ยังมีเรา @ยังทำฟาร์ม

ยังมีเรา
@ยังทำฟาร์ม

กินอยู่อย่างรู้ที่มา “ยังทำฟาร์ม” ยั ง ทำ ฟ า ร์ ม • Y o u n g T a m
คาเฟ่บ้าน ๆ ในสวนสมรม Farm • Farm & Cafe •
Promkhiri

062 6688126

ยังทำฟาร์มและการเดินทางที่ยังมีเรา

เช้าวันเสาร์พร้อมกับอากาศที่เป็นใจให้
ไปท่องเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนในสักสถานที่

พวกเรานัดรวมตัวกันที่หน้าหอพัก
นักศึกษาของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
โดยมีการกำหนดจุดหมายปลายทางไว้
อย่างชัดเจน

เมื่อรวมตัวกันเรียบร้อยแล้วก็พากันขึ้น
รถของนาเดียร์ เพื่อนที่รับหน้าที่พลขับใน
วันนี้ ด้วยความที่เป็นรถกระบะและเรามี
กัน 6 คน จึงต้องนั่งเบียดกันนิดหน่อย

แต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศที่สัมผัสได้
ก็อบอวลไปด้วยความอบอุ่นเคล้าคลอ
ไปด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนทุกคน
และเสียงของนาเดียร์ก็ดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะไปหาอะไรกิน
กัน ณ ที่แห่งหนึ่งซึ่งรายล้อมไปด้วย
ธรรมชาติ จะเป็นที่ไหนนั้น ไปกันเลย!”

ความทรงจำและยังทำฟาร์ม

เราอยู่กันที่ยังทำฟาร์มคาเฟ่และร้านอาหาร
ที่รายล้อมไปด้วยธรรมชาติ
ตอนที่มาถึงและเปิดประตูลงจากรถพวกเรา
ก็เหลือบไปเห็นสนามเด็กเล่นเล็ก ๆ

มีทั้งชิงช้าจากไม้ ชิงช้าจากยางของล้อ
รถยนต์ ไม้กระดก และสไลเดอร์ พาให้หวน
คิดถึงเรื่องราวในตอนที่ยังเป็นเด็กและพา
กันวิ่งเล่นไล่จับกับเพื่อนกันเลยทีเดียว

ยังยัทงทำำฟฟาารร์มมแคาลเฟะ่กแลาะรอาหารสไตล์บ้าน ๆ
เดบินาริสทต้าา งที่ยังมีเรา

มีใบรับรอง เมื่อเดินเข้าร้านสิ่งแรกที่สัมผัสได้ คือ
บาริสต้า
กลิ่นหอมของอาหาร โดยเฉพาะกลิ่น
2019 ชขนริอสะกงต้าาพริรปซารงซะวกัาลวททีดี่่ทบ1ำา ขึ้นสดใหม่ และอบด้วย
เตาด2ิน0เ2ผ2า ที่ไม่ได้พบเจอในร้านอาหาร
ทั่วไป กระจกที่วางอยู่ข้างทางสะท้อน

ภาพพวกเราทุกคนที่เดินผ่านไป

เมื่อเดินเข้าไปพวกเราเห็นพิซซาบาร์

ซึ่งเป็นครัวสำหรับทำพิซซาโดยเฉพาะ

เป็นสิ่งแรก ตอนนั้นทุกคนหันมามองตา

กันเหมือนรู้แล้วว่าต้องสั่งพิซซาให้ได้

ยังทำฟาร์มเพิ่มช่องทางสร้างรายได้ให้ชาวบ้าน

ถ้ามองไปทางซ้ายจะเห็นตู้เค้กและตู้เครื่องดื่มกระป๋อง มีชั้นวาง
สำหรับขายข้าวไรซ์เบอร์รี่ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์จากชาวบ้านทุ่งนาสร้าง บ้าน
โปน โดยทั้งสองที่ตั้งอยู่ในตำบลอินคีรี อำเภอพรหมคีรี จังหวัด
นครศรีธรรมราช นับเป็นการสร้างงานสร้างอาชีพอย่างแท้จริง

ด้านในเป็นส่วนของครัว
สำหรับทำอาหารคาวหวาน
และเครื่องดื่มแบบแก้วของ
ทางร้าน

นอกจากนี้ใกล้ ๆ กันยังมี
บันไดปูน และไม้สำหรับเดิน
ขึ้นไปชั้น 2

พวกเราตัดสินใจนั่งลงที่โต๊ะมุมหนึ่ง
ข้างพิซซาบาร์ ควันจากเตา และกลิ่น
ของพิซซาลอยฟุ้งเข้าจมูกเราทุกคน

พลอยดรัณหยิบกระดาษสำหรับจด
เมนูขึ้นมาและนาเดียร์ก็เริ่มพูดชื่อเมนู
ที่น่าสนใจ พวกเราช่วยกันสั่งอาหาร
และเครื่องดื่มอย่างหลากหลาย

ระหว่างที่รออาหารพวกเราตัดสินใจ
ไปถ่ายรูปในจุดต่าง ๆ ของร้านตาม
ประสาวัยรุ่นโซเชียล เราเดินขึ้นไปชั้น 2
ตามคำแนะนำของพี่พนักงาน ซ้ายมือ
ข้างบันไดมีโต๊ะญี่ปุ่น เบาะรองนั่งจากผ้า
