอีกคร้ังหน่ึงและผทู้ ่ีจะ
ทรงให้อภยั แก่ฉนั ในวนั พิพากษา และฉนั จะวิงวอนพระเจา้ ของฉนั ให้ทรงอภยั ตพ่ อ่ เพราะ
พระองคท์ รงเมตตาต่อฉนั ฉนั จะวิงวอนพระเจา้ ของฉนั และฉนั หวงั ว่าฉนั จะไมผ่ ิดหวงั ในการ
ท่ีฉนั วิงวอนพระเจา้ ของฉนั ขณะที่ผคู้ นออกไปนอกเมือง อิบรอฮีมไดเ้ ขา้ ไปยงั สถานท่ีต้งั ของ
เทวรูปที่ผคู้ นบูชา ยกเวน้ เทวรูปองคใ์ หญ่ท่ีสุดทเ่ี ขาเอาขวานไปแขวนไวแ้ ละปล่อยใหผ้ คู้ น
กลบั มาเห็นผคู้ นจึงตะโกนร้องว่าเทวรูปของเราแตกไปหมดแลว้ ใครทาลายเทวรูปบูชาของเรา
มนั ตอ้ งมีเจตนาร้ายต่อพวกเราแน่ เมืออิบรอฮีมถกู นาตวั มา ผคู้ นไดถ้ ามวา่ อิบรอฮีม เจา้ ทาลาย
เทวรูปท่ีเราสกั การะบชู าใช่ใหม เปล่า เทวรูปองคใ์ หญ๋น้นั ต่างหากที่ทา ไมเ่ ช่ือลองถามเทวรูป
เหล่าน้นั ดกู ็ ดว้ ยความโกรธที่เทวรูปบูชาของพวกตนถูกทาลายและยงั ตอ้ งอบั อายขายหนา้ อิบรอ
ฮีมดว้ ยความโกรธและเสียหนา้ ท้งั นมั รู้ดและผคู้ นของเขาจึงกล่าววา่ ผคู้ นจึงไดจ้ บั อิบรอฮีมมดั
และนาเขาไปวางไวบ้ นกองฟื นเมือผคู้ นเริ่มจุดไฟเผา อลั ลอฮก็ไดม้ ีบญั ชาวา่ โอไ้ ฟ จงเยน็ ลง
และอยา่ ทาอนั ตรายอิบรอฮีม หลง้ จากท่ีไฟเผาจนท่วมร่างอิบรอฮีมแลว้ อิบรอฮีมรู้แลว้ พอ่ ของ
เขาเป็นศตั รูต่ออลั ลอฮอยา่ งชดั เจน หลงั จากที่รัไดร้ ับความช่วยเหลอื ให้ปลอดภยั จากการถกู เผ่
แลว้ นบีอิบรอฮีมแต่งงานหลายปี แลว้ ก็ยงั ไม่มีลูก ท่านจึงไดว้ ิงวอนต่ออลั ลอฮใหท้ รงประทาน
ลกู ชายท่ีดีแก่ท่านคนหน่ึง ตอ่ มา ท่านก็ไดแ้ ต่งงานกบั นางฮาญรั โดยท่ีนางซาเราะฮใหค้ าอนุญาต
และไดล้ ูกชายน่ารักคนหน่ึงมีชื่วา่ อิสมาอีล ซ่ึงมีความหมายวา่ เป็นไดย้ ิน เมืออิสมาอีลโตข้ึน

จนถึงวยั เป็นเดก็ หมนุ่ วนั ห่ึง นบีอิบรอฮีมก็ไดเ้ รียกอิสมาอีลมาหาและกลา่ ววา่ ลกู รัก พอ่ เห็น
ในความฝันวา่ พอ่ กาลงั เชือดเจา้ พลถี วายตอ่ อลั ลอฮ อสมาอีลตอบวา่ คุณครับ อะไรกต็ า่ งที่พอ่

ถูกบญั ชาให้ทาพอ่ จงทา หากเป็นประสรคข์ องอลั ลอฮ แลว้ พอ่ จะเห็นวา่ ฉนั ฉนั ผทู้ ี่อดทน เมือ
มาถึงสถานที่ท่ีจะใชเ้ ป็นท่ีเชือด นบีอิบรออีมไดใ้ หอ้ สี มาอีลนอนลง แตก่ ่อนที่จะลงมือ
เชือด อลั ลอฮกไ็ ดก้ ลา่ วแกท่ า่ นว่า อิบรออีม เจา้ ไดแ้ สดงเจตนาที่จะปฎิบตั ิตามความฝัน

แลว้ ดงั น้นั เราจะตอบแทบความดีงามให้ ความจริงแลว้ นี่เป็นเพียงการทดสอบเจา้
ตา่ งหาก อิบรออีมจึงว่า และลกู หลานของฉนั ดว้ ยหรือเปล่า อลั ลอฮทรงไดก้ ลา่ วว่า สญั ญาของ
ฉนั ไมร่ วมถึงเหลา่ ชนผอู้ ธรรม พระองคไ์ ดบ้ ญั ชาอิบรอฮีมอกี ว่าให้รักษาบา้ นของพระองคใ์ ห้
สะอาดหมดจดหรับคนที่มาทาฮจั ญห์ รือละหมาด อิบรอฮีมและอิสมาอีลจึงช่วยกนั สร้างอาคาร
ข้ึนมาหลงั หน่ึงโดยนาเอาหินในบริเวณน้นั มาก่อเป็นรูปทรงส่ีเหลี่ยม ก่อนลงมือสร้างอบิ รอฮิม
ไดว้ ิงวอนตอ่ อลั ลอฮว่า โอพ้ ระผภู้ ิบาลของขอไดท้ รงโปรดทาเมืองน้ีให้เป็นที่ปลอดภยั และได้
ทรงโปรดประทานผลไมน้ านาชนิดแก่ชาวเมืองผศู้ รัทธาในอลั ลอฮและวนั สุดทา้ ยดว้ ย

เถิด พระองคจ์ ึงไดต้ อบว่า สาหรับบรรดาผปู้ ฎิเสธน้นั ฉนั กจ็ ะให้สิ่งจาเป็นสาหรับการ
ดารงชีวิตในโลกน้ีแก่พวกเขา แต่ในโลกหนา้ ฉนั จะส่งเขาไปสู่การลงโทษในไฟนรถ ขอ
พระองคไ์ ดท้ รงแสดงใหเ้ รารู้ถงึ การปฎิบตั ิศาสนกิจของเราและไดท้ รงอภยั โทษแก่รา แน่

แท้ พระองคท์ รงอภยั โทษ ผทู้ รงเมตตาเสมอ เพือท่ีพวกเขาจะไดเ้ ห็นคณุ โยชนม์ ากมายท่ีพวก
เขาจะไดร้ บั และเพอื พวกจะไดก้ ลา่ วคาราลึกถึงพระนามของอลั ลอฮในวนั ท่ีถกู กาหนดไวน้ บีอิบ
รอฮิมยงั ไมร่ ู้วา่ ชายหนุ่มรูปงามสามคนน้นั คือมลาอิก๊ะฮท่ีอลั ลอฮส่งมาในร่างมนุษยย์ งั ผคู้ นขอ
ลนบีลฏู แต่เน่ืองจากมลาก๊ะฮไมก่ ินและดืน นบีอิบรอฮิมจึงไม่สบายใจและกลวั วา่ เขาท้งั สามมี
เจตนาไมด่ ี เพราะไมย่ อมกินอาหารที่ท่านนามาเล้ียงนบีอิบรอฮีมรู้ทกั ทวี า่ เมืองท่ีมลาก๊ะฮพดู ถึง
คือเมืองโซดอมเมืองที่ผคู้ นกาลงั ประกอบความชวั่ ดว้ ยการมีความสมั พนั ธท์ างเพศในหมู่ผชู้ าย
ดว้ ยกบั และท่านไดส้ ง่ั ใหล้ ูฏหลานชายของทา่ นไปตกั เตือน ขณะท่ีนบีอิบรอฮีมอยใู่ นวยั ชรา
และออน่ แอมากแลว้ วนั หน่ึงมลาก๊ะฮอิซรออีลไดม้ าปรากฏต่อหนา้ ทา่ นอลั ลอฮไดท้ รงมีบญั ชา
ใหฉ้ นั มาเอาชีวิตทา่ น อิซรออีลกลา่ วแก่นบีอิบรอฮีม เมือไดย้ นิ เชน่ น้นั นบีอิบรอฮีม จึงกลา่ ว
แก่มมลาก๊ะฮว่า ถา้ เชน่ น้นั ทา่ นจงปฏิบตั ิตามคาบญั ชาของอลั ลอฮเถิด นบีอิบรอฮีมเสียชีวิต
เมื่อท่านมีอายไุ ด้ 175 ปี หลงั จากน้นั ลกู หลานของทา่ นกไ็ ดร้ ับเลือกให้เป็นนบีคนสาคญั หลาย
คน เช่น อิสมาอีล,อิสฮาก ,ยะกู๊ ,ยซู ุฟ เป็นตน้

กาลคร้ังหน่ึงในเมืองแห่งหน่ึง มีชายผหู้ น่ึงมีช่ือเสียงมาก ชื่อวา่ อาซาร เขาเป็นคนขายรูปป้ัน ใน
เมืองน้นั มีบา้ นหลงั ใหญ่หลงั หน่ึง ภายในบา้ นหลงั น้นั มีรูปป้ันมากมาย ผคู้ นท้งั หลายจะกราบ
ไหวร้ ูปป้ันดงั กลา่ ว รวมท้งั อาซารดว้ ย เน่ืองจากเขาเองกเ็ ป็นคนท่ีกราบไหวร้ ูปป้ัน

อาซารมีบุตรท่ีแสนฉลาดคนหน่ึงช่ือว่า อิบรอฮีม เขามกั จะดูผคู้ นกราบไหวบ้ ชู ารูปป้ัน
อิบรอฮีมรู้ดีว่า บรรดารูปป้ันเหล่าน้นั ตาบอด มนั ไมส่ ามารถพดู จาและรับฟังได้ บรรดารูปป้ัน
เหล่าน้นั ไม่สามารถใหเ้ กิดประโยชน์และโทษได้ อิบรอฮีมรู้ดีว่า แมแ้ มลงวนั หรือหนูจะมากดั กิน
บรรดาส่ิงของท่ีใชถ้ วายน้นั รูปป้ันกไ็ มส่ ามารถที่ไลไ่ ปได้ อิบรอฮีมกค็ ิดในใจวา่ “ ทาไมล่ะ
มนุษยจ์ ึงกราบไหวบ้ ชู ามนั ? และทาไมมนุษยจ์ ึงไดว้ อนขอจากมนั ?

