เจ้าหญิงโกหกกับเจ้าชายตาบอด

เจา้ หญงิ โกหก
กบั เจา้ ชายตาบอด

Nuttun Seangsuk



คำนำ

สวัสดคี รับ เรื่องสั้นเรื่อง เจำ้ หญงิ โกหกกบั เจ้ำชำยเปน็
เร่ืองรำวแนวดรำม่ำ แฟนตำซี โรแมนซ์

โดยเนอ้ื เรื่องจะดำเนนิ โดยผำ่ นตัวละครหลักเปน็ หมำป่ำ
เปน็ หลัก เรอื่ งรำวของเจ้ำชำยทห่ี ลงใหลในเสยี งรอ้ งของหมำปำ่
อบุ ตั ิเหตุทีไ่ ม่คำดคดิ กำรเสยี สละเพ่อื ผูอ้ ่นื กำรโกหก และ
ควำมสัมพันธข์ องตวั ละครท่ีเตบิ ไปตลอดทง้ั เรื่องท่ีถึงแมจ้ ะเปน็ เรอื่ ง
สน้ั แตก่ แ็ ฝงไปดว้ ยอำรมณค์ วำมร้สู กึ มำกมำย

สุดทำ้ ยน้ี ผมต้องขอขอบคุณทุกทำ่ นท่ีใหค้ วำมสนใจกบั
นิยำยเรอื่ องสั้นเรื่องนีเ้ ปน็ อย่ำงมำกครับ

ณฐั ธัญ แสงสกุ

1|Page

สำรบัญ

คำนำ 01
สำรบัญ 02
เน้ือเร่อื ง
03
บทที่ 1 08
บทท่ี 2 15
บทท่ี 3 21
บทท่ี 4 31
บทสง่ ทำ้ ย 34
จำกใจผเู้ ขยี น 35
ประวัตผิ ้เู ขยี น

2|Page

บทที่ 1

กำลครงั้ หนึ่งนำนมำแลว้ ไดม้ อี ำณำจักรอย่อู ำณำจกั รหนึ่ง
ทถ่ี กู รำยล้อมไปดว้ ยป่ำอนั มืดมิด ป่ำนัน้ เป็นสถำนทที่ ท่ี ง้ั มืดมิดและ
แสนน่ำกลวั เตม็ ไปด้วยสัตว์ป่ำแสนดรุ ้ำยและถูกปกครองดว้ ยแมม่ ด
ผู้ทรงพลัง แม้แตใ่ นตอนกลำงวนั ภำยในป่ำนน้ั กถ็ กู ปกคลมุ ไปด้วย
ควำมมดื ไม่ต่ำงไปจำกยำมค่ำคืนเลย ด้วยเหตนุ ้นั จึงไม่ค่อยมมี นษุ ย์
ท่จี ะกลำ้ ยำ่ งกรำยเข้ำไปในปำ่ บ่อยนัก แต่ถงึ แมป้ ำ่ น้ันจะนำ่ กลวั
เพยี งใดภำยในควำมมืดมดิ น้นั ก็ยงั มีบทเพลงทีแ่ สนไพเรำะได้ถูกขบั
ขำนภำยใต้เสยี งจนั ทร์ เจ้ำของเสยี งทีแ่ สนไพเรำะนัน้ เป็นของหมำ
ปำ่ ตวั ใหญ่ เธอขบั ขำนบทเพลงอย่ำงภำคภมู ิใจอย่ตู ่อหน้ำดวงจันทร์
ที่ดำ้ นบนของขอบผำในทุกๆคำ่ คนื เสยี งอันไพเรำะของหมำป่ำน้ัน
ไดไ้ ปต้องหขู องแขกที่ไม่คำดคิดเขำ้ เด็กชำยคนหนึ่ง... เจำ้ ชำยแหง่
อำณำจักรมนุษยน์ น้ั ได้ถกู ล่อลวงดว้ ยเสยี งที่แสนไพเรำะของหมำป่ำ
ใหเ้ ดินทำงเข้ำมำในปำ่ ในทุกๆคืน เจำ้ ชำยนน้ั จะเดินทำงย่ำงกรำย
เขำ้ มำในปำ่ ทีแ่ สนมดื มดิ และแสนน่ำกลัวนเี้ พยี งเพือ่ แค่ทจ่ี ะได้รบั ฟัง
บทเพลงท่ีแสนไพเรำะน้นั

คนื หนงึ่ หลงั จำกที่หมำป่ำได้ขบั ขำนบทเพลงเสร็จสนิ้ แล้ว
เจ้ำชำยก็ไดป้ รบมือขึน้ ตัวตนเจำ้ ของเสียงอันเป็นปริศนำทซ่ี ่อนอยู่
ภำยหลังหน้ำผำนั้นได้ไปกระต้นุ ควำมอยำกรูอ้ ยำกเหน็ ของเจ้ำชำย

3|Page

เข้ำ บนขอบหนำ้ ผำน้ันหมำป่ำได้จ้องมองลงมำทเี่ จ้ำชำย หมำป่ำน้ัน
เป็นสตั วร์ ำ้ ยที่กินมนษุ ย์เปน็ อำหำร

“ชำ่ งเป็นเหยอื่ ทีโ่ ง่เขลำอะไรอยำ่ งน้ีนะ” เธอคดิ ในใจ
“ไหนๆตอนนชี้ ้ันก็ร้องเพลงเสร็จแล้ว ชัน้ นำ่ จะกนิ มันซะ”
แตใ่ นตอนนน้ั เอง เจำ้ ชำยผใู้ สซือ่ ก็ไดป้ รบมือเชยชมให้กบั
บทเพลงของหมำปำ่ หมำป่ำนั้นไมเ่ คยไดร้ ับคำชมมำกอ่ น ไมเ่ คยมี
ใครชน่ื ชมใหก้ บั บทเพลงท่เี ธอขบั ขำนออกมำมำกอ่ น นน่ั จึงทำให้
หมำป่ำนัน้ เกดิ ลังเลขน้ึ มำ จนในท้ำยที่สุดเธอกต็ ัดสนิ ใจทีจ่ ะไมก่ ิน
เขำ และปล่อยใหเ้ ขำอยู่ต่อไป
ในทุกๆคืน หลงั จำกท่หี มำป่ำได้ขบั ขำนบทเพลงของเธอ
เสร็จ เธอก็จะรอคอยท่ีจะเฝำ้ มองเจำ้ ชำยท่มี ำคอยปรบมอื ใหก้ ับเธอ
“แต่ว่ำ…” หมำปำ่ คดิ อยูใ่ นใจ
“ถ้ำเขำได้รู้ว่ำฉันเปน็ หมำปำ่ แสนน่ำกลัวตัวใหญล่ ่ะก็ เขำ
จะตอ้ งหลำดกลัวและไม่ยอมมำฟงั บทเพลงของช้ันอีกตอ่ ไปแน่ๆ”
ด้วยเหตุนัน้ ในทุกๆคนื หลังจำกทีห่ มำป่ำร้องเพลงของเธอ
เสร็จ เธอจะรอฟังเสียงปรบมอื ของเจำ้ ชำยจำกนน้ั ก็รีบถอยหนีลึก
เขำ้ ไปในปำ่ ทแี่ สนมืดมิด และทุกคำ่ คนื กด็ ำเนินไปแบบนัน้ เสมอ แม้
ฤดูกำลจะเปล่ยี นผนั
คืนน้ีกเ็ หมอื นกับคืนอน่ื ๆ หมำปำ่ นน้ั มำขบั ขำนบทเพลง
ภำยใตแ้ สงจนั ทรเ์ หมือนอย่ำงเคย มนั ยงั คงเปน็ ค่ำคืนทแ่ี สนเงยี บ
สงบสำหรบั เธอเหมือน ๆทผ่ี ำ่ นมำ แต่อย่ำงไรก็ตำมสำหรับเจำ้ ชำย

4|Page

น้ันค่ำคนื นน้ี ัน้ ดูจะแตกตำ่ งออกไป ในคืนนเ้ี ขำเขำ้ มำในป่ำด้วย
ควำมมงุ่ มน่ั อันแรงกลำ้ เขำต้องกำรเห็นวำ่ เจ้ำของเสยี งอนั ไพเรำะที่
ขับขำนในทุกๆ คนื น้นั เป็นใครด้วยตำของเขำเอง เจ้ำชำยจึงไดป้ นี
ขึ้นไปบนเนนิ ผำดว้ ยใจทเี่ ตม็ ไปด้วยควำมมุ่งมั่นอันเต็มเปยี่ ม

ในตอนแรกน้ันหมำปำ่ ไม่ได้สังเกตุเหน็ ถึงควำมผิดปกตใิ ดๆ
แตห่ ลงั จำกทเ่ี ธอไดร้ ้องเพลงเสรจ็ เธอกลบั ไม่ได้ยนิ เสียงปรบมอื
ตอบกลบั มำเหมอื นอย่ำงเคย เธอขบคดิ เธอสงสยั และเธอก็ได้จ้อง
มองลงไปข้ำงล่ำง

“อะไรน่ะ?! ทำไมเจ้ำชำยถงึ เขำ้ มำใกลข้ นำดนล้ี ่ะ?!” อกี
เพียงไมก่ อี่ ดึ ใจเจ้ำชำยนนั้ ก็จะปนี มำถงึ ยอดผำไดส้ ำเรจ็ นน่ั ทำให้
หมำป่ำตกใจอย่ำงมำก

“เขำจะต้องเกลยี ดช้ันแนๆ่ ถำ้ หำกเขำเห็นชนั้ เข้ำ” หมำป่ำ
ตนื่ ตระหนก

“ตอ้ งไม่มีใครได้เห็นหนำ้ ตำของชั้น” หมำป่ำน้นั ตงั้ ใจทจ่ี ะ
ยกอุ้งมือของเธอเพอ่ื มำปดิ ตำของเจ้ำชำยเอำไว้

ฉึก!
แต่แทนทจ่ี ะเปน็ อยำ่ งนนั้ กรงเลบ็ ท่ีแสนแหลมคมของเธอ
ก็ไดข้ ว่ นเข้ำที่ดวงตำของเจำ้ ชำย! เจำ้ ชำยผู้บำดเจ็บกำลงั จะล่ืนตก
จำกขอบผำ เจำ้ หมำป่ำก็ได้คดิ
“ถ้ำมนุษยต์ กลงไปจำกควำมสูงขนำดน้จี ะตอ้ งตำยแนๆ่ ”
เธอจึงได้ควำ้ แขนของเจำ้ ชำยเอำไว้

5|Page

ในตอนน้ัน เจ้ำชำยผ้แู สนหวำดกลัวกไ็ ด้รสู้ ึกถึงอ้งุ มอื ของ
สตั ว์รำ้ ยท่ีสัมผสั ลงบนมือของเขำ สัตวร์ ้ำย ทขี่ ่วนทำลำยดวงตำของ
เขำ มันนัน้ ได้จบั เขำเอำไว้ น่ันยงิ่ ทำใหเ้ ขำตน่ื ตระหนกและ
หวำดกลวั เข้ำไปอีก

เจำ้ ชำยกรดี ร้อง ดนิ้ พลำ่ น และตะเกยี กตะกำยอยำ่ งสน้ิ
หวังเพอื่ ให้ตนเองนั้นหลดุ พน้ จำกกำรจบั กุมของหมำป่ำ หมำป่ำน้นั
ตกใจเสียงร้องของเขำจงึ ได้เผลอปล่อยเจำ้ ชำยน้นั หลดุ มอื และร่วง
ลงไป เจำ้ ชำยตกลงมำจำกหนำ้ ผำและหลงั จำกน้นั ก็...

