เกิดใหม่เป็นภรรยานายเย็นชา

อารัมภบท น่านฟ้าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองนั้นอยู่ที่บ้านพักสักที่ที่แต่เขาจำได้ว่าเขากำลังจะถูกรถชนไม่ใช่หรือแล้วทำไมถึงมา อยู่ที่นี่แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไร "คุณน่านรีบลุกทำไมล่ะคะเดี๋ยวก็ปวดหัวไปอีกหรอกพึ่งจะถูกรถชน" มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาประคองตนไว้คงเพราะกลัวตนจะล้ม "นี่คุณวีสามีคุณได้ไงคะ" น่านฟ้าถึงกับตกใจตนเองจะมีสามีได้อย่างไรจึงพูดออกไปว่า "เราไม่รู้จักคุณ คุณไม่ใช่สามีเรา" ชายคนนั้นจึงมองกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งแล้วพูดขึ้นมาว่า "สงสัยหัว จะกระทบกระเทือนจนจำสามีตัวเองไม่ได้ป้าครับตามหมอมาด้วยนะครับ" น่านฟ้าตกใจมากกว่าเดิม "ได้ค่ะ" หลังจากนั้นไม่นานหมอก็มาตรวจอาการน่านฟ้าผู้ชายคนนั้นก็อยู่ด้วยตลอด "เป็นยังไงบ้างหมอสรุปเขาเป็นอะไร" วีถามหมอ และหมอก็ได้ตอบวีไปว่า "คุณน่านฟ้าได้รับการกระทบกระเทือนศีรษะอย่างแรงอาจทำให้ความทรง จำหายไปบ้าง" น่านฟ้าถึงกับงงสรุปทำไมตัวเองต้องมาอยู่ที่นี่แล้วที่นี่คือที่ไหนเมื่อหันไปทางกระจก ในห้องนอนของตัว เองพบว่านี่ไม่ใช่หน้าตาของตัวเองนี่แล้วเรามาอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไร เมื่อถึงเวลาตกกลางคืนน่านฟ้าก็ได้ฝันเห็นผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาเหมือนในร่างที่เขามาอยู่ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นมาว่า "เธอต้องอยู่ในร่างนี้เพราะว่าร่างของเธอได้ตายจากการรถชนไปแล้วเธอได้เกิดใหม่มาอยู่ในร่างนี้ฝากดูแลร่างนี้แทนฉัน ด้วย" นี่น่านฟ้าเกิดใหม่ในร่างนี้อย่างนั้นหรือ แถมยังเป็นภรรยา ของ อีตา หน้านิ่งนั่นด้วย

01 หลังจากที่ปะติดปะต่อเรื่องราวทุกอย่างได้น่านฟ้า ก็เลยอยากจะลองใช้ชีวิตในร่างนี้ให้ดีที่สุดเริ่มจากตื่นแต่เช้าขึ้น มาสำรวจบ้าน ตั้งแต่เขาตื่นมายังไม่เห็นคนที่คนอื่นบอกว่าเป็นสามีเลย แต่ใครจะสนน่านฟ้าจึงเดินไปที่ครัวเพื่อไปถามว่ามี อะไรกินหรือเปล่า "วันนี้ทำอะไรกันครับอาหารเช้า" สาวใช้ในครัวพากันตกใจเป็นอย่างมาก "คุณน่านต้องการอะไรหรือเปล่าคะ" น่านฟ้าจึงตอบสาวใช้คนนั้นกลับไปว่า "น่านอยากทำอาหารนะครับ" หลังจากนั้นน่านฟ้าก็ไม่ได้สนใจสาวใช้แล้วเดินไปนำวัตถุดิบมาทำข้าวต้ม น่านฟ้าสังเกตสายตาที่สาวใช้ในครัวมองมาที่ตน มองมาอย่างไม่น่าเชื่อว่าน่านฟ้าจะทำอาหารได้ตนไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนร่างนี้เป็นยังไงแต่ตนนั้นชอบทำอาหารเช้ามาก ที่สุด "ข้าวต้มน่านทำไว้เผื่อทุกๆ คนแล้วนะครับ" แล้วน่านฟ้าก็นำข้าวต้มมานั่งทานที่โต๊ะรับประทานอาหารและแล้วตนก็เห็นคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งแต่เช้า "เดี๋ยวนี้กินอาหารไม่รอฉันแล้ว" ผู้ชายอะไรทำหน้ายักษ์ตลอดเวลาน่านฟ้าในร่างนี้แต่งงานไปด้วยได้ยังไงกันนะ "เรายังจำอะไรไม่ได้เราก็เลยไม่รู้ว่าเราต้องกินข้าวพร้อมคุณด้วย " น่านฟ้าตอบผู้เป็นสามีไป "แล้วนี่ใครทำข้าวต้ม" วีถามสาวใช้ในบ้าน "คุณน่านทำค่ะนายหัว" วีแปลกใจมากคนอย่างน่านฟ้าเนี่ยนะ จะทำอาหารปกติวันๆ เอาแต่วิ่งเล่นซนไปทั่วทำไมจู่ๆ ถึง อยากทำอาหารขึ้นมา "อร่อยดีที่หลังก็ทำบ่อยๆ คนจะได้ไม่มาว่าฉันได้ว่ามีภรรยาไม่ได้เรื่อง" น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงโมโหมากถ้าจะชมก็ชมกันดีๆ ไม่เห็นจะต้องกระแนะกระเเหนกันเลย "นี่เราแต่งงานกันจริงๆ หรือครับ" น่านฟ้าถามผู้เป็นสามี "ที่เราแต่งงานกันเพราะพ่อแม่เธอฝากเธอไว้กับฉันเราเลยต้องแต่งงานกันเราไม่เคยรักกัน"

น่านฟ้าเข้าใจแล้วว่าทำไมคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของร่างนี้ถึงได้มีกิริยาที่เย็นชาคงเป็นเพราะโดนบังคับแต่งงานแน่ๆ "เธอกินข้าวเถอะจะได้ไปทำงานที่ไร่" นี่เขาเป็นภรรยาเจ้าของไร่แล้วยังจะต้องทำงานที่ไร่อีกหรือแล้วทำไมเขาต้องเกิดมา เป็นภรรยาของนายเย็นชาคนนี้ด้วยจะเกิดใหม่ทั้งทีให้เจอคนดีๆ หน่อยก็ไม่ได้ หลังจากกินข้าวเสร็จน่านฟ้าก็ได้ถูกให้ไปเก็บองุ่นในไร่เขาไม่คิดเลยว่าจากพนักงานออฟฟิศนั่งอยู่ในห้องแอร์เย็นๆ จะ กลายมาเป็นชาวไร่ชาวสวนทำไมโชคชะตาช่างแกล้งน่านฟ้านัก "ทำได้ไหมน่าน" เสียงของเด็กหนุ่มโผล่ขึ้นมาน่านฟ้าไม่รู้จักว่าเขาเป็นใครคงจะต้องบอกว่าความจำเสื่อมไปก่อน "เราฟางนะนายหัวบอกแล้วว่าน่านความจำเสื่อม" น่านฟ้าไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าแล้วก็เก็บองุ่นต่อไปจะว่าไปไร่นี้ ก็อากาศดีเหมือนกันนะถ้าไม่ติดว่าเจ้าของไร่หน้ายักษ์ไปหน่อย "น่าน นายหัวเรียก" จู่ๆ ฟางที่เข้ามาในน้ำตัวก็มาบอกว่าสามีหน้ายักษ์เรียกเขาแล้ว "มีอะไรครับ" น่านฟ้าถาม "พรุ่งนี้เธอต้องไปงานเปิดตัวไวน์องุ่นกับฉันทำตัวให้เป็นปกติด้วยอย่าทำให้ฉันขายนะ" วีบอกกับน่านฟ้า น่านฟ้าจึงตอบกลับไปว่า "ก็ไม่ต้องพาไปสิครับ" วีไม่ได้ตอบอะไรแล้วเดินไปสั่งงานคนงานต่อ "คนอะไรเย็นชาชะมัด"น่านฟ้าคิดในใจ แล้วคนอย่างน่านฟ้าจะอยู่กับคนเย็นชาอย่างนี้ได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือคงต้องลองดูสักตั้งแต่จะว่าไปสามีเย็นชาก็หล่อ เหมือนกันนะ

02 วันนี้เป็นวันที่น่านฟ้าจะต้องไปออกงานกับวีน่านฟ้านั้นไม่ได้อยากไปแต่รู้ว่าคงจะขัดผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีไม่ได้วี สังเกตน่านฟ้ามาสักพักแล้วปกติเวลาตนพาน่านฟ้ามาออกงานน่านฟ้าจะกระตือรือร้นมากกว่านี้ แต่ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุน่านฟ้าก็เปลี่ยนไปไม่มาวอแวเขาเหมือนทุกทีบางทีคงเป็นเพราะหัวกระทบกระเทือน "ช่วยทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยได้มั้ย" วีอดที่จะตำหนิภรรยาไม่ได้เพราะตั้งแต่เข้างานมาอีกฝ่ายก็มัวแต่ทำหน้างอจนคนทั้ง งานพากันมอง "ก็เราไม่ได้อยากมา คนเยอะเราไม่ชอบ" น่านฟ้าตอบวีไปด้วยท่าทีที่เบื่อหน่าย น่านฟ้าพึ่งรู้ว่างานเลี้ยงเปิดตัวไวน์องุ่นวันนี้มีแต่นักธุรกิจทั้งนั้นคงจะมาพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจกัน นั่นยิ่งทำให้ไม่เข้าใจว่าวี จะลากน่านฟ้ามาด้วยทำไม "คุณ เราดื่มได้มั้ยไวน์" น่านฟ้าถามวีวีไม่ตอบอะไรน่านฟ้ากลับมาเพียงแต่พยักหน้า น่านฟ้าไม่รอช้ารีบดื่มไวน์เข้าไปทันที คงเป็นเพราะในโลกที่ตนจากมาตนไม่มีโอกาสได้ดื่มไวน์สักครั้ง เพราะคนธรรมดาพนักงานออฟฟิศอย่างน่านฟ้าจะเอาเงิน ที่ไหนไปซื้อไวน์ดื่ม วีเห็นน่านฟ้าดื่มไวน์ไปหลายแก้วแล้วจึงห้ามปราม "พอได้แล้ว เดี๋ยวก็เมาหรอก" หลังจากนั้นวีก็แย่งแก้วไวน์ออกจากมือ น่านฟ้า แล้วพาน่านฟ้ากลับบ้าน วีได้พยุงน่านฟ้ามายังรถยนต์ระหว่างที่ปรับเบาะนั่งให้น่านฟ้าวีก็มองน่านฟ้าที่ในตอนนี้ใบหน้าขึ้นสีแดงเพราะความเมา เกิดความรู้สึกว่าน่านฟ้านั้นน่ารักขึ้นมา "เธอเมาแล้วก็น่ารักเหมือนกันนะ" วีคิดในใจ หลังจากนั้นวีก็ขับรถพาน่านฟ้ากลับไร่องุ่นเพราะนางฟ้าเองก็เมามากแล้วส่วนในงานก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญมากมาย "ค่อยๆ เดิน เดี๋ยวก็ล้มหรอก" วีส่ายหัวกับการกระทำของน่านฟ้า ที่เมาจนไม่มีสติ "คุณวีคะ มาป้าช่วย" ป้าแม่บ้านที่ได้ยินเสียงรถของ วีออกมาเห็น วีกำลังพยุงน่านฟ้าอยู่จึงเข้ามาช่วย "ไม่เป็นไรครับป้าไปนอนเถอะเดี๋ยวผมจัดการเอง" หญิงวัยกลางคนได้เพียงแต่พยักหน้าแต่ก็มองตามหลังวีไป เพราะว่าเป็นห่วงน่านฟ้ามาก ส่วนทางด้านวีได้พยุง น่านฟ้าเข้ามาในห้องนอนที่ความจริงแล้วมันควรจะเป็นห้องหอแต่มีเหตุให้กลายเป็นห้องของน่านฟ้าคนเดียว ระหว่างที่

