นางฟ้า

นางฟา้ 1

อุษาโยคเพงิ่ ขับไล่ความมดิ แห่งรัตติกาลให้ผ่านพ้น

ไปจากห้วงนภาได้เพียงชั่วโมงเศษ ยังผลให้เงาของสาวน้อย
ที่กาํ ลังขับขี่จักรยานสีขาวยีห่ ้อเฟสสันทอดยาวไปด้านซ้ายมือ อัน
เปน็ พงหญ้าริมถนน ในตะกร้าหน้ารถมีกระเป๋านักเรียนบรรจุอยู่

ใบหน้ารูปไข่ ปลายคางแหลม ตาหยี ฟันกระต่าย
จมูกเชิดพองาม ทรงผมเส้ือผ้าและรองเท้าตรงตามมาตรฐาน
ของความเป็นนักเรียนช้นั มัธยมต้นจากโรงเรียนรฐั บาล

เธอค่อยปนั่ จักรยานอยา่ งไมร่ ีบร้อนไปบนถนนลาดยางมะ

ตอยทีม่ ุง่ ไปสู่โรงเรียน แม้กระน้นั ก็ยังมีเหงอ่ื หยาดเล็กๆ

ประปรายอยู่ตรงเหนอื ริมฝปี ากและไรผม มันเปน็ ภาพทีช่ วน

มองเสมอ หากว่าวันใดข้าพเจ้าได้ไปถงึ โรงเรียนก่อน

นุชจรนิ .. คือชื่อของเธอ ข้าพเจ้าเรียกเธอส้ันๆ ว่า ‘นชุ ’

2 นางฟา้

นุชตัวเล็กเกอื บที่สุดในห้อง มีอัธยาศัยดี ย้มิ งา่ ย คุย

เกง่ พูดจาไพเราะกบั ทกุ ๆ คน แม้เพือ่ นชายบางคนที่มักแกล้ง

ให้เธอโกรธ กด็ ูช่างเป็นเรื่องลาํ บากเหลือเกนิ ของเพ่อื นคนน้นั

เธอกลายเป็นขวัญใจของเพือ่ นๆ ในห้องในเวลาไม่นานนัก มใิ ช่

วา่ เธอสวยกวา่ คนอื่น แต่นอกเหนอื จากความสวยทีเ่ ธอมี

ค่อนข้างมากแล้ว เธอยงั มีอีกหลายส่งิ ทีใ่ ครได้รู้จักคงไม่ปฏเิ สธ

ที่จะกลา่ วว่าเธอนา่ รกั

ข้าพเจ้าเป็นเพือ่ นชายที่สนิทกบั เธอมากทีส่ ุด มีปญั หา
อะไรเธอมักจะมาปรกึ ษากับข้าพเจ้ากอ่ นเสมอ การแสดงออกถึง
ความเชือ่ ม่ันที่มีตอ่ ข้าพเจ้า มันทาํ ให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าเป็นส่งิ ที่นา่
ภาคภูมใิ จเสียนี่กระไร

บ้านของนุชจรินอยู่ในตัวเมือง เมื่อคุ้นเคยกันแรกๆ เธอ
เปน็ ฝ่ายชักชวนให้ข้าพเจ้ากลบั บ้านพร้อมกบั เธอ โดยให้ข้าพเจ้า
เปน็ คนปนั่ จักรยาน เธอนง่ั ซ้อนท้ายและถือกระเป๋านกั เรียนให้
เมือ่ ถึงบ้านเธอแล้วข้าพเจ้าก็เดินไปข้ึนรถสองแถวกลบั บ้าน ซง่ึ
อยู่ไม่ไกล

ข้าพเจ้ารู้ในกาลต่อมาวา่ เธออยูก่ บั ยาย แม่และน้องชาย
ที่กําลังเรียนช้นั ประถมอีกคนหน่ึง เธอไม่มีพ่อ พ่อของเธอ
เสียชีวิตไปต้ังแต่น้องคนเลก็ เกดิ ได้ไม่นาน มีพีส่ าวอีกคนหนึง่
ทาํ งานอยู่พัทยา

จากการปนั่ จักรยานมาส่งเธอถึงบ้านเปน็ ประจํา ซ่งึ ระยะ
หลังกลายเป็นแทบทุกวันน้นั ทําให้ถูกเพื่อนๆ ล้อวา่ เรารักกัน..

นางฟ้า 3

สําหรับนุชจรนิ ข้าพเจ้าไม่รู้ เหน็ เพียงเธอหน้าแดงเมือ่ ถูก
ล้อ ข้าพเจ้ารู้เพียงว่า ข้าพเจ้าชอบที่จะนั่งมองเธอนานๆ ไม่
วา่ เธอจะอยูใ่ นอิริยาบถใด ชอบที่จะสนทนากับเธอ ยินดี
ชว่ ยเหลือเธอทุกเร่อื งเท่าทีท่ ําได้ ระยะทางจากโรงเรียนไปถึง
บ้านของเธอประมาณสองกโิ ลเมตรเศษน้นั ดูช่างส้นั เหลือเกิน
มันนา่ จะไกลกวา่ น้ีอีกสักสิบเทา่ เพราะเสียงเจ้อื ยแจ้วที่เธอคุย
เกอื บตลอดเส้นทาง และมอื ขวาที่โอบกอดรอบเอวของข้าพเจ้า
ไว้มันทําให้ข้าพเจ้าเปน็ สุขนกั