ฝบุ !
เจ้ำชำยตกลงบนพุ่มไม้ เขำไมไ่ ดร้ ับบำดเจบ็ จำกกำรตกจำก
ที่สูง แตก่ รงเลบ็ ของหมำป่ำก็ไดฝ้ ำกบำดแผลรำ้ ยแรงไว้บนดวงตำ
ของเจำ้ ชำยเสยี แล้ว...
เหล่ำทหำรจำกอำณำจักรไดร้ ีบรุดหน้ำมำหำเจำ้ ชำย พวก
เขำได้ยนิ เสยี งกรีดรอ้ งของเจ้ำชำยจงึ รบี มุ่งตรงมำเพอ่ื ชว่ ย
“เจ้ำชำยจะตอ้ งโดนเจำ้ ปศี ำจรำ้ ยทอี่ ยูข่ ้ำงบนทำรำ้ ยแนๆ่
มนั อยู่บนนน้ั !” เหล่ำทหำรจงึ ระดมยงิ ธนขู น้ึ ไปทยี่ อดผำ ถงึ แม้หมำ
ป่ำจะยังกงั วลเกี่ยวกบั เจำ้ ชำยมำกเพยี งใดกต็ ำม แต่เธอน้ันกต็ อ้ งรีบ
หนีเข้ำไปในป่ำ
เพรำะอำกำรบำดเจ็บอย่ำงหนกั ทำใหเ้ จ้ำชำยหมดสติไป
อยำ่ งรวดเรว็ เหลอื ไวเ้ พียงแตค่ วำมทรงจำอันโหดรำ้ ยของสัมผัส
ของกรงเล็บอันแหลมคมที่ได้ข่วนเขำ้ ท่ใี บหน้ำของเขำและสมั ผสั

6|Page

ของเจำ้ ปศี ำจที่ได้จบั เขำไว้ กลำยเป็นแผลฝงั ใจท่เี ขำจะไม่มีวนั ทจี่ ะ
ลมื ไดล้ งเลย...

7|Page

บทที่ 2

หลำยคืนต่อมำ...
เจำ้ ชำยในตอนน้นี ัน้ ได้กลำยเปน็ เจ้ำชำยตำบอดไปเสยี แล้ว
เค้ำได้นำควำมอับอำยมำสู่วงตระกลู เปน็ อย่ำงมำก และเพรำะแบบ
นน้ั ทำ่ นพ่อและทำ่ นแมข่ องเจ้ำชำยจงึ นำเขำมำขงั ไว้ทหี่ อคอยของ
ปรำสำท หมำปำ่ เป็นห่วงเจ้ำชำยอยำ่ งมำกเนอื่ งจำกเธอไดย้ ินมำ
จำกทหำรในปรำสำทว่ำเจ้ำชำยน้นั ถูกจับขงั ไว้
“น่นั โหดรำ้ ยจงั ...” เธอคิดและโกรธขน้ึ มำเธอจึงแอบลอบ
เข้ำมำในปรำสำทเพอ่ื มำเช็คดวู ่ำเจ้ำชำยเป็นอยำ่ งไรบำ้ งในตอนน้ี
ระหวำ่ งทำงนั้นหมำปำ่ กไ็ ด้พบกบั ทหำรอยบู่ ้ำง แตม่ นั ก็
ไมไ่ ดเ้ ปน็ ปญั หำสำหรบั หมำปำ่ เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ด้วยกรงเลบ็ ท่แี หลม
คม เธอสำมำรถท่จี ะสังหำรเหลำ่ ทหำรท่พี บเธอลงได้อย่ำงง่ำยดำย
และเงียบเชยี บ นนั่ ทำใหเ้ ธอลักลอบเข้ำมำได้สำเรจ็ ...
หมำป่ำเดินผำ่ นมำถงึ ห้องขังท่ีแสนหนำวเหนบ็ เมื่อเธอมอง
เขำ้ ไปเธอก็ไดพ้ บเจ้ำชำยนัง่ อยใู่ นน้นั เจำ้ ชำยสมั ผัสไดถ้ ึงใครบำงคน
เขำ้ มำใกลเ้ ขำ เขำจึงไดเ้ งยขึ้น เมือ่ นน้ั หมำปำ่ จงึ ไดเ้ ห็นใบหนำ้ ของ
เจ้ำชำยน้ันถกู พันไปดว้ ยผ้ำผนื ใหญพ่ นั รอบดวงตำของเขำอยู่
เหมอื นกบั พยำยำมปกปดิ บำงสิง่ ท่ีสกปรกและน่ำอปั ยศ
“เจำ้ ชำย...” หมำป่ำเปลง่ เสียงที่สัน่ เทำออกไป

8|Page

“เสยี งน่นั มัน... หรอื วำ่ เธอจะเป็นคนท่ีรอ้ งเพลงอย่ใู น
ป่ำนะ่ ?” เจ้ำชำยกล่ำว

“เขำจำเสียงของช้นั ได”้ หมำป่ำคิดในใจ
“อำ่ ... ใช่... ชน้ั เอง” หมำปำ่ ตอบกลบั ไป
“ชนั้ นะ่ ถกู เจำ้ ปศี ำจในปำ่ ทำรำ้ ยน่ะ” เจ้ำชำยกลำ่ ว
“แตว่ ่ำชน้ั ก็ดีใจนะที่เธอปลอดภัยด.ี ..”
เจ้ำชำยนั้นยิม้ ออกมำอยำ่ งโล่งอก กลับกันหมำป่ำนัน้ กลบั
รสู้ ึกเจ็บปวดอยใู่ นอกเม่อื เธอจอ้ งมองไปที่เจ้ำชำยที่สวมชดุ ขำดๆ
สกปรก อกี ท้งั ยังต้องพนั ดว้ ยผ้ำที่ดวงตำ
“ขอบคุณท่ีมำนะ แต่เจ้ำรู้ไดอ้ ย่ำงไรว่ำฉันอยทู่ ่ีนี่”
หมำปำ่ นนั้ ไมร่ ู้ท่จี ะตอบคำถำมนน้ั กลบั ไปอยำ่ งไรดี
“ช-ชน้ั เปน็ เจำ้ หญิงจำกอำณำจกั รใกลๆ้ นะ่ ” หมำปำ่ โกหก
ออกไปเพรำะรูว้ ่ำเจ้ำชำยนัน้ มองไม่เหน็
“ข้ำแค่บอกว่ำตอ้ งกำรจะมำเย่ยี มเจ้ำชำยทปี่ ว่ ย แลว้ พวก
เขำกใ็ ห้ข้ำเข้ำมำเลย”
“ยังกเ็ ถอะ ชง่ั เรือ่ งนัน้ เถอะน่ำ ไมอ่ ยำกจะเชอ่ื เลยวำ่ พวก
เขำจะเอำเธอมำขงั ไว้อยำ่ งนนี้ ่ะ!”
“แตว่ ่ำช้ัน... ช้นั ถูกเจ้ำปศี ำจรำ้ ยนน่ั ทำร้ำยเขำ้ ท่ดี วงตำนะ
หน้ำตำของช้นั ตอนนี้นะ่ น่ำกลวั แถมช้ันยงั สญู เสยี วิสัยทศั นไ์ ปอกี ...
ตวั ช้นั ในตอนน้นี ่ะถกู ส่ังว่ำตัง้ แต่น้ีตอ่ ไปว่ำห้ำมไมใ่ ห้โชว์หนำ้ ตำต่อ
สำธำรณะชนน่ะ” เจ้ำชำยกล่ำวอยำ่ งสิ้นหวัง

9|Page

“... ...ง-ง้ันไปขอให้แม่มดแหง่ ปำ่ ชว่ ยรักษำดวงตำของเธอ
กันเถอะ” เจำ้ ชำยรูส้ ึกมนึ งงเลก็ น้อยหลังจำกได้ยนิ ควำมคิด
ดงั กลำ่ ว

“แมม่ ดรึ...? เธอหมำยถึงแมม่ ดในปำ่ เหมือนกบั ในหนังสอื
นทิ ำนอย่ำงนัน้ รึ?”

