บุลคลสำคัญในสมัยอยุทยา

รายยงาน ... เรื่อ รื่ ง ประวัติวับุติคบุคล สมัยมัอยุทยุยา จัดทำ โดย รัชพล ธรรมจารี

พ่อขุนศรีนาวนำ ถุม หรือ พญาศรีนาวนำ ถุม (พ.ศ. 1645 – 1724) เป็นพระมหากษัตริย์ แห่งอาณาจักรสุโขทัย หรือศิลาจารึกวัดศรีชุม ระบุว่า เป็นขุนในเมืองเชลียง ผู้เสวยราชสมบัติสองนคร คือสุโขทัยและศรีสัชนาลัย และบางแหล่งระบุว่า พระองค์เป็นผู้สถาปนาอาณาจักรสุโขทัย เป็น พระองค์แรก แต่บางแหล่งก็ระบุว่า พระยาพาลี ราช เป็นผู้สถาปนารัฐอิสระสุโขทัยเป็นพระองค์ แรกไม่ใช่พ่อขุนศรีนาวนำ ถุม พ่อขุนศรีนาวนำ ถุม

พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ หรือพระนามเต็ม กมรเตงอัญศรีอินทรบ ดินทราทิตย์ หรือพระนามเดิม พ่อขุนบางกลางหาว เป็นพระมหากษัตริย์ แห่งอาณาจักรสุโขทัย และเป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ พระร่วง ตามประวัติศาสตร์ไทย ทรงครองราชย์ตั้งแต่ พ.ศ. 1718 ตราบจนเสด็จสวรรคตเมื่อใดไม่ปรากฏ

ขอมสบาดโขลญลำ พง ขอมสบาดโขลญลำ พง ตามเรื่องราวใน ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 กล่าวว่า เป็นนาย ทหาร ขอม ที่ได้นำ กำ ลังเข้ายึดเมืองสุโขทัย ภายหลัง พ่อขุนศรีนาวนำ ถุม สวรรคต โดย ระยะเวลาในการมีอำ นาจการปกครอง กรุง สุโขทัย ของขอมสบาดโขลญลำ พงยังไม่เป็น ที่ชัดเจนในปัจจุบัน อาจเป็นไปได้ว่าขอม สบาดโขลญลำ พงมีความสัมพันธ์เป็นเครือ ญาติของตระกูล พ่อขุนศรีนาวนำ ถุม แต่ ยอมรับอำ นาจอิทธิพลของ ขอม - ละโว้

พ่อขุนบานเมือง พระองค์เป็นพระโอรส พระองค์ที่สองของ พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ พระมหากษัตริย์แห่ง อาณาจักรสุโขทัย กับ นางเสือง พระมเหสี พระองค์ทรงสืบราช สมบัติต่อจากพระบิดา โดยไม่ปรากฏปีที่เสด็จ ขึ้นครองราชย์ และทรง อยู่ในราชสมบัติไปจน เสด็จสวรรคาลัยในราว พ.ศ. 1822

พ่อขุนรามคำ แหงมหาราช พ่อขุนรามคำ แหงมหาราชเป็นพระราชโอรส พระองค์ที่ 3 ของ พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ กับ นาง เสือง โดยพระองค์มีพระเชษฐา 2 พระองค์และ พระขนิษฐา 2 พระองค์ พระเชษฐาพระองค์แรก สิ้นพระชนม์ตั้งแต่พ่อขุนรามคำ แหงยังทรงพระ เยาว์ พระเชษฐาพระองค์ที่สองทรงพระนามตาม ศิลาจารึก ว่า "พระยาบานเมือง" ซึ่งได้เสวยราช สมบัติต่อจากพระบรมชนกนาถ และเมื่อ พ่อขุน บานเมือง ได้เสด็จสวรรคตแล้ว พ่อขุน รามคำ แหงจึงเสวยราชสมบัติต่อมา

พระยางั่วนำ ถุม พระยางั่วนำ ถุม (สวรรคต พ.ศ. 1890) เป็น พระมหา กษัตริย์ รัชกาลที่ 5 แห่ง อาณาจักรสุโขทัย ใน ราชวงศ์ พระร่วงพระองค์ขึ้นครองราชย์ใน พ.ศ. 1866 ถัดจาก พระยาเลอไทย [1] และทรงอยู่ในราชสมบัติไปจน สวรรคตใน พ.ศ. 1890 จากนั้น พระมหาธรรมราชาที่ 1 ทรงสืบราชสมบัติต่อ

พระมหาธรรมราชาที่ 1(พญาลิไท) พระมหาธรรมราชาที่ 1 เป็นหลานปู่ของพ่อขุน รามคำ แหงมหาราชพระยา ลิไทยเป็นกษัตริย์องค์ที่ 6 แห่ง อาณาจักรสุโขทัย มี พระนามเดิมว่า ฦๅไทย (ลือไทย) ซึ่งภาษาบาลี สะกดว่า ลิเทยฺย (ลิไทย) ขึ้นครองราชย์ต่อจาก พระยางั่วนำ ถุม เดิมทรง ปกครองเมืองศรีสัชนาลัย ในฐานะอุปราชหรือ รัชทายาท เมืองสุโขทัย เมื่อปี พ.ศ. 1882

พระมหาธรรมราชาที่ 2 (พญาลือไท) พระมหาธรรมราชาธิราชที่ 2 ประสูติใน พ.ศ. 1901 และครองราชสมบัติใน พ.ศ. 1911เป็นพระราชโอรส ใน พระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไท) กับ สมเด็จพระราช ชนนีศรีธรรมราชมาดา ได้ ศึกษาจนจบศิลปศาสตร์ ขณะพระชนมายุ 16 พรรษา เมื่อพระชนมายุได้ 38 พรรษา ทรงขยายพระราช อาณาเขตไปอย่างกว้าง ขวาง

แหล่งที่มา: https://th.wikipedia.org/wiki/%E0 %B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%93 %E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8% B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B 8%AA%E0%B8%B8%E0%B9%82%E0 %B8%82%E0%B8%97%E0%B8%B1% E0%B8%A2