นุชเรียนได้เทอมเดียว เปดิ เทอมที่สองมาได้ไม่นานนกั
วนั หน่ึงเธอเอ่ยข้ึนขณะที่นั่งเล่นตรงระเบียงหน้าห้องด้วยกนั ด้วย
แววตาหมน่ หมอง

‚เราคงไมไ่ ด้เรียนแล้วละ..‛

ข้าพเจ้าใจหาย ค้วิ ท้งั คู่ขมวดเข้าหากนั ในเกือบทันที

‚ทาํ ไมละ่ ..มีอะไรเหรอ ?‛

‚แม่ให้เราออกโรงเรียนไปช่วยพีส่ าวขายของที่พัทยา ที่
จะมารบั เราในวันอาทติ ย์ที่จะถงึ นี้ ให้เราเขียนจดหมายลาออก
เราไม่อยากไปเลย‛

…พระอาทติ ย์ทีท่ อแสงข้ึนในทศิ ตะวนั ออก ค่อยเปลง่
ประกายอํานาจสู่สายตาสัตวโ์ ลกเพียงไม่นานแล้วกลับหลน่ หาย
ลงไปใต้ผืนปฐพีอีก ย่อมยังความมึนงงแก่ทวยนิกรฉันใด
ความรู้สึกของข้าพเจ้าในขณะน้นั ก็คงไมแ่ ตกตา่ งกันมากนัก

4 นางฟา้

ยิง่ คําวา่ ‚พัทยา‛ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าสังคมตรงน้นั มันช่าง
ฟอนเฟะเหลือเกนิ สําหรบั ผู้หญงิ เทา่ ที่เคยได้ยินมา มีแต่
แหล่งมั่วสุม โสเภณี ยาเสพตดิ ยงิ่ เรื่องการค้ากามดูจะข้ึน
ชือ่ ลือชาในถิน่ น้นั แล้วนุชเปน็ เด็กบ้านนอกตัวเล็กๆ เมื่อเข้าไป
อยูใ่ นสังคมอยา่ งน้ันต่อไปเธอจะเป็นอยา่ งไร และที่สําคัญที่สุด
คือ… เราต้องจากกนั

‚นุชไมไ่ ปไม่ได้หรือ.. ยังเรียนไม่จบเลย‛

ข้าพเจ้าไม่มีอะไรพูดดีไปกว่าน้นั

‚แมบ่ อกว่าเราจน ถ้าตอ่ ไปพอมีเงินค่อยเรียนศกึ ษา
ผู้ใหญเ่ อาก็ได้.. เราคงไม่ได้พบกนั แล้วละ.. เธอก็ไม่ต้อง
เมือ่ ยขาปนั่ จักรยานไปสง่ เรา..‛

‚นุช.. ทําไมพูดอยา่ งน้ัน เราเต็มใจนะ ได้เธอเปน็ เพื่อน
คุยในระหวา่ งที่ปั่นจักรยาน เราสบายใจมาเลยรู้มÑéย ระยะทางก็ แ
คน่ ้ี เราไม่เมื่อยหรอก แถมยังประหยัดคา่ รถอีกด้วย..
พี่สาวเธอขายอะไรเหรอ ที่พัทยาน่ะ‛

‚เห็นวา่ ขายพวกข้าวแกง กว๋ ยเตี๋ยวนีแ่ หละ ไมม่ ีคนช่วย
จ้างคนอืน่ คา่ แรงกแ็ พง‛

‚นง่ั จีบอะไรกันจะ๊ .. หนุ่มสาว‛

อาจารย์สอนภาษาไทยเดินผา่ นมาและเอย่ ทกั ด้วยใบหน้า
ย้มิ แย้ม แต่เราสองคนมิอาจย้มิ รบั อาจารย์ได้

‚เออ่ ..คุยกันเร่อื ยๆ น่ะครับ.. เพราะคงจะไมไ่ ด้คุยกันอีก‛

ประโยคหลังข้าพเจ้าพูดดั่งรําพงึ นางฟา้ 5
ผา่ นไปแล้ว ทา่ นคงไมไ่ ด้ยิน.
อีกท้ังอาจารย์ก็เดนิ

พฤหัส ศุกร์ นุชยังมาโรงเรียน พร้อมท้ังยื่นจดหมาย
ลาออก เพือ่ นๆ ต่างอาลยั ในการจากไปของเธอ ในขณะที่
ข้าพเจ้าเรียนไม่รู้เร่อื ง เฝ้าแตค่ รุน่ คิดวา่ น่าจะมีอะไรสักอยา่ งที่
สามารถดลบันดาลให้นุชไม่ต้องไปพัทยา… เทวดาคงไม่ได้ยนิ
คํารําพงึ ของข้าพเจ้า

เยน็ วันศุกร์…

ข้าพเจ้าปั่นจักรยานไปส่งเธอดังเชน่ ทุกวัน แตค่ ร้ังนี้มัน
คงเป็นคร้ังสุดท้ายทีจ่ ะได้ทาํ หน้าทีส่ ารถีให้เธอ บันไดถีบดูชา่ ง
หนกั เหลือเกิน ผดิ ไปจากทุกวนั หนทางข้างหน้าเล่าดูช่างมืด
มัวราวกบั สุริยาได้ลาโลกไปแล้ว

ปกติเธอจะคุยตลอดทาง วนั น้ีมีแตเ่ สียงโซจ่ ักรยานและ
ล้อยางที่บดถนนเบาๆ

คร่ึงทาง…

‚นชุ .. นุชต้องไปจรงิ ๆ เหรอ?‛

เงียบ…!