“หนงั สอื นทิ ำน? ชั้นไมร่ ูห้ รอก แต่แม่มดนะ่ สำมำรถทำให้
ควำมปรำรถนำเป็นจริงไดท้ กุ อยำ่ งเลยนะ ดังนน้ั แล้วนำงตอ้ ง
สำมำรถชว่ ยรักษำดวงตำของเธอไดแ้ น!่ ”

“แมม่ ดน่ะอำศยั ลึกเขำ้ ไปในป่ำนะ่ ช้นั สำมำรถพำเธอได้
นะ” หมำป่ำย่ืนข้อเสนออย่ำงภำคภูมใิ จ แต่ถึงแมก้ ระนนั้ ตัวเจ้ำชำย
นน้ั กย็ งั ไมส่ ำมำรถวำงใจและตอบตกลงไดใ้ นทันที

“มันคงจะยำกมำเลยละ่ ท่ีจะพำชนั้ เขำ้ ไปในป่ำลกึ น่ะ...
และเจำ้ ปีศำจน่นั ละ่ เจ้ำนน่ั ที่พรำกเอำดวงตำชนั้ ไป... ท่นี นั่ ยังคงมี
มนั อยู่นะ ชนั้ น่ะ... ยังจำสมั ผัสของกรงเลบ็ ของมันที่ข่วนเขำ้ มำใน
ดวงตำของชั้นได้อยู่เลย...” เจำ้ ชำยนน้ั พูดพลำงส่ันเทำไปดว้ ยควำม
กลัวอย่ำงมำก

เจำ้ หมำปำ่ น้นั ไมไ่ ดย้ นิ คำพูดของเจำ้ ชำยพระเจำ้ ก้มลง
มองไปที่อุ้งมอื ของตน ส่งิ ท่มี ันเห็นมเี พยี งแคก่ รงเลบ็ แหลมคม กรง
เล็บท่ีถกู สรำ้ งมำเพ่อื ทำร้ำยผอู้ นื่ เท่ำนน้ั

“ชั้นนะ่ แคต่ อ้ งกำรทจ่ี ะพำเจำ้ ชำยออกไปจำกทน่ี ่ีไป
เทำ่ นั้น” หมำปำ่ คิดในใจ

10 | P a g e

“แตด่ ้วยมือที่เปน็ ปีศำจแบบนี้เนย่ี ช้นั กค็ งไม่อำจสำมำรถ
กุมมอื ของเจำ้ ชำยได”้

ดว้ ยควำมม่งุ มัน่ เธอกำอุ้งมือของเธอแล้วเดินเข้ำไปใกล้
เจำ้ ชำย

“เจำ้ ชำย ชน้ั จะพำเธอไปเจอแมม่ ดในป่ำ” เจำ้ ชำยเงยหน้ำ
ขึน้ อยำ่ งชำ้ ๆตำมเสยี งของหมำป่ำ

“เพียงแต่ช่วยรออกี สักหน่อยนะ เดี๋ยวชนั้ จะกลบั มำ”
เมื่อหมำป่ำพดู จบเธอกร็ บี วง่ิ ออกจำกปรำสำท และรีบวิ่ง
ลกึ เขำ้ ไปในป่ำ เธอว่ิง วง่ิ และว่ิงตลอดท้งั คนื เข้ำไปในป่ำ จนพระ
อำทิตย์โผล่พ้นขอบฟำ้ เธอก็มำถึงบำ้ นของแม่มด แม่มดแหง่ ปำ่ หนั
หนำ้ มำมองทีแ่ ขกของเธอ
“โอ้ เปน็ ลูกคำ้ ท่ีแปลกจังเลยนำ้ ~ ไม่ใช่ทุกวนั ท่ีจะได้เจอ
กบั หมำป่ำกินคนนะเนี่ย ถอ่ มำไกลถงึ ทน่ี ี่ เจำ้ อยำกไดอ้ ะไรล่ะ”
“ช้ันอยำกกลำยเป็นมนุษย์น่ะ แลว้ ก็มใี ครบำงคนทีช่ ัน้
อยำกใหเ้ ธอไดพ้ บน่ะ” เมื่อแม่มดไดย้ นิ เธอก็ขำออกมำในสิง่ ทเ่ี ธอ
ไดย้ นิ
“หมำปำ่ กินคนอยำกจะกลำยเป็นมนุษยเ์ รอะ?! น่ำสนุกดนี ่ี
นำ แต่ทำไมกนั นะ... แต่ช่ำงเถอะ ไม่ต้องบอกหรอก ขำ้ คดิ ว่ำข้ำ
พอจะรู้นะว่ำทำไม” หมำปำ่ ขไู่ ปที่หนำ้ ของแม่มดทพ่ี ยำยำมหยอก
ลอ้ เธออยู่ และแมม่ ดกจ็ ้ิมเขำ้ ทจี่ มกู ของหมำปำ่ ทพ่ี ร้อมจะกดั เธอทกุ
เม่ือ

11 | P a g e

“แตว่ ำ่ แน่นอน ขำ้ พร้อมจะเติมเตม็ คำขอของเจ้ำเอง”
“ฮุ ฮุ แต่เจ้ำคงจะรนู้ ะว่ำข้ำต้องกำรสิง่ ใดตอบแทน?” แม่
มดชีใ้ ห้หมำป่ำเชยชมอญั มณสี ่องแสงนับไม่ถว้ นทอ่ี ยูด่ ีๆ กโ็ ผล่
ออกมำ แมม่ ดดงึ หนึ่งในนนั้ ออกมำและลบู ใลม้ นั แสดงถึงควำม
หลงใหลทีน่ ำงมีตอ่ มัน
“สวยงำนจริงๆเลยว่ำไหม... แต่ละอนั ก็ลว้ นมีแตกต่ำงกนั
เปน็ อญั มณที ม่ี ลี กั ษณะเฉพำะตัว” ลกู แก้วนน้ั สอ่ งแสงอยู่ในมอื ของ
แม่มด
นเ่ี ปน็ ส่ิงทแ่ี มม่ ดเกบ็ สะสมไวเ้ ปน็ ขอ้ แลกเปลย่ี นใหก้ บั กำรท่ี
เธอรบั เติมเตม็ ควำมปรำรถนำให้กับผูค้ น เธอนั้นจะขอรับสง่ิ ท่สี ำคญั
และหวงแหนทสี่ ุดของพวกเขำมำและเปล่ยี นมนั ให้กลำยเป็นอัญมณี
ท่สี วยงำม
“หัวใจที่งดงำมที่สดุ นัน้ คือหัวใจท่ีแนว่ แนม่ ำกพอท่จี ะ
สูญเสยี สิง่ ทีส่ ำคัญทส่ี ดุ ไปเพ่ือทีจ่ ะให้ไดส้ ง่ิ ทต่ี ้องกำรมำอย่ำงไรละ่ ”
“แลว้ ... หวั ใจของเจ้ำน่ะจะเปิดเผยใหข้ ำ้ ไดเ้ ห็นอะไรกนั
นะ?” แม่มดจ้องมองเขำ้ ไปที่ดวงตำของหมำปำ่
“อ้ืม... ถ้ำเปน็ เธอคำ่ ตอนแทนก็คงจะเป็น... เสยี งรอ้ งท่ี
แสนงดงำมของเธอน่นั แหละนะ”
“ส-เสียงร้องเพลงของชั้น…” หมำป่ำน้ันรู้อยูแ่ ลว้ แมม่ ด
จะต้องมีแผนท่ชี ่ัวรำ้ ย และรู้ว่ำเธอจะตอ้ งแลกดว้ ยส่งิ ทสี่ ำคัญท่ีสุด
ของเธอไป แต่ถึงแม้กระน้ันหวั ใจของเธอกย็ ังคงสนั่ ระรัว เสียงร้อง

12 | P a g e

เพลงท่แี สนไพเรำะของเธอท่เี จำ้ ชำยช่ืนชมน้ัน แลกกับโอกำสทจี่ ะ
ได้กมุ มอื เจำ้ ชำย...

“เขำ้ ใจแลว้ ชัน้ จะยกเสียงรอ้ งเพลงของช้ันให้!”
หน้ำกำกของแม่มดขยบั ขึ้นเลก็ น้อย เผยให้เหน็ รอยย้มิ ที่
แสนชว่ั รำ้ ย
“ยอดเย่ยี มเลย งน้ั ก็เปน็ อันตกลง!”
“ข้ำไม่คิดเลยนะว่ำข้ำจะได้มันมำจำกคนท่ีภำคภูมใิ จมนั
มำกขนำดนนั้ แต่ก็นะข้ำเชอื่ วำ่ ชวี ิตมนั กเ็ ตม็ ไปดว้ ยอะไรท่ีแสนน่ำ
ประหลำดใจอยแู่ ลว้ วันน้ีขำ้ อำรมณ์ดีเปน็ พเิ ศษเลยจะใหข้ องแถม
เล็กนอ้ ยกบั เจำ้ แล้วกันนะ”
“ขำ้ จะใหเ้ จ้ำเลอื กเลยว่ำ เธอน่ะปรำรถนำร่ำงกำยแบบ
ไหนกนั ” หมำป่ำได้นกึ ถงึ คำโกหกทตี่ นบอกกับเจำ้ ชำยไป
“ข้ำ...ตอ้ งกำรท่จี ะดเู หมอื นกบั เจ้ำหญิง” แมม่ ดหัวเรำะ
ออกมำเบำ เม่ือได้ยินตวั เลือกของเจำ้ หมำปำ่
“แหม แหม... ช่ำงเป็นคำขอที่น่ำรักเสยี จรงิ ”
“แต่วำ่ ... เจำ้ แน่ใจรึว่ำเจำ้ และเพ่ือนมนุษย์ของเจำ้ จะต้อง
ถกู เหลำ่ สัตวป์ ระหลำดในป่ำกลืนกนิ กอ่ นจะมำถึงทน่ี ี่แน่” แต่ว่ำเจ้ำ
หมำปำ่ ยงั ไมเ่ ปลี่ยนใจ แตน่ ่ำเสยี ดำยท่ีแมม่ ดเหน็ ถงึ ชอ่ งโหว่ของ
แผนกำรของหมำป่ำเป็นอย่ำงมำก
“เธอไมไ่ ดค้ ดิ ถงึ เรือ่ งนัน้ บ้ำงเลยรึ? ฮม่ึ ... แมแ้ ตห่ มำปำ่
แสนฉลำดบำงครัง้ กห็ น้ำมืดตำมัวได้สินะ ง้ันข้ำจะปรับเปลีย่ นคำถำ

13 | P a g e

ให้เจำ้ ซกั หนอ่ ยละกันนะ เจำ้ จะสำมำรถกลับมำในรำ่ งหมำป่ำ
เมอ่ื ไหร่ก็ได้” แม่มดเริ่มใช้เวทมนตข์ องนำง

แมม่ ดเริ่มใชเ้ วทมนต์ มแี สงไปรำยล้อมรอบตัวของหมำปำ่
เอำไว้ และกม็ แี สงสว่ นหนง่ึ กระจดั กระจำยไปรอบตวั ของแมม่ ด
และแสงรอบตัวของหมำป่ำกไ็ ด้ลุกโชนขนึ้ และคอ่ ยๆจำงหำยไป

“ข้ำได้รับเสยี งร้องท่ีแสนไพเรำะของเจ้ำมำแลว้ ”
“แต่...ข-ขำ้ ยังเป็นหมำป่ำอยู่เลยนะ” หมำปำ่ รสู้ กึ เศรำ้ และ
ก็สบั สน
“นีม่ ันเป็นเวทมนต์ทซ่ี บั ซอ้ น คงต้องรอซกั คืนนะถงึ เจ้ำจะ
ชนิ กบั รำ่ งน่ะ”
หน้ำทขี่ องแม่มดเสร็จสิน้ แล้ว หมำปำ่ จงึ กำลังจะออกมำ
จำกบำ้ นหลงั นน้ั แต่แมม่ ดกม็ ำห้ำมเอำไว้
“อะ้ ! ข้ำเกอื บลมื แหนะ่ จงระวงั แสงจันทรเ์ อำไวน้ ะ เมอ่ื
เจ้ำสัมผัสกบั แสงจันทรเ์ จ้ำจะกลบั สู่รำ่ งหมำปำ่ ทันที”
“...เขำ้ ใจแลว้ ขอบคณุ นะ”
“อกี ไม่นำน ช้นั จะได้กลำยเปน็ มนษุ ย์ท่ีสำมำรถกมุ มอื ของ
เจ้ำชำยได้แล้ว ต่นื เตน้ จังเลย!” ด้วยควำมหวงั อันเต็มเปย่ี ม หมำปำ่
วง่ิ ตรงกลับไปทป่ี รำสำทเพ่ือกลบั ไปพบกบั เจำ้ ชำยท่เี ฝ้ำรอเธออย.ู่ ..