คร้ังหน่ึง อิบรอฮีมพดู กบั บิดาของเขาว่า “ พอ่ ครับ ! ทาไมพอ่ จึงตอ้ งวิงวอนขอบางสิ่ง
บางอยา่ งจากรูปป้ันละครับ ? ” “ มนั ก็พดู ไมไ่ ด้ ฟังกไ็ มไ่ ด้ จะใหป้ ระโยชนห์ รือโทษแก่ใครก็
ไม่ได้ ” “ ทาไมพ่อตอ้ งเอาอาหารมาถวายแก่รูปป้ันน้นั ละ่ ? และในขณะน้นั อาซาร ผเู้ ป็นพ่อ
ของอิบรอฮีมรู้สึกโกรธเคืองและไม่เคยคิดเหมือนอยา่ งที่ลูกของตนคิดเลย ดงั น้นั อิบรอฮีมจึงได้
ตกั เตือนผคู้ น แตผ่ คู้ นเหล่าน้นั ก็โกรธเคืองเขาเชน่ กนั อิบรอฮีมจึงคิดในใจว่า เมื่อผคู้ นกลบั บา้ น
กนั ไปหมดแลว้ ฉนั จะทาลายบรรดารูปป้ันเหลา่ น้นั ให้หมด เพื่อใหพ้ วกเขาไดค้ ิดและเขา้ ใจ

เมื่อถึงวนั แห่งการเฉลิมฉลอง บรรดาประชาชนทวั่ ไปมีความดีอกดีใจ ท้งั คนแก่ ผหู้ ญิง
และเดก็ ๆ ออกมาร่วมฉลอง ซ่ึงรวมท้งั พ่อของอิลรอฮิมดว้ ย เขากไ็ ดก้ ลา่ วกบั อิบรอฮีมวา่ “ เจา้ ไม่
อยากออกไปพร้อมๆ กบั เราหรือ ? ” อิบรอฮีมตอบวา่ “ ฉนั ไม่สบาย ” จากน้นั ชาวบา้ นเดินจากเขา
ไป ขณะที่อิบรอฮีมอยบู่ า้ นเพียงลาพงั คนเดยี ว อิบรอฮีมไดเ้ ขา้ มาท่ีบรรดารูปป้ันเหลา่ น้นั วางอยู่
และพดู วา่ “ เจา้ พูดไดม้ ิใช่หรือ ? ” เจา้ ไดย้ ินที่ฉนั พูดหรือเปลา่ ? ” นี่เป็นอาหารและเครื่องดื่ม
ทาไมเจา้ ไมก่ ินละ่ ” จากน้นั อิบรอฮีมก็พูดว่า “ โอบ้ รรดารูปป้ัน ทาไมเจา้ จึงไม่พดู ”
ขณะน้นั เองอิบรอฮีมเกิดมีความโกรธข้ึนมา เขาจึงเอาขวานทุบตีบรรดารูปป้ันจนแตกกระจาย
แลว้ หนั มาเห็นรูปป้ันท่ีมีขนาใหญท่ ี่สุดตวั หน่ึง เขาจึงแขวนขวานไวท้ ี่คอของรูปป้ันตวั น้นั

เมื่อผคู้ นไดพ้ ากนั กลบั มาจากพิธีเฉลิมฉลองวนั อีด พวกเขาไดเ้ ขา้ มาในบา้ นของบรรดา
รูปป้ันเหล่าน้นั เพ่ือกราบไหวบ้ ูชา แตพ่ วกเขารู้สึกแปลกใจและมีความกลวั ข้ึนมา และมีความ
โกรธแคน้ อยา่ งมากที่เห็นรูปป้ันท่ีอยใู่ นน้นั แตกกระจายไปหมด พวกจึงพูดว่า

"ใครเป็นผทู้ าลายรูปป้ันของพวกเรา ? "
และบางคนพดู ว่า “ เราไดข้ า่ วา่ มีชายหนุ่มคนหน่ึงช่ือ อิบรอฮีม ”
จากน้นั พวกเขากพ็ ูดวา่ “ โออ้ ิบรอฮีม เจา้ เป็นคนทาลายพระเจา้ ของเราใชไ่ หม ?
อิบรอฮีมตอบวา่ “ ตวั ใหญน่ ้นั แหละท่ีทาลาย ถา้ พวกเจา้ ไมเ่ ชื่อก็ลองถามเขาสิ หากวา่ เขาพดู ได้
พวกเจา้ พ่ึงสานึกไวว้ ่า รูปป้ันน้นั เป็นเพียงหิน เขาไม่สามารถฟังและพดู ได้ เขาไมส่ ามารถเดิน
และเคล่อื นไหวได้ และรูปป้ันตวั ใหญ่น้นั คงไม่ใชเ่ ป็นผทู้ าลายรูปป้ันตวั อ่ืน ๆ"
พวกเขาจึงพูดว่า “ เจา้ รู้หรือเปล่าวา่ รูปป้ันน้นั เขาไม่สามารถพูดได"้
อิบรอฮีมจึงตอบวา่ "แลว้ ทาไมพวกเจา้ จึงกราบไหวบ้ ชู ารูปป้ันเหล่าน้นั ซ่ึงเขาไม่สามารถที่จะให้
คณุ และโทษไดล้ ่ะ ? เป็นไปไดอ้ ยา่ งไรทีพวกเจา้ วอนขอต่อรูปป้ัน ท้งั ๆ ท่ีเขาพูดและรับฟังไมไ่ ด้
? พวกเจา้ ไม่คิดบา้ งหรือ"
ขณะน้นั พวกเขาจึงน่ิงเงียบและมีความกระวนกระวายอยา่ งบอกไม่ถูก

หลงั จากน้นั บรรดาพวกเขาไดม้ ารวมตวั กนั และประชุมกนั และพดู ว่า
“ พวกเราควรทายงั ไง ท่ีจริงอิบรอฮีมน้นั แหละเป็นคนที่ทาลายบรรดารูปป้ัน และเยาะเยย้ บรรดา
พระเจา้ ของพวกเรา ”
หน่ึงในบรรดาพวกเขาพดู วา่ “ การทรมานอะไรบา้ งท่ีเหมาะกบั อิบรอฮีม ? เพื่อเป็นการตอบแทน
ในการกระทาของเขาอยา่ งสาสม ”
จากน้นั พวกเขาไดล้ งมติว่า “ อิบรอฮีมจะตอ้ งถกู เผาท้งั เป็น เพื่อเป็นการกอบกบู้ รรดาพระเจา้ ของ
เรา ”

จากน้นั พวกเขาจึงไดก้ ่อไฟข้ึนและไดจ้ บั อิบรอฮีมโยนเขา้ ไปในกองไฟท่ีกาลงั ลกุ โชน แต่อลั ลอ
ฮฺไดใ้ ห้ความชว่ ยเหลือตอ่ อิบรอฮิมและพูดกบั ไฟวา่
“ ไฟเอ๋ย เจา้ จงเยน็ และจงคุม้ ครองใหอ้ ิบรอฮีมปลอดภยั เถิด ”
ทนั ใดน้นั ไฟจึงเยน็ ลงทนั ทีและไดใ้ ห้ความคุม้ ครองทา่ นอิบรอฮีม คนจานวนมากท่ีมองดวู ่าไฟท่ี
ลุกโชนน้นั ไมส่ ามารถทาลายอิบรอฮีมไดเ้ ลย พวกเขาเห็นอิบรอฮีมไม่ไดร้ ับอนั ตรายใดๆ พวก
เขายิง่ มีความกลวั และวิตกกงั วล

ในค่าคืนหน่ึง อิบรอฮีมนงั่ อยแู่ ละมองไปยงั ฟากฟ้า เขามองเห็นดวงดาวจานวนมากมายท่ี
เปลง่ แสงระยบิ ระยบั อยา่ งสวยงาม เขาช่างแปลกใจยง่ิ นกั จึงถามในใจวา่ “ ส่ิงน้ีคือพระเจา้ ของ
ฉนั ”
แตค่ ร้ันดวงดาวตา่ งๆ น้นั ไดห้ ายไป เขามีความผิดหวงั ข้ึนมาและพดู วา่
“ ไมใ่ ช่ , นนั่ มิใชพ่ ระเจา้ ของฉนั ! ”
คร้ันเมื่อเขาเห็นดวงจนั ทร์ท่ีส่องแสงสว่างไสวในทอ้ งฟ้า อิบรอฮีมจึงพดู วา่
“ น่ีแหละคือพระเจา้ ของฉนั ”
แต่คร้ันเมื่อดวงจนั ทร์ไดห้ ายไป เขาก็รู้สึกผดิ หวงั อีกเช่นเคย และพูดวา่
“ ไมใ่ ช่ นนั่ มิใช่พระเจา้ ของฉนั ! ”
คร้ันเม่ือดวงอาทิตยโ์ ผลข่ ้ึนมาทางทิศตะวนั ออก อิบรอฮีมกเ็ อย่ ข้ึนมาวา่
“ นี่แหละคือพระเจา้ ของฉนั เพราะมนั ใหญ่กว่า"