วีกำลังจะวางน่านฟ้าลงบนเตียงนุ่ม ขา ของวีได้สะดุดกับขอบเตียง ทำให้ตัวของเขาล้มลงไปทับกับตัวของน่านฟ้าหน้าทั้ง สองคนใกล้กันมาก ทำให้วีเห็นใบหน้าที่แสนนิ่มนวลของน่านฟ้าได้อย่างชัดเจนเขามองลงไปที่ปากรูปของได้รูปนิ้วเกลี่ยไป ที่ปากลูก "ทำไมเธอถึงดึงดูดฉันมากขนาดนี้" วีคิดในใจ วีก้มลงไปสูดกลิ่นหอมของร่างบางที่ตอนนี้มีกลิ่นไวน์องุ่นปะปนอยู่เนื่องจากร่างบางนั้นดื่มมันไปซะเยอะ ระหว่างนั้น เองน่านฟ้าก็ขยับตัวทำให้ปากทั้งสองประกบกันด้วยความที่วีเองก็หมดความอดทนแล้วเขาจึงจูบเข้าไปที่ปากของน่านฟ้า ที่สิ่งที่วีแปลกใจ เพราะว่าน่านฟ้านั้นจูบตอบ แถมมีเสียงครางออกมาเบาๆ "อื้อ" เสียงนั้นเรียกสติให้วีเป็นอย่างมากว่าอีกฝ่ายนั้นไม่มีสติหลังจากนั้นวีก็ทำการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับน่านฟ้า แล้วก็เดิน ออกจากห้องไป เช้าวันต่อมาน่านฟ้าตื่นมาด้วยอาการมึนงงเพราะได้ยินเสียงเคาะประตูของป้าแม่บ้านที่ชื่อว่าป้าหวาน "คุณน่านสายแล้วนะคะนายหัวให้มาตามไปกินข้าวค่ะ นายหัวรออยู่ค่ะ" น่านฟ้าแปลกใจว่าทำไมจู่ๆ วีถึงรอกินข้าว พร้อมตน แล้วทำไมตนจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยจำได้ล่าสุดก็ตอนที่ดื่มไวน์เข้าปากไปก็เท่านั้น น่านฟ้าสะบัดความคิด ฟุ้งซ่านออกไป แล้วเข้าไปจัดการล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำในห้องน้ำอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้สามีน่ายักษ์รอนาน เมื่อ จัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว น่านฟ้าก็เดินลงมายังห้องกินข้าวเมื่อลงมาก็เห็น นายหัววีสามีน่ายักษ์นั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าว "ขอโทษครับ ที่ลงมาสาย" น่านฟ้ารีบขอโทษผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีก่อนที่สามีจะตำหนิตน แต่ผิดคาดนอกจากวีจะไม่ว่า อะไรแล้วเขายังถามว่า " เป็นไงบ้างมึนหัวหรือเปล่า" น่านฟ้าถึงกับงงที่สามีน่ายักษ์ถาม "ไม่เท่าไหร่ครับ แล้วเมื่อคืนเรา กลับมายังไงหรือครับ" น่านฟ้าถามเพราะว่าตนนั้นจำอะไรไม่ได้วีถึงกับส่ายหัวเพราะรู้ว่าน่านฟ้าคงจำอะไรไม่ได้ "จะกลับยังไงได้ก็กับฉันน่ะสิ " น่านฟ้าคิดตามจริงด้วยเขาไปกับคนตรงหน้าก็ต้องกลับกับคนตรงหน้าสิวีเห็นน่านฟ้าทำ หน้าเหมือนคิดอะไรในใจ จึงนึกเอ็นดูแต่ยังคงเก็บสีหน้าไว้ "มัวแต่พูดกินข้าวสิข้าวเย็นหมดแล้ว" น่านฟ้าไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่กินข้าวตามที่อีกฝ่ายบระหว่างที่กินข้าววีก็พูดขึ้นมาว่า "เดี๋ยวฉันจะให้เธอไปช่วยงานที่บริษัทนะ" น่านฟ้าได้ยินดังนั้นถึงกับสำลัก "แค่ก แค่ก อะไรนะครับ " วีรีบยื่นน้ำให้น่านฟ้าดื่ม แล้วพูดว่า "ต่อไปนี้เธอต้องไปช่วยงานฉัน" วีย้ำอีกรอบ น่านฟ้าได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าควรหลีกเลี่ยงอะไรไม่ได้ "แล้วจะให้เราไปทำอะไรล่ะครับ" น่านฟ้าถามผู้เป็นสามีวีจึตอบกลับ มาว่า "เดี๋ยวก็รู้น่านฟ้าคิดในใจ "แล้วบอกตอนนี้ไม่ได้หรือ หลังจากนั้นทั้งสองก็ก้มหน้ากินข้าวกันต่อ

เช้าวันต่อมาน่านฟ้าตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้เป็นวันแรกที่ต้องช่วยงานที่บริษัทของวีแต่เนื่องจากนี้เช้าเกินไปน่านฟ้าจึง เดินลงมาทำข้าวต้มในครัว ด้านวีเข้าด้านยินเสียงในครัวจึงเดินมาดูแล้วพบว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าภรรยาในนามของตนนั้นกำลัง ทำอาหารเช้าอยู่ น่านฟ้าได้ยินเสียงคนเดินจึงหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นสามีในนาม "เอ้าคุณ ตื่นแต่เช้า" น่านฟ้าพูดกับวี "เธอเองก็ตื่นเช้า แล้วนั่นทำอะไร" วีถาม "ทำข้าวต้ม ใกล้จะเสร็จแล้ว คุณจะเอากาแฟด้วยหรือเปล่า" น่านฟ้าถามวีวีไม่ได้ตอบเพียงแต่พยักหน้าแล้วเดินออกไป ยังห้องกินข้าว น่านฟ้าคิดในใจว่า "ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ" เนื่องจากน่านฟ้าคนนี้มาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่นานจึงยังไม่คุ้น ชินกับนิสัยของสามีนัก เมื่อน่านฟ้าทำข้าวต้มเสร็จก็มีแม่บ้านยกไปวางไว้บนโต๊ะ เมื่อวีได้ลองชิมจึงพบว่าอร่อยกว่าตอนที่ แม่ของเขาบังคับให้น่านฟ้าทำซะอีก ตอนนั้นน่านฟ้าเอาแต่บ่น "คุณแม่ ทำไมน่านต้องทำด้วยก็ให้พวกคนใช้มันทำไปสิครับ" บุษบาแม่ของ วีเอือมระอากับการกระทำของลูกสะใภ้ที่ที่ วันๆ เอาแต่เล่นสนุก งานไม่ช่วย ถ้าไม่เป็นเพราะธุรกิจกับคำสัญญาตนจะไม่ยอมให้ลูกของตนแต่งงานกับคนแบบนี้หรอก วีนึกถึงเรื่องน่านฟ้าทำอาหารครั้งนั้นทำให้รู้ว่าน่านฟ้าเปลี่ยนไปมากไม่เรื่องเยอะเหมือนเมื่อก่อน วีนั่งคิดจนคล้ายคนเหม่อ ลอยทำให้น่านฟ้านั้นถึงกับต้องเรียกด้วยเสียงที่ดังขึ้น "คุณ คุณ คุณวี " ทำให้วีหลุดออกจากภวังค์ "มีอะไรตกใจหมด " "ก็คุณ เหม่อ คิดอะไรอยู่หรือครับ" น่านฟ้าถามผู้เป็นสามีด้วยความสงสัย "ไม่มีอะไรหรอก รีบกินเราจะต้องรีบเข้าบริษัทชักช้าไม่ได้ " วีใช้เรื่องบริษัทเบี่ยงเบนความสนใจของน่านฟ้า "ครับ" น่านฟ้าถึงจะสงสัยว่าสามีคิดอะไรแต่ก็ตอบไปแค่นั้น แล้วรีบทานอาหารให้เสร็จแบบที่อีกฝ่ายบอก เมื่อกินข้าวเสร็จทั้งวีและน่านฟ้าได้เดินทางมายังบริษัทของวี "สรุปคุณจะบอกเราได้หรือยังว่าให้เรามาทำอะไร" น่านฟ้าถามวีอีกครั้ง "ถึงบริษัทก็รู้เองนั่นแหละ" วีก็บอกปัดน่านฟ้าไปแบบนี้ เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงยังบริษัท น่านฟ้าก็ได้พบว่ามีคนมาต้อนรับตนมากมายแต่บางคนกับมองมาที่น่านฟ้า แปลกๆ "เรารีบขึ้นไปข้างบนกันเถอะ" วีจับมือน่านฟ้าเดินขึ้นไปยังห้องทำงาน "สรุปคุณจะให้ผมมาช่วยงานอะไรคุณ" น่านฟ้าถามผู้เป็นสามีวีได้ยินดังนั้นจึงบอกกับน่านฟ้าไปว่า "ฉันจะให้เธอมาเป็นผู้ ช่วยฉัน เป็นภรรยาไม่ได้ีหน้าที่แค่อยู่ที่ไร่หรอกนะ" น่านฟ้ายิ่งงงเข้าไปใหญ่ก็วีมีเลขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ "คุณก็มีเลขาอยู่แล้ว จะให้เรามาช่วยอีกทำไม" น่านฟ้าพูดกับสามีไป "แล้ววันนี้จะให้เราทำอะไรครับ" น่านฟ้าไม่รอให้สามีตอบ วีได้แต่ส่ายหัวกับนิสัยเด็กๆ ของน่านฟ้า "นี่ตารางงานฉันเธอแค่เอาไปกรอกข้อมูลให้ฉันทำได้ใช่มั้ย" น่านฟ้าคิดในใจ งานแค่นี้สบายมาก

"ทำได้ครับแล้วไหนโต๊ะทำงานเราล่ะ" วีไม่ตอบแต่ชี้ไปที่โต๊ะทำงานทำให้น่านฟ้าถึงกับตกใจเพราะเขาต้องทำงานในห้อง เดียวกับสามีในนาม แปลว่าเขาต้องเห็นน่าอีตาเย็นชาทั้งวันล่ะสิ "ทำห้องเดียวกับคุณเนี่ยนะ" วีพยักหน้า น่านฟ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ให้ทำงานห้องเดียวกับวีจึงเดินไปที่โต๊ะทำงานของ ตน ตลอดเวลาที่ใจมัวแต่จดจ่ออยู่กับหน้าจอคอม เขารู้สึกว่า วีมองเขาอยู่ตลอดแต่พอเขาหันไปมองวีๆ ก็หันไปทำงาน ต่อหรือบางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง เวลาก็ล่วงเลยมาถึงถึงช่วงเย็นด้วยความที่น่านฟ้าเริ่มหิวแล้ว "คุณวีน่านหิวแล้วกลับได้หรือยัง" วีเมื่อได้ยินดังนั้นจึงลุก แล้วเดินมาจูงมือน่านฟ้าออกไปจากห้องทำงานทันทีน่านฟ้าตกใจมากที่จู่ๆ สามีหน้ายักษ์ของตน ก็ลุกพรวดพราดมาจูงมือตรออกมาจากห้องทำงาน วีได้ผ่านน่านฟ้าไปขึ้นรถเมื่ออยู่ในรถแล้ววีถามน่านฟ้า "เธออยากกินอะไร" น่านฟ้าจึงตอบกลับไปว่า "อะไรก็ได้ครับ" วีจึงขับรถไปที่ร้านอาหารชื่อดังร้านหนึ่ง "ร้านนี้พอจะกินได้ไหม" วีถามน่านฟ้า น่านฟ้าจึงตอบกลับไปว่า "ได้ครับ เราเข้าไปกินกันเถอะเราหิวแล้ว" น่านฟ้าเผลอใช้ สายตาออดอ้อนวีเพราะลืมตัว หรือคงอาจเป็นเพราะเริ่มจะสนิทใจกับสามีในนามคนนี้มากขึ้น ในขณะที่มีเมื่อได้เห็น สายตาแบบนั้นจากน่านฟ้า ก็มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นมาเป็นความรู้สึกที่ทำตัวไม่ถูกเพราะนั่นปลาไม่เคยใช้สายตาแบบ นี้กับตนเลย หลังจากรับประทานอาหารเสร็จวีก็ได้พาน่านฟ้ากลับไร่ ก่อนที่นั่นฟ้าจะขึ้นไปที่ห้องนอนวีบอกกับน่านฟ้าว่า "รีบนอนล่ะพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน" เขาอยากจะบอกฝันคนตรงหน้าแต่ต้องเก็บอาการไว้น่านฟ้าเพียงแต่พยักหน้า และ กำลังจะก้าวขึ้นไปในห้องนอนสามีในนามของตนก็พูดขึ้นมาอีกว่า "อาทิตย์หน้าคุณแม่จะกลับมาแล้วมันตรงกับวันทำบุญพอดีหวังว่าเธอจะไม่สร้างความเดือดร้อน" น่านฟ้างงว่าสิ่งที่วีพูด หมายความว่าอย่างไร "แม่หรือครับ" น่านฟ้าถามวี "ใช่อาทิตย์หน้าแม่ของฉันจะกลับมาแล้วทำตัวให้มันดีๆ เข้าใจไหม" น่านฟ้าเพียงแต่พยักน่าสงสัยน่านฟ้าคนเก่าจะแผลง ฤทธิ์ใส่แม่สามีเอาไว้เยอะ นางฟ้าจึงถามมีกลับไปว่า "แล้วเรื่องทำบุญล่ะครับ" วีตอบนั่นฟ้ากลับมาว่า "เราจะไปทำบุญกันที่วัดหวังว่าเธอคงจะเข้าวัดได้" น่านฟ้าถึงกับกำหมัดตนเป็นคนนะไม่ใช่ผีทำไมจะเข้าวัดไม่ได้แต่ก็ไม่ได้ต่อความกับสามีอีกต่อไป เพราะตนเองก็เหนื่อยล้า สำหรับการทำงานวันแรกมากจึงเดินขึ้นไปนอน ในขณะที่ วีมองตามหลังน่านฟ้าจนกว่าจะเข้าห้องไปเขาอยากบอกฝัน ดีใจจะขาดแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้