14 | P a g e

บทที่ 3

หลังจำกออกจำกบ้ำนของแม่มด หมำปำ่ ก็รบี เดนิ ทำง
กลับมำที่ปรำสำท เธอยังคงจดจำคำกลำ่ วของแมม่ ดได้ เธอจะแปลง
รำ่ งเปน็ เจ้ำหญงิ ได้หลังจำกผำ่ นไปหน่ึงวันซงึ่ ตอนน้ีกถ็ งึ เวลำแล้ว
ทันใดน้นั เองเธอก็กลำยร่ำงเปน็ องคห์ ญิงด่ังที่เธอปรำรถนำ เธอ
สำมำรถแปลงร่ำงได้ตำมทเ่ี ธอต้องกำร

“เจ้ำหญงิ ” เจำ้ ชำยเรยี กออกมำจำกในกรง
“เจำ้ ชำย...”
“เจ้ำหญิง? เธอกลับมำ... ขอบคุณนะแต่ว่ำ...”
“ไม่ต้องกลัวนะชนั้ จะต้องช่วยทำ่ นออกมำให้ได”้ เจ้ำหญิง
พดู ดว้ ยนำ้ เสียงทสี่ ดใสเพื่อใหก้ ำลงั ใจเจำ้ ชำย
“เอ่อ... เจำ้ ชำยช่วยถอยหลังไปสกั หนอ่ ยไดไ้ หม...” ถึง
เจ้ำชำยจะงนุ งงเลก็ น้อยแต่กถ็ อยออกไป
ปงั ! แครง็ !
ทนั ใดนัน้ หลงั จำกเจ้ำหญงิ กลับรำ่ งเป็นหมำปำ่ ลูกกรงนั้น
มนั ไม่เป็นปัญหำสำหรับหมำปำ่ ตวั ใหญ่เลย เธอสำมำรถพังมนั ลงได้
อย่ำงง่ำยดำย หลงั จำกน้นั เธอก็กลบั มำเปน็ ร่ำงเจำ้ หญงิ ดงั เดิม เจ้ำ
หญงิ ค่อยๆกุมมือของเจำ้ ชำยไว้ มอื เล็กของเจ้ำชำยนัน้ ชำ่ งอบอุ่น
เหลือเกิน ถึงแมว้ ่ำเจำ้ ชำยจะยงั คงหวำดกลัวและตนื่ ตระหนก แต่
เขำก็จบั มือของเจ้ำหญงิ กลับไป

15 | P a g e

“ถึงแม้ชัน้ จะตอ้ งเสยี เสียงร้องของช้ันไปเพ่ือใหก้ ลำยเปน็
มนษุ ย์ แตถ่ ึงอยำ่ งนน้ั ชัน้ ก็ร้สู กึ มีควำมสขุ เหลือเกิน” หมำป่ำคดิ ใน
ใจของเธอเป่ยี มไปด้วยควำมสขุ

“ในป่ำลกึ นะ่ มดื นะท่ำนควรจะพกตะเกียงไป เอำล่ะ! ถ้ำ
พรอ้ มแลว้ ง้ันเรำ ไปหำแม่มดในปำ่ กันเถอะอยใู่ กล้ขำ้ เอำไว้นะ”

แล้วทง้ั คู่ก็เดนิ ทำงเข้ำไปในป่ำแห่งควำมตำยเพ่อื ไปพบกับ
แมม่ ดแห่งป่ำ ท้งั สองเดินทำงลกึ เข้ำ ลึกเขำ้ ไป ในป่ำนัน้ เตม็ ไปดว้ ย
สตั วร์ ำ้ ย แตไ่ มว่ ่ำตวั อะไรจะโผลม่ ำนน้ั เจำ้ หญิงกส็ ำมำรถแปลงร่ำง
กลำยเป็นหมำปำ่ และขบั ไล่ไปได้ทกุ ครัง้ ดวงอำทติ ยล์ ับขอบฟ้ำและ
โผล่ขน้ึ มำวนเวียนไปเรอื่ ยๆ หลำยวนั ผ่ำนไป จนทง้ั สองนั้นมำถึงเขต
ป่ำที่ลกึ ที่สุดใกลก้ ับบำ้ นของแมม่ ด ในเวลำยำมคำ่ คนื

“เอำละ เรำใกล้จะถงึ แล้วนะเจำ้ ชำย” เจำ้ หญิงกล่ำว แต่
ทนั ใดน้ันเธอก็พลันนึกอะไรได้

“อ๊ะ! แถวนม้ี ัน... เจำ้ ชำยแถวน้ีน่ะมที ่ีที่ข้ำอยำกใหท้ ่ำนได้
ไปนะ”

เจำ้ หญิงพำเจำ้ ชำยมำถึงสถำนที่แห่งหนง่ึ มนั คอื ทงุ่ ดอกไม้ที่
แสนสวยงำม

“ที่นี่ละ” เจำ้ หญงิ กล่ำว ถงึ แม้เจำ้ ชำยน้นั จะสูญเสยี กำร
มองเห็นไปแล้วแต่เขำกส็ มั ผสั ไดท้ ันทวี ่ำทีอ่ ยตู่ รงหน้ำของเขำนัน้ คอื
ทุ่งดอกไม้

16 | P a g e

“ดอกไมอ้ ย่ำงนน้ั เหรอ ข้ำน่ะชอบดอกไมท้ ่ีสดุ เลยล่ะรู้
ไหม” เจ้ำชำยพดู และยิ้มออกมำดว้ ยใบหน้ำท่เี ปีย่ มสุข นนั่ ทำให้เจ้ำ
หญงิ รูส้ กึ มคี วำมสขุ และดใี จท่ไี ด้เห็นเจำ้ ชำยนน้ั มคี วำมสขุ

“ช่ำงนำ่ เสยี ดำยทีเ่ ขำไม่สำมำรถเห็นควำมสวยงำมของ
สถำนที่น้ีได”้ เจ้ำหญิงคิด พลำงร้สู ึกเจบ็ ปวดอย่ใู นอกอกี ครัง้

เจ้ำหญงิ น้นั ตอ้ งกำรที่จะมอบดอกไม้ทีแ่ สนวเิ ศษให้กบั
เจำ้ ชำย คำ่ คืนนนั้ สวำ่ งไสวด้วยแสงจำกโคมไฟของเจ้ำชำย และแสง
ของดวงจันทร์ที่ทอแสงลงมำเป็นครั้งครำว ซึ่งถกู เมฆบดบงั อยู่ เจ้ำ
หญิงไดม้ อบดอกไมท้ แี่ สนวิเศษท่สี ุดให้กบั เจ้ำชำย เธอได้กุมของ
เจำ้ ชำยเอำไว้ และเจ้ำชำยเองก็ได้กุมมอื ของเธอกลบั ไปเช่นกัน เจำ้
หญิงสัมผัสไดถ้ งึ ควำมอบอนุ่ จำกมือของเจำ้ ชำย และในตอนนนั้ เอง
เธอรู้สึกวำ่ เธอลืมทกุ อย่ำงไปเลยไมว่ ำ่ จะเปน็ ปัญหำ ควำมกังวล
ควำมไม่สบำยใจทัง้ หมดลว้ นมลำยหำยไป เธอน้ันรูส้ กึ อยำกให้
ช่วงเวลำนี้น้นั เป็นนแบบนี้ไปตลอดกำล

แตใ่ นตอนนน้ั เอง เจำ้ หญิงนน้ั ไมท่ นั ไดร้ ะวงั ตัว แสงจันทร์
ไดล้ อดผ่ำนเมฆลงมำ แมจ้ ะไม่มำกแตน่ ัน่ กม็ ำกพอทีจ่ ะทำใหม้ อื ของ
เจำ้ หญิงนนั้ แปรเปลย่ี นกลำยเปน็ มือของหมำป่ำ ทนั ใดนัน้ เจ้ำหญงิ
กร็ ู้สกึ ไดถ้ งึ ควำมสนั่ เทำมำจำกมือของเจ้ำชำย

มันคือควำมร้สู ึกของเจ้ำปีศำจนนั่ เจ้ำปศี ำจทเ่ี คยข่วน
ดวงตำของเจำ้ ชำย เจำ้ ปศี ำจทเ่ี คยจบั แขนของเขำ เจำ้ ชำยนน้ั
พยำยำมทีจ่ ะข่มควำมกลวั เอำไว้ไมใ่ ห้กรดี ร้องออกมำ