จักรยานสีขาวตัดกับถนนสีเทา–ดํา ยังคงเคล่ือนตัวผ่าน
เสาไฟฟ้า พงหญ้าข้างทางไปอยา่ งอ้อยอ่งิ

6 นางฟา้

ครู่ใหญ่..
‚นุช… แล้วเราจะได้เจอกันอีกมัยé ?‛

‚ไม่รู้ซิ.. เราไมร่ ู้เลยวา่ ตอ่ ไปเราจะเปน็ ยังไง‛

‚นุช… พัทยา.. มัน.!!‛

‚เรารู้.. แต่ทาํ ไงได้ล่ะ แต่เราแคไ่ ปช่วยพีข่ ายของ ล้าง
จาน.. คงไมเ่ ปน็ ไรหรอก‛

‚เธอต้องระวงั ตัวนะ‛

‚ฮี่อ..! เทอมนึงดูมันช่างรวดเรว็ ราวกบั ไมถ่ ึงสิบวนั เนาะ‛

‚เราว่าไม่ถึงสามวนั มากกวา่ ‛

‚……..!.‛

เฟสสันสีขาวจอดที่ปากซอย อันเปน็ ทางเข้าบ้านของเธอ
ข้าพเจ้ายืนด้านซ้ายของรถ นุชอยู่ด้านขวา มือจับแฮนดค์ นละ
ข้าง เธอยื่นกระเป๋าที่อุ้มมาตลอดส่งคืนให้ข้าพเจ้า ส่วนของ
เธออยู่ในตะกร้าหน้ารถ เธอเม้มปากตาแดงกา่ํ ก่อนจะพูด

‚อ.่ึ . เราไม่มีโอกาสได้ถือกระเป๋าให้เธอแล้วละ‛

ข้าพเจ้ารับกระเป๋ามาถือด้วยมือขวา มีความรู้สึกราวกบั
จะตกเหว พยายามกลืนก้อนแขง็ ๆ ในลําคออย่างยากเย็น

‚ขอให้โชคดีนะนุช เราไม่มีอะไรให้เธอเลย‛

‚ขอบใจจ้ะ.. ไม่เป็นไรหรอกเราก็ไม่มีอะไรให้เธอเหมือนกนั

นางฟา้ 7

เพียงความเปน็ เพือ่ นทีด่ ีที่สุดทีเ่ ธอให้เรามา มันก็มากเกนิ
พอแล้วหละ.. เราจะคดิ ถึงเธอนะ‛

ข้าพเจ้ามองไปทีด่ วงตาตีๆ่ คู่น้นั แตจ่ ุดรวมของ
สายตาคูน่ ้นั กลับไปจดจอ่ อยู่ทีห่ น้าอกด้านซ้ายอันเป็นป้ายชือ่ ของ
ข้าพเจ้า ราวกบั ว่าจะจดจํามันไปตลอดชีวิต

‚เราต้องไปแล้วหละ เดี๋ยวจะตกรถ นชุ .. นุชรกั ษาตัว
ให้ดีนะ อย่าท้อแท้ต่อชีวิต แล้วเราคงจะได้พบกนั อีก.. เราก็
จะคิดถึงเธอ…ลากอ่ น‛

เธอยกมือซ้ายที่ว่างข้นึ ทาํ ทา่ จะโบก แตก่ ็ไม่ได้โบก
เพียงแต่กระดิกปลายน้ิวเท่าน้นั

‚เช่นกนั จ้ะ.. ลาก่อน..!‛

เราสบสายตากันอีกคร้งั เหน็ เธอน้ําตาคลอหน่วย

ข้าพเจ้าถอนหายใจลึก กอ่ นหมุนตัวจากไปด้วยความรู้สึกราว

กบั เทนิ โลกท้งั โลกไว้บนศีรษะ

ประมาณร้อยเมตร ข้าพเจ้าหยุดและหันกลับมามอง
ข้างหลัง..

นุชเข้าบ้านไปแล้ว ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนกับอยู่บนโลกคน
เดียว ตรอกซอกตึกทีเ่ ดินผา่ นเหมอื นทางสัตว์ป่า ตึกรามบ้าน
ชอ่ งเหมือนต้นไม้ใหญโ่ ตในดงดิบ เสียงรถรา เสียงผู้คนรอบ
ข้างเหมือนเสียงจักจั่นเรไรยามเที่ยงคืนในราวไพร.

8 นางฟ้า

ห้าปี….