03 หลายวันต่อมาน่านฟ้ายังคงไปทำงานกับวีเนื่องจากอีกคนบอกว่าเป็นภรรยาต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์แต่ ตนก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากแยกเอกสารกับชงกาแฟ ให้อยู่ที่ไร่ไม่มีประโยชน์มากกว่าหรือ ทางด้านวีที่ ตนอยากให้น่านฟ้าทำงานด้วยเพราะตนนั้นอย่างอยู่ใกล้คนที่ขึ้นชื่อว่าภรรยาในนามอยู่ตลอดเวลาไม่รู้ทำไมตั้งแต่ น่านฟ้ารถชน น่านฟ้าก็ดูเปลี่ยนไปไม่ได้แสดงความร้ายกาจเหมือนเมื่อก่อน หลายวันมานี้วีจึงได้อยู่กับน่านฟ้ามาก ขึ้น แต่วีนั้นก็ต้องเก็บอาการให้เป็นปกติเพราะเขากลัวอีกฝ่ายจะอึดอัด และแล้ววันที่คุณแม่ของ วีกลับมาจากการเดินทางไปเที่ยวแต่วีรู้ดีจุดประสงค์ที่คุณแม่ไปเที่ยวนานก็เพราะ ไม่อยากอยู่เห็นลูกสะใภ้ที่ขัดตาขัดใจ เนื่องจากเมื่อก่อนน่านฟ้านิสัยคนข้างเอาแต่ใจเลยทำให้คุณแม่ของตนไม่ค่อย พอใจลูกสะใภ้คนนี้สักเท่าไหร่ "สวัสดีครับแม่เป็นไงไปเที่ยวสนุกมั้ยครับ" วีถามผู้เป็นแม่ แม่ของ วีหรือ คุณหญิงบุษบา ตอบลูกชายกลับมาว่า "อืม สนุกดีนะลูก" น่านฟ้าเห็นสองแม่ลูกคุยกันเขาได้เห็นรอยยิ้มของสามีที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน น่านฟ้าจึงเข้าเป็น สวัสดีคุณแม่สามีบ้าง "สวัสดีครับคุณแม่" แม่ของ วีไม่ได้ตอบอะไรน่านฟ้ากลับมาเพียงแต่รับไหว้แล้วเดินเข้าไป ในบ้าน ทำให้น่านฟ้ารู้ได้ทันทีว่า แม่สามีนั้นต้องไม่ชอบตนเป็นแน่ "คุณแม่จะเอาน้ำมั้ยครับ เดี๋ยวน่านฟ้าจะไปเอามาให้" น่านฟ้าถามแม่สามีด้วยท่าทางที่เป็นมิตร เพราะคิดว่าหาก จะต้องอยู่ร่างนี้ก็ควรทำให้ทำดีกับแม่สามีเอาไว้ให้มาก แม่ของ วีจึงตอบน่านฟ้ากลับไปว่า "อืม รบกวนด้วย" น่าน ฟ้าได้ยินดังนั้นแล้วก็ยิ้มแล้วเดินเข้าไปหยิบน้ำในครัว หลังจากที่น่านฟ้าเข้าไปในครัวแม่ของ วีจึงได้โอกาสถามลูกชายเรื่องลูกสะใภ้ "วีลูก เมียแกเป็นอะไรทำไมดูแปลกๆ" วีจึงตอบผู้เป็นแม่ไปว่า "เขาถูกรถชนน่ะครับคุณแม่ หมอบอกว่าสมองน่าจะกระทบกระเทือน บางเรื่องเขาก็จำไม่ได้ส่วนเรื่องนิสัยก็ เปลี่ยนเป็นแบบนี้แหละครับ" วีอธิบายเรื่องคร่าวๆ ให้แม่ของตนฟัง แม่ของ วีได้ยินดังนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่พยักหน้า ระหว่างนั้นน่านฟ้าก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดีแล้วยื่นน้ำให้กับแม่ของสามี "นี่ครับน้ำ คุณเอา ด้วยมั้ยเราเอาน้ำมาเผื่อ" น่านฟ้าหันไปยิ้มให้แม่สามีแล้วก็หันมาถามผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

"ขอบคุณ " แม่ของ วีตอบน่านฟ้าด้วยท่าทีที่เรียบนิ่ง ทำให้น่านฟ้ารู้เลยว่า วีนั้นเอาความน่านิ่งมาจากใคร หลัง จากนั้นวีก็คุยกับผู้เป็นแม่เรื่องการไปทำบุญ "แม่ครับสรุปเรื่องทำบุญ" วีพูดเกริ่นกับผู้เป็นแม่ แม่ของ วีจึงตอบลูกชายกลับมาว่า "ก็ตามที่คุยกันไว้ไปวัน อาทิตย์นี้แหละ แล้วเธอล่ะน่านฟ้าจะไปด้วยมั้ย" แม่ของ วีถามลูกสะใภ้ส่วนน่านฟ้านั้นก็รีบพยักหน้าแล้วพูดว่า "ไปครับคุณแม่ น่านกำลังอยากทำบุญอยู่ พอดี" น่านฟ้าตอบแม่สามีสาเหตุที่เขาอยากทำบุญเพราะเขาอยากทำบุญให้เจ้าน่านฟ้าเจ้าของร่างนี้ถึงจะไม่รู้ว่า เจ้าของร่างนี้จะอยู่ที่ไหนก็ตาม คำตอบของน่านฟ้าทำให้วีและแม่ของเขาประหลาดใจเป็นอันมากเพราะว่าเมื่อก่อน แล้วเวลาบ้านเขาไปทำบุญทีไร น่านฟ้าจะปฏิเสธตลอดขนาดวันครบรอบที่พ่อของเขาเสียชีวิตน่านฟ้ายังไม่ไปเลย บอกแต่เพียงว่าร้อน หลังจากปรึกษากันเรื่องทำบุญเสร็จแม่ของ วีก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอน ส่วนวีก็ เข้าไปดูงานในไร่ ส่วนน่านฟ้าไม่รู้จะทำอะไรจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อไปทำอาหารเย็นให้ทุกๆ คนรับประทาน ทำให้ แม่บ้านตกใจมากเพราะปกติน่านฟ้าจะทำแค่ข้าวต้มตอนเช้าแต่ตอนนี้น่านฟ้ากำลังทำอาหารเย็นหลายอย่าง เมื่อเวลารับประทานอาหารเย็นมาถึง อาหารจำนวนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะส่วนใหญ่จะเป็นของโปรดของ วี ความจริงแล้วน่านฟ้าไม่รู้หรอกว่าสามีของตนนั้นชอบทานอะไรเขาทำสิ่งที่เขาทำเป็นก็เท่านั้น เมื่อ วีเห็นอาหารบน โต๊ะก็ยิ้มขึ้นมาเพราะว่ามีแต่ของที่ตนชอบ แล้วพูดขึ้นมาว่า "อาหารเยอะแยะเธอทำใช่มั้ยวีถามน่านฟ้าๆ ได้ยินดัง นั้นจึงตอบสามีไปว่า "ครับ เราทำเอง คุณแม่แล้วก็คุณกินเยอะๆ นะครับ" น่านฟ้าพูดจบก็ตักอาหารให้สามีและ แม่ของสามีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม วีเห็นทุกการกระทำของน่านฟ้า จึงลอบยิ้มขึ้นมา เพราะนี่เป็นสิ่งที่ดีตั้งแต่น่าน ฟ้าถูกรถชนนิสัยก็เปลี่ยนไปมากจนแทบเหมือนคนละคน "คุณแม่รสชาติเป็นยังไงบ้างครับพอจะกินได้มั้ย” น่านฟ้า ถามแม่สามี "รสชาติดีทีหลังก็ทำบ่อยๆ จะได้เก่งขึ้น" น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงยกมือไหว้ขอบคุณ บางทีน่านฟ้าก็คิดว่าการมาอยู่ ในร่างน่านฟ้าคนนี้ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นอย่างน้อยก็ไม่ต้องดิ้นรนเหมือนเมื่อก่อนเพราะตอนที่ยังเป็นตนเป็นน่านฟ้า คนก่อนตนก็ต้องทำงานหนักและไม่ได้มีครอบครัวในแบบตอนนี้คิดได้ดังนั้นสิ่งที่ทำได้คือยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น และแล้ววันที่น่านฟ้ารอคอยก็มาถึงนั่นคือการที่จะได้ไปทำบุญนั่นเอง เพราะว่าน่านฟ้านั่นอยากไปทำบุญให้ เจ้าของร่างตัวจริงถึงจะไม่รู้ว่าน่านฟ้าที่อยู่ร่างนี้ตอนนี้อยู่ที่ไหน แต่เพื่อความสบายใจตนจึงมาทำบุญให้ดีกว่า หลัง จากทำบุญเสร็จระหว่างที่ทุกคนจะออกจากกุฏิหลวงพ่อที่วัดบอกกับน่านฟ้าว่า "อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะโยม" น่านฟ้าพยักหน้าตอบรับคำหลวงพ่อ เมื่อทำบุญเสร็จแล้วน่านฟ้ากับทุกๆ คนก็กลับมายังไร่ของ วีเองก็ได้บอก เรื่องเรื่องหนึ่งกับน่านฟ้า "พรุ่งนี้เธอต้องไปประชุมที่ภูเก็ตกับฉันอย่าลืมไป จัดกระเป๋าด้วยล่ะ" น่าน ฟ้าตอบกลับวีไปว่า "ทำไมกะทันหันนักล่ะครับ" วีไม่ได้ตอบอะไรน่านฟ้า และเดินขึ้นห้องทำงานไปนั่นยิ่งทำให้น่าน ฟ้ายิ่งไม่เข้าใจผู้เป็นสามีจนคิดในใจว่า "เป็นอะไรของเขาตอบคำถามเรามันยากนักหรอ" ทางด้านวีที่ไม่ตอบเพราะ

ว่าอยากแกล้งน่านฟ้าให้งงเล่นที่เขาอยากพาภรรยาตัวน้อยของเขาไปด้วยก็เพราะว่าจะได้มีเวลาอยู่กับเจ้าตัวสอง ต่อสองยังไงล่ะ วันต่อมาทั้งวีและน่านฟ้าต้องเดินทางแต่เช้าเพราะไม่ได้เดินทางโดยเครื่องบินแต่จะขับรถไปเอง ทำให้ทุก คนในบ้านไม่เข้าใจเพราะปกตินายหัว วีแห่งไร่องุ่นรุจิราไม่ชอบขับรถทางไกลสักเท่าไหร่ส่วนใหญ่ก็จะเดินทางโดย เครื่องบินหรือไม่ก็มีคนขับรถ แต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะขับรถไปเอง แน่นอนว่าไม่มีใครรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของ เจ้าของไร่องุ่นคนนี้เท่าตัวเขาเองเพราะเขาอยากจะใช้เวลาอยู่กับภรรยาในนามของเขาให้ได้มากที่สุดโดยที่ไม่เสีย ภาพลักษณ์ ระหว่างที่เดินทางน่านฟ้าได้นำเสบียงที่ตนตื่นมาทำตั้งแต่เช้ามืดขึ้นมาแล้วถามวีว่า "คุณขับรถมาหลาย ชั่วโมงแล้วหิวหรือเปล่า" พร้อมกับยื่นขนมปังปิ้งให้วีๆ จึงตอบน่านฟ้ากลับมาว่า "เธอไม่เห็นรึไงว่าฉันไม่มือถือ ขนมปังฉันขับรถอยู่ ถ้ากลัวฉันหิวก็ป้อนฉันสิ " น่านฟ้าจึงจำเป็นต้องป้อนขนมปังผู้เป็นสามีแล้วพูดว่า "อร่อยมั้ย" วีตอบกลับมาว่า "อืม อร่อยดีถ้าเธอง่วงหลับก่อนได้เลยนะ " น่านฟ้าพยักหน้า หลังจากนั้นไม่นานน่านฟ้าก็หลับ ลงเนื่องจากวันนี้น่านฟ้าตื่นมาทำอาหารสำหรับเดินทางตั้งแต่เช้ามืด การกระทำของน่านฟ้าที่เปลี่ยนไปทำให้วีหลง เสน่ห์ภรรยาคนนี้มากขึ้นจนเขาถึงหาวิธีที่อยู่กับภรรยาตัวน้อยสองต่อสอง หลังจากขับรถมาได้3-4ชั่วโมง วีก็ขับ รถมาถึงโรงแรมที่ได้ให้เลขาทำการจองเอาไว้แต่จองเป็นห้องสวีทเพราะวีวางแผนในการสารสัมพันธ์กับภรรยาเอา ไว้เมื่อมาถึงที่หมายวีก็ทำการปลุกภรรยา "น่านฟ้าถึงแล้ว" น่านฟ้าได้ยินเสียงผู้เป็นสามีเรียกจึงรีบตื่นขึ้นมา "อื้อ ถึงแล้วหรอคับ" หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินลงจากรถไปยังล๊อบบี้ของโรงแรม เมื่อน่านฟ้าเห็นห้องก็ต้องตกใจเพราะว่า ในห้องเป็นห้องสวีท "ทำไมต้องแยกห้องล่ะครับ" วีจึงตอบน่านฟ้าไปว่า "ห้องเต็ม เธอเอาของไปเก็บได้แล้ว จะได้ ไปกินข้าว" วีตอบน่านฟ้าแล้วเดินอมยิ้มไปเก็บของ ปล่อยให้น่านฟ้ายืนหน้าแดงเพราะก่อนไปวีได้ยื่นหน้าเข้าไป ใกล้ๆ เพื่อสูดดมกลิ่นกายหอมๆ ของภรรยา ตั้งแต่มาถึงที่นี่น่านฟ้าก็สัมผัสได้ถึงอาการที่แปลกไปของผู้เป็นสามีเพราะจากคนที่ตนเคยให้ฉายาว่า สามี น่ายักษ์กลับยิ้มอยู่เป็นระยะๆ น่านฟ้าทนความสงสัยไม่ไหวจึงถามวีไปว่า "คุณเป็นอะไรทำไมยิ้มบ่อยจัง" วีได้ยิน ดังนั้นจึงนึกเอ็นดูภรรยาตัวน้อย "ทำไมฉันยิ้มมันไม่ดีหรือไง" วีตอบกลับน่านฟ้าไป "มันก็ดีแต่เราแค่ไม่ชิน" วีจึงพูด กับน่านฟ้าว่า "งั้นต่อไปฉันต้องยิ้มบ่อยๆ จะได้ชิน "แล้ววีก็ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้ม ภรรยาตัวน้อยแล้วเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำ

04 น่านฟ้าเอามือจับแก้มตนเอง เนื่องจากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่ได้ตั้งตัวเพราะว่า วีนั้นจู่ๆ ก็เข้ามาหอมแก้มแล้วปล่อยให้ ตนหน้าแดง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป น่านฟ้าไม่เข้าใจว่า วีเป็นอะไรทำไมถึงเปลี่ยนไป จากวันแรกที่เขามาอยู่ในร่างนี้ตอน แรกที่รู้จักผู้ชายคนนี้เป็นคนที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้เลย แต่ตอนนี้วีนั้นกับพูดดีกับน่านฟ้ามากขึ้น มันทำให้ตนนั้นสับสน น่านฟ้านั่งคิดอะไรจนฟุ้งซ่าน แล้วที่สุดวีสามีในนามที่อาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกจากห้องน้ำมาแล้วพูดว่า " ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้ลงไปกินข้าว " น่านฟ้าพยักหน้าตอบรับ โดยที่ไม่ได้มองหน้าสามีเลยเพราะยังเขินกับเหตุการณ์ ก่อนหน้าอยู่ จึงทำให้ไม่ได้เห็นว่าเวลานี้วีกำลังยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ขนาดไหน ระหว่างที่น่านฟ้า กำลังอาบน้ำอยู่ วีก็ได้เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้กับภรรยาตัวน้อยของเขา นั่นก็คือดินเนอร์สุดหรอ เขามีความรู้สึกอยากสานสัมพันธ์กับน่านฟ้ามากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตั้งแต่น่านฟ้าถูกรถชน น่านฟ้าก็เปลี่ยนไป เป็นคนละคนไม่ได้ปากร้ายเหมือนเมื่อก่อน นิสัยอ่อนโยนมากขึ้น เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ กัน รู้ตัวอีกทีเขาก็ตกหลุมรักความน่ารักของน่านฟ้าไปแล้ว น่านฟ้าอาบน้ำเสร็จก็ไม่เห็นตัว วีแล้ว มีเพียงกระดาษโน๊ตใบหนึ่งว่า "จะไปรอที่ชายหาด" น่านฟ้างงว่าวีจะไปที่ชายหาด ทำไม น่านฟ้าไม่รอช้าเดินลงไปที่ชายหาด ตามคำของ วีและเมื่อเดินมาถึงชายหาด เขาก็ต้องตกใจ เมื่อมีคนนึงเดินมาปิด ตาเขาไว้แล้วพาเดินมายังที่ๆ หนึ่ง และเมื่อเปิดตาออก เขาก็เห็น วีในลุคสบายๆ วีลุคนี้ก็หล่อเหมือนกันนะ น่านฟ้าคิด ในใจ แต่น่านฟ้ายังไม่ทันได้พูดอะไร วีก็พูดขึ้นมาก่อนว่า "เชิญครับ" แล้วก็เดินมาเลื่อนเก้าอี้ให้น่านฟ้านั่ง น่านฟ้าแปลกใจ ในการกระทำที่สุภาพในวันนี้นี่คนตรงหน้าเขาพาดินเนอร์อย่างนั้นหรอ "นี่มันอะไรกันครับ เรางงไปหมดแล้ว" วีไม่ได้ ตอบอะไรน่านฟ้า แต่พูดกลับไปว่า "กินข้าวก่อนสิกินเสร็จแล้วมีเรื่องจะคุยด้วย " น่านฟ้าหวั่นใจว่าเรื่องที่สามีในนามของ ตนจะคุยด้วยนั้นคือเรื่องอะไรเพราะท่าทางที่ดูจริงจังของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีนั่นแหละที่ทำให้น่านฟ้ากลัว ระหว่างรับประทานอาหาร วีเห็นนั่นฟ้าดูชื่นชอบกับอาหารตรงหน้ามาก ทำให้วีนั้นยิ้มออกมา สิ่งหนึ่งที่เขาชอบ น่านฟ้าในตอนนี้มาก เพราะเวลากินน่านฟ้าจะดูมีความสุขมากๆ ทำให้เขาอดเอ็นดูไม่ได้ในขณะที่น่านฟ้ากำลังกินอาหาร อย่างเอร็ดอร่อย วีก็ถามน่านฟ้าขึ้นมาว่า "อาหารอร่อยไหม" นางฟ้าจึงตอบวีกลับไปว่า "อร่อยมากๆ เลยครับทุกอย่างเลย

เราชอบหมด" น่านฟ้าตอบ วีตามความจริง เพราะในโลกที่เขาจากมา น่านฟ้าไม่เคยมีโอกาสมานั่งทานอะไรแบบนี้หรอก แค่ทำงานหาเงินให้รอดไปวันๆ ก็เหนื่อยแทบจะแย่แล้ว น่านฟ้านึกถึงอดีตของตน แต่จู่ๆ ก็หลุดออกจากภวังค์เมื่อวีได้ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ น่านฟ้าเพื่อเช็ดปากให้เนื่องจากน่านฟ้ากินไม่ระวังไปหน่อย "กินเลอะนะเธอ" วีพูดด้วยใบหน้าที่ เอ็นดูน่านฟ้ามาก น่านฟ้าเห็นสายตาวีที่มองมาที่ตนก็อดที่จะเขินไม่ได้ "ขอบคุณครับ" น่านฟ้าพูดกับวีแก้เขิน หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จ การกินข้าวร่วมกันในครั้งนี้ทำให้น่านฟ้ารู้สึกว่า มันแตกต่างกว่าทุกครั้ง เพราะปกติ แล้ว เวลาที่เราสองคนกินข้าวด้วยกัน มันจะมีแต่ความเงียบเป็นส่วนใหญ่ นอกจาก วีมีเรื่องสำคัญถึงจะยอมพูดออกมา "คุณบอกกินข้าวเสร็จมีเรื่องจะคุยกับเรามีเรื่องอะไรหรือครับ " นั่นฟ้าถามด้วยความอยากรู้เมื่อวีได้ยินดังนั้น จึงเดินมา จับมือน่านฟ้า แล้วพาลุกออกจากเก้าอี้เดินไปยังริมทะเล "เธอเริ่มจำอะไรบ้างได้หรือยัง" น่านฟ้าได้ยินสิ่งที่วีถามจึงส่ายหัว ไม่ใช่เขาจำไม่ได้แต่เขาไม่รู้อะไรเลยต่างหาก วีเห็นดัง นั้นจึงพูดว่า "ไม่เป็นไร จำไม่ได้ก็ไม่ต้องไปจำหรอก" วีพูดพร้อมกับยื่นตนมากุมมือน่านฟ้ามาเอาไว้น่านฟ้ารับรู้ได้ทันทีถึง ความอบอุ่นของวีในตอนนี้ทั้งน่านฟ้าและวีนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนริมทะเล "ทำไมวันนี้คุณถึงพาเรามาดินเนอร์หรอครับ" น่านฟ้าถามสิ่งที่ตนสงสัยมากที่สุดในวันนี้วีได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับด้าน ขวาแปลว่า "เธอไม่รู้จริงๆ หรอว่าทำไม" วีพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ น่านฟ้า "คุณกำลังจะบอกว่าคุณเกิดชอบเราขึ้นมาหรอ" น่านฟ้าถามวีไปตามตรง วีไม่คิดว่าน่านฟ้าจะพูดตรงๆ แบบนี้กับเขา "แล้วถ้าใช่จะได้ไหมล่ะ" วีตอบกลับด้านฟ้าไป "ไม่รู้" น่านฟ้าบ่ายเบี่ยงเพราะเขินสายตาที่วีมองมา ในตอนนี้ใบหน้าของทั้ง สองคนใกล้กันมากขึ้นจนตอนนี้ริมฝีปากของทั้งสองคนเกือบจะชิดกันแล้ว วีโน้มใบหน้า เข้าไปใกล้มากขึ้น แล้วพูดกับน่าน ฟ้าว่า " ขอจูบได้มั้ย" น่านฟ้าไม่ได้ตอบอะไร วีจึงพูดต่อว่า " ไม่ตอบแปลว่าตกลงนะ" พูดจบวีก็ยื่นใบหน้าเข้าไปจูบน่าน ฟ้าอย่างอ่อนโยน "อื้ม " น่านฟ้าที่ตอนนี้มีเสียงครางออกมาเล็กน้อยและใช้มือผลักไปที่อกแกร่งของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี "พอก่อน" น่านฟ้าพูดด้วยความเขิน วีพูดกับน่านฟ้าว่า "ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกถ้าเธอยังไม่พร้อม" พูดจบวีก็ดึงน่านฟ้า ไปกอด

05 หลังจากเหตุการณ์ที่วีได้บอกว่าชอบน่านฟ้านั้นมันทำให้น่านฟ้าเปิดใจกับวีมากยิ่งขี้น น่านฟ้าเองก็ไม่บอกไม่ถูกว่า รู้สึกกับวีเช่นไรรู้แต่เพียงว่า ตอนที่วีบอกว่าชอบตนนั้นน่านฟ้าเองก็รู้สึกดีมากๆ เช้าวันต่อมาวีและน่านฟ้าก็ได้มีนัดคุยงาน กันตามตารางงานที่บอกน่านฟ้าไว้เขาพาน่านฟ้ามาทำงานจริงแต่การคุยงานนั้นมีเพียงวันเดียวเท่านั้นส่วนเวลาทีเหลือ อีก6วันเขาจะพาน่านฟ้าเที่ยว เหตุเพราะอยากจะขยับความสัมพันธ์นั่นแหละ “คุยงานเสร็จบแล้วเราจะกลับกันเลยมั้ยครับ” น่านฟ้าถามวีวีจึงตอบน่านฟ้ากลับไปว่า “ไม่ล่ะพี่จะพาเธอไปเที่ยวก่อน” น่านฟ้าตกใจมากที่จู่ๆวีก็เปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองว่าพี่ “พี่หรอครับ” น่านฟ้าถาม วีต อบกลับมาว่า “ใช่ก็พี่ชอบเธอพี่ก็เลยอยากพูดจาเพราะๆกับเธอไม่ได้หรอ” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไปว่า “คุณ อยากจะแทนตัวเองว่าอะไรก็แทนไปสิ” น่านฟ้าตอบไปอย่างนั้นเพราะเขินอยู่เหมือนกัน “เธอเลิกเรียกพี่ว่าคุณได้ไหม” วีถามน่านฟ้า “แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะครับ” น่านฟ้าถาม “ก็พี่ไงได้มั้ยครับ” วีบอก “ก็ได้ครับพี่วี” วีได้ยินดังนั้นถึงกับเสียอาการเพราะนอกจากน่านฟ้าจะเรียกตัวเองว่าพี่แล้วน่าน ยังส่งยิ้มมาให้ตนอีกด้วย “แล้วเธออยากจะไปเที่ยวที่ไหนต่อ” วีถามน่านฟ้า น่านฟ้าจึงตอบกลับไปว่า “ไปคาเฟ่มั้ยครับ ผมอยากไปนั่งคาแฟ ริมทะเลอ่ะ” วีได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า แล้ววีก็ขับรถออกจากโรงแรมเพื่อตรงไปยังคาเฟ่ที่น่านฟ้าอยากไป เมื่อมาถึงร้าน คาเฟ่ที่น่านอยากมาน่านฟ้าก็ถามวีว่า “ พี่วีจะสั่งอะไรไหมครับเดี๋ยวเราจะได้สั่งเผื่อ” วีตอบน่านฟ้ากลับไปว่า “ทำไมไม่ แทนตัวเองว่าน่านล่ะ” วีถามน่านฟ้า “ก็น่าน ยังไม่ชินหนิครับ” น่านฟ้าพูดอย่างเขินๆ “งั้นก็หัดพูดจะได้ชิน” วีพูดพร้อมกับ ยื่นหน้ามาใกล้น่านฟ้าแล้วพูดว่า “พี่เอากาแฟดำแก้วนึงก็พอ ส่วนน่านจะสั่งอะไรก็เต็มที่เลย” น่านได้จังหวะลุกไปสั่งเครื่อง ดื่มขืนนั่งอยู่ต่อตนจะเขินหนักกว่านี้แน่ ระหว่างที่วีรอน่านฟ้าไปสั่งขนมก็ได้ยินเสียงเรียก “วีคะ” วีหันไปตามเสียงเรียกก็ต้องตกใจพบว่าคนที่เรียกตนนั้น คือกานดาแฟนเก่าขอตัวเองที่เลิกรากันไป4ปีแล้ว เขาไม่ได้เจอผู้หญิงคนนี้นานมากๆแล้วยังไม่ทันได้ตอบอะไรกานดาก็ พูดขึ้นมาว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะคุณสบายดีมั้ยคะ” กานดาถามวีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “อืม สบายดี” วีตอบไปเพียง สั้นๆเพราะไม่รู้จะทำตัวยังไง ในระหว่างนั้นน่านฟ้าก็เดินเข้ามาพอดีแล้วพูดว่า “พี่วีคุยกับใครอยู่หรอครับ” วีกำลังจะตอบ