แต่คร้ันเมื่อดวงอาทิตยห์ ายไปจากทอ้ งฟ้ากวา้ ง แลว้ ค่าคืนเขา้ มาแทนท่ี อิบรอฮีมก็พูดวา่ “ ไม่ใช่
น้นั มิใชพ่ ระเจา้ ของฉนั ! ”
ขณะน้นั เองอิบรอฮีมเร่ิมเกิดความมน่ั ใจว่า แทจ้ ริงแลว้ อลั ลอฮฺทรงอยชู่ วั่ นิรันดร์และจะไมต่ าย
พระองคผ์ ทู้ รงพลงั จะไมม่ ีสิ่งใดท่ีมีพลงั อานาจเหนือกวา่ พระองค์ ขณะที่ดวงดาว ดวงจนั ทร์ ดวง
อาทิตยน์ นั่ เป็นส่ิงที่พระองคท์ รงสร้าง
ส่ิงต่างๆ เหลา่ น้นั ไมส่ ามารถเขา้ มาช่วยเหลือเมื่อฉนั ตกทกุ ขไ์ ดย้ าก แตอ่ ลั ลอฮฺคือ พระเจา้ ของฉนั
พระองคจ์ ะทรงชว่ ยเหลือฉนั เพราะพระองคท์ รงมีอยตู่ ลอดนิจนิรันดร์และทรงพลงั

อิบรอฮีมรู้จกั พระเจา้ แลว้ วา่ พระองคค์ ือ ผอู้ ภิบาลของเขา เพราะพระองคท์ รงมีอยแู่ ละไม่
มีวนั ตายชว่ั นิจนิรันดร์ และแทจ้ ริงแลว้ อลั ลอฮฺทรงมีอยตู่ ลอดไปและจะไมห่ ายไป พระองคท์ รง
พลงั ยง่ิ จะไม่มีสิ่งใดเอาชนะพระองคไ์ ด้ อิบรอฮีมยงั รู้จกั อีกว่า พระองคเ์ ป็นผอู้ ภิบาลของบรรดา
ดวงดาวตา่ งๆ ไมว่ า่ จะเป็นดวงจนั ทร์ ดวงอาทิตย์ และจกั รวาลท้งั มวล อลั ลอฮฺไดช้ ้ีทางนา
แก่อิบรอฮีมและแตง่ ต้งั ท่านใหเ้ ป็นนบีและเป็นบา่ วที่ใกลช้ ิดพระองค์
อลั ลอฮฺไดม้ อบหนา้ ที่ใหแ้ ก่อิบรอฮีมในการเชิญชวนประชาชาติของท่านให้เลิกกราบไหวร้ ูปป้ัน

อิบรอฮีมเชิญชวนประชาชาติของท่านให้มีเอกภาพต่ออลั ลอฮฺและห้ามปรามจากการ
กราบไหวร้ ูปป้ัน
อิบรอฮีมกลา่ วแก่ประชาชาติของทา่ นว่า “ พวกทา่ นกราบไหวอ้ ะไรอยหู่ ละ่ ? ”
พวกเขาตอบวา่ “ พวกเรากาลงั กราบไหวร้ ูปป้ัน ”

อิบรอฮีมพูดอีกว่า “ รูปป้ันท่ีพวกท่านกราบไหวอ้ ยนู่ ้นั ไดย้ นิ คาขอพรของพวกทา่ นหรือ ? และ
เขาสามารถให้คุณและปลดความทกุ ขข์ องพวกทา่ นไดห้ รือ ? ”
พวกเขาก็ตอบวา่ “ พวกเราเห็นป่ ู ยา่ ตา ยายของเราทาไวอ้ ยา่ งน้ี ”
จากน้นั อิบรอฮีมก็พดู วา่ “ ฉันไม่กราบไหวร้ ูปป้ันหรอก ฉนั เป็นศตั รูกบั บรรดารูปป้ันอนั น้ี แต่ฉนั
กราบไหวอ้ ลั ลอฮฺเพียงผเู้ ดยี วเทา่ น้นั เพราะพระองคเ์ ป็นผทู้ ่ีสร้างฉนั มา จากน้นั พระองคไ์ ดช้ ้ีทาง
นาใหฉ้ นั พระองคเ์ ป็นผทู้ ี่ประทานอาหารและเคร่ืองดื่ม พระองคเ์ ป็นผทู้ าใหฉ้ นั ตายและใหฉ้ นั มี
ชีวิตอีกคร้งั และแทจ้ ริงแลว้ รูปป้ันอนั น้ีไมส่ ามารถสร้างและช้ีทางนาได้ มนั ไมส่ ามารถให้
อาหารและเคร่ืองดื่มแก่ผใู้ ดได้ หากผใู้ ดเจ็บไขไ้ ดป้ ่ วย รูปป้ันก็มนั ไมส่ ามารถรักษาใหห้ ายไขไ้ ด้
และมนั ไมส่ ามารถให้เกิดหรือใหต้ ายได้ ”

ณ เมืองหลวงแห่งหน่ึง มีกษตั ริยอ์ งคห์ น่ึงท่ีมีความรู้มาก ประชาชนต่างก็กราบไหวบ้ ูชา
พระองค์ เม่ือกษตั ริยไ์ ดย้ นิ วา่ อบิ รอฮีมไดก้ ราบไหวอ้ ลั ลอฮฺและไมก่ ราบไหวม้ นุษยด์ ว้ ยกนั แลว้
พระองคจ์ ึงรู้สึกโกรธกริ้วมากและไดเ้ ชิญให้อิบรอฮีมเขา้ เฝ้าพระองค์
จากน้นั อิบรอฮีมจึงเขา้ เฝ้าพระองค์ โดยไมม่ ีความรู้สึกกลวั ใดๆ ท้งั ส้ิน เพราะท่ีเขากลวั คือเพยี ง
อลั ลอฮฺผเู้ ดียวเทา่ น้นั
กษตั ริยพ์ ดู วา่ “ โออ้ ิบรอฮีม ใครหล่ะเป็นพระเจา้ ของเจา้ ? ”
อิบรอฮีมตอบว่า “ อลั ลอฮฺคอื พระเจา้ ของฉนั ”
กษตั ริยถ์ ามต่ออีกวา่ “ ใครคือ อลั ลอฮฺ ? ”
อิบรอฮีมตอบวา่ “ พระองคเ์ ป็นผทู้ ่ีให้ฉนั เกิดและให้ฉนั ตาย ”
กษตั ริยพ์ ูดวา่ “ ฉนั เองกส็ ามารถใหเ้ กิดและให้ตายได้ ”

พระองคจ์ ึงเรียกคนหน่ึงเขา้ มาและไดฆ้ ่าคนน้นั จนเสียชีวิต จากน้นั เขากไ็ ดเ้ รียกอกี คนหน่ึงเขา้ มา
และมิไดฆ้ า่ คนน้นั จากน้นั จึงพดู ว่า
“ เห็นไหม ฉนั กส็ ามารถให้เป็นและใหต้ ายได้ คนหน่ึงฉนั ฆ่าและอีกคนหน่ึงฉนั ไม่ฆ่า ”
นนั่ คือความโง่เขลาของกษตั ริยผ์ นู้ ้นั และสิ่งน้ีเป็นนิสยั ของผปู้ ฏิเสธ
อิบรอฮีมยงั คงต้งั ใจท่ีจะใหค้ วามกระจ่างแก่กษตั ริยแ์ ละประชาชนของเขา จากน้นั อิบรอฮีมจึง
พูดวา่
“ แทจ้ ริงแลว้ อลั ลอฮฺไดส้ ร้างดวงอาทิตยข์ ้ึนทางดา้ นตะวนั ออก หากพระองคม์ ีความสามารถจริง
แลว้ ก็จงสร้างมนั ให้เกิดข้ึนมาทางดา้ นทิศตะวนั ตกซิ ”
กษตั ริยจ์ ึงน่ิงเงียบและสงสยั เขาเริ่มกระสบั กระสายปราศจากคาตอบใดๆ ท้งั สิ้น

อิบรอฮีมมีความประสงคท์ ี่จะเชิญชวนบรรดาคนแก่ชราใหม้ ีความเชื่อในอลั ลอฮ์ เขาจึง
พดู วา่ “ โอบ้ ิดาของขา้ ทาไมท่านจึงกราบไหวบ้ ูชาส่ิงท่ีไม่สามารถฟังและไมส่ ามารถมองเห็นได้
และมนั ไม่สามารถทาคณุ ความดีและขจดั ความทุกขย์ ากได้ บิดาของขา้ ! ทา่ นอยา่ กราบไว้
ชยั ฏอนเลย ! โอบ้ ิดาของขา้ !
พ่อของเขาจึงพูดดว้ ยความไม่พอใจ
"ฉนั จะตีเจา้ ออกไปซะและไม่ตอ้ งมาพูดกบั ฉนั อีก ”
อิบรอฮีมเป็นคนที่มีใจกวา้ ง โอบออ้ มอารีย์ จึงพูดวา่
“ ตกลง ! ถา้ เชน่ น้นั ฉนั ขอลาก่อน ” และพดู ต่อไปว่า
“ ฉนั จะไปจากท่ีน่ีและฉนั จะไปพร้อมๆ กนั พระผเู้ ป็นเจา้ ของฉนั ”

เวลาน้ีอิบรอฮีมมีความรู้สึกสงสารบิดาของตน แตด่ ว้ ยคาเรียกร้องจากพระเจา้ เขาจาเป็นตอ้ งไป
ยงั ประเทศอื่น เพ่ือการภกั ดีต่อพระเจา้ และเพอื่ เชิญชวนมวลมนุษยส์ ู่แนวทางของอลั ลอฮฺ