ทวิ ากบั ราตรีรุกไลแ่ ข่งขันกัน ผลัดกันแพ้ผลัดกนั ชนะ
โดยไม่มีใครเปน็ ผู้แพ้หรอื ผู้ชนะอย่างถาวร ในขณะที่ขับไล่กันอยู่
อย่างน้นั ก็เที่ยวเลาะเล็มกินทกุ สรรพส่ิงในโลกให้ยอ่ ยยับไป
ด้วย

ชั่วโมงทีน่ า่ ประทับใจน้นั ตราบใดที่ยังอยู่เบ้อื งหน้า จะ
รู้สกึ วา่ มันยังไกลเหลือเกิน หากเมือ่ ใดมันไปอยู่เบ้อื งหลังเสีย
แล้ว ย่งิ ไกลออกไปมากเพียงใดกจ็ ะเหมือนกับเพงิ่ ผา่ นไปมาก
เพียงน้นั

ห้าปี.. จงึ แสนส้ันสําหรบั การรําลกึ ถึงความหลังอันนา่
ประทับใจ

ข้าพเจ้าเรียนไม่จบเช่นกัน ต้องออกมาชว่ ยงานที่บ้าน
ซ่ึงระยะนี้ข้าพเจ้ามีหน้าที่เปน็ กัปตันขับเรอื โดยสารไปยังเกาะแหง่
หนึง่ อันเป็นสถานที่ท่องเทีย่ วลอื ชือ่

นางฟา้ 9

นุชจรนิ .. ชื่อนี้ยังแจม่ ชัดอยูใ่ นใจของข้าพเจ้าเสมอ แม้
จะมีผู้หญงิ อ่นื ผา่ นเข้ามาในชีวิตของข้าพเจ้าบ้าง แต่ข้าพเจ้า
อดทีจ่ ะเอาหญิงเหล่าน้ันไปเปรียบเทียบกบั เธอไม่ได้ ข้าพเจ้า
มิได้นึกถงึ เธอบ่อย แต่นกึ ถงึ คราใด ภาพเหลา่ น้ันจะไมเ่ คยมัว
หมองและที่นึกถงึ ก็ไมไ่ ด้คาดหวงั อะไรเกินไปกว่าการนึกเล่น
เพลนิ เทา่ น้นั

วนั หนึ่ง…

ประมาณบ่ายสองโมงคร่ึง ข้าพเจ้านั่งคอยเวลาและ
ผู้โดยสารอยู่ในเรอื

‚คุณคะ.. เรือลําน้ีไปหาดทรายขาวรีสอร์ทใช่มัยé คะ ?‛

เจ้าของเสียงอยู่บนสะพาน เอ่ยชือ่ รีสอร์ทที่ข้าพเจ้านํา
ผู้โดยสารไปสง่ โดยตรง

‚ครบั ใชค่ รบั ลํานี้แหละครบั อีกประมาณคร่ึงชัว่ โมง
เรอื จะออก ถ้าคุณจะซ้อื อะไรหรอื ทาํ อะไร กพ็ อมีเวลาครบั ‛

เธอหันไปถามเพือ่ นชายที่มาด้วยกนั ทาํ นองว่าจะซ้อื
อะไรหรอื เปลา่ สุดท้ายก็ขอลงมานง่ั คอยในเรอื

ข้าพเจ้ารู้สกึ สะดุดตาก็ต่อเมือ่ มานง่ั อยูใ่ นเรอื แล้ว ดูค้นุ
หน้าอยา่ งที่สุด

นชุ .. นุชจริน ใช่เธอแน่ๆ เป็นเธอจริงๆ ด้วย ตาตีๆ่
ฟันกระตา่ ย ตัวเล็กๆอยา่ งน้ี แม้จะเหลือเพียงโครงกระดูก
ข้าพเจ้ากอ็ าจจะจําได้

10 นางฟา้

แตอ่ ากปั กิรยิ านัน่ ซิ ดูก๋ากัน่ เส้ือผ้าที่สวมใสก่ ็รดั รูป
เธอแตง่ หน้าไม่มาก ทาเลบ็ สีม่วงซ่ึงข้าพเจ้าไมเ่ คยชอบเลย
ทรงผมเปลีย่ นจากทรงนักเรียนมาเป็นหน้าม้า รูปร่างหน้าตา
แทบไมเ่ ปลี่ยนเลย

เธอคุยกันกบั เพือ่ นชายที่มาด้วยกนั ข้าพเจ้าเห็นแล้วก็

มัน่ ใจวา่ ไมใ่ ชแ่ ค่เพื่อนเด็ดขาด ครูห่ น่ึงก็ควักบุหรี่ข้นึ มาจุดสูบ

ด้วยกนั ท้ังสองคน… นีก่ ็อีก.. ผู้หญงิ อะไรสูบบุหรี่ มันเป็นสง่ิ ที่

รบกวนจิตใจของข้าพเจ้าส้ินดี ข้าพเจ้าแอบมองหลายตอ่

หลายคร้ังจนแนใ่ จเสียยง่ิ กวา่ แน่ใจ คดิ จะเอ่ยทักทาย.. แต่

กริ ยิ าของเธอ กลบั กลายมาเป็นประตูปดิ ลําคอของข้าพเจ้าเสีย

ส้ิน

ภาพเก่าๆ ในอดีตกลบั มาปรากฏให้เห็นอีก

สาวน้อยตัวเลก็ ๆ เอ้ือนเอย่ ด้วยสําเนียงและถ้อยคําที่
อ่อนหวาน กริ ิยาทีเ่ รียบร้อยแต่กระฉับกระเฉง มันไม่มีอยูใ่ น
รา่ งกายที่นั่งอยูเ่ บ้อื งหน้าในขณะนี้เลย