น่านฟ้า “ฉันกานดาแฟนเก่าวีค่ะแล้วคุณคือ” น่านฟ้าถึงกับพูดไม่ออกแตก็ต้องตามมารยาท “ผม น่านฟ้าครับ ภรรยาพี่วี” กานดาถึงกับหน้าเจื่อนไปทันทีใบหน้าของกานดานั้นทำให้น่านฟ้าสะใจอยู่เหมือนกัน “คุณแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่คะกาน ไม่เห็นรู้เลย” กานดาหันไปถามวีวีตอบกลับกานดาไปว่า “ก็ไม่มีความจำเป็นที่เราต้องบอกเธอหนิ” คำตอบของวีทำให้ กานดาหน้าชา นั่นจึงทำให้กานดาขอตัวแล้วเดินออกไปจากร้าน น่านฟ้าถึงกับอึ้งไม่คิดว่าสามีในนามของเธอจะพูดตรง เป็นไม้บรรทัดขนานนี้ หลังจากนั้นทั้งวีกับน่านฟ้าก็กินทั้งน้ำทั้งขนมกันอย่างมีความสุขหลังจากวันนี้ทั้งวันวีตามใจน่านฟ้าทุกอย่าง จน น่านฟ้านั้นเริ่มรู้สึกดีกับวีแล้ว แต่น่านฟ้าก็ยังกลัวว่าถ้าวันนึงตนจะต้องไปจากร่างนี้ตนจะทำยังไงทั้งๆที่พยายามจะไม่คิด แล้วแท้ๆแต่มันก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี ในตอนเย็นทั้งวีและน่านฟ้ากลับมาที่โรงแรมวีสังเกตอาการน่านฟ้านั้นแปลกไปหลังจากที่เจอกับกานดาวีจึงถาม น่านฟ้าว่า “น่านเป็นอะไรหรือเปล่า” น่านฟ้าไม่ได้ตอบอะไรวีกลับไปเพียงแต่ส่ายหน้า วีเห็นดังนั้นจึงมั่นใจว่าน่านฟ้าจะ ต้องมีเรื่องอะไรในใจแน่เขาจึงรีบพาน่านฟ้าไปบนห้อง เมื่อมาถึงห้องวีพาน่านฟ้าไปนั่งที่โซฟาแล้วพูดกับน่านฟ้าว่า “มีเรื่องอะไรในใจบอกพี่มาเถอนะครับ” วีถามน่าน ฟ้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพร้อมกับนำมือไปลูบยังใบหน้าของน่านฟ้า น่านฟ้ารับรู้ถึงสัมผัสที่ออนโยนของวีทำให้จู่น้ำตา ของน่านฟ้านั้นก็ไหลออกมา “ฮึก” วีเห็นน่านฟ้าร้องไห้ก็ตกใจมากแล้วถามน่านฟ้าว่า “น่านครับร้องไห้ทำไม” น่านฟ้าจึง ตอบวีกลับไปว่า “พี่ชอบน่านจริงๆหรอ” น่านฟ้าถามวี วีจึงพูดกับน่านฟ้าว่า “ทำไมน่านไม่เชื่อคำพูดของพี่อย่างนั้นหรอครับ” น่านฟ้าจึงรีบพูดกับวีว่า “ก็เมื่อก่อนพี่แทบจะพูด กับน่านนับคำได้แล้วจู่ๆพี่ก็เปลี่ยนไปน่านก็เลยกลัวว่าพี่อาจจะไม่ได้ชอบน่านจริงๆก็ได้” วีได้ยินดังนั้นก็ดึงน่านฟ้าเข้าไป กอดแล้วพูดว่า “ก็เพราะเมื่อก่อนน่านไม่ได้น่ารักแบบนี้ไง น่านฟ้าเมื่อก่อนทั้งเอาแต่ใจไม่เคยคิดจะช่วยงานอะไรพี่เลย แต่ น่านฟ้าในตอนนี้คือคนที่น่ารักที่สุดในสายตาพี่” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นก็โล่งใจที่อย่างน้อยวีก็ชอบที่เขาเป็นเขาจริงๆ หลังจาก นั้นวีก็ผละกอดออกทำให้ในตอนนี้ทั้งสองมองกันราวต้องมนต์สะกด วียื่นใบหน้าเข้าไปจูบน่านฟ้า น่านฟ้ารับสัมผัสจูบนั้น ทีแรกเป็นจูบที่โอนโยนแล้วก็ค่อยร้อนรุ่มขึ้น “พร้อมหรือยังครับ” น่านฟ้าจึงตอบกลับไปว่า “ถ้าไม่พร้อมผมไม่ยอมให้พี่ จูบแบบนี้หรอก”

06 “ถ้าไม่พร้อมผมไม่ยอมให้พี่จูบแบบนี้หรอก” วีได้ยินดังนั้นจึงเข้าไปจูบน่านฟ้าอย่างร้อนแรงน่านฟ้าตอบรับทุกสัมผัส แล้ววีก็เริ่มซุกไซร้ไปที่ต้นคอสูดดมกลิ่น หอมที่ตัวของน่านฟ้า “อื้ม” น่านฟ้าเผลอครางออกมาวีได้ยินดังนั้นจึงชอบใจจึงกระซิบบอกน่านฟ้าว่า “ไม่ต้องกลั้นเสียง ครับพี่อยากได้ยิน” หลังจากวีพูดจบน่านฟ้าก็น่าแดงเพราะความเขินอาย วีเห็นดังนั้นจึงชอบใจเข้าชอบให้น่านฟ้าเขิน เพราะว่ามันน่ารัก หลังจากที่วีพูดจบวีก็ได้ทำการอุ้มน่านฟ้าเข้าไปในห้องนอนวางน่านฟ้าลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม แล้วเขาก็จูบน่านฟ้าระหว่างนั้นเขาก็ถามน่านฟ้าเพื่อเป็นการยืนยันอีกครั้งว่าน่านฟ้าพร้อมจริงๆ “แน่ใจแล้วใช่มั้ยครับ” น่านฟ้าไม่ได้ตอบอะไรเพียงดึงวีมาจูบเป็นคำตอบ หลังจากนั้นทั้งสองคนก็จูบกันอย่างดูดดื่มมัวเมาไปกับร่างกายของกัน และกัน วีก็ได้จัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองและน่านฟ้าออกแล้วก็ขึ้นไปคร่อมน่านฟ้าจูบต้งแต่หน้าผากไล่มาที่ใบหน้ามา จนถึงแกนกายวีได้มือชักรูดเข้าออก ในขณะที่ปากก็ยังซุกไซร้คอของน่านฟ้าอยู่ “อ๊ะ อ๊ะ พี่วีเร็วๆ น่าน” น่านฟ้าตอบรับ ทุกสัมผัสของวี “น่านทำไมครับ ถ้าไม่พูดพี่หยุดนะ” วีนึกอยากจะแกล้งน่านฟ้า “น่าน เสียว” น่านฟ้าตอบไปด้วยความเขิน อาย หลังจากนั้นวีก็ชักจนน่านฟ้านั้นเสร็จสม หลังจากนั้นวีก็จับน่านฟ้านอนคว่ำแล้วยกสะโพกขึ้น วีใช้นิ้วเบิกทางโดยสอด นิ้วเข้าไปหนึ่งนิ้วก่อนแล้วค่อยเพิ่ม ไปเป็นสองนิ้วสามนิ้ว “อ๊ะอ๊ะ พี่วีน่านอึดอัด” เมื่อน่านฟ้าพูดดังนั้นวีจึงนำแกนกาย ของตัวเองเข้าไปในช่องทางด้านหลังของน่านฟ้า ตับ ตับ ตับ “อื้อ อ๊ะ พี่วีน่านจะเสร็จ” แล้วน่านฟ้าก็เสร็จสมไปอีกรอบ บทรักในคืนนี้ยังผ่านไปอีกหลายๆรอบ เช้าวันต่อมาวีกับน่านฟ้านอนกอดกันน่านฟ้าตื่นขึ้นมากอดเพราะแสงอาทิตย์สาดส่องทำให้ต้องลืมตาแล้วเมื่อลืมตา ขึ้นมาน่านฟ้าก็เห็นว่าวียังหลับอยู่ในตอนนี้น่านฟ้านั้นอยู่ในอ้อมกอดของวีน่านฟ้าไม่เคยรู้เลยว่าอ้อมกอดของสามีตนจะ อบอุ่นแบบนี้หลังจากนอนมองหน้าวีไม่นานน่านฟ้าก็ลุกไปล้างเหนือล้างตัว วีเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอน่านฟ้าก็ตกใจเขารีบลุกออกจากเตียงทันที “น่านครับ น่าน” น่านฟ้าได้ยินเสียงของวีเรียก จึงเดินออกมาจากห้องน้ำ “น่านอยู่นี่ครับ” วีเห็นน่านฟ้าจึงดึงน่านฟ้าเข้าไปกอดแล้วพูดว่า “น่านตื่นแล้วทำไมไม่บอกพี่” วี ผละอ้อมกอดเพื่อมองหน้าน่านฟ้าแล้วพูดว่า “พี่นึกว่าน่านจะได้พี่แล้วทิ้งซะอีก” เมื่อน่านฟ้าได้ยินดังนั้นถึงกับขำกับความ ออดอ้อนของสามี “น่านสั่งอาหารเช้าให้แล้วพี่วีไปอาบน้ำนะจะได้กินข้าวกัน” น่านฟ้าพูดพร้อมกันดันตัววีเข้าห้องน้ำไป

หลังจากวีอาบน้ำเสร็จก็ได้ออกมากินข้าวกับน่านฟ้าแล้ววีก็ถามน่านฟ้าว่า “วันนี้อยากไปไหนพี่จะพาไป” น่านฟ้าจึงตอบ กลับวีไปว่า “แล้ววันนี้เราไม่ต้องคุยกับลูกค้าหรอครับ” วีส่ายหัว น่านฟ้าจึงตอบวีกลับไปว่า “งั้นแ้วแต่พี่วีเลยครับน่านไป ไหนก็ได้” ระหว่างที่ทานข้าวกันอยู่จู่ๆแม่ของวีก็ได้โทรศัพท์มาหาวีให้กลับบ้านเพราะมีงานด่วนเข้ามา นั้นมันทำให้วีไม่ ชอบใจเอามากๆที่มีคนมาขัดความสุขระหว่างเขากับภรรรยา “พี่วีอย่าอารมณ์เสียเลยนะครับ เดี๋ยวเราค่อยหาเวลามาเที่ยวใหม่ก็ได้” น่านฟ้าพูดปลอบใจสามีวีเพียงแต่พยักหน้า แล้วทั้งสองคนก็รีบเก็บของเพื่อเดินทางกลับไร่ การเดินทางกลับไร่ใช้เวลาถึง4-5ชั่วโมง ทำให้กว่าจะถึงก็เย็นแล้วเมื่อมาถึงวีก็ตรงไปหาผู้เป็นแม่ของตนเองในทันที “มีเรื่องอะไรครับแม่” วีถามผู้เป็นแม่ “ไวน์องุ่นมีปัญหาฉันก็เลยเรียกให้แกกลับมาจัดการ” วีพยักหน้า “ไปพักก่อนเถอะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” หลังจากวันนั้นวีก็วุ่นมากกับกราจัดการปัญหาของไวน์องุ่นทำให้น่านฟ้าและวีคุยกันน้อยมากแต่ความสัมพันธ์ของ ทั้งสองคนก็ไม่ใช่ว่าจะแย่ลงกลับดีกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ ในตอนนี้วีก็ได้ย้ายข้าวของน่านฟ้ามาอยู่ที่ห้องนอนตัวเองแล้ว ใน ตอนที่วีสั่งแม่บ้านให้ย้ายข้าวของน่านฟ้าทำให้ทุกนตกใจมาก แต่วีก็บอกแต่เพียงว่า “ผัวเมียกันก็ต้องอยู่ห้องเดียวกันสิ” คำพูดนั้นทำให้น่านฟ้านั้นเขินเป็นอย่างมากที่วีพูดคำว่าผัวเมียอย่างไม่อายปาก