ประชาชาติของอิบรอฮีมมีความโกรธเคืองตอ่ เขาเป็นอยา่ งมาก รวมไปถึงกษตั ริยแ์ ละ
บิดาของเขาเอง
ดว้ ยเหตุน้ีอิบรอฮีมจึงมีความต้งั ใจที่จะเดินทางไปสู่ประเทศอ่ืนเพื่อทาการภกั ดีตอ่ อลั ลอฮฺและ
เชิญชวนผคู้ นท้งั หมดสู่แนวทางของพระผเู้ ป็นเจา้
อิบรอฮีมจึงเดินทางออกจากถิ่นเกิดและบิดาของเขาไป
อิบรอฮีมต้งั ใจท่จี ะเดินทางไปยงั นครมกั กะฮฺพร้อมกบั ภรรยาคือ หะญรั

ในนครมกั กะฮฺตอนน้นั ไม่มีแมแ้ ตพ่ ้ืนหญา้ และพืชพนั ธุ์ต่างๆ ไมม่ ีแมน่ ้าลาคลอง และไมม่ ีสตั ว์
และมนุษยท์ ่ีอาศยั อยใู่ นบริเวณน้นั เลย

เมื่ออิบรอฮีมเดินทางมาถึงนครมกั กะฮฺและอาศยั อยทู่ ่ีนน่ั
เหตกุ ารณ์หน่ึงเกิดข้ึนและสร้างความกงั วลแก่อิบรอฮีมคือ อิบรอฮีมจาเป็นจะจากตอ้ งภรรยาและ
ลูกของเขาคือ อิสลมาอีล
หะญรั ถามวา่ “ พี่จะไปไหนหรือ พ่ีจะทิ้งเราอยทู่ ่ีนี่หรือ ? ”
"ท้งั ๆ ที่นี่ไมม่ ีแมน้ ้าจะด่ืม ไม่มีอาหารจะกิน"
"หรือวา่ พระเจา้ ไดบ้ ญั ชาใหพ้ ่ีทาอยา่ งน้นั หรือ ? ”
อิบรอฮีมตอบวา่ “ ถกู ตอ้ ง ! ”
หะญรั จึงพดู วา่ “ ถา้ อยา่ งน้นั เราขอนอ้ มรับไว้ ”

วนั หน่ึงอิสมาอีลรู้สึกกระหายน้า มารดาของเขาพยายามหาน้ามาให้ แต่ก็ไม่พบน้า
ในนครมกั กะฮฺไมม่ ีแม่น้าลาคลอง หะญรั ตอ้ ว่ิงจากซอฟาไปยงั มรั วา และจากมรั วะฮฺมายงั ซอฟา
เพ่ือหาน้าดื่ม
อลั ลอฮฺไดป้ ระทานน้าแก่หะญรั และอิสมาอีล และในที่สุดไดม้ ีน้าไหลออกจากพ้ืนดิน หะญรั
และอิสมาอีลสามารถดื่มน้า ซ่ึงตอ่ มาจึงรู้จกั ในช่ือบอ่ ซมั ซมั
อลั ลอฮฺไดป้ ระทานความประเสริฐแก่บอ่ ซมั ซมั คือ มวลมนุษยท์ ุกมมุ โลกจะมาประกอบ อิบาดะฮ์
หจั ญแ์ ละจะดื่มน้าจากบอ่ ซมั ซมั
แลว้ ท่านละ่ ดื่มน้าจากบ่อซมั ซมั แลว้ หรือยงั ?

เมื่ออิบรอฮีมเดินทางกลบั มายงั นครมกั กะฮฺและไดพ้ บกบั ภรรยาและลกู ชายของเขาดว้ ย
ความรู้สึกดีอกดีใจที่เห็นลูกของเขาเดินว่ิงไดแ้ ลว้ อบิ รอฮีมรักใคร่เอน็ ดลู กู มาก

ในค่าคืนหน่ึงอิบรอฮีมฝันว่า ท่านไดเ้ ชือดลูกของตนเอง ขณะน้นั อิบรอฮีมเป็นนบีแลว้ และการ
นอนหลบั เขาทา่ นเป็นการนอนหลบั จริง เขาเป็นที่รักของอลั ลอฮฺ และกระทาทุกอยา่ งที่เป็นคา
บญั ชาจากอลั ลอฮฺ ดงั ท่ีเขาไดเ้ ห็นในฝัน

อิบรอฮีมพดู กบั อิสมาอีลวา่

“ แทจ้ ริงแลว้ ฉนั ไดเ้ ห็นในฝันของฉนั วา่ ฉนั ไดเ้ ชือดคอเจา้ แลว้ เจา้ จะคิดอยา่ งไรหละ่ โออ้ ิสมา
อีล ? ”

อิสมาอีลจึงตอบวา่ “ โอบ้ ิดาของฉนั ! จงกระทาตามพระองคบ์ ญั ชาไวเ้ ถิด แลว้ สักวนั เราคงจะได้
พบกนั อีก หวงั วา่ พระองคใ์ หเ้ ราอยใู่ นกลมุ่ คนที่ซอบรั ”

อิบรอฮีมไดน้ าอิสมาอีลเพ่ือทจ่ี ะเชือด เม่ือเดินทางมาถึงท่ีมินา ทา่ นจึงวางให้อิสมาอีล นอนหงาย
และไดว้ างมีดไวท้ ี่ลาคอของอิสมาอีล
แทจ้ ริงแลว้ อลั ลอฮฺประสงคท์ ี่จะดูวา่ ผทู้ ่ีพระองคร์ ักน้นั จะปฏิบตั ิตามคาสง่ั ของพระองคห์ รือไม่
เขาจะรักลูกหรือจะรักอลั ลอฮฺมากกวา่ กนั
และในท่ีสุด อิบรอฮีมสามารถผา่ นการทดสอบของอลั ลอฮ์คร้ังน้ีได้
จากน้นั อลั ลอฮฺไดส้ ่งญิบรีลพร้อมกบั แกะตวั หน่ึงจากสรวงสวรรค์ ญิบรีลจึงพดู วา่
“ จงเชือดมนั เถิด และทา่ นอยา่ เชือดอิสมาอีล ”
ตอ่ มาอลั ลอฮฺไดช้ มเชยทา่ นอิบรอฮีม ดว้ ยเหตนุ ้ีเองท่ีอลั ลอฮฺไดส้ งั่ ให้มสุ ลิมเชือดสตั วใ์ นวนั อิดิล
อฏั ฮา
อลั ลอฮฺไดช้ มเชยท่านอิบรอฮีมและชมเชยอิสมาอีลทีไ่ ดเ้ ช่ือฟังและเคารพผเู้ ป็นพอ่

การเดินทางและการกลบั มาของอิบรอฮีม
ท่านประสงคท์ ่ีจะสร้างบา้ นของอลั ลอฮฺ เนื่องจากยงั ไมม่ ีสถานที่เฉพาะไวส้ าหรับการเคารพภกั ดี
ต่ออลั ลอฮฺ
อิสมาอีลไดร้ ่วมสร้างบา้ นของอลั ลอฮฺพร้อมๆ กบั ผเู้ ป็นบิดา
อิบรอฮีมและอิสมาอีลกเ็ ร่ิมขนหินจากภูเขา
อิบรอฮีมและอิสมาอีลเร่ิมสร้างกะบะฮฺดว้ ยมือของคนท้งั สอง ขณะเดียวกนั ก็เอย่ พระนามของ
พระองค์

“ โอพ้ ระผอู้ ภิบาลของเราจงตอบรับการกระทาของเราเถิด แทจ้ ริงพระองคท์ รงไดย้ นิ และทรง
รอบรู้ ”
แลว้ พระองคท์ รงตอบรับดุอาของอิบรอฮีมและอิสมาอีล พร้อมท้งั ใหก้ ะบะฮฺมีความบะเราะกะฮ
ทุกคร้ังที่เราทาการละหมาดเราจะผนิ หนา้ ไปทางกะบะฮฺ
ชาวมสุ ลิมจะเดินทางสู่กะบะฮทกุ คร้ังในฤดกู าลประกอบพิธีหจั ญ์
พวกเขาเหล่าน้นั จะเตาะวาฟและละหมาดในบริเวณกะบะฮฺ
ขอใหอ้ ลั ลอฮฺทรงประทานความเป็นสิริมงคลและความบะเราะกะฮฺแดก่ ะบะฮ และตอบรับดุอา
ของทา่ นนบีอิบรอฮีมและทา่ นนบีอิสมาอีล

ทา่ นนบีอิบรอฮีมมีภรรยาอีกคนหน่ึงช่ือว่า ซาเราะฮ์ โดยมีบุตรชายช่ือ อิสฮาก
ทา่ นนบีอิบรอฮีมอาศยั อยใู่ นประเทศชามพร้อมๆ กบั อิสฮาก
ณ ท่ีนน่ั อิสฮากไดส้ ร้างบา้ นแห่งอลั ลอฮฺเช่นเดียวกนั เหมือนที่บิดาของทา่ นไดส้ ร้างบา้ น
แห่งอลั ลอฮฺท่ีนครมกั กะฮฺ
มสั ยิดที่อิสฮากสร้างไวใ้ นประเทศชามคือ บยั ติลมกั ดีส
มสั ยดิ อลั - อกั ซอ ซ่ึงเป็นมสั ยดิ ท่ีอลั ลอฮฺทรงให้ความบะเราะกะฮฺและสิริมงคล รวมท้งั อลั ลอฮฺได้
ทรงประทานความบะเราะกะฮฺแก่บตุ รหลานของอิสฮาก ดงั น้นั พระองคไ์ ดใ้ หค้ วาม บะเราะกะฮฺ
แก่ลกู ๆ ของอิสมาอีล ซ่ึงปรากฏเด่นชดั ว่าลกู ๆ ของทา่ นไดเ้ ป็นท้งั นบีและกษตั ริย์ อิสฮากมี
บุตรชายคนหน่ึงชื่อวา่ ยะกูบ และท่านผนู้ ้ีก็เป็นนบีเชน่ เดียวกนั