ข้าพเจ้านกึ ถึงพัทยา.. เพราะพัทยาหรอื ที่เปลีย่ นเธอไปได้
ถึงปานน้ี พัทยาหรือที่กลืนกินความน่ารักของเธอไปจนส้นิ ท้ิง
ไว้เพียงความหยาบกระด้างและรูปร่างที่ค่อนข้างโทรม.. เธอคง
ใช้รา่ งกายส้ินเปลืองไมน่ ้อย คดิ จะเรียกเธอหลายต่อหลายคร้งั
แตก่ ไ็ ด้แค่ ‘จะ’ เทา่ น้นั

เรอื โดยสารที่ดัดแปลงมาจากเรือประมง ความยาว
ตลอดลําร่วมสบิ สองเมตร เคลือ่ นตัวออกจากท่าเทียบเรอื ใน

นางฟา้ 11

เวลาสิบห้านาฬิกาตรง ขณะทีเ่ รอื แล่นไป ข้าพเจ้าครุ่นคิดไป
สะระตะ ซ่งึ ล้วนแตเ่ ร่อื งในอดีตเมื่อคร้งั เช้ติ ขาวขาส้นั ท้งั ส้ิน

ถ้อยคําที่เคยสนทนากนั เคยชว่ ยกนั ตรวจสอบการบ้าน
ให้กันก่อนส่งอาจารย์ เล่าเรือ่ งขําขันแล้วก็หัวเราะกนั เธอ
หัวเราะแต่ละคร้ัง โลกคงมืดไปหมดเพราะตาตี่ๆ ของเธอ
ในขณะทีโ่ ชว์ฟนั ซีใ่ หญ่อวดโลก ผวิ แก้มทีแ่ ดงเป็นตําลึงสุกเม่อื
ถูกเพอ่ื นๆ ล้อว่าเปน็ แฟนกบั ข้าพเจ้า ทบุ หลังข้าพเจ้าด้วย
กาํ ปน้ั น้อย เมือ่ ยามข้าพเจ้าเย้าแหยใ่ ห้เธอเขินอาย มือน่มุ น่ิมที่
โอบกอดเอวข้าพเจ้าไว้ในขณะทีอ่ ยู่บนจักรยานสีขาว เสียง
เจ้ือยแจ้วที่พร่ังพรูออกมาจากริมฝีปากบางๆ อย่างไม่รู้จบส้ิน
ชว่ ยให้ข้าพเจ้าไม่เคยรู้สกึ เหน่อื ยกบั การปน่ั จักรยานและ..ดวงตา
แดง.. เศร้า กบั ริมฝีปากระเรอ่ื ยามเอย่ คําว่า.. “เราจะคิดถึง
เธอนะ.. ลากอ่ น‛

ข้าพเจ้าหยิบแวน่ กันแดดที่ค่อนข้างทึบมาใส่ ด้วยมุ่ง

หมายจะมองเธอให้เตม็ ตาวา่ นี่คือ คนที่คร้งั หน่ึงข้าพเจ้า

มองเหน็ ว่าเป็นนางฟ้า..

ท้งั คู่นง่ั เบียดกนั จนแทบจะเกยกันโดยไมอ่ ับอายผู้โดยสาร
คนอืน่ ๆ สูบบุหรี่บอ่ ยอย่างไมเ่ กรงใจใคร รมิ ฝปี ากของเธอ
ค่อนข้างคล้ํา.. อาจเปน็ เพราะบุหรี่ เจ้าหนุ่มทีม่ ากับเธอรูปร่าง
เล็กและกิรยิ าก็ไม่น่าจะสูงกวา่ คําว่า ‛ก๊ยุ ‛ ไปได้

ท้งั คู่เหมาะสมกนั .. ข้าพเจ้าคดิ อย่างน้นั

อนิจจา.. นางฟ้าแสนสวยที่เคยสงิ สถติ อยูใ่ นร่างนี้ บัดนี้

12 นางฟา้

โบยบินไปถน่ิ ใดเสียแล้วหนอ.

เรอื แล่นตรงไปยังทิวากรที่คล้อยตํ่าลงเรือ่ ยๆ ระดับคลืน่
สูงไม่ถึงครงึ่ เมตร ลูกแล้วลูกเล่า มากระทบกับด้านหน้าของ
ลําเรือ จากน้นั ก็แตกเป็นฟองฝอยแยกกันไปคนละทาง ขณะ
เดียวกันกด็ ันตัวเรอื ให้โยกคลอนไปตามจังหวะของมัน เสียง
เครอ่ื งยนต์ขนาดร้อยห้าสิบแรงม้าครางกระห่ึมสมํ่าเสมอ ม้า
ท้งั ร้อยห้าสิบตัวต่างชว่ ยกนั หมุนเพลาใบพัดผลักดันน้ําให้พุ่งไป
ทางท้ายเรอื เพือ่ เปน็ แรงขับให้เร่อื แล่นตรงไปข้างหน้าอย่างไม่
หยุดย้งั