17 | P a g e

“แต่... ทำไมกนั ล่ะ...” เจำ้ ชำยคดิ
“ทำไมมอื ของเจ้ำหญิงถงึ กลำยเป็นมอื ของเจำ้ ปีศำจนัน้ ไป
ได้หละ่ ?” เจ้ำชำยน้นั ไมอ่ ยำกจะเชื่อ
“หรือวำ่ เธอจะเป็น...”
“หรือวำ่ เจ้ำหญิง... จะเปน็ ปีศำจกันแน่…?!” เขำขยับถอย
ห่ำงจำกเธอ
“เดยี๋ วก่อนเจ้ำชำย... ไมใ่ ชน่ ะ...” เธอพยำยำมอธบิ ำย แต่
วำ่ คำพูดของเธอนั้นไมไ่ ดผ้ ลเลย
“ไม่... อย่ำเขำ้ มำใกล้นะ...” เจำ้ ชำยน้นั ยง่ิ เดนิ ถอยหำ่ ง
ออกไปเรือ่ ยๆ โดยทีเ่ ขำไมไ่ ด้ระวงั เลยว่ำด้ำนดำ้ นหลงั ของเขำนน้ั
เปน็ ขอบหน้ำผำสูง
“เจำ้ ชำย ระวงั !” เจำ้ หญิงนน้ั กระโดมำคว้ำมอื ของเจำ้ ชำย
เอำไว้ไดท้ นั ก่อนทเี่ จ้ำชำยจะพลัดตกลงไป ตะเกียงท่เี จ้ำชำยถือไว้
น้ันได้ลว่ งหล่นลงไปใต้หบุ ผำ
“เจ้ำชำย ได้โปรดจับมอื ช้นั ไว้สิ ไมง่ ้นั ท่ำนจะตกลงไปนะ!”
แต่ว่ำเจำ้ ชำยน้ันกไ็ มส่ ง่ มอื อีกขำ้ งให้
“เจำ้ หญงิ เจ้ำโกหกขำ้ หรอื เปลำ่ ...?”
“ท่ำนพูดอะไรกันน่ะ... เดยี๋ วก่อนนะ... ข้ำจะดึงท่ำนขึ้นมำ
เดี๋ยวนแ้ี หละ” แตว่ ำ่ รำ่ งของเจำ้ หญิงนัน้ ออ่ นแอเกินกวำ่ ทีจ่ ะ
สำมำรถดงึ ร่ำงของเจำ้ ชำยข้นึ มำจำกหนำ้ ผำได้อยำ่ งปลอดภัย
“เจำ้ หญงิ น่ะ... เปน็ ปีศำจจรงิ ๆสนิ ะ?”

18 | P a g e

“ม-ไมใ่ ช่นะ ทำ่ นอำจจะสับสนไปเองก็ได?้ ตอนทีข่ ้ำยืน่
ดอกไม้ให้ท่ำนนะ่ ” เจ้ำหญงิ รสู้ กึ ผดิ ที่ต้องโกหกตอ่ เคำ้ อีกรอบ แตว่ ่ำ
เธอไม่อยำกใหเ้ จำ้ ชำยร้จู รงิ ๆ ถงึ ควำมจริงท่เี ธอเป็นปศี ำจ ปีศำจท่ี
ทำลำยดวงตำของเขำ...

“ขอรอ้ งละ่ เจำ้ ชำย ได้โปรดจับมอื ของขำ้ ด้วยเถอะ...” เจำ้
หญิงพยำยำมเออ้ื มมอื ไปหำมืออกี ขำ้ งของเจ้ำชำย แต่วำ่ เจ้ำชำยก็ไม่
ยอมเออื้ มมือกลับมำเลย

โชครำ้ ยยังคงไม่หมดเพียงเท่ำนน้ั เหลำ่ เมฆทไี่ ด้บดบังดวง
จันทร์น้นั ไดม้ ลำยหำยไป แสงจันทรไ์ ด้ฉำยลงมำอำบไปทรี่ ่ำงของ
พวกเขำท้งั สอง เวทมนต์ท่ปี กคลุมตวั ของเจ้ำหญิงนน้ั ได้คลำยออก
ในทันใด เอไดก้ ลับรำ่ งกลำยเป็นหมำปำ่ อย่ำงสมบรู ณ์ เธอไม่อำจ
สำมำรถแกต้ วั ใดๆ ไดอ้ ีก

“ไม่... ไมน่ ะ... ไมใ่ ชน่ ะ...” เจ้ำชำยนัน้ รู้สกึ ได้ถึงอุ้งมือของ
ปีศำจรำ้ ยทีก่ มุ มอื ของเขำไว้ ควำมขอ้ งใจทงั้ หมดของเขำได้รบั กำร
พสิ ูจนแ์ ลว้

“ทำไมละ่ ... ทำไมถงึ โกหกล่ะ...”
“…” เจ้ำหมำป่ำไมอ่ ำจพดู แก้ตัวอะไรเพอื่ แกต้ วั ได้อกี แลว้
ในตอนนี้
“…กหก...”
“...อะไรนะ...”
“คน…โกหก!!!”

19 | P a g e

“อย่ำมำจับมอื ชัน้ นะ ไอปศี ำจ!”
มนี ำ้ ตำคลออกมำจำกตำของเจำ้ หมำปำ่ คำพูดของเจ้ำชำย
นั้นบำดลึกเข้ำไปในจิตใจของเธอ เธอแทบจะหยดุ หำยใจไปเลย ไม่
เคยมีอะไรทเ่ี จบ็ ปวดขนำดนใี้ นหวั ใจของเธอมำกอ่ นเลย หมำปำ่ ท่ี
ตกใจมำกนน้ั ก็ไดเ้ ผลอปล่อยมือของเจำ้ ชำยไป ที่เธอทำได้เพียงแค่
มองร่ำงของเจ้ำชำยค่อยๆรว่ งลงไปทขี่ ำ้ งลำ่ งของหุบผำนนั้ เจ้ำหมำ
ป่ำใจหำย ไดแ้ ตเ่ พียงมองและไม่สำมำรถทำอะไรไดเ้ ลย

20 | P a g e

บทท่ี 4

หลงั จำกนน้ั เหมอื นผำ่ นไปชวั่ นิรันดร์ ไดเ้ กิดแสงไฟสแี ดง
ลกุ โชนขน้ึ ในปำ่ ทม่ี ดื มดิ ทนั ใดน้นั ปำ่ ท้งั หมดก็ได้แปรเปลี่ยนเปน็ สี
แดง ไฟจำกตะเกียงของเจ้ำชำยนั้นได้ลุกไหม้เผำปำ่ จนเกดิ ไฟไหม้ไป
ทั่วปำ่ ใชแ่ ลว้ มันคอื ไฟจำกตะเกียงของเจำ้ ชำยกำลงั ไหม้ป่ำอยู่!
เจ้ำหมำปำ่ น้ันต้งั สติไดห้ ลงั จำกได้ยนิ เสยี งต้นไมท้ ่โี ดนแผดเผำ

“เจ้ำชำยอยู่ในอันตรำย! ชั้นต้องรีบไปช่วย!”
เปลวไฟนั้นเผำไหมต้ ้นไมไ้ ปทว่ั มำกขน้ึ เร่ือยๆ แพรไ่ ปอยำ่ ง
รวดเรว็ เจำ้ หมำปำ่ นน้ั อยำกที่จะวิ่งหนอี อกจำกทน่ี ่ีเต็มที ตัวของ
เธอสน่ั เทำไปด้วยควำมกลวั ไฟคอื สิ่งทเ่ี ธอเกลียดย่ิงกวำ่ อะไรทงั้ นนั้
แตว่ ่ำถำ้ หำกทิง้ เจำ้ ชำยไวใ้ หต้ ำย นน่ั คือสงิ่ ทเ่ี ธอกลัวมำกย่ิงกว่ำ
“เจ้ำชำย-------!!!” หมำปำ่ ตะโกนอย่ำงสดุ เสยี งด้วยควำม
กลำ้ ท้ังหมดที่เธอมี หมำปำ่ กระดจนเข้ำไปในปำ่ ทีล่ กุ ไหม้
หลงั จำกตำมหำเจ้ำชำยอย่ำงส้นิ หวงั ในปำ่ ทลี่ ุกไหม้ ในทส่ี ุด
หมำป่ำก็หำเจ้ำชำยจนเจอ เจำ้ ชำยนัน้ ถกู รำยล้อมไปด้วยซำกของ
ตน้ ไม้ที่ถูกลกุ ไหม้ เขำน้ันตะโกนหำควำมชว่ ยเหลอื อยำ่ งสุด
ควำมสำมำรถ หมำปำ่ ไมช่ ักชำ้ เขำ้ ไปชว่ ยเจำ้ ชำยทนั ที เพยี งข่วน
ไม่กีท่ ีกองไมท้ ่ลี ุกไหมก้ ็แตกกระจำยปลดปล่อยเจำ้ ชำยให้เป็นอสิ ระ
“จ-เจำ้ ชำย... ชั้นมำชว่ ยแล้วนะ...” เธอพดู อย่ำงนุ่มนวล

21 | P a g e

“เจ้ำหญงิ ...” เขำไมร่ จู้ ะตอบสนองอยำ่ งไร เธอคอื คนที่
พรำกเอำดวงตำของเขำไป แต่ว่ำตอนน้ีเธอเสี่ยงชวี ิตเขำ้ มำในเปลว
ไฟท่ีเธอกลวั เพ่ือทีจ่ ะชว่ ยชีวติ เขำ... ทง้ั เจ้ำชำยและเจ้ำหญงิ นัน้ ไมไ่ ด้
เอ่ยอะไรออกมำ ทงั้ ค่ทู ำเพยี งเดนิ เขำ้ ไปหำกันในป่ำที่ถกู หอ้ มล้อม
ไปดว้ ยเปลวไฟ

ทันใดนั้นเอง! ได้มเี สยี งรอ้ งของปีศำจยังทห่ี น้ำหวำดกลัวที่
อยูไ่ กลออกไป เสียงรอ้ งของมันนน้ั ทำใหต้ ้นไม้ล้มระเนระนำดไป
หมดเลย มนั เปน็ เสยี งของเจ้ำสัตวร์ ำ้ ยทใ่ี หญ่มหมึ ำ เจ้ำปีศำจน้นั
คำรำมออกมำอกี ครง้ั เสยี งคำรำมของมนั นัน้ เตม็ ไปด้วยควำมเกรยี้ ว
โกรธ ทั้งหมำปำ่ และเจ้ำชำยน้นั ไม่เคยไดย้ นิ เสยี งคำรำมของปีศำจ
ร้ำยท่นี ำ่ กลัวขนำดนม้ี ำกอ่ น รอบตวั ของทง้ั คู่น้นั เกิดควำมโกลำหล
ข้ึนทันที ปีศำจมำกมำยแตกตนื่ และพยำยำมทจ่ี ะหนีจำกปศี ำจนน้ั
มีข้ำวของมำกมำยท่เี ป็นของแมม่ ด ซึง่ พวกมันกห็ นอี อกมำ
เหมือนกัน ทันใดน้นั หนงึ่ ในปศี ำจก็ตะโกนออกมำ