คุณลกั ษณะของนบีอิบรอฮีม (อ.) ในอลั -กุรอาน

บคุ ลิกภาพและความยิง่ ใหญ่ของนบอี ิบรอฮีม (อ.) ตลอดจนนามและคณุ ลกั ษณะของท่าน
กล่าวไวใ้ นอลั -กุรอานถึง 69 คร้ัง ใน 35 ซูเราะฮฺ ซ่ึงขอนาเสนอบางส่วนดงั น้ี

1. เป็นมุสลิมคนแรก อลั -กุรอาน กลา่ วว่า ฉนั เป็นมสุ ลิมคนแรก (อนั อาม โองการที่ ๑๖๓)

2. ทา่ นมิไดเ้ ป็นผตู้ ้งั ภาคีเทียบเคียงพระเจา้ มาก่อน อลั -กรุ อาน กลา่ ววา่ ฉนั ไม่เคยเป็นผตู้ ้งั
ภาคี

มาก่อน (อลั นะฮฺลิ โองการที่ ๑๒๓)

3. เป็นผปู้ ฏิบตั ิตามบญั ชาของพระเจา้ อลั -กุรอาน กลา่ วว่า เป็นผภู้ กั ดีตอ่ อลั ลอฮฺ (อลั นะฮฺลิ
โองการท่ี ๑๒๐)

4. เป็นเป็นนบีท่ีมีความสจั จริง อลั -กุรอาน กล่าวว่า จงกลา่ วถึง (เร่ืองของ) อิบรอฮีมท่ีอยใู่ น
คมั ภีร์ แทจ้ ริงเขาเป็นผซู้ ื่อสตั ยแ์ ละเป็นนบี (มรั ยมั โองการที่ ๔๑)

5. เป็นผรู้ ักษาคามน่ั สัญญาต่อคาสงั่ ท้งั มวลของพระเจา้ อลั -กรุ อานกลา่ วว่า อิบรอฮีม ผซู้ ่ึง
ปฏิบตั ิตามสญั ญาอยา่ งครบครัน (อลั นจั ญฺมุ โองการที่ ๓๗)

๖. ตอ้ นรับผมู้ าเยอื นและมีใจเอ้ือเฟ้ื อเผื่อแผ่ อลั -กุรอาน กล่าววา่

เร่ืองราวของแขกผมู้ ีเกียรติของอิบรอฮีม (ซาริยาต โองการท่ี ๒๔ )

แลว้ ไดน้ าลกู ววั อว้ น (ซ่ึงยา่ งเสร็จแลว้ ) ออกมา (ซาริยาต โองการที่ ๒๖)

๗. เป็นผกู้ าชบั แตส่ ิ่งดีงามและห้ามปรามความชว่ั ร้าย อลั -กรุ อาน กลา่ ววา่

โอ้ พอ่ จ๋าทาไมท่านจึงเคารพบชู าส่ิงที่ไม่ไดย้ นิ และไมเ่ ห็น และไมใ่ หป้ ระโยชนอ์ นั ใดแก่
ทา่ นเลย (มรั ยมั โองการท่ี ๔๒)

๘. เป็นผขู้ อบคุณพระองค์ อลั -กุรอาน กล่าวว่า

เป็นผกู้ ตญั ญูกตเวทีตอ่ ความโปรดปรานของพระองค์ (อลั นะฮฺลิ โองการที่ ๑๒๑)

๙. เป็นผไู้ วว้ างใจและเชื่อมน่ั ต่อพระเจา้ อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

พระองคผ์ ทู้ รงสร้างฉนั แลว้ ทรงช้ีนาทางแก่ฉนั ผทู้ รงประทานอาหารและน้าด่ืมแก่ฉนั เมื่อ
ฉนั ป่ วยพระองคค์ อื ผทู้ รงเยยี วยาฉนั ใหห้ ายป่ วย ผูท้ รงทาใหฉ้ นั ตายแลว้ ทรงใหฉ้ นั มีชีวิต พระผู้
ซ่ึงฉนั หวงั วา่ จะทรงอภยั ในความผดิ พลาดแก่ฉนั ในวนั แห่งการฟ้ื นคืนชีพ (ชอุ ะรออฺ โองการท่ี
๗๘-๘๒)

๑๐. เป็นผยู้ ืนหยดั นมาซและอพยพเพื่อการยนื หยดั นมาซ อลั -กุรอาน กลา่ ววา่

โอ้ พระผอู้ ภิบาลของเราแทจ้ ริงขา้ พระองคไ์ ดใ้ ห้ลกู หลานของขา้ ฯ พานกั อยู่ ณ ท่ีราบลมุ่
แห่งน้ีโดยไม่มีพืชผลใด ๆ ซ่ึงอยใู่ กลบ้ า้ นอนั เป็นเขตหวงห้ามของพระองค์ โอ้ พระผอู้ ภิบาลของ
เราเพ่ือใหพ้ วกเขาดารงนมาซ (อิบรอฮีม โองการท่ี ๓๗)

๑๑. เป็นผมู้ ีความอดทนอดกล้นั อลั -กรุ อาน กลา่ วว่า

แทจ้ ริงอิบรอฮีมเป็นผมู้ ีความอดทนขนั ติและมีจิตใจอ่อนโยน (ฮูด ๗๕)

๑๒. เป็นผมู้ ีความบริสุทธ์ิใจท้งั ดา้ นการดาเนินชีวิตและภารกิจการงาน อลั -กรุ อาน กลา่ วว่า

จงกลา่ วเถิดว่า แทจ้ ริงการดารงนมาซ การเคารพภกั ดี การมีชีวิต และความตายของฉนั เพื่อ
อลั ลอฮฺ พระผอู้ ภิบาลแห่งสากลโลก ไม่มีภาคีใด ๆ แก่พระองค์ และขา้ พระองคถ์ กู กาชบั ดว้ ยส่ิง
น้นั (อนั อาม โองการที่ ๑๖๒-๑๖๓)

๑๓. เป็นผกู้ ่อสร้างอลั กะอฺบะฮฺ อลั -กรุ อาน กลา่ วว่า

และจงราลึกถึงขณะที่อิบรอฮีมและอิสมาอีล ไดก้ อ่ ฐานของบา้ นหลงั น้นั ให้สูงข้ึน (อลั -บะ
เกาะเราะฮฺ โองการท่ี 127)

๑๔. เป็นผรู้ ับใชอ้ ลั -กะอฺบะฮฺ อลั -กุรอาน กลา่ ววา่

และเราไดส้ งั่ อบิ รอฮีม และอิสมาอีลวา่ จงทาความสะอาดบา้ นของขา้ สาหรับผมู้ าเวียน ผจู้ า
สมาธิ ผทู้ ่ีโคง้ และผกู้ ราบ (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการที่ ๑๒๕)

๑๕. เป็นผเู้ ชิญชวนประชาชาติไปสู่การบาเพญ็ ฮจั ญฺ อลั -กรุ อาน กล่าวว่า

และจงประกาศแก่มนุษยท์ ว่ั ไปเพ่ือการบาเพญ็ ฮจั ญฺ (อลั -ฮจั ญฺ โองการท่ี ๒๗)

๑๖. เป็นผูม้ ีตาแหน่งที่ยืนอยู่ ณ มสั ยิด อลั ฮะรอม อลั -กุรอาน กล่าววา่

จงยดึ ที่ยนื ของอิบรอฮีมเป็นที่นมาซ (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการท่ี ๑๒๕)

๑๗. เป็นผตู้ อ่ ตา้ นการกราบบชู ารูปป้ัน

และขอสาบานดว้ ยพระนามของอลั ลอฮฺวา่ แทจ้ ริง ฉนั จะวางแผนตอ่ ตา้ นรูปป้ันท้งั หลาย
ของพวกท่าน และคงเหลือไวเ้ พยี งรูปป้ันตวั ใหญ่สาหรับพวกเขา (อนั บิยาอฺ โองการที่ ๕๗-๕๘)

๑๘. เป็นบุคคลแรกท่ีประณามการต้งั ภาคีกบั พระเจา้ อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

แทจ้ ริงฉนั ขอปลีกตวั ออกจากสิ่งที่พวกทา่ นต้งั เป็นภาคีข้ึน (แก่อลั ลอฮฺ) (อนั อาม โองการที่
๗๘)

๑๙. เป็นผยู้ อมรับการทดสอบ อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

และจงราลกึ ถึง เม่ือพระผอู้ ภิบาล ทรงทดสอบอิบรอฮีม ดว้ ยถอ้ ยคาบางประการ แลว้ เขาได้
ปฏิบตั ิโดยครบถว้ น พระองคต์ รัสว่า แทจ้ ริงฉนั แตง่ ต้งั เจา้ ใหเ้ ป็นผนู้ ามนุษยช์ าติ (อลั -บะเกราะ
เราะฮฺ โองการท่ี ๑๒๔)

๒๐. เป็นผถู้ ูกทดสอบเรื่องบุตร อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