ความเร็วของเรือถ้าเทียบกบั รถยนต์ มันตา่ งกันลิบลับ
แต่ถ้าเทียบกบั จักรยานที่ป่ันธรรมดาๆ มันก็คงจะเร็วกว่า.. ฟอง
คลืน่ ทีแ่ ตกตัวจากทางหวั เรอื ไหลเรื่อยผา่ นข้างลาํ เรอื ไปเป็นฟอง
ขาว เมื่อห่างไกลออกไปก็พลันแตกสลายกลบั สู่สภาพเดิมไม่
เหมือนพงหญ้าข้างทางและพ้นื ผวิ ถนนลาดยางที่ล้อจักรยานบด
ผา่ นเม่อื คร้งั โน้นทีผ่ ่านไปแล้วมันกย็ ังไมแ่ ตกตา่ งจากเดิม

คร้งั น้นั .. นุชจรินนง่ั อยูด่ ้านหลงั ในขณะทีข่ ้าพเจ้าเป็น
สารถีป่ันจักรยานอยู่ด้านหน้า ข้าพเจ้ามองไม่เห็นเธอ ได้ยนิ แต่
เสียงที่ข้าพเจ้าคิดว่าไพเราะที่สุด สัมผัสจากลาํ แขน ไหลแ่ ละ
ฝ่ามอื ของเธอทาํ ให้รู้สกึ สดชืน่ หลังจากที่ต้องคราํ่ เคร่งกับการ
เรียนมาท้ังวัน

นางฟา้ 13

บัดนี้เล่า.. ข้าพเจ้าได้เปน็ สารถีให้เธออีกคร้ังและเนอ่ื ง
จากห้องถือท้ายอยูเ่ ย้อื งมาด้านท้ายเรอื สว่ นห้องผู้โดยสารอยู่
ด้านหัวเรอื เธอจงึ เปน็ ฝ่ายอยูเ่ บ้อื งหน้า ห่างออกไปเพียงสอง
เมตรกว่า.. เธอยังคุยเก่ง.. แตข่ ้าพเจ้าไม่ได้ยนิ มือของเธอ
ไมไ่ ด้ถือกระเป๋าข้างหนึ่ง และโอบเอวข้าพเจ้าข้างหนง่ึ เหมือน
เมื่อก่อน แตท่ ้ังสองข้างกลับกอดกุมแขนของชายหนุ่มทีม่ า
ด้วยกนั เธอย้มิ น้อยกว่าทีเ่ คยเห็น ซ่ึงไม่สดใสบริสุทธิ์เหมอื น
เกา่ กลบั เป็นรอยย้มิ ของคนทีเ่ หยียดโลก.. ไม่แครใ์ คร

สายตาที่ไม่หลงเหลือความไร้เดียงสา เหลือบมามอง

สารถีของเธอไม่ถึงสบิ คร้ัง ทกุ คร้ังก็ผ่านไป จากสายตาคู่น้ัน

ทาํ ให้แนใ่ จได้วา่ วนั น้ี.. เธอไมร่ ู้จักข้าพเจ้าจริงๆ และกน็ ่าจะ

เปน็ เชน่ น้นั เพราะรูปร่างหน้าตา ทรงผมของข้าพเจ้าในวันนี้

แตกตา่ งจากคร้งั น้นั ไมน่ ้อย ข้าพเจ้าครุน่ คดิ ว่า ถ้าเอย่ ทกั ทาย

ให้เธอระลกึ ถึงความหลังที่เป็นเพื่อนสนทิ เธอจะจําได้ไหม..

เธอจะแสดงออกอย่างไร และถ้าเธอบอกว่าไมเ่ คยรู้จักล่ะ

ข้าพเจ้าจะทําอยา่ งไร.

ลมสลาตันทีพ่ ัดมาจากทิศตะวนั ตกเฉียงใต้ ด้วยความ
เร็วไม่ถึงสิบกโิ ลเมตรต่อชั่วโมง ทําให้อากาศเหนือท้องทะเลเยน็
สบาย แต่ในใจของขา้ พเจ้ากลับร้อนรุ่มราวกับลงไปนง่ั อยูก่ บั
เคร่อื งยนต์ที่กาํ ลังทํางาน ข้าพเจ้าไมเ่ ข้าใจเลยวา่ ทาํ ไมจงึ เป็น
อยา่ งนี้ ท้งั ทีน่ ุชกับข้าพเจ้าไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรเกนิ ไปกวา่

14 นางฟา้

เพือ่ น เราใช้แต่คําวา่ เพื่อนสนิท และกาลเวลาห้าปเี ศษทีจ่ าก
กนั ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าความระลกึ ถงึ ในบางคร้งั บางคราว
เท่าน้นั .

นางฟ้า 15

เกือบห้าโมงเย็น..