“ของสะสมของแมม่ ดถกู ทำลำย”
“เธอโกรธใหญแ่ ลว้ ”
“ป่ำจะตอ้ งโดนทำลำยแนเ่ ลย”
หมำป่ำและเจำ้ ชำยหนั หน้ำมำหำกนั
“ปศี ำจนนั้ คอื ...แมม่ ดแหง่ ป่ำอยำ่ งนนั้ เหรอ?” เจำ้ หมำปำ่
ครุ่นคดิ

22 | P a g e

“มันเป็นควำมผิดของข้ำเองแหละ ขำ้ ทำใหท้ ุกอยำ่ งมัน
เละเทะแบบน”้ี เจ้ำชำยพดู

“อมื ... ช้นั จะเอำชนะเธอยงั ไงดีนะ” เจำ้ หมำป่ำคดิ มัน
ไมใ่ ชเ่ ร่ืองง่ำยเลยท่ีเธอจะสำมำรถเอำชนะ ปีศำจทโี่ หดร้ำยขนำดน้นั
ได้ เธอจงึ ตดั สนิ ใจทีเ่ อำเจ้ำชำยหนีออกไปจำกที่นซ่ี ะ...

“เจำ้ หญิง เรำไปขอโทษแมม่ ดกนั เถอะ” หมำป่ำตกใจ
หลงั จำกได้ยินคำพูดของเจ้ำชำย

“ขอ... โทษหรอ...”
“ใช่แลว้ ถ้ำหำกเรำทำอะไรทไ่ี มด่ ีเรำก็ตอ้ งขอโทษนะ”
“ถำ้ หำก เรำ ทำ อะไร ไมด่ ี... ก็ตอ้ ง ขอโทษ...” หมำป่ำ
พูดทวนคำ
“ไปกนั เถอะ!” เจ้ำชำยพดู “เอ่อ... เจำ้ หญงิ ”
หมำปำ่ ลังเลเล็กน้อยแต่ตอ่ มำเธอก็พยกั หน้ำ
“...ใช่แล้ว …นน่ั สินะ! ไปกนั เถอะ!”
ในทส่ี ดุ ทงั้ คู่กเ็ ดินทำงมำถงึ บ้ำนของแม่มดจนได้ อะไรน่ะ
แม่มดทำลำยบำ้ นของตนเองอย่ำงนัน้ เหรอ? ทุกหนทุกแหง่ มแี ตซ่ ำก
ปรักหกั พงั แทบจะจำไมไ่ ดเ้ ลยวำ่ ตรงนี้น้ันมีบ้ำนของแม่มดมำกอ่ น
ท้งั ค่เู ดินทำงเขำ้ ไปหำแมม่ ดทกี่ ำลงั โกรธเกรย้ี ว แมม่ ดกำลงั ทำลำย
ทุกส่ิงทุกอย่ำงภำยในป่ำด้วยร่ำงของสตั วร์ ำ้ ย
“เอำยงั ไงกนั ดี เจ้ำชำย” เจ้ำหญงิ ถำมดว้ ยควำมกงั วล
“ช้ันไม่คิดวำ่ เธอจะฟงั เรำง่ำยๆนะ...”

23 | P a g e

“น่นั สินะ แต่วำ่ ไมเ่ ป็นไรหรอก” เจ้ำชำยตอบอยำ่ งม่นั ใจ
“ไมเ่ ปน็ ไร? มันเปน็ ไรอย่ำงน้ันเหรอ?” เจ้ำหญงิ มองทห่ี นำ้
เจำ้ ชำยดว้ ยควำมสงสยั
“เจำ้ หญงิ นะ่ แขง็ แกร่งใช่ม้ัยล่ะ”
“เอ่อ... เจ้ำชำย...” เจ้ำหญงิ ยังคงไมเ่ ข้ำใจว่ำเจ้ำชำยพูด
จรงิ หรือว่ำลอ้ เลน่ กันแน่ นั่นทำให้เธอรสู้ กึ กงั วลเลก็ นอ้ ย
ทันใดนนั้ เสียงคำรำมที่นำ่ หวำดกลัวของแม่มดกด็ ังขึ้นมนั
ส่นั สะเทอื นจนท้ังสองหยุดพูดคยุ กัน แมม่ ดนน้ั กำลังโกรธและตรง
มำทีพ่ วกเธอ เธอนนั้ ต้องกำรใหผ้ ทู้ ที่ ำลำยปำ่ แหง่ นต้ี อ้ งชดใช้
“แม่มดกำลังมำทำงเรำแล้วนะ…!” เจำ้ หญิงพยำยำมลำก
เจ้ำชำยหนี แต่เจำ้ ชำยน้ันไมย่ อม
“เดยี๋ วกอ่ น! แม่มดนะ่ อำจจะฟังที่เรำพูดก็ได้นะ เพียงแต่
ตอ้ งทำใหเ้ ธอใจเยน็ ลงกอ่ น”
“แลว้ จะต้องทำยังไงล่ะ?”
“คงจะตอ้ งทำใหเ้ ธอสลบน่ะนะ...”
“ด-เดีย๋ ว...เอ๊ะ?!” ถงึ จะเป็นเรื่องท่ฟี งั ดงู ่ำย แต่วำ่ มันทำได้
ยำกมำกเลยนะ
“ขอรอ้ งล่ะเจำ้ หญิง ช่วยตแี มม่ ดใหส้ ลบหนอ่ ยเถอะ!”
“เอ-๋ --! ด-ได้ ชั้นจะลองพยำยำมดนู ะ! อ-อืม้ !” หลงั จำกน้ัน
เจำ้ หญิงก็กลบั ร่ำงหมมำปำ่ ของเธอแล้วพุ่งกระโจนเขำ้ ไป แต่แม่มด
นน้ั แข็งแกรง่ เกนิ ไปเพียงลำพงั หมำป่ำน้นั ไม่สำมำรถส้กู บั แมม่ ดได้

24 | P a g e

เลย แมม่ ดน้ันใช้เวทมนตเ์ สกรำกไมห้ นำมแหลมขน้ึ มำไลแ่ ทงหมำ
ปำ่ และเจ้ำชำย แต่ทั้งสองน้นั กห็ ลบไดด้ ว้ ยกำรร่วมมอื กัน แตเ่ พยี ง
แค่หลบนัน้ กเ็ ตม็ กลนื แล้ว กำรจะโจมตีใหหแ้ ม่มดหลับนั้นแทบจะ
เปน็ ไปไมไ่ ด้เลย

“เจำ้ ชำยขยบั ไปทำงซำ้ ย! แฮก...แฮก... ไมไ่ หวหรอก
เจ้ำชำยชัน้ หำจังหวะเข้ำไปโจมตแี มม่ ดไมไ่ ด้เลย เรำหนีกันเถอะ”

“อย่ำพึง่ ยอมแพส้ ิเจำ้ หญงิ อำจจะพอมที ำงอยนู่ ะ ดจู ำก
กำรที่แม่มดแทงไม่โดนขำ้ เลยแมจ้ ะตำบอด อำกำรขำดสติจำกควำม
โกรธ...”

“กระโดดไปขำ้ งหน้ำ!”
“ฮึบ...! คงจะทำให้กำรโจมตขี องแมม่ ดเรียบงำ่ ย จำกกำรท่ี
เธอขำดสติอยู่ ถำ้ เรำโจมตีเธอไมไ่ ดเ้ รำกแ็ คต่ ้องลอ่ ใหเ้ ธอโจมตี
ตวั เองกพ็ อ”
“เข้ำใจแลว้ !” หมำปำ่ รับคำ จำกนัน้ เธอกก็ ระโดดไปท่ี
ด้ำนหนำ้ ของแมม่ ด
“จะมำแลว้ ! เจำ้ ชำยโดดไปทำงซำ้ ย!”
ปึง!!!
รำกไม้น้ันปะทะเข้ำท่หี น้ำของแมม่ ดเข้ำอย่ำงจงั เธอเสยี
กำรทรงตวั และล้มลงอยำ่ งส้นิ สติ รำ่ งอันใหญ่โตของเธอกระแทกกบั
พืน้ อยำ่ งรุนแรงปำ่ นัน้ สน่ั อย่ำงรนุ แรง เสียงร่ำงกระแทกพนื้ ของแม่
มดนัน้ ดังลัน่ ไปท่ัวป่ำ หลังจำกแมม่ ดลม้ ลงเธอกก็ ลับมำสู่รำ่ งเดมิ

25 | P a g e

กลุ่มหมอกควนั จำกกำรตอ่ ส้กู ็ไดจ้ ำงไปอยำ่ งรวดเรว็ แม่มดนน้ั หมด
สตไิ ปแตก่ ็ตนื่ ข้ึนอยำ่ งรวดเรว็ เธอยนื ขน้ึ ด้วยขำที่ดูท่ำทำงอ่อนแอ
ของเธอ

“ไม.่ ..พวกแกบังอำจทำลำยของมีคำ่ ของช้นั ... ยกโทษให้
ไม่ได.้ .. พวกแก... ทำมัย... ไมเ่ ข้ำใจอยำ่ งนั้นเหรอ” แมม่ ดพูด
ออกมำ น้ำเสียงของเธอยงั คงเตม็ ไปด้วยควำมโกรธเกร้ียว แม่มดนั้น
ยนื่ มืออกมำและหันไปทำงพวกเขำ แมม่ ดรวบรวมพลังเวทสีดำไวท้ ี่
ฝ่ำมือ แต่กอ่ นที่เธอจะได้ทันปลดปลอ่ ยพลงั เวทนน้ั ออกไป เจ้ำชำย
และเจ้ำหญงิ กไ็ ด.้ ..