07 หลังจากที่ความสัมพันธ์ของวีกับน่านฟ้าพัฒนาขึ้น วีก็เปลี่ยนไปมากเขาพูดกับน่านฟ้ามากขึ้นแถมยังชอบพูดจา หวานๆอีกด้วย แม่ของวีเห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกชายตนเองจึงเรียกวีเขาไปถาม “วีแกกับน่านฟ้าเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก แม่ถามอย่างเดียวแน่ใจแล้วใช่มั้ย” คุณหญิงบุษบาแม่ของวีที่เธอถามลูกชาย อย่างนี้เพราะว่าเธอยังไม่ไว้ใจในตัวของน่านฟ้าขนาดนั้น วีจึงตอผู้เป็นแม่กลับไปว่า “ครับ ผมแน่ใจแล้วว่าผมรักน่าน น่าน เขาเปลี่ยนไปแล้วนะครับแม่” เมื่อแม่ของวีได้ยินดังนั้น เธอจึงบอกกับลูกชายตัวเองว่า “ถึงฉันยังไม่ได้เชื่อใจน่านฟ้าว่า เปลี่ยนไปแล้วขนาดนั้น แต่ฉันก็ยอมรับในการตัดสินใจของแก” วีได้ยินดังนั้นจึงยิ้มออกมา แล้วแม่ของวีก็พูดต่อว่า “แต่ น่านฟ้าก็ต้องพิสูจน์ตัวเองว่าเปลี่ยนนิสัยแล้วจริงๆนะ” วีจึงพูดสวนกลับแม่ตัวเองไปทันทีว่า “พิสูจน์ตัวเอง ยังไงครับ แม่ จะให้น่านทำอะไร” แม่ของวียิ้มออกมา “เดี๋ยวแกก็รู้ไม่ต้องห่วงฉันไม่ให้เมียแกทำอะไรรุนแรงหรอก แกเถอะไปทำงานได้ แล้ว วันนี้ไม่ต้องให้เมียแกไปด้วยนะฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขา” วีพยักหน้าทำตามคำแม่แล้วออกไปเพื่อไปลาภรรยาเพื่อไป ทำงาน หลังจากวีเดินออกมาจากห้องแม่ของเขา เขาก็เดินไปหาภรรยาของเขาทันทีเพื่อบอกว่า “น่าน วันนี้ไม่ต้องไปทำงาน กับพี่นะคุณแม่บอกว่าท่านมีเรื่องจะคุยด้วย” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าแล้วพูดกับสามีว่า “ครับ พี่ไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงน่านนะ” น่านฟ้าพูดจบแล้วก็หอมแก้มสามีไปหนึ่งทีแล้ววีก็เดินทางไปทำงาน วันนี้ที่น่านฟ้าไม่ได้ไปทำงานกก็กำลังนั่งดูสูตรอาหารเพื่อทำอาหารในตอนเย็นให้กับวีแล้วจู่ๆแม่บ้านก็ขึ้นมาเรียก น่านฟ้าบนห้อง “คุณน่านคะ คุณหญิงเรียกให้ไปพบค่ะ” น่านฟ้าพยักหน้าแล้วบอกป้าแม่บ้านไปว่า “ครับน่านจะรีบลงไป” เมื่อน่านเดินลงมาหาแม่สามีนั้นนั่งรอน่านฟ้าอยู่ที่ห้องนั่งเล่น “คุณแม่เรียกน่านมามีอะไรหรือเปล่าครับ” น่านฟ้าถามแม่สามีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แม่สามีตอบน่านฟ้ากลับมา ว่า “วันนี้เห็นเธออยู่บ้านฉันจะให้เธอทำเค้กองุ่นทำได้หรือเปล่า” น่านฟ้าได้ยินสิ่งที่แม่สามีพูดแล้วคิดในใจว่าแม่สามีของ ตนคงกำลังจะพิสูจน์ความสามรถในการทำขนมของตนอยู่แน่ๆ “ทำได้ครับ” เมื่อคุณหญิงบุษบาได้ยินลูกสะใภ้พูดดังนั้นก็แปลกใจลูกคุณหนูอย่างน่านฟ้าทำไมจู่ๆถึงได้ทำอาหารทำ ขนมเป็น “งั้นก็รีบไปทำ ฉันรอชิมอยู่อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอเปลี่ยนไปแบบที่ตาวีว่าหรือเปล่า อ๋อลืมบอกอีกเรื่อง องุ่น ในบ้านเราหมดแล้วเธอคงต้องไปเก็บในไร่นะ ไปได้ใช่มั้ย” น่านฟ้าตอบแม่สามีกลับไปว่า “ได้ครับสบายมาก” เมื่อน่านฟ้า พูดจบก็ขอตัวไปเปลี่ยนชุดเพื่อไปเก็บองุ่นในไร่ หลังจากที่น่านฟ้านั้นเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ก็รีบเข้าไปในไร่องุ่น เมื่อมาถึงไร่องุ่นแล้ว น่านฟ้ากลับเจอฟางกำลังเก็บ องุ่นอยู่จึงเข้าไปทักทาย “ฟางขยันจังเลยนะ” เมื่อฟางได้ยินเสียงน่านฟ้า “แหมคุณน่านไม่ได้เข้ามาในไร่ซะนานจะเอาอะไร

จ๊ะ” ฟางแซวน่านฟ้าเพราะน่านฟ้านั้นไม่ได้เข้ามาในไร่ตั้งแต่ไปช่วยงานนายหัวที่บริษัท น่านฟ้าตอบกลับฟางไปว่า “เรามา เก็บองุ่น คุณแม่ให้ทำเค้กองุ่น แต่เราว่าเราจะทำเมนูอื่นด้วย” ฟางได้ยินดังนั้นจึงพูดกับน่านฟ้า “ให้ช่วยมั้ย” น่านฟ้าส่าย หน้าแล้วพูดกับฟางว่า “ไม่ต้องหรอกเรื่องแค่นี้สบายมากถ้าจะช่วย ช่วยเก็บองุ่นดีกว่า เราขอสักสองตะกร้าแล้วกัน เราจะ เอาไปเผื่อไม่พอ” เมื่อน่านฟ้าพูดจบฟางกับน่านฟ้าก็ช่วยกันเก็บองุ่น จนได้ทั้งหมดสองตะกร้าตามที่น่านฟ้า นายหญิง ของไร่บอก เมื่อเก็บเสร็จน่านฟ้าจึงบอกกับฟางว่า “งั้นเรากลับก่อน ไว้ว่างๆจะมาคุยเล่นด้วยอีกนะ น่านกับก่อนนะครับ ทุกคน” น่านฟ้าบอกลาฟาง แล้วหันไปบอกคนงานที่อยู่แถวนั้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม หลังจากที่กลับมาจากไร่แล้ว น่านฟ้าก็นำองุ่นที่เก็บมาเพื่อไปทำขนมอย่างแรกที่น่านฟ้านั้นทำอย่างตั้งใจนั้นก็คือ เค้กองุ่น เพราะว่า แม่สามีของตน เป็นคนเอ่ยปากให้ทำ เมื่อแม่บ้านเห็นว่าน่านฟ้าทำหลายอย่างจึงขอไปช่วยแต่น่านฟ้า นั้นกลับบอกว่า “ไม่เป็นไรครับป้า ป้าไปทำงานอย่างอื่นเถอะแค่นี้น่านทำได้ครับ” เมื่อเวลาผ่านไปน่านฟ้าก็ทำขนมทั้งหมด เสร็จ น่านฟ้าจึงให้คนไปบอกแม่สามีว่าเค้กองุ่นเสร็จแล้ว แม่สามีฝากป้าแม่บ้านบอกน่านฟ้าว่า “ให้ตั้งโต๊ะได้เลย” หลังจากนั้นแม่ของวีก็ลงมาชิมฝีมือการทำขนมของลูกสะใภ้เมื่อลงมาถึงโต๊ะรับประทานอาหารก็ต้องตกใจ เพราะ ทั้งขนมและเครื่องดื่ม “ทำอะไรมาตั้งเยอะแยะ” แม่ของวีถามด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งเช่นเดิม “น่านทำเค้กองุ่น ตามที่คุณแม่บอก แล้วเห็นว่าองุ่นมันเหลือน่ะครับ น่านก็เลยทำ ชีสเค้กองุ่น กับน้ำองุ่นโซดา ครับ คุณ แม่ลองชิมสิครับ” น่านฟ้าพูดกับแม่สามีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แม่ของวีได้ยินลูกสะใภ้พูดดังนั้นจึงชิมขนมทั้งสองอย่างรวม ถึง เครื่องดื่มที่น่านฟ้าทำมาด้วย น่านฟ้าเห็นดังนั้นจึงถามแม่สามีว่า “เป็นไงบ้างครับรสชาติเป็นยังไงครับ” แม่ของวีจึง ตอบน่านฟ้ากลับมาว่า “อืมอร่อยดีแล้วเธอเก็บไว้ให้ตาวีหรือเปล่า” น่านฟ้าตอบแม่สามีกลับไปว่า “น่านเก็บไว้ให้พี่วีแล้ว ครับ คุณแม่ครับน่านมีเรื่องอยากจะปรึกษา น่านอยากเปิดร้านขนมโดยเอาองุ่นของไร่เราเป็นวัตถุดิบหลักอ่ะครับ คุณแม่ ว่ายังไงบ้างครับ” แม่สามีได้ยินดังนั้นถึงกับตกใจเพราะไม่คิดว่าลูกสะใภ้จะจริงจังกับการทำขนมถึงขั้นนี้ “เธอก็ลอง ปรึกษาวีแล้วกัน ส่วนฉันไม่มีปัญหาอะไร” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงดีใจมาก หลังจากที่ให้แม่สามีชิมขนมฝีมือตัวเองเสร็จน่านฟ้าก็ขึ้นมาบนห้องนอนนั่งดูสูตรขนม เพื่อรอเวลาที่สามีจะกลับมา ถึงบ้าน แต่ดันเผลอหลับไปจนถึงเย็น ทางด้านของนายหัววีเมื่อทำงานกลับมาถึงบ้านก็ถามว่าภรรยาตนนั้นอยู่ไหน แม่บ้านบอกว่าน่านฟ้านั้นอยู่บนห้อง นอน วีจึงรีบเดินขึ้นไปบนห้องแล้วพบว่า ภรรยาตัวน้อยของเขานั้นหลับอยู่ที่โซฟาในห้องนอนเห็นดังนั้น เขาจึงเดินไปอุ้ม น่านฟ้ามานอนที่เตียงพร้อมกับหอมแก้มหนึ่งทีแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

08 หลังจากที่วีอาบน้ำเสร็จแล้วก็พบว่าน่านฟ้านั้นไม่อยู่ในห้องแล้ว วีเลยเดินลงมาจากห้องนอนแล้วถามแม่บ้านว่า “น่านอยู่ไหน” แม่บ้านจึงบอกกับวีว่า “คุณน่านทำอาหารอยู่ในครัวค่ะนายหัว” วีได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า แล้วเดินไปหา น่านฟ้าในห้องครัว เมื่อวีเดินมาในห้องครัวก็เห็นว่า น่านฟ้านั้นกำลังทำอาหารอย่างตั้งใจ จึงเดินเข้าไปกอดภรรยาจาก ด้านหลังแล้วหอมไปที่แก้มหนึ่งที “พี่วีทำอะไรเนี่ยครับ เดี๋ยวมีคนมาเห็นนะ” น่านฟ้าตำหนิสามีวีจะพูดหยอกล้อน่านฟ้า ไปว่า “ก็ช่างสิเป็นผัวเมียกันหอมแก้มกันไม่เห็นจะเป็นอะไร” น่านได้ยินสามีพูดดังนั้นจึงตีไปที่ต้นแขนสามีหนึ่งที “แล้วนี่ น่านทำอะไร ห้พี่กินครับ” วีเปลี่ยนเรื่องไปถามน่านฟ้าเรื่องอาหารเย็นแทน “น่านทำพะโล้กับแกงจืดครับ พี่วีหิวหรือยังกิน น้ำองุ่นโซดาก่อนมั้ย เดี๋ยวน่านเอาให้” วีส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ครับเดี๋ยวพี่รอกินพร้อมน่าน ทำเสร็จแล้วเรียกพี่นะครับ พี่ ไปหาคุณแม่ก่อน” น่านฟ้าพยักหน้าแล้ววีก็เดินออกจากห้องครัวไป หลังจากที่วีเดินออกจากห้องครัวไปเขานั้นก็ไปหาแม่ของเขาที่ตอนนี้น่าจะอยู่ที่ห้องนอน “เอ้าตาวีมาหาแม่ถึงในห้องมีอะไรหรือเปล่า” ผู้เป็นแม่ถามลูกชายเมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามาหากันถึงในห้อง วีจึงตอบแม่ไปว่า “วันนี้แม่ให้น่านทำอะไรบ้างครับ” วีถามผู้เป็นแม่ “ทำไมแกกลัวฉันทำอะไรเมียแกหรือไง ฉันแค่ให้เขาลองทำอาหารดูก็ แค่นั้น แล้วก็มีไปเก็บองุ่นในไร่นิดหน่อย” ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังคุยกันอยู่แม่บ้านก็เดินเข้ามาบอกว่าน่านฟ้าตั้งโต๊ะ อาหารเสร็จแล้ว เมื่อทั้งสองได้ยินดังนั้นจึงลงไปเพื่อไปรับประทานอาหารเย็น ระหว่างที่รับประทานอาหารเย็นที่มื้อนี้น่านฟ้าเป็นคนทำเองทั้งหมด น่านฟ้าก็ตักอาหารให้ทั้งสามีและแม่ของสามี แล้วถามทั้งสองว่า “เป็นไงครับอร่อยมั้ย” วีตอบกลับภรรรยามาว่า “อร่อยที่สุดเลยครับ”ส่วนผู้เป็นแม่บอกกับลูกสะใภ้ว่า “ใช้ได้หนิ” น่านฟ้าได้ยินทั้งสองคนพูดดังนั้นจึงยิ้มออกมาแล้วทานอาหารต่อ เมื่อทั้งสามคนทานอาหารเสร็จ น่านฟ้าจึงให้ แม่บ้านไปเอาขนมที่ตนนั้นทำเผื่อสามีไว้มาให้วีลองทาน “พี่วีครับลองชิมหน่อยนะ น่านทำไว้เผื่อ” วีเห็นใบหน้าที่ออด อ้อนแถมยังน้ำเสียงอีกจึงกินขนมหวานที่ภรรยาทำไว้ให้ “อื้ม อร่อยนะ” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงพูดกับสามีว่า “พี่วีครับน่าน อยากเปิดคาเฟ่ได้มั้ยครับ” วีได้ยินดังนั้นจึงพูดกับภรรยาว่า “แล้วแต่น่านครับ แต่น่านจะไม่เหนื่อยใช่มั้ยครับ” น่านยิ้มดีใจ แล้วบอกว่า “ไม่เหนื่อยแน่นอนครับ” หลังจากกินข้าวเสร็จน่านกับวีก็ขอตัวขึ้นมาบนห้องนอน น่านฟ้ากำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำเพราะตนมัวแต่ทำ อาหารเย็นเลยยังไม่ได้อาบน้ำ แต่ผู้เป็นสามีก็รั้งตนเอาไว้ก่อน “มีอะไรครับพี่วีน่าน กำลังจะไปอาบน้ำ” วีจึงพูดกับภรรยาขึ้นมาว่า “พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” น่านจึงบอกว่า “เดี๋ยวน่านไปอาบน้ำก่อนแล้วเราค่อย คุยกันนะครับ” น่านฟ้ายิ้มพร้อมกับ กะมือวีออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่อน่านฟ้าอาบน้ำเสร็จจึงถามสามีว่า “มีอะไรจะคุยกับน่านครับ” วีที่ดูมีสีหน้าที่กังวลจึงถามน่านฟ้าว่า “เรื่องทำ คาเฟ่แม่ไม่ได้บังคับเธอใช่มั้ย” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงตอบสามีกลับไปว่า “ไม่เลยครับน่านอยากทำเองน่านไม่อยากอยู่ เฉยๆ” วีได้ยินจึงพูดกับน่านฟ้าว่า “เป็นอย่างนั้นพี่ก็สบายใจ” วีพูดเสร็จแล้วก็ดึงน่านฟ้าเข้ามากอด วันต่อมาวีก็ไปทำงานที่บริษัทตามเดิมส่วนน่านฟ้านั้นก็ไปหาฟางที่ทำงานอยู่ที่ไร่เพราะเขานั้นถูกชะตากับฟางมาก “ฟางเก็บองุ่นเสร็จหรือยังอ่ะ” ฟางนั้นตอบน่านฟ้าว่า “ใกล้เสร็จแล้วน่านรอแปปนึงนะเดี๋ยวเราค่อยไปคุยเล่นกัน” น่านฟ้า ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกขัดใจจึงลุกขึ้นไปช่วยฟางเก็บองุ่น “น่านทำอะไรอ่ะ” ฟางตกใจเมื่อจู่ๆน่านก็เอาหมวกคนงานมาใส่ “ช่วย ไงจะได้เสร็จเร็วๆ” ฟางนั้นห้ามน่านฟ้าไม่ทันเพราะตอนนี้น่านฟ้าได้เอาตะกร้ามาช่วยฟางเก็บองุ่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่ทั้งสองช่วยกันเก็บองุ่นจนเสร็จน่านฟ้าก็พูดเรื่องที่อยากจะคุยกับฟาง “คือเราอยากให้ฟางมาช่วยงาน เรา” ฟางได้ยินดังนั้นจึงถามน่านฟ้า “งานอะไรอ่ะน่าน” น่านฟ้าตอบฟางไปว่า “เรากำลังจะทำคาเฟ่เราอยากให้ฟางไปช่วย เราที่คาเฟ่” ฟางได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า “ได้สิแต่นายหัวจะไม่ว่าอะไรเราใช่มั้ย” น่านฟ้าตอบฟางไปว่า “เขาไม่มาว่าฟางหรอก เชื่อเรา ถ้าอย่างนั้นตกลงตามนี้เรากลับก่อนนะ บาย” ทางด้านวีเมื่อกลับจากบริษัทก็ไม่เห็นภรรยาที่บ้านถามแม่บ้านแล้วแม่บ้านบอกว่าภรรยาของตนนั้นออกไปไร่ตั้งแต่ ช่วงบ่าย ได้ยินดังนั้นวีจึงไปนั่งทำงานในห้องทำงานระหว่างรอภรรยากลับบ้าน น่านฟ้าเมื่อกลับมาจากที่คุยกับฟางแล้วเห็นรถจอดอยู่หน้าบ้านรู้ได้ทันทีว่า สามีของตนนั้นกลับมาจากที่ทำงานแล้ว น่านฟ้าจึงรีบเข้าไปในบ้าน เขานั้นถามแม่บ้านว่า “ป้าครับพี่วีอยู่ไหนครับ” แม่บ้านบอกว่า “นายหัวอยู่ที่ห้องทำงานค่ะคุณ น่าน” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงเดินไปหาวีในห้องทำงาน “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อวีได้ยินจึงพูดขึ้นว่า “เข้ามา” เมื่อประตูเปิดแล้วเห็นว่าเป็นน่านฟ้าใบหน้าที่ ตอนแรกเรียบนิ่งก็ยิ้มแย้มขึ้นมา แล้ววีก็พูดขึ้นมาว่า “กลับมาแล้วหรอครับ”น่านฟ้าไม่ได้ตอบเพียงแต่พยักหน้า “พี่ครับ น่านมีเรื่องจะปรึกษาเรื่องคาเฟ่พี่ว่างหรือเปล่า” วีได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า “ว่างเสมอครับพี่ดีใจนะที่น่านอยากทำำงาน” ไม่พูด อย่างเดียววีนั้นดึงตัวภรรยาไปนั่งบนตัก “ไหนว่ามาสิครับมีอะไรจะปรึกษาพี่” น่านฟ้าจึงตอบสามีไปว่า “ น่านอยากได้เอา องุ่นในไร่มาเป็นส่วนผสมของขนมและเครื่องดื่มถือเป็นการโฆษณาองุ่นของเราด้วย และอีกอย่างน่านอยากให้ฟางมาช่วย น่านที่คาเฟ่ได้มั้ยครับ” วีได้ยินดังนั้นจึงพูดกับน่านฟ้าว่า “ได้สิครับทุกอย่างตามที่คุณภรรยาต้องการเลย แต่น่านถามฟาง แล้วใช่มั้ย” น่านฟ้าตอบสามีโดยการพยักหน้า “นี่ก็เย็นแล้วพี่วีเลิกทำงานได้เเล้วครับไปกินข้าวกันเถอะ”

09 หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จก็พากันขึ้นไปที่ห้องนอนน่านฟ้ากำลังจะไปอาบน้ำแต่วีพูดขึ้นมาว่า “พี่ไปอาบน้ำด้วยได้มั้ย ครับ” วีถามภรรยาด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์น่านฟ้าได้ยินดังนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า “แค่อาบหรอครับ” วีจึงตอบภรรยากลับไปว่า “งั้นพี่ขอได้มั้ยครับ” เมื่อวีพูดจบก็เข้าไปจูบน่านฟ้าอย่างดูดดื่มทั้งสองจูบกันอยู่อย่างนั้นวีนั้นจูบแล้วอุ้มน่านฟ้าเข้าไปใน ห้องน้ำ “อื้ม อื้ม” น่านฟ้ารับทุกสัมผัสที่สามีมอบให้วีอุ้มน่านฟ้าขึ้นไปที่เคาท์เตอร์ล้างหน้า จัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองและ ภรรยา แล้ววีก็เข้าไปจูบน่านฟ้าเรื่อยๆแล้วอุ้มไปยังอ่างอาบน้ำ “อื้ม อื้ม” แล้ววีก็นำแกนกายเขาไปในช่องทางรักของน่าน ฟ้า “อ๊ะ อ๊ะ พี่วีน่านจะเสร็จ” วีกัดฟันข่มอารมณ์ “พร้อมกันสิครับ พรวด พรวด พรวด แล้วบทรักก็ดำเนินต่อออีกหลายรอบ หลังจากเสร็จกิจกรรมร่วมรัก วีก็ได้จัดการล้างเนื้อล้างตัวให้น่านฟ้า แล้วพามานอน “ฝันดีนะครับ คนเก่ง” ในคืนนั้นเองวีได้ฝันถึงน่านฟ้าเพราะว่าน่านฟ้านั้นมาลา “พี่วีน่านมาลาน่านเห็นแล้วว่าพี่วีมีความสุขดีน่านรักพี่นะ ครับ” วีได้ยินดังนั้นวีจึงพูดว่า “น่านจะไปไหนอย่าไปนะ” น่านฟ้ายิ้มแล้วพูดว่า “เชื่อเถอะพี่ไม่อยากให้น่านอยู่หรอก หรือพี่ อยากให้คนที่นอนข้างๆพี่ตอนนี้ไปกันล่ะครับ” พูดจบภาพน่านฟ้าก็จางลงเรื่อยๆ เฮือก !เฮือก! วีตื่นขึ้นมาในตอนดึกแล้วรีบหันไปหาภรรยาแล้วพบว่าน่านฟ้ายังคงนอนกอดตนอยู่ก็โล่งใจด้วยความที่วีตกใจมากนั้นมัน ทำให้น่านฟ้าตื่น “พี่วีเป็นอะไรครับฝันร้ายหรอ” น่านฟ้าพูดพร้อมกับจับไปที่ใบหน้าของวีวีบอกกับภรรยาตนเองไปว่า “ พี่ไม่ได้เป็นไรนะครับ มาให้พี่กอดหน่อย” พูดจบแล้ววีก็ดึงน่านฟ้าเข้ามากอด เช้าต่อมาน่านฟ้าตื่นเช้ามาทำอาหารเช้าให้ทุกคนทาน น่านฟ้าเริ่มรู้สึกว่าการที่ตนนั้นได้มาอยู่ที่นี่มันทำให้ตนมีความ สุขมาก “น่านทำอะไรแต่เช้าเลยครับ” น่านฟ้าตอบกลับสามีไปว่า “น่านทำข้าวต้มครับพี่วีไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าวก่อนนะ” วีได้ยินดังนั้นจึงออกไปรอภรรยาตั้งโต๊ะอาหารในห้องรับประทาน อาหาร “กินข้าวกันครับ” วันนี้น่านฟ้ากับวีกินข้าวกันสองคน เนื่องจากคุณแม่ของวีนั้นไปทำธุระกับเพื่อน เมื่อทั้งสองกิน ข้าวเสร็จวีก็เตรียมตัวไปทำงาน ส่วนน่านฟ้านั้นก็กำลังหาข้อมูลเรื่องการทำคาเฟ่ น่านจึงบอกแม่บ้านว่า “ป้าครับให้ใครไป ตามฟางมาหาน่านหน่อยนะครับ” ไม่นานฟางก็มาถึงบ้านแล้วพูดว่า “น่านมีอะไรหรอให้คนไปตามเรา” น่านฟ้าตอบกลับ ฟางไปว่า “มาช่วยกันคิดเมนูสำหรับที่จะขายในคาเฟ่หน่อยสิ” หลังจากทั้งคู่ก็นั่งพูดคุยกันอย่างจริงจังเรื่องคาเฟ่กัน

ทางด้านวียังคงติดใจเรื่องความฝันเมื่อคืนอยู่ ทำไมเขาถึงฝันว่าน่านฟ้าจะมาลาหรือว่านี้มันจะเป็นลางร้าย “เพ้อ เจ้อใหญ่แล้วไอ้วี” วีคิดในใจ หลังจากนั้นเขาก็พยายามทำงานจะได้เลิกคิดฟุ้งซ่าน ในช่วงเวลาเย็นวันนี้น่านฟ้ากับฟาง ที่คิดเรื่องเมนูร้านคาเฟ่องุ่นมาทั้งวันก็เหนื่อยล้ามาก น่านฟ้าจึงบอกกับฟางว่า “ฟางกลับไปพักเถอะวันนี้พอแค่นี้นะ” หลังจากนั้นน่านฟ้าก็เข้าครัวไปทำอาหารเมื่อทำเสร็จแล้วน่านฟ้านั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำ ล้างหน้า เสร็จแล้วก็เผลอหลับไป ในตอนที่น่านฟ้าหลับนั้นน่านฟ้าได้ฝันถึงเจ้าของร่างนี้ตัวจริง “น่านฟ้าขอบคุณมากที่ทำให้พี่วีรักน่านฟ้ามากขนาด นี้ไม่ต้องกลัวฉันเพียงแต่มาลาแล้วจริงๆ ฝากดูแลพี่วีด้วยเขาคือผู้ชายที่ฉันรักที่สุด อีกไม่นานเราคงจะได้พบกันอีก” น่าน สะดุ้งตื่นกับฝันประหลาดแต่ก็พอจะเข้าใจว่าหมายถึงอะไร แต่ยังไม่ทันที่น่านฟ้าได้คิดอะไรก็ได้ยินเสียงรถยนต์นั้นก็ทำให้รู้ว่าสามีของตนนั้นกลับมาจากที่ทำงานแล้ว น่านฟ้า จึงเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เพื่อเตรียมชุดเปลี่ยนให้กับผู้เป็นสามี หลังจากนั้นน่านฟ้าก็ลงไปรับสามีที่หน้าบ้าน “พี่วีมาครับน่านช่วยถือของ” แล้วสามีภรรยาก็พากันจับมือเดินเข้าไป ในบ้าน “วันนี้มีอะไรกินบ้างครับ” วีถามภรรยา น่านฟ้าจึงตอบวีกลับไปว่า “วันนี้มีต้มจืด แกงเผ็ด แล้วก็มัสมั่น ครับ” “มีแต่ของอร่อยทั้งนั้นเลย” วีพูดพร้อมกับหอมแก้มภรรยาไปหนึ่งครั้ง แล้วน่านฟ้าก็พูดกับสามีว่า “งั้นพี่วีก็ขึ้นไปอาบน้ำ นะครับ น่านเตรียมชุดไว้ให้แล้ว จะได้ลงมากินข้าว” หลังจากที่วีลงมาจากห้องนอนทั้งสองก็ทานข้าวกันอย่างอร่อยเพราะน่านฟ้าเลือกที่จะทำแต่ของโปรดของสามีทั้ง นั้น วีรู้สึกมีความสุขมาก เขารู้สึกว่าน่านฟ้าคนนี้ไม่เหมือนภรรยาคนเก่าของเขาเลยสักนิด ทั้งนิสัยทั้งการพูดการจา “พี่วีครับทานข้าวเสร็จแล้วน่านมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” น่านฟ้าตัดสินใจจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้วีฟังเพื่อตนนั่นจะได้ ไม่มีอะไรข้างคาใจอีกต่อไป แล้วตนจะได้สบายใจด้วย หลังจากกินข้าวเสร็จน่านฟ้าก็พาวีขึ้นมาบนห้องนอนเพื่อที่จะบอกเรื่องสำคัญ “น่านมีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่หรอครับ” วีเห็นท่าทางที่จริงจังของภรรยาก็อดที่จะกังวลไม่ได้ “ที่พี่วีบอกว่า น่านนิสัยไม่เหมือนเดิมมันคือยังไงหรอครับ พอจะเล่าให้น่านฟังได้มั้ย” วีได้ยินดังนั้นจึงพูดกับน่านฟ้า “ทำไมจู่ๆถึงอยากรู้ล่ะครับ” วีสงสัยในสิ่งที่ภรรยาถาม “เล่าให้น่านฟังก่อนสิครับแล้วน่านจะบอก” วีได้ยินดังนั้นจึงเล่าให้น่านฟ้าฟัง “พี่กับเราถูกจับแต่งงานกันเพราะเรื่องของครอบครัว ที่บ้านเธอฝากเธอให้พี่ดูแล นั้นเป็นเหตุที่ทำให้พี่ต้องเลิกกับแฟน เก่าของพี่ น่านฟ้าคนก่อนเป็นคนที่เอาแต่ใจ ซุกซน ไม่ทำงานและชอบตามหึงหวงพี่” น่านฟ้าได้ยินดังนั้นถึงกับพูดไม่ออก นี่แหละสาเหตุทำให้วีมีท่าทีที่เย็นชากับตนเหมือนวันแรกที่เจอกัน

“แล้วเธอบอกพี่ได้หรือยังว่าเธอถามพี่เรื่องนี้ทำไม” วีถามน่านฟ้า น่านฟ้าสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพูดกับผู้ที่เป็นสามีว่า “ถ้าน่านจะบอกว่าน่านไม่ใช่น่านฟ้าล่ะครับพี่วีจะเชื่อมั้ย”

10 “ถ้าน่านจะบอกว่าน่านไม่ใช่น่านฟ้าล่ะครับพี่วีจะเชื่อมั้ย” วีได้ยินดังนั้น “น่านว่าอะไรนะครับ” น่านฟ้ากลัวอยากมากว่าวีจะไม่เชื่อตนแต่ตนก็จำเป็นต้องบอกความจริงกับผู้เป็นสามี วีจึงคิดทบทวนประกอบกับเหตุการณ์ที่ฝันในวันนั้นแล้วจึงพูดกับน่านฟ้าว่า “เชื่อครับพี่เชื่อแต่น่านช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ พี่ฟังได้มั้ยครับ” น่านฟ้าพยักหน้าแล้วเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้วีฟัง “ในตอนที่น่านอยู่ร่างเก่าน่านที่รถชนแล้วสลบไปพอตื่นขึ้นมาน่านก็มาอยู่ในร่างนี้แล้ว น่านฟ้าคนเก่าเคยมาหาน่านแล้ว บอกว่าฝากร่างนี้ด้วย แล้วเมื่อคืนเขาก็มาเข้าฝันน่านเพื่อมาบอกลา แล้วก็บอกว่าฝากดูแลพี่ด้วย แต่สิ่งที่น่านไม่สบายใจ คือพี่วีจะรักน่านที่เป็น่านหรือเปล่า น่านจึงรู้สึกว่าพี่วีต้องรู้เรื่องนี้” น่านฟ้าพูดไปด้วยน้ำก็ไหลอาบแก้มไปด้วย วีเห็นดังนั้น ก็ปวดใจเมื่อได้เห็นน้ำตาของภรรยาแล้วพูดกับน่านฟ้าว่า “น่านครับ ฟังพี่นะ พี่รักที่น่านเป็นน่านไม่ต้องห่วงยังไงพี่ก็รักน่านคนนี้” แล้ววีก็ดึงน่านฟ้าเข้ามากอด แล้วทั้งสองคนก็กอดกันหลับเข้าสู่ห้วงนิทราไป หลังจากน่านฟ้าพูดเรื่องทั้งหมดกับสามีไปน่านฟ้าก็สบายใจขึ้นมาก น่านฟ้านั้นทำหน้าที่ภรรยาของตัวเองตามเดิม เวลาผ่านไปกว่าสองเดือนแล้วในตอนนี้น่านฟ้าก็เปิดร้านคาเฟ่ซึ่งก็ขายดีมากๆ ส่วนธุรกิจของสามีก็ไปได้สวย แต่พักหลังๆน่านฟ้ามักมีอาการคลื่นใส้ในตอนเช้า “น่านเป็นอะไรมากมั้ยครับ” วีเห็นอาการภรรยาแล้วอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ “น่านไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” น่านฟ้าตอบ ในขณะที่วีนั้นยังคอยลูบหลังน่านฟ้าอยู่ด้วยความเป็นห่วง “พี่ว่าไปหาหมอ ดีกว่ามั้ยครับพี่เป็นห่วง” วีบอกกับภรรยาด้วยสีหน้าที่กังวล “น่านไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยแค่อาเจียนเองนะครับ” น่านฟ้าบอกสามี “แค่อาเจียนที่ไหนกันครับ ช่วงนี้น่านกินข้าวแทบจะไม่ได้เลยนะครับ พี่รู้นะที่น่านไม่อยากไปเพราะเป็นห่วงร้าน” วีตอบ ภรรยากลับไปในทันที “ก็มันจริงหนิครับ” น่านฟ้าเถียงสามีขึ้นมา ในยามนี้วีรู้สึกว่าภรรยาตัวน้อยของเขานั้นดื้อขึ้นมาก “งั้นเอาอย่างนี้พี่จะให้คนไปช่วยที่ร้าน วันเดียวไม่เป็นอะไรหรอก พอใจมั้ยครับ” วีพูดพร้อมกับลูบผมภรรยาไปด้วย

“ก็ได้ครับ” น่านฟ้าจำเป็นต้องทำตามอย่างที่สามีบอกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ วันต่อมาน่านฟ้าและวีเดินทางไปที่โรงพยาบาล “เชิญคุณน่านฟ้าค่ะ” พยาบาลคนหนึ่งเรียกน่านฟ้าเข้าไปในห้อง ตรวจ วีจึงพยุงน่านฟ้าเข้าห้องตรวจไป “คุณหมอ ภรรยาของผมเป็นอะไรมากมั้ยครับ” เมื่อเข้ามาถึงวีก็ถามคุณหมอถึงอาการของน่านฟ้าในทันที “ ใจเย็นๆนะครับภรรยาของคุณไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ” คุณหมอตอบวีและพูดต่อว่า “ยินดีด้วยครับ ภรรยาของคุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วครับ” น่านฟ้าไม่แปลกใจเพราะคิดไว้อยู่แล้วว่าตนต้องท้องแน่ ส่วนวีนั้นในต้องนี้นั่งร้องให้น้ำตาซึมทำให้น่านฟ้าต้องถามสามีว่า “พี่วีร้องไห้ทำไมครับ” น่านฟ้าถามสามีวีจึงตอบกลับน่านฟ้ากลับไปว่า “ ฮีก พี่ดีใจครับ พี่อยากมีลูกมานานแล้วครับ” วีหันไปตอบผู้เป็นภรรยาในตอนนี้เขาดีใจมากในสุดเขาก็จะได้เป็นพ่อคนซะ ทีและเขาก็หันไปถามคุณหมอว่า “พาไปฝากครรภ์ได้เลยใช่มั้ยครับ” คุณหมอตอบวีกลับมาว่า “ฝากครรภ์ได้เลยครับ แล้วเดี๋ยวหมอจะสั่งยาบำรุงครรภ์ให้นะครับ” หลังจากฝากครรภ์เสร็จ วีก็พาน่านฟ้ากลับไร่ ระหว่างที่อยู่บนรถวีพูดกลับน่านฟ้าว่า “พี่จะบอกทุกคนว่าน่านท้อง วันงานเลี้ยงประจำปีวันมะรืนนะ” น่านฟ้าพยักหน้า ในตอนนี้น่านฟ้านั้นออนเพลียมากจึงขอตัวงีบจนกว่าจะถึงไร่ เมื่อเดินทางถึงที่บ้านวีก็ไม่ได้ปลุกน่านฟ้าแต่อุ้มน่าน ฟ้าขึ้นไปบนห้องแทนเพราะเขาไม่อยากให้ภรรยานั้นเหนื่อย หลังจากนั้นเขาก็ลงมาสั่งให้แม่บ้านทำอาหารอ่อนๆให้น่านฟ้ากิน เพราะนี่ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว ส่วนเขานั้นก็เข้าไป เคลียร์เอกสารในห้องทำงาน น่านฟ้าเพลียมากตื่นขึ้นมาอีกทีก็ช่วงเวลาเย็นจึงลุกขึ้นไปล้างหน้าลางตา แล้วลงมาข้างล่าง “คุณน่านไปนั่งก่อนนะคะ นายหัวสั่งไว้ว่าถ้าคุณน่านลงมาให้พาไปนั่งก่อน” ป้าแม่บ้านพยุงน่านฟ้าไปนั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น น่านฟ้าพูดกับ ป้าแม่บ้านว่า “แล้วอาหารเย็นล่ะครับมีใครทำหรือยัง” น่านฟ้ากังวลว่าจะมีใครทำอาหารเย็นหรือยังเพราะ วันนี้คุณแม่ของวีจะมาทานอาหารด้วย “ไม่ต้องห่วงค่ะนายหัวสั่งให้ป้าทำอาหารเย็นแล้ว” น่านพยักหน้ากับป้าแม่บ้าน “งั้นป้ามีอะไรไปทำก็ไปเถอะครับน่านจะนั่งอ่านหนังสือตรงนี้รอคุณแม่” เนื่องจากวันนี้คุณหญิงบุษบาแม่ของวีจะกลับมา กินข้าวที่บ้านน่านฟ้าจึงต้องรอผู้ที่เป็นแม่สามีก่อน แล้วไม่นานน่านฟ้าก็ได้ยินเสียงรถยนต์นั่นก็แสดงว่าแม่สามีของตนนั้นกลับมาแล้ว เพียงไม่นานแม่สามีก็เดินเข้ามา ในบ้าน เมื่อน่านฟ้าเห็นแม่สามีจึงถามแม่สามีว่า “คุณแม่กินข้าวเลยมั้ยครับ”

แม่ของวีตอบกลับ น่านฟ้าว่า “อืม แล้วตาวีล่ะ” แม่สามีถามน่านฟ้า “น่าจะทำงานอยู่บนห้องทำงาน งั้นเดี๋ยวน่านฟ้าขึ้นไปตามครับคุณแม่ไปรอที่ห้องกินข้าวก่อนนะครับ” หลังจากนั้นน่านฟ้าก็ขึ้นไปหาสามีในห้องทำงาน “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” “พี่วีครับไปกินข้าวกันครับ” วีเห็นภรรยาขึ้นมาเรียก ก็รีบลุกขึ้นไปพยุงภรรยาทันทีแล้วพูดว่า “ทำไมไม่ใช้ให้คนขึ้นมาตาม พี่ล่ะครับ มาตามพี่เองแบบนี้เกิดล้มขึ้นมาจะทำยังไง” น่านถึงกับอดขำกับความโอเวอร์ของสามีไม่ได้ “น่านแค่ท้องนะครับ ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย วันนี้ก็อย่าลืมที่จะบอกคุณแม่นะครับ” น่านพูดกับวีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม น่านฟ้ากับวีเดินลงมาที่ห้องกินข้าว แล้วทั้งสามก็กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากกินข้าวเสร็จวีก็บอกข่าวดีกับผู้เป็นแม่ “แม่ครับผมมีเรื่องจะบอกครับ” เมื่อผู้เป็นแม่เห็นสายตาของลูกชายจึงพูดขึ้นว่า “มีอะไรจะบอกแม่” วีจึงบอกว่า “น่าท้อง ได้สองเดือนแล้วครับ” เมื่อคุณหญิงบุษบาแม่ของวีได้ยินดังนั้นจึงพูดว่า “ดีจริงอย่างนี้ต้องจัดงานฉลองแล้วทายาทคน แรกของแกน่ะ” “ไม่ต้องห่วงผมจะบอกข่าวดีทุกคนในวันงานเลี้ยงประจำปีของไร่เราครับ” แม่สามีพยักหน้าแล้วขอตัวขึ้นไปพักผ่อน ส่วนวี กับน่านฟ้าก็ตามขึ้นไปพักผ่อนเช่นกัน “น่านไปอาบน้ำเถอะ จะได้พักนะครับ” น่านฟ้ายิ้มแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ส่วนวีเมื่อเห็นว่าน่านฟ้าอาบน้ำเสร็จแล้ว จึงขอตัวไปอาบน้ำบ้าง เมื่อทั้งสองอาบน้ำเสร็จแล้ว ทั้งสองก็พักผ่อนทั้งคู่ และแล้ววันงานเลี้ยงประจำปีของไร่ก็มาถึงพิธีกรประจำวันนี้พูดขึ้นมาว่า “วันนี้นายหัวของพวกเรามีข่าวดีจะ ประกาศเชิญนายหัวและนายหญิงขึ้นมาพูดได้เลยครับ” หลังจากนั้นวีกับน่านฟ้าก็เดินขึ้นไปบนเวทีวีพูดขึ้นมาว่า “ข่าวดีใน วันนี้คือผลประกอบการปีนี้ของไร่เราพุ่งสูงผมต้องขอบคุณทุกคนมากๆ โดยเฉพาะภรรยาของผมที่คิดไอเดียรีสอร์ตคาเฟ่ ขึ้นมา ส่วนอีกเรื่องนึงก็คือในตอนนี้ไร่ของเราได้มีทายาทคนแรกแล้วนายหญิงของพวกเราท้องแล้ว” ทักคนได้ยินดังนั้นก็ ตรบมือและแสดงความยินดีกับทั้งสองคนเป็นอย่างมาก สำหรับน่านฟ้าแล้วการที่ตนได้มาเกิดใหม่ในร่างนี้ถือเป็นสิ่งที่ดีมากเพราะตนนั้นได้เจอกับคนที่รักตนมากเหลือเกิน และยังเป็นคนที่น่านฟ้ารักมากขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เธอมาอยู่ที่นี่ (จบบริบูรณ์)