เรอื โดยสารที่มีกปั ตันอายุไม่ถงึ ยี่สบิ ปี เปน็ ผู้รับผดิ ชอบ
ชีวิตผู้โดยสารและทรัพย์สินในเรือท้งั หมด ก็มาจอดทอดสมอ
อยู่หน้าหาดทรายอันเปน็ ที่ต้งั ของรีสอร์ทดงั กล่าว

ตะวนั คล้อยต่ําลงไปมาก อีกชัว่ โมงเศษคงจะดําดิ่งลง
สู่ท้องมหาสมุทรเบ้อื งปจั ฉมิ ทศิ ลมพัดเบาลงมากกวา่ ใน
ระหว่างทาง มีคลื่นเพียงเลก็ น้อยพอให้เรอื โยกเบาๆ ซ่ึงชาว
ทะเลถือว่าไม่มีคลื่น

ที่นีไ่ ม่มีสะพานให้เทียบเรือ เพราะทางราชการไม่อนุญาต
ให้สร้าง จงึ ต้องอาศัยเรอื ขนาดเลก็ ลาํ เลียงผู้โดยสารข้ึนไปสู่
ฝั่งอีกทอดหนึ่ง ซึ่งระยะทางเพียงร้อยเมตรเศษ

ขณะทีย่ ังรอเรือเล็ก มาลําเลียงคนและข้าวของสัมภาระ
ต่างๆ ทีต่ ้องนํามาใช้ที่รีสอร์ท ข้าพเจ้าอาศัยเวลาน้นั เดินเกบ็ ค่า

16 นางฟ้า

โดยสาร ในใจกย็ ังไม่วายครุน่ คิดแตจ่ ะทกั ทายเธอ เพียงแตไ่ ม่
รู้จะเริม่ ต้นยังไง

เก็บคา่ โดยสารมาถึงเธอ..

‚เอ่อ.. กัปตันคะ เราสองคนหมดเงนิ พอดี เราจะมา
หาพี่สาวที่ทํางานอยูท่ ี่รีสอร์ทน้ี เราขอข้ึนไปกอ่ นได้มัéย แล้ว
พรุ่งน้ีเช้าฉันจะเอาค่าโดยสารมาให้‛

นุชจรินเอย่ ข้ึนด้วยสายตาอ้อนวอน สว่ นเพ่อื นชายของ
เธอหันหน้าเหม่อมองไปบนชายฝ่ัง ที่มีหาดทรายสีขาวและทิว
มะพร้าวยาวไกล

เธอบอกวา่ พี่สาวของเธอมาทาํ งานอยูท่ ี่นี่..

พี่สาวอีกแล้วหรอื ..

‚เรอื ออกแปดโมงเช้านะ‛

ข้าพเจ้าไม่ทกั ท้วงใดๆ และเลิกคิดที่จะถามไถ่เรื่องราวใน
เกอื บจะทนั ทีทีเ่ ธอขอผลัดจ่ายค่าโดยสาร

‚ค่ะ.. รบั รองเราไมเ่ บี้ยวหรอก พี่สาวฉันทาํ งานอยู่ที่
นีเ่ อง ไปถามยังไงกเ็ จอ พี่ฉันชื่อ.. ถ้าไม่ขัดข้องอะไรกอ็ าจเอา
มาให้ตอนเย็นนี้แหละ‛

เธอเอย่ ชือ่ พี่สาวของเธอ แต่ข้าพเจ้าไมใ่ สใ่ จจะจดจํา

‚ไมต่ ้องหรอกครับ.. พรุ่งน้ีก็แล้วกนั เพราะเดีย๋ วผมจะ
เอาเรอื ไปจอดทีอ่ ืน่ พรุง่ น้ีเช้าจึงจะมาที่นี่‛

นางฟ้า 17

พูดย้มิ ๆ แตส่ ําหรับผู้เห็นมันคงไม่น่ารื่นรมย์นัก มันคง

เหมือนเหยียดมากกว่า เพือ่ นชายของเธอหันมามองและพยัก

หน้าด้วยอาการขอบคุณ ซึ่งนัน่ เปน็ ส่ิงที่ทําให้รอยย้มิ ของ

ข้าพเจ้าดูดีข้นึ

เธอลงเรือเลก็ ไปพร้อมกบั ผู้โดยสารท้งั ไทย และฝรง่ั อีก
หลายคน ข้าพเจ้ามองตามเธอข้ึนฝั่งไปจนลับตา

‚เฮย่ ..! เมียเค้านา่ แล้วก็ไมเ่ ห็นจะสะสวยอะไรมากมาย
ออกจะโทรมด้วยซ้ํา ทีผ่ ่านมามีสาวๆ สวยๆ เยอะแยะนา่ ดูกวา่
นี้มากมาย ไม่เคยเหน็ สนใจขนาดนี้เลยนีห่ ว่า‛

ลูกจ้างของข้าพเจ้าที่อายุมากกวา่ ราวสบิ ปี พูดแซวเลน่
หลังจากจับได้วา่ ข้าพเจ้าสนใจเธอเป็นพเิ ศษ แตค่ ําพูดแซวน้นั
มันเหมือนตอกตะปูลงไปในกลางใจอย่างจัง

‚อ๋อ.. ฮ่ๆึ ไม่มีอะไรหรอก รู้สกึ ค้นุ ๆ เท่าน้ันเอง‛

ข้าพเจ้าหัวเราะในลําคอ

‚ระวงั เหอะ ไปค้นุ ๆ กะเมียเขา ต้นง้วิ เชียวนา‛

ข้าพเจ้าไมต่ ่อความ ได้แต่ย้มิ สว่ นสายตามองไปยัง
เรอื เลก็ ที่กําลังกลบั มารบั คนและขนของที่ยังเหลือ ซึง่ ต้องใช้
เรอื ลําเลียงอีกสองเที่ยวจึงหมด

ทนิ กรที่โชติชว่ งเมือ่ ยามทิวากาล ค่อยเปลี่ยนจากความ
ร้อนแรงกลายเป็นสีแดงกลมโตเย็นตาและคอ่ ยจมหายลงไปใต้
ผืนทะเลกว้าง