“ขอโทษครบั /คะ่ !!!” ทั้งค่กู ม้ หัวขอโทษอยำ่ งจริงใจท่ีสุด
มำกเทำ่ ท่จี ะทำได้

“…ครำวนอี้ ะไรอีกละ อยูๆ่ กอ็ อ่ นน้อมกนั มำกขึน้ อย่ำงนน้ั
เหรอ พวกเธอคงจะไมค่ ดิ วำ่ ช้นั จะยกโทษให้พวกเจ้ำงำ่ ยๆใชม่ ั้ย
ฮืม?” ด้วยเหตผุ ลบำงอย่ำงน้ำเสียงของแม่มดนั้นไม่มคี วำมโกรธ
เกรีย้ วอยแู่ ล้ว

“แล้วพวกเธอน่ะ มอี ะไรบ่ำงอย่ำงมำเสนอให้กบั ชนั้ ใช่
ไหม” เจำ้ หญิงพยักหน้ำ เธอนึกถงึ เหตุผลหลักในกำรเดินทำงครัง้ นี้

“ใช่แลว้ ... ขอ้ รอ้ งละ่ แม่มด! ไดโ้ ปรดชว่ ยรกั ษำดวงตำของ
องคช์ ำยที” หลงั จำกได้ฟังคำพูดของเจ้ำหญิงแมม่ ดก็ได้ทำหน้ำมุ่ย
ออกมำ ใบหนำ้ ของแม่มดนัน้ มีท้ังควำมไม่พอใจและควำมพึงพอใจ
ในเวลำเดยี วกนั

26 | P a g e

“ฮืม... แตเ่ ธอเผำปำ่ ช้ัน แถมยังทำลำยคอลเลก็ ชนั ของชั้น
อีกด้วยนะ มนั จะไมด่ ูอวดดีไปหน่อยเหรอทีจ่ ะมำขอใหช้ ้ันทำ
อะไรนะ่ ... แต่ยงั ไงช้ันก็เป็นแมม่ ดท่ีใจกวำ้ ง ยังไงซะ ถ้ำจ่ำย
ค่ำตอบแทนมำอยำ่ งเหมำะสมละก็ ช้ันกจ็ ะเติมเตม็ ควำมปรำรถนำ
ของเธอใหเ้ อง” แมม่ ดพูด

“แล้วชัน้ ตอ้ งทำอะไรบ้ำงล่ะ?” เจ้ำหญงิ กลำ่ วดว้ ยควำมไม่
สบำยใจ

“ก.็ .. จงมอบเหตุผลทเี่ ธอมำท่ีน่ใี หก้ บั ช้นั ”
“แต่ น่นั มัน…” เจำ้ หญงิ ถึงกบั ชะงกั ไปดว้ ยควำมกลวั
“เจ้ำชำยยังไงล่ะ”
“ไม่นะ...!”
“ไม่ ไม่ ช้นั ไม่ไดจ้ ะรับชวี ิตของเขำไป ชัน้ น่ะไม่รับ
ค่ำตอบแทนเปน็ ชวี ิตมำนำนแลว้ ” แม่มดหัวเรำะออกมำเลก็ นอ้ ย
นัน่ ทำใหเ้ จำ้ หญิงโลง่ อกขนึ้ มำทันที
“ไหนดซู ิ... ชน้ั จะขอรบั เปน็ ควำมทรงจำท้งั หมดท่ีเธอมีกบั
เจำ้ ชำย รวมถงึ เวทมนต์ในกำรแปลงรำ่ งเปน็ มนุษย์ของเธอดว้ ย
และแนน่ อน เธอจะไม่ไดเ้ สียงของเธอกลบั ไปด้วย”
“ปกตชิ นั้ ก็ไมไ่ ด้เรียกคำ่ ตอบแทนมำกขนำดน้ีเพอื่ แคร่ กั ษำ
ดวงตำหรอกนะ แต่เปน็ ค่ำตอบแทนให้ชัน้ ตอ้ งใช้เวทมนต์เพอื่ ฟนื้ ฟู
ปำ่ ด้วย”

27 | P a g e

“แล้ว? เธอคดิ ว่ำยงั ไงละ่ ?เธอทค่ี ดิ ตัวเองตลอดและโกหก
เพอ่ื ตวั เองมำเสมอ เธอจะยอมเสยี สละเพ่อื มนษุ ย์ตวั น้อยๆได้หรอื
ปำ่ ว?”

“..........” เจ้ำหญิงนน้ั หวนคดิ ถึงกำรใชเ้ วลำ และควำมทรง
จำกบั เจ้ำชำย ทกุ สิ่งทุกอยำ่ ง ค่อยๆคดิ ถึงมนั ... เธอคิดอย่ำงหนัก
และยำวนำน จนในที่สดุ เธอกพ็ ดู ออกไปหลงั จำกรวบรวมควำมกล้ำ

“...โอเค ชั้นตกลง!” เจำ้ หญงิ กำหมัดและพดู ออกไปดว้ ย
ควำมมุ่งม่นั

“ไมไ่ ด้นะ! เธอจะทำแบบน้นั ไมไ่ ดน้ ะ” เจ้ำชำยพยำยำม
ห้ำมเธอไวเ้ พอ่ื ไม่ใหเ้ ธอรบั ขอ้ ตกลงของแมม่ ด

“ไมเ่ ป็นไรหรอกเจำ้ ชำย ชัน้ น่ะเป็นคนทีท่ ำรำ้ ยเธอนะ
ช้นั น่ะคอื คนทโ่ี กหกเธอ ชนั้ เชอ่ื ว่ำถำ้ หำกช้ันสำมำรถจะรกั ษำเธอได้
ละก็ ชนั้ กค็ งตอ้ งทำ...” เจำ้ หญงิ กุมมือของเจ้ำชำย

“แต่ว่ำ ชน้ั เข้ำใจแลว้ วำ่ แคน่ นั้ นะ่ มนั ยงั คงไมเ่ พยี งพอหรอก
ดงั นน้ั แลว้ ...”

“เจ้ำชำย ขอโทษนะ สำหรับทกุ อยำ่ งไมว่ ่ำจะเรื่องที่ทำร้ำย
ดวงตำของเธอ เร่อื งท่โี กหกเธออีก ขอโทษสำหรับทกุ อยำ่ งทชี่ ้ันได้
ทำลงไปนะ” เจำ้ หญิงพูดดว้ ยใบหน้ำทเ่ี สรำ้ สรอ้ ย ดวงตำของเธอมี
นำ้ ตำคลออกมำทำงด้ำนเจำ้ ชำยนั้นพยำยำมจะตอบบำงอยำ่ ง
กลับไปแต่ก็ไมม่ เี สยี งอะไรออกมำจำกปำกของเจ้ำชำย เขำรสู้ ึกเห

28 | P a g e

มอื นำพดู ของเขำนน้ั มนั ติดอยใู่ นลำคอ แต่กอ่ นที่เจ้ำชำยจะได้พูด
อะไรออกไป...

“ค่ำตอบแทนเป็นอนั ตกลง!” แมม่ ดเขำ้ มำขัดจังหวะของ
ท้งั สอง และเธอเร่มิ ทำพิธกี รรมของเธอแล้ว
แมม่ ดรำ่ ยเวทใส่เจ้ำหญิง เจ้ำหญงิ น้ันถกู ห้อมล้อมไปด้วยแสง ซง่ึ ดีด
ร่ำงของเจ้ำชำยลอยออกไป

“อย่ำงแรกเลย ชน้ั จะขอรับร่ำงเจำ้ หญิงคืนจำกเธอก่อน
เลย” แม่มดกวดั แกว่งมือของเธอไปรอบๆ เจ้ำหญิงกลับร่ำงเปน็
หมำปำ่ ในทนั ที บัดนี้เธอน้ันไมส่ ำมำรถกลำยรำ่ งเป็นเจ้ำหญิงไดอ้ กี
แล้ว

“เอำล่ะ ตอ่ ไปกข็ อรบั ควำมทรงจำของเธอไปละ่ นะ” แม่
มดกวัดแกว่งคทำของเธอ เธอรำ่ ยเวทมนตแ์ ละทำให้หมำป่ำเริม่ ท่ี
จะหมดสติลงไป

“องค์หญิง!!!” เจำ้ ชำยนัน้ ร้องออกมำเสียงดงั และเอือ้ มมอื
ไปหำเธอ เจำ้ ชำยรวู้ ำ่ เขำไม่มพี ลงั มำกพอทจ่ี ะดึงเธอออกมำจำกเวท
มนต์ เขำทำเพยี งแค่ยน่ื มอื ไปแตะหนำ้ ของเธออย่ำงนุ่มนวล

“องค์หญิง... ขอโทษนะ... ทเ่ี รยี กเธอวำ่ ปีศำจ... ทีบ่ อกวำ่
เธอเป็นคนโกหก...”

“เธอน่ะไม่ไดโ้ กหกตอ่ ควำมรสู้ กึ ของตวั เอง ดงั นั้นแลว้
เธอน่ะไมใ่ ช่คนโกหกหรอกนะ เพรำะฉะนน้ั ...”

29 | P a g e

“ได้โปรด! ถงึ แม้เธอจะตอ้ งลืมทกุ สิ่งทุกอยำ่ งไป แต่ชนั้ นะ่
จะจดจำทุกอยำ่ งเอำไว้ ช้นั จะจดจำเจำ้ ไว้ ชน้ั สัญญำ เพรำะฉะน้ัน
ช้นั จะ...” สตขิ องเจำ้ หมำป่ำไดห้ ลุดลอยออกไป เธอนน้ั ไมไ่ ด้ยนิ
คำพูดสุดทำ้ ยที่เคำ้ พดู ออกมำ เจำ้ หมำป่ำหวนนึกถงึ ทกุ อย่ำงเปน็
ครง้ั สุดท้ำย…