คร้ันเม่ือเขาเติบโตและร่วมไปไหนมาไหนดว้ ยกนั แลว้ กล่าวว่า โอ้ ลกู เอ๋ย พอ่ ฝันว่าพอ่ ได้
เชือดเจา้ เจา้ คิดอยา่ งไรหรือ กลา่ วว่า โอ้ พ่อจ๋า พ่อจงปฏิบตั ิตามคาบญั ชาเถิด หากอลั ลอฮฺทรง
ประสงค์ พ่อจะเห็นว่าฉนั เป็นผหู้ น่ึงมีความอดทน คร้ันเมื่อท้งั สองยอมจานน อิบรอฮีมไดใ้ หอ้ ี
สมาอีลนอนคว่าลงกบั พ้ืน (อซั ซอฟาต โองการที่ ๑๐๒-๑๐๓)

๒๑. ถูกทดสอบดว้ ยชีวิต อลั -กรุ อาน กลา่ ววา่

เรา (อลั ลอฮฺ) กลา่ ววา่ โอ้ ไฟเอ๋ย จงเยน็ ลงและใหค้ วามปลอดภยั แก่อบิ รอฮีมเถิด (อนั บิยาอฺ
โองการที่ ๖๙)

๒๒. เป็นผนู้ ามวลมนุษยชาติ อลั -กรุ อาน กลา่ วว่า

พระองคต์ รัสวา่ แทจ้ ริงฉนั แต่งต้งั เจา้ ใหเ้ ป็นผนู้ ามนุษยช์ าติ (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการที่
๑๒๔)

๒๓. เป็นท่ีรักของพระเจา้ อลั -กุรอาน กลา่ ววา่

และอลั ลอฮฺ ทรงถือเอาอบิ รอฮีมเป็นสหาย (นิซาอฺ โองการที่ ๑๒๕)

๒๔. เป็นสวามิภกั ด์ิต่อพระองคโ์ ดยดุษณี อลั -กรุ อาน กล่าววา่

จงราลึกถึง เมื่อพระผอู้ ภิบาลของเขาตรัสแกเ่ ขาว่า เจา้ จงสวามิภกั ด์ิเถิด (ยอมจานนต่อสจั
ธรรม และเขายอมรับบญั ชาของพระผอู้ ภิบาลดว้ ยหวั ใจ) เขากล่าวว่า ฉนั ขอสวามิภกั ด์ิแด่พระผู้
อภิบาลแห่งสากลโลก (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการท่ี ๑๓๑)

๒๕. เป็นผถู้ กู เลือกโดยพระเจา้ บนโลกน้ี อลั -กรุ อาน กลา่ วว่า

แน่นอน เราไดค้ ดั เลือกเขาในโลกน้ี และในปรโลกเขาจะอยใู่ นหมู่กลั ญาณชนแน่นอน (อลั -
บะเกาะเราะฮฺ โองการที่ ๑๓๐)

๒๖. เป็นผอู้ ยรู่ ่วมกบั กลั ญาณชนในปรโลก อลั -กรุ อาน กล่าวว่า

และในปรโลกเขาจะอยใู่ นหมกู่ ลั ญาณชนแน่นอน (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการที่ ๑๓๐)

๒๗. เป็นผทู้ ่ีนบีทา่ นอื่น ๆ ตอ้ งเจริญรอยตามท่าน อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

แลว้ เราไดว้ ะฮียแู กเ่ จา้ วา่ จงปฏิบตั ิตามแนวทางของอิบรอฮีมผเู้ ที่ยงธรรม (อลั -นะฮลิ
โองการท่ี ๑๒๓)

อิบรอฮีมและยะอฺกบู ไดส้ ง่ั เสียลกู ๆ ของเขา ให้ปฏิบตั ิตามแนวทางน้ี (และท้งั สองไดส้ งั่ บตุ ร
ของตนว่า) โอล้ กู ๆ ของฉนั แทจ้ ริงอลั ลอฮฺไดท้ รงเลือกศาสนาน้ีแก่พวกเจา้ ดงั น้นั จงอยา่ ตาย
เวน้ เสียแตว่ า่ พวกเจา้ จะเป็นผสู้ วามิภกั ด์ิ (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการท่ี ๑๓๒)

๒๘. เป็นแบบอยา่ งอนั ดีงาม อลั -กุรอาน กล่าววา่

แน่นอน ไดม้ ีแบบอยา่ งอนั ดีงามสาหรับสูเจา้ แลว้ ในตวั ของอิบรอฮีม (มุมตะฮินะฮฺ โองการ
ที่ ๔)

๒๙. เป็นผบู้ รรลถุ ึงหลกั ความเชื่อมน่ั อลั -กรุ อาน กลา่ ววา่

และเชน่ น้นั เราจะใหอ้ ิบรอฮีมเห็นอานาจอนั ยง่ิ ใหญใ่ นช้นั ฟ้าท้งั หลายและแผน่ ดิน เพื่อเขา
จะไดเ้ ป็นหน่ึงในผเู้ ช่ือมนั่ ท้งั หลาย (อนั อาม โองการท่ี ๗๕)

๓๐. เป็นผไู้ ดร้ ับสลามจากพระเจา้ อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

ศานติจงมีแด่อิบรอฮีม (อซั -ซอฟาต โองการท่ี ๑๐๙)

๓๑. เป็นผวู้ ิงวอนให้แตง่ ต้งั นบีมุฮมั มดั (ซ็อล ฯ) อลั -กุรอาน กลา่ ววา่

พระผอู้ ภิบาลของเรา ไดท้ รงโปรดอบุ ตั ิเราะซูลจากพวกเขา ข้ึนในหมูพ่ วกเขา เพ่ือจะได้
สาธยายโองการท้งั หลายของพระองคแ์ กพ่ วกเขา (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการที่ ๑๒๙)

๓๒. เป็นผวู้ ิงวอนขอให้บตุ รหลาน อลั -กรุ อาน กลา่ ววา่

โอ้ พระผอู้ ภิบาลของขา้ พระองค์ ขอพระองคท์ รงให้ขา้ ฯ และจากลกู หลานของขา้ ฯ เป็นผู้
ดารงนมาซเถิด (อิบรอฮีม โองการท่ี ๔๐)

พระองคต์ รัสวา่ แทจ้ ริงฉนั แต่งต้งั เจา้ ใหเ้ ป็นผนู้ ามนุษยช์ าติ เขากล่าวว่า และลูกหลานของขา้
พระองคด์ ว้ ยไหม พระองคต์ รัสวา่ สญั ญาของฉนั ไม่แผร่ วมถึงผอู้ ธรรม (เฉพาะลูกหลานของเจา้
ท่ีสะอาดบริสุทธ์ิเทา่ น้นั เหมาะสม) (อลั -บะเกาะเราะฮฺ โองการที่ ๑๒๔)

๑๐๖. ความซ่ือสตั ยข์ องนบีอิบรอฮีม (อ.)

อลั -กุรอาน กล่าวว่า

‫َوا ْذ ُك ْْر ِفي ا ْل ِكتَا ِبْ إِ ْب َرا ِهي َْم إِ َّن ْهُ َكا َنْ ِص ِديقًا َّنبِيًّا‬

และจงกล่าวถงึ (เรื่องของ) อิบรอฮีมท่ีอยใู่ นคมั ภีร์ แทจ้ ริงเขาเป็นผซู้ ่ือสตั ยเ์ ป็นนบี (มรั ยมั
โองการท่ี ๔๑)

ปกติแลว้ คาว่า ซิดดีก (ซ่ือสตั ย)์ หมายถึงความมากมายในความซื่อสตั ย์ ซ่ึงจะกล่าวกบั บคุ คล
ท่ีมีความซ่ือสตั ยม์ ากมาย หมายถึงบุคคลที่พูดส่ิงใดกจ็ ะกระทาเช่นน้นั หรือบคุ คลที่กระทาส่ิงใด
ก็คือส่ิงที่เขาพดู ไว้ ระหวา่ งคาพดู และการกระทาของเขาไมข่ ดั แยง้ กนั ซ่ึงคณุ ลกั ษณะดงั กลา่ วน้ีมี
อยใู่ นตวั ของท่านอิบรอฮีม (อ.) เนื่องจากขณะประชาชาติในยคุ ท่านเคารพรูปป้ันบชู า แต่อิบรอ
ฮีมกบั พูดถึงเร่ืองความเป็นเอกภาพของพระเจา้ หรือขณะท่ลี งุ ของทา่ นต่อสู้กบั คนในสมยั ของ
ตน แตอ่ ิบรอฮีมตอ่ สู้กบั กษตั ริยน์ ิมรูดแห่งบาบิโลน ทา่ นทาลายเจวด็ รูปป้ันพระเจา้ จอมปลอม
เหล่าน้นั อยา่ งสิ้นเชิง ทา่ นยนื หยดั ในส่ิงที่ท่านพูดอยา่ งมน่ั คงจนกระทง่ั ถกู จบั โยนเขา้ กองไฟ

ในที่สุดท่านไดป้ ฏิบตั ิตามคามนั่ สญั ญาตามที่ใหไ้ วก้ บั ลุง โดยยอมลดราวาศอกลงพระเจา้
ทรงมอบอิสฮากและยะอฺกบู เป็นรางวลั เตอบแทนการยนื หยดั ของทา่ น และทรงสญั ญาอยา่ งอ่ืน
แก่อิบรอฮีมอีก ซ่ึงพระองคท์ รงปฏิบตั ิตามสญั ญาเหลา่ น้นั อยา่ งเคร่งครัด (อลั มีซาน เล่มท่ี ๑๔
หนา้ ๕๖)

๑๐๗. มารยาทของนบีอิบรอฮีม (อ.)