18 นางฟ้า

ในขณะที่ทินกรจุ่มองค์ลงแตะผืนน้ําน้นั จะมองเห็นราว
กบั วา่ มีฐานเลก็ ๆ สีแดงรองรบั ให้ค่อยจมลงไปอย่างนุ่มนวล

มีคนเคยบอกมาแตเ่ กา่ กอ่ นว่า ยามพระอาทติ ย์เร่มิ แตะ
พ้นื น้ํา ให้รีบปลอกกล้วยน้ําว้ากิน เขาว่าจะกินไม่ทนั หมดลูก
พระอาทติ ย์จะจมลงไปเสียกอ่ น

ข้าพเจ้าไมเ่ คยทดลอง ท้งั ไมเ่ คยคดิ จะทดลอง เคย
แตค่ ํานวณเวลาอยา่ งคร่าวๆ วา่ ในระหวา่ งที่ดวงอาทิตย์เร่มิ
แตะพ้นื น้ําจนถึงมิดดวงน้ัน ข้าพเจ้านา่ จะกินได้ไมต่ ่ํากว่าสี่ห้า
ลูก

มาคิดวา่ ถ้ามีการกินกล้วยแขง่ กับดวงอาทติ ย์ เมื่อ
ดวงอาทติ ย์จมน้ําลงไป กล้วยก็ต้องหมดไป ไมม่ ากก็น้อย
ไม่เหลือเทา่ เดิม..

ความเปน็ นางฟ้าที่สถติ อยูใ่ นรา่ งของนุชจรนิ อาจเหมือน
กล้วยกระมัง.. เหมือนกล้วยที่ถูกสังคมอนั ฟอนเฟะกลืนกนิ แข่ง
กบั กาลเวลา

ข้าวของถูกขนข้ึนไปบนฝั่งหมดแล้ว ข้าพเจ้าสลัดศีรษะ

ไล่ความฟุ้งซา่ นออกไป มือเอ้ือมไปบิดกุญแจเพือ่ สตารท์

เคร่อื งยนต์ ในขณะที่ลูกจ้างกาํ ลังดึงสมอเรอื เพื่อย้ายเรอื ไป

จอดอีกอา่ วหนง่ึ เน่อื งจากสถานที่น้ันสามารถป้องกันคลื่นลม

ได้ดีกว่า หากกลางคํ่ากลางคืนเกิดพายุข้นึ อยูท่ ี่นี่จะอันตราย

ข้าพเจ้าไม่คดิ ว่านุชจรินและเพือ่ นชายของเธอ จะเอาค่า

นางฟ้า 19

โดยสารมาให้ นับต้งั แต่เธอเอย่ คํารับรองอย่างแข็งขัน มันก็
เป็นสง่ิ ที่บอกความหมายในตัวอยู่แล้ว..

วนั นี้.. เธอไมใ่ ช่เทพธิดา.. เธออาจคิดว่าข้าพเจ้าโง่ ที่
ถูกหลอกงา่ ยๆ เธออาจย้มิ เยาะคนบ้านนอกอย่างสะใจ อาจ
หัวเราะกบั ความซือ่ บ้ือของข้าพเจ้า และเปน็ ที่แน่นอนวา่ เธอต้อง
ไม่มาข้ึนเรือลํานี้อีก

คา่ โดยสารคนละเจด็ สิบบาท สองคนร้อยสี่สิบบาท..

จากกันเมื่อคราโน้น ข้าพเจ้ามีเพียงความรู้สึกอาลัยและ
คํารา่ํ ลาเป็นของขวญั ส่วนเธอมีท้ังถ้อยคําราํ่ ลาและน้ําตาอัน
เปน็ ตัวแทนของความรู้สึกท้งั มวลมากล่นั เป็นความประทบั ใจส่ง
ให้ข้าพเจ้าเปน็ ส่ิงระลกึ

มาบัดน้ี.. เธอมีจรติ จะกร้านอันแพรวพราวและถ้อยคํา
มุสามอบให้ข้าพเจ้า สว่ นข้าพเจ้ามีค่าโดยสารหนงึ่ ร้อยสี่สบิ
บาทให้เธอ.. มันคงเพียงพอทีจ่ ะทําให้เราไมต่ ้องเจอกนั อีก.

20 นางฟา้

นางฟ้าแสนสวยตัวน้อยๆ น่งั ซ้อนท้ายจักรยาน

อยา่ งเรงิ ร่า สําเนียงฉอเลาะชวนคุย ลําแขนขาวเนียนทีโ่ อบ
กอด บางคร้ังก็เอนไหลแ่ ละศีรษะเข้ามาจนแนบแผน่ หลัง
รอยย้มิ อันสดใสที่มาพร้อมกบั ลักษณ์ย้ิมเปน็ รอยบุ๋มเลก็ ๆ ตรง
แก้มซ้าย ยังไม่ได้จากข้าพเจ้าไปไหน..

คืนน้ัน.. นางฟ้าผู้น่ารักยังมาซ้อนจักรยานทีข่ ้าพเจ้าเปน็
สารถี พร้อมเสียงใสๆ ที่หัวเราะอยา่ งเรงิ ร่า.

……………