30 | P a g e

บทส่งท้ำย

กำลครั้งหนงึ่ นำนมำแล้ว ไดม้ อี ำณำจักรอยอู่ ำณำจกั รหน่ึง
ทถี่ กู รำยล้อมไปดว้ ยปำ่ อันมืดมดิ ป่ำนน้ั เปน็ สถำนทีท่ ที่ ้ังมืดมดิ และ
แสนนำ่ กลวั เตม็ ไปดว้ ยสตั ว์ป่ำแสนดรุ ้ำยและถกู ปกครองดว้ ยแม่มด
ผู้ทรงพลงั แม้แต่ในตอนกลำงวันภำยในปำ่ นน้ั กถ็ กู ปกคลมุ ไปดว้ ย
ควำมมดื ไมต่ ่ำงไปจำกยำมคำ่ คืนเลย ดว้ ยเหตนุ ั้นจึงไมค่ ่อยมมี นุษย์
ทีจ่ ะกล้ำยำ่ งกรำยเข้ำไปในป่ำบ่อยนกั ท่ำมกลำงควำมน่ำกลวั ของ
ปำ่ น้นั ได้มบี ทเพลงที่ร้องตัดผำ่ นควำมมืดมดิ ภำยใต้เงำของดวง
จนั ทร์ออกมำ ...ไม่ มนั ไมใ่ ช่บทเพลงทีไ่ พเรำะอะไร เจ้ำของเสยี ง
ร้องนั้นเป็นหมำป่ำตัวใหญ่ เจ้ำหมำป่ำนั้นมกั จะมำร้องเพลงอยูท่ ี่
ยอดผำในทุกๆคืน ภำยใต้แสงจนั ทร์ นำเสียงของหมำป่ำทรี่ อ้ ง
ออกมำนน้ั เจอปนไปด้วยควำมโศกเศร้ำ

“ทำไม... ชนั้ ถงึ ยงั ร้องเพลงอยกู่ นั นะ... ทัง้ ๆท่เี สยี งก็ห่วยอ
ย่ำงน้ี...” ด้วยเหตุผลบำงอย่ำง เมอื่ ใดทห่ี มำปำ่ รสู้ กึ เศรำ้ มนั ก็มักจะ
มำท่เี นินผำน้ี และร้องเพลง

เธอพยำยำมจะนึกให้ออกว่ำทำไมมันจงึ มำทนี่ ่ี แตไ่ ม่วำ่ จะ
นกึ อยำ่ งไรมันก็นกึ ไม่ออกเลย มันรูส้ ึกควำมทรงจำของมันนัน้ ช่ำง
เรือนรำงและพรำ่ มัวเหลอื เกิน

31 | P a g e

“มนั ช่ำงรู้สกึ ว่ำงเปลำ่ เหลือเกิน... เหมือนบำงอยำ่ งมัน...
ขำดหำยไป?” บทเพลงทแ่ี สนโดดเดีย่ วของหมำป่ำได้จำงหำยไปใน
ควำมมดื ทกุ อย่ำงไดก้ ลับสู่ควำมเงียบสงบ

เจ้ำหมำป่ำจอ้ งมองขน้ึ ไปบนทอ้ งฟ้ำแน่นิ่งรำวกับรปู ป้ัน แต่
ในทันใดน้ันเองเธอกไ็ ด้ยนิ เสียงบำงอยำ่ งเขำ้ มำใกล้

“ฮ...ฮบึ ...” มเี ดก็ มนุษย์แปลกๆ ปนี ขึ้นมำบนผำ และมำ
ยนื ต่อหนำ้ ของเธอ น่นั สร้ำงควำมตกใจอย่ำงมำกให้กบั เจ้ำหมำปำ่

มนษุ ยแ์ ละหมำปำ่ น้นั เป็นศตั รูกนั มำอยำ่ งชำ้ นำน และเจำ้
มนุษยต์ ัวจอ้ ยท่อี ยตู่ รงหนำ้ มนั นั้นท่ำทำงจะเนือ้ นุ่ม และอร่อยมำก
เจ้ำหมำป่ำก็ไม่ได้อยำกกินมนุษยเ์ ทำ่ ไหรน่ กั แต่ในเมอื่ ของวำ่ งยำม
ดึกมำหำถึงที่เองแบบน้ีมำหำมนั เองอย่ำงนี้ มันจึงยกอุ้งมอื ของมนั
ขึ้นและเตรยี มพรอ้ มท่ีจะฆำ่ และกนิ มนษุ ยผ์ ้นู นั้ ในทนั ที แตว่ ำ่ เธอก็
หยุดชะงักไปเม่อื มนุษยต์ รงหน้ำของเธอน้ันย่ืนอะไรบำงอยำ่ ง
ออกมำ เจ้ำหมำปำ่ ตกใจเม่ือไดเ้ หน็ สสี ันมำกมำยเกินกว่ำท่มี ันจะ
จนิ ตนำกำรได้ และดว้ ยเหตผุ ลบำงอย่ำงมนั ทำให้เธอร้สู ึกคดิ ถึง และ
โหยหำ รูส้ ึกไดถ้ งึ กล่ินท่ีคนุ้ เคย

“…ดอกไม.้ ..?” มนษุ ย์ตวั น้อยถอื ช่อดอกไม้ไว้ในมอื
“ใชแ่ ล้ว ของเจำ้ ไงล่ะ” มนษุ ยค์ นนน้ั พดู และยิ้มออกมำ
เจำ้ หมำปำ่ นนั้ ไม่เขำ้ ใจได้แตท่ ำหนำ้ งุนงง
“ชั้นมำเจอเธอแล้วนะ เจ้ำหญิง”

32 | P a g e

ทนั ใดน้นั เอง ควำมรสู้ ึกของเจ้ำหมำปำ่ กไ็ ดเ้ ออ่ ล้นออกมำ
นำ้ ตำของเธอน้นั กเ็ ออ่ ลน้ ออกมำเชน่ เดยี วกัน มันได้ไหลนองออกมำ
อย่ำงไมอ่ ำจหยุดได้อำบไปบนใบหน้ำของเธอ เธอรูส้ ึกโศกเศร้ำ
ควำมปวดร้ำวน้ันรำวกับระเบดิ ออกมำจำกหัวใจของเธอ เจำ้ หมำปำ่
นัน้ ไมเ่ ข้ำใจวำ่ เขำพูดอะไรกับเธอกันแน่ แตว่ ำ่ ควำมรู้สึกวำ่ งเปล่ำ
ภำยในใจเธอน้นั รสู้ กึ ไดร้ บั กำรเตมิ เต็มแล้ว เจ้ำหมำป่ำไดล้ ดองุ้ มือ
ของมันลงและค่อยๆยื่นมือไปหำช่อดอกไม้ เธอคอ่ ยๆพยำยำมกมุ
ดอกไม้เหลำ่ นั้นไวอ้ ย่ำงนุ่มนวล ด้วยอุง้ มอื ใหญ่ๆทส่ี ่ันเทำนน้ั และ
ค่อยๆนัง่ ลง มนษุ ย์นัน้ ยิ้ม และนัง่ ลงข้ำงๆหมำปำ่ หมำป่ำมองเห็น
ร้อยย้มิ น้ันผำ่ นสำยตำที่พร่ำมัวซึง่ ชมุ่ ไปด้วยนำ้ ตำของเธอ หลงั จำก
นัน้ ทง้ั สองก็นง่ั ลงภำยใต้แสงจันทร์ โดยมีหมำป่ำทร่ี อ้ งเพลงออกมำ
เหมอื นอยำ่ งเคย มนั อำจจะไม่ใชบ่ ทเพลงทไ่ี พเรำะอะไร แต่มนุษย์ก็
ยังดีใจทีไ่ ดฟ้ ังบทเพลงน้ัน หลงั จำกคืนน้ันเปน็ ต้นมำเจ้ำหมำปำ่ ก็
ไมไ่ ดร้ ้องเพลงเพื่อดวงจันทร์อีกแลว้ หำกแตร่ ้องเพลงเพ่ือมนุษยท์ ่ี
อยขู่ ้ำงๆเธอ

บทเพลงท่ีขับขำนออกมำนั้นถึงจะไมไ่ ดไ้ พเรำะอะไรแตก่ ็
เป็นบทเพลงทเี่ ต็มไปดว้ ยควำมอบอนุ่ และควำมจริงใจ สอ่ งสว่ำง
ภำยในป่ำแห่งควำมมืดมิด และพวกเขำทงั้ คกู่ ็มีชีวิตอย่ำงมีควำมสขุ
ตลอดไป

จบ

33 | P a g e

จำกใจผู้เขียน

สวสั ดคี รับ นำยณัฐธัญ แสงสกุ ชน้ั ม.6/6 รนุ่ 1922 ครบั นี่
เป็นครงั้ แรกเลยทีไ่ ดเ้ ขียนเรอ่ื งสน้ั และเนอ่ื งจำกเป็นกำรคร้ังแรก
กำรใช้สำนวน ภำษำ และบรบิ ทก็คงยังไม่คอ่ ยดีและทำใหผ้ ู้อ่ำนบำง
ท่ำนขัดใจอยบู่ ำ้ งขณะอำ่ น ก็ตอ้ งขอโทษมำนะท่นี ดี้ ว้ ยครับ แต่
มำถงึ ตอนนี้แคอ่ ำ่ นผมก็ซำบซึ้งแล้วละครับ ผมดีใจมำกทไ่ี ด้
ถ่ำยทอดเรอื่ งรำวท่ีนำ่ ประทบั ใจนใ้ี หก้ บั ผู้อ่ำนได้รบั รู้

เร่ืองเจ้ำหญิงโกหกกับเจำ้ ชำยตำบอดน้ันผมได้รบั แรง
บรรดำลใจเป็นอย่ำงมำกมำจำกเกมที่มชี อ่ื เดียวกันที่ผมค่อนขำ้ ง
ประทบั ใจในเนอ้ื เร่อื งมำกครับ ซง่ึ ถ้ำใครสนใจกส็ ำมำรถไปหำได้ใน
ชอ่ื เดยี วกันนคี้ รับ

สุดท้ำยนผี้ มขอขอบคณุ มำกๆครับที่ยอมสละเวลำมำเพอื่
อำ่ นเร่อื งสนั้ ของผมน้ี อำจจะมีสว่ นทท่ี ำไดไ้ ม่คอ่ ยดไี ปบำ้ งแตก่ ็
ขอบคณุ ที่ใหค้ วำมสนใจมำกๆครับ

34 | P a g e

ประวัตผิ เู้ ขยี น

ชอื่ -นำมสกลุ : ณฐั ธัญ แสงสกุ

ชอ่ื เล่น : ภูผำ รุ่น : 1922

วันเกดิ : 29 กนั ยำยน 2546

ท่อี ยู่ : 55/206 ต.บำงตีนเป็ด อ.เมอื ง จ.ฉะเชิงเทรำ 24000 หมู่ 3

Email : [email protected]

35 | P a g e

เธอนะ่ ไมไ่ ดโ้ กหกต่อความรสู้ ึกของตัวเอง
ดงั นัน้ แล้วเธอนะ่ ไมใ่ ช่คนโกหกหรอกนะ