อลั -กุรอาน กลา่ วถึงมารยาทของนบีอิบรอฮีม (อ.) ไวห้ ลายโองการดว้ ยกนั แต่จะกลา่ วสกั
สองประเดน็ เพอื่ เป็นตวั อยา่ ง

๑. มารยาทกบั พระเจา้ อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

ْ‫الَّ ِذي َخ َلقَ ِني َف ُه َوْ َي ْه ِدي ِْن َوالَّ ِذي ُه َوْ يُ ْط ِع ُمنِي َويَ ْس ِقي ِن‬

พระองคท์ รงสร้างฉนั ทรงช้ีนาทาง ทรงประทานอาหารและน้าดื่มแก่ฉนั และเม่ือฉนั ป่ วย
พระองคท์ รงเยยี วยาใหฉ้ นั หายป่ วย (อชั ชอุ ะรออฺ โองการท่ี 78-80)

นบีอิบรอฮีม (อ.) อยทู่ ่ามกลางประชาชาติของทา่ น ท่านพึงระวงั ตนเองโดยนาความโปรด
ปรานท้งั หมด เชน่ การสร้างสรรค์ การช้ีนาทาง การประทานอาหาร เคร่ืองดื่ม และความเจบ็ ป่ วย
สมั พนั ธ์ไปยงั พระเจา้ ทา่ นกลา่ ววา่ เม่ือฉนั ป่ วยพระองคท์ รงเยยี วยารกั ษาฉนั ใหห้ ายป่ วย
เน่ืองจากในตาแหน่งของการสรรเสริญไมเ่ หมาะสมท่ีจะนาเอาอาการป่ วยไขส้ มั พนั ธ์ไปยงั
พระองค์ ทวา่ ทา่ นไดน้ าการเยยี วยารักษาอาการป่ วยสมั พนั ธไ์ ปยงั พระองค์ และนี่คือส่วนหน่ึง
ของมารยาทของท่านนบีอิบรอฮีม (อ.)

๒. มารยาทกบั ประชาชน

เมื่อท่านนบีอิบรอฮีม (อ.) ห้ามปรามอาซรั ลงุ ของทา่ นใหเ้ ลิกเคารพรูปป้ันบชู า ลุงของท่าน
เอะอะโวยวายใส่นบีอยา่ งรุนแรงและขกู่ รรโชกวา่ ถา้ หากเจา้ ไมย่ อมเลิกราฉนั จะขวา้ งเจา้ ดว้ ย
กอ้ นหิน ทา่ นนบีอิบรอฮีมไดอ้ ดทนอดกล้นั ต่อความใจร้อนของลงุ และกล่าวดว้ ยมารยาทอนั ดี
งามแก่ลุงว่า ขอความสนั ติพึงมีแดท่ ่าน ในไม่ชา้ น้ีฉันจะขอให้พระเจา้ ทรงอภยั โทษแก่ท่าน
เน่ืองจากพระองคท์ รงเมตตาฉนั อลั -กุรอานกล่าวว่า

‫قَا َلْ َس ََلْم َعلَ ْي َكْ َسأَ ْستَ ْغ ِف ُرْ لَ َْك َربِي ِإنَّ ْهُ َكا َنْ بِي َح ِف ّيًا‬

เขา (อิบรอฮีม) กลา่ ววา่ “ขอความศานติจงมีแดท่ ่าน ฉนั จะขออภยั โทษจากพระเจา้ ของฉนั
ใหแ้ ก่ท่าน แทจ้ ริงพระองคเ์ ป็นผทู้ รงเมตตากรุณาแก่ฉนั มาก (มรั ยมั โองการท่ี ๔๗)

๑๐๘. ทา่ นอิบรอฮืมกบั การเรียกร้องความสงบ

อลั -กรุ อาน กล่าววา่

‫َْو ِإ ْذْ َقا َلْ ِإ ْب َرا ِهي ُمْ َر ِْب ا ْج َع ْْل َهذَا ا ْلبَلَدَْ آ ِم ًنا َوا ْجنُ ْبنِي َو َب ِن َّْي أَن نَّ ْعبُْدَ الأَ ْص َنا َْم‬

และจงราลกึ เมื่ออิบรอฮีมกลา่ วว่า โอ้ พระผอู้ ภิบาลของฉนั ขอพระองคท์ รงใหเ้ มืองน้ี (มกั
กะฮ) ปลอดภยั และทรงให้ขา้ พระองคแ์ ละลกู หลานของขา้ ฯพน้ จากการบชู าเจวด็ (อิบรอฮีม
๓๕)

จากโองการดงั กลา่ วจะเห็นว่า นบีอิบรอฮีม (อ.) วอนขอ 2 สิ่งจากพระเจา้ กลา่ วคือ

๑. ทา่ นขอความปลอดภยั ใหแ้ ก่นครมกั กะฮฺจากการครอบครองของศตั รู กล่าวว่า พระผู้
อภิบาลของฉนั ขอพระองคท์ รงใหเ้ มืองน้ี (มกั กะฮ) ปลอดภยั

๒. ทา่ นขอใหป้ ลอดภยั จากอานาจใฝ่ ต่า กล่าวว่า และทรงให้ขา้ พระองคแ์ ละลกู หลานของขา้
ฯพน้ จากการบูชาเจวด็

อลั -กุรอาน กลา่ วถงึ อานาจใฝ่ ต่าวา่

ُ‫أَفَ َرأَ ْي َْت َم ِْن اتَّ َخْذَ إِلَ َههُْ َه َواْه‬

เจา้ เคยเห็นผทู้ ่ียึดถือเอาอานาจใฝ่ ต่าของเขาเป็นพระเจา้ ของเขาบา้ งไหม

๑๐๙. อิบรอฮีมกบั การไปถึงยงั ตาแหน่งความเชื่อมน่ั

อลั -กุรอาน เมื่อกลา่ วสรรเสริญท่านนบีอิบรอฮีม (อ.) กลา่ ววา่

‫َو َكذَ ِل َْك نُ ِري ِإ ْب َرا ِهي َمْ َم َل ُكو َتْ ال َّس َما َوا ِْت َوالأَ ْر ِضْ َو ِل َي ُكو َْن ِم َنْ ا ْل ُمو ِق ِني َْن‬

และเช่นน้นั ท่ีเราจะให้อิบรอฮีมเห็นอานาจอนั ยิ่งใหญ่แห่งช้นั ฟ้าท้งั หลายและแผน่ ดิน เพ่ือ
เขาจะไดเ้ ป็นผหู้ น่ึงในหมู่ผเู้ ชื่อมนั่ ท้งั หลาย (อนั อาม โองการท่ี ๗๕)

เราจะแสดงความเร้นลบั ของโลกใหอ้ บิ รอฮีมไดเ้ ห็น เพ่ือเขาจะไดไ้ ปถึงยงั ตาแหน่งการ
เช่ือมน่ั การเห็นความเร้นลบั ถือเป็นประโยชน์อนั ทรงคณุ ค่ายงิ่ ตอ่ การไปถึงตาแหน่งการเชื่อมน่ั
อลั ลอฮฺ (ซบ.) มหาบริสุทธ์ิยิ่งแดพ่ ระองค์ พระองคท์ รงสนบั สนุนให้มนุษยค์ น้ หาแนวทางเพ่ือ
ไปสู่ความจริงของโลก อลั -กรุ อาน กล่าววา่ เจา้ ไมพ่ ิจารณาความเร้นลบั แห่งฟากฟ้าท้งั หลายและ
แผน่ ดินดอกหรือ ซ่ึงจะเห็นว่าโองการดงั กลา่ วพระเจา้ ทรงสนบั สนุนใหป้ ระชาชาติบางกลุม่ และ
กลา่ วตาหนิบางกล่มุ วา่ เพราะเหตุสูเจา้ จึงไมใ่ คร่ครวญในความเร้นลบั ของโลกและจกั รวาล
ทาไมไม่พิจารณาความเร้นลบั ท่ีซ่อนอยู่ แน่นอน ถา้ หากการคน้ พบส่ิงเหลา่ น้ีเป็นไปไมไ่ ดพ้ ระ
เจา้ คงจะไม่เชิญชวนมนุษยไ์ ปสู่การศึกษาคน้ ควา้ เดด็ ขาด

คาว่า มะละกตู หมายถึง อานาจและความเร้นลบั ทซ่ี ่อนอยใู่ นอีกมิติหน่ึง ส่วนคาว่า มุลกฺ
หมายถึง การเปิ ดเผย ดงั น้นั สาหรับพระเจา้ คอื มะละกตู ดงั ที่ อลั -กุรอานกล่าววา่

ْ‫َف ُس ْب َحا َنْ الَّ ِذي بِ َي ِد ِْه َملَ ُكو ُتْ ُك ِلْ َش ْيءْ َو ِإلَ ْي ِهْ تُ ْر َجعُو َن‬

ดงั น้นั มหาบริสุทธ์ิยงิ่ แดพ่ ระผทู้ รงอานาจเหนือทกุ ส่ิงท้งั หลายอยใู่ นพระหตั ถข์ องพระองค์
และยงั พระองคเ์ ทา่ น้นั ที่พวกเจา้ จะถูกนากลบั (ยาซีน โองการที่ ๘๓)

ส่วนตรงที่ตรัสถึงมุลกฺ พระองคจ์ ะแทนท่ีดว้ ยคาว่า ตะบาร็อก (ความจาเริญ) ดงั อลั -กรุ อาน
กล่าวว่า

‫تَبَا َر َكْ الَّ ِذي ِبيَ ِد ِهْ ا ْل ُم ْل ُْك َو ُه َوْ َع َلى ُك ِلْ َش ْي ْء َق ِدي ْر‬

ความจาเริญ จงมีแด่พระผซู้ ่ึงอานาจอยใู่ นพระหตั ถข์ องพระองค์ และพระองคค์ ือผทู้ รง
อานุภาพเหนือทุกสรรพส่ิง (อลั -มุลกฺ โองการท่ี ๑)

ระหว่างคาว่า มุลก์ กบั มะละกตู เปรียบเสมือนส่ิงที่เปิ ดเผยกบั สิ่งท่ีซ่อนเร้น ซ่ึงท้งั สองมี
ความแตกตา่ งกนั อยา่ งยิ่ง จริงอยแู่ มว้ า่ ท้งั สองจะใหค้ วามหมายวา่ อานาจ แตเ่ ป็นอานาจในคนละ
มิติ

๑๑๐. การตอบรับคาวงิ วอนของนบีอิบรอฮีม (อ.)

อลั -กุรอาน กลา่ วถงึ การตอบรับคาวิงวอนของนบีอิบรอฮีม (อ.) ว่า

‫َر ِبْ َه ْبْ ِلي ِم َنْ ال َّصا ِل ِحي َْن‬
โอ้ พระผอู้ ภิบาลของขา้ พระองค์ โปรดประทานบุตรท่ีดีแก่ขา้ ฯ (ซอฟาต โองการท่ี ๑๐๐)

โองการขา้ งตน้ ยืนยนั ว่า พระเจา้ ทรงตอบรับคาวงิ วอนของนบีอิบรอฮีม (อ.) ซ่ึงทา่ นได้
วิงวอนของบุตรท่ีดีสะอาดบริสุทธ์ิจากพระองค์ และพระองคท์ รงตอบรับคาวงิ วอนของท่านโดย
การมอบบุตรท่ีดี คอื อิสมาอีล และอิสฮาก ให้แก่ทา่ น ดงั ที่อลั -กุรอาน กลา่ วว่า

‫َو َب َّش ْرنَاْهُ ِبإِ ْس َح َْق َنبِ ًّيا ِم َنْ ال َّصا ِل ِحي َْن‬

เราไดแ้ จง้ ข่าวดี ดว้ ยการใหอ้ ิสฮาก นบีผทู้ รงคณุ ความดีแก่เขา (ซอฟาต โองการท่ี ๑๑๒)

ส่วนอิสมาอีลอลั -กุรอาน กล่าวว่า

ْ‫َوإِ ْس َما ِعي َْل َو ِإ ْد ِري َْس َوذَا ا ْل ِك ْف ِْل ُك ْل ِم َْن ال َّصا ِب ِري َنْ َوأَ ْد َخ ْل َنا ُه ْمْ ِفي َر ْح َمتِنَا إِنَّ ُهم ِم َن‬
ْ‫ال َّصا ِل ِحي َن‬

และจงราลกึ ถึงเร่ืองราวของอิสมาอีล อิดรีส และซลั กิฟลิ ซ่ึงทุกคนลว้ นเป็นผอู้ ดทนขนั ติ
และเราไดใ้ ห้พวกเขาเขา้ อยใู่ นความเมตตาของเราเนื่องจากพวกเขาเป็นคนดีมีคุณธรรม (อลั อมั บิ
ยาอฺ โองการที่ ๘๕-๘๖)

๑๑๑. แนะนาบตุ รหลานให้นบั ถืออิสลาม

อลั -กรุ อาน กลา่ วถึงคาแนะนาของนบีอิบรอฮีม (อ.) ท่ีมีต่อบุตรหลานของท่านวา่

‫َو َو َّصى ِب َها إِ ْب َرا ِهي ُمْ َبنِي ِْه َويَ ْعقُو ُْب َيا بَ ِن َّيْ إِ َّْن الْلَ ا ْص َطفَى لَ ُك ُْم ال ِدي َْن فََلَْ ْتَ ُموتُ َّنْ إَ ْلَّ َوأَنتُم‬
ْ‫ُّم ْس ِل ُمو َن‬

อิบรอฮีมและยะอฺกบู (ในช่วงสุดทา้ ยแห่งชีวิต) ไดส้ ง่ั เสียแก่ลูกของเขาใหป้ ฏิบตั ิตาม
แนวทางน้นั (ต่างคนตา่ งกล่าวแก่ลกู ๆ ของตนวา่ ) โอ้ ลกู ๆ ของฉนั แทจ้ ริงอลั ลอฮฺ ทรงเลอื ก
ศาสนาบริสุทธ์ิแก่พวกเจา้ แลว้ ดงั น้นั พวกเจา้ จงอยา่ ตามเป็นอนั ขาด นอกจากพวกเจา้ ยอมรับ
อิสลาม (ยอมจานนต่อบญั ชาของพระองค)์ เท่าน้นั (บะเกาะเราะฮฺ ๑๓๒)

เม่ือนบีอิบรอฮีม (อ.) และนบียะอฺกูบ (อ.) ไดส้ งั่ เสียใหบ้ ุตรหลานของตนเป็นมุสลิมก่อนท่ี
ทา่ นท้งั สองจะจากโลกไป นนั่ ยอ่ มเป็นนิมิตหมายที่ดีสาหรับพวกเราที่วา่ สมควรอยา่ งยง่ิ ที่จะตอ้ ง
คิดหาทางแกไ้ ขหลกั ความเช่ือศรัทธาของบตุ รหลานของเรา ก่อนที่จะอาลาจากโลกไปอยา่ งไม่
วนั กลบั เคร่ืองหมายท่ีบ่งบอกวา่ บิดาเป็นผมู้ ีเมตตามิไดอ้ ยแู่ คก่ ารสะสมทรัพยส์ ฤงคารเพื่อความ
เป็นอยทู่ ่ีดีของบุตรหลานเท่าน้นั ทวา่ ส่ิงจาเป็นคือ ตอ้ งคิดถงึ ความปลอดภยั ทางความเชื่อ และ
ความศรัทธาของบุตรหลานในวนั ขา้ งหนา้ ดว้ ย พินยั กรรมไม่สมควรบนั ทึกเฉพาะเรื่องทางโลก
เท่าน้นั แต่ควรมีเร่ืองความเช่ือศรัทธาเป็นองคป์ ระกอบสาคญั ดว้ ย

๑๑๒. การทดสอบนบีอิบรอฮีม (อ.)

อลั ลอฮฺ (ซบ.) ทรงทดสอบนบอี ิบรอฮีม (อ.) ท้งั ๓ ทาง กล่าวคือ ทดสอบดว้ ยส่ิงอ่ืน ทดสอบ
เฉพาะตวั ท่าน และทดสอบทา่ นท้งั หมด

๑. ทดสอบดว้ ยส่ิงอ่ืน พระเจา้ ตรัสกบั นบอี ิบรอฮีมวา่ เจา้ จงตดั ใจจากแกะจานวนพนั กว่าตวั
น้นั เสีย และจงบริจาคในหนทางของขา้ ทา่ นไดป้ ฏิบตั ิโดยดษุ ณี

๒. ทดสอบเฉพาะตวั ทา่ น เมื่อนบีอิบรอฮีม (อ.) จอ้ งใบหนา้ อนั งมงามของอิสมาอีล ผเู้ ป็น
บุตรชายดว้ ยความอาลยั รักอยา่ งยิง่ ทนั ใดน้นั ไดม้ ีวะฮฺยมู ายงั ทา่ นวา่ โอ้ มิตรของขา้ จงอยา่ งเอา
ความรักท่ีมีต่อขา้ ไปผสมปนเปกบั ส่ิงอื่น หลงั จากน้นั ตรัสวา่ เจา้ จงเอาอิสมาอีลบตุ รชายของเจา้
ไปเชือดพลีเสียเถิด

‫قَا َْل‬ ‫تَْ َرى‬ ‫َماذَا‬ ْ‫َفان ُظ ْر‬ ‫أَ ْذبَ ُح َْك‬ ‫فِي ا ْل َم َنا ِْم أَ ِني‬ ‫أَبَ َف ِلَْت َّمااْف بَعَ َل ْْلَغْ َمَماعَتُْهُْؤاَمل ُْرَّس ْع َستََْي ِجقَادُ ِن َلْييَاِإبُننَ َّْيَشا ِإنَِْء ايلَّأَْلُ َرِم َنْى‬ ‫يَا‬
‫ال َّصابِ ِري َْن‬

คร้ันเม่ือเขา (อิสมาอีล) เติบโตข้ึนไปไหนมาไหนกบั เขาไดแ้ ลว้ อิบรอฮีมกลา่ วข้ึนวา่ โอล้ กู
เอ๋ย พอ่ ฝันว่าพ่อไดเ้ ชือดเจา้ จงคิดอยา่ งไร กล่าวว่า โอ่ พ่อจ๋า พ่อจงปฏิบตั ิตามที่พ่อไดถ้ กู บญั ชา
มาเถิด หากอลั ลอฮฺทรงประสงค์ พ่อจะเห็นฉนั วา่ เป็นผมู้ ีความอดทน (ซอฟาต โองการท่ี ๑๐๒)

๓. ทดสอบท่านท้งั หมด กลา่ วคือคร้ันเม่ือนบีอิบรอฮีม (อ.) ต่อสู้กบั บรรดาผตู้ ้งั ภาคีและ
กษตั ริยน์ ิมรูดจนกระทงั่ ท่านถูกจบั โยนเขา้ กองไฟ เวลาน้นั วะฮฺยไู ดม้ ายงั ท่านว่า

‫قُ ْلنَا َيا َنا ُْر ُكونِي بَ ْردًا َو َس ََل ًما َع َلى إِ ْب َرا ِهي َْم‬

อลั ลอฮฺ ตรัสวา่ โอ้ ไฟเอ๋ย จงเยน็ ลง และใหค้ วามปลอดภยั แก่อิบรอฮีมเถิด (อลั อมั บิยาอฺ
โองการท่ี ๖๙)

อ้างอิง

เขียนโดย นายมนตรี แดงโกเมน ท่ี 21:50./นบอี บิ รอฮีม./17/2/63,http://we-are-thai-

muslim.blogspot.com/2011/11/blog-post_242.html

http://cis.psu.ac.th/fathoni/lesson/nabee/nabee4.htmi

https://sites.google.com/site/comnapeesah/nbixi-brxhim-xab-ra-ham

http://quran.al-shia.org/th/1000-nokte/quran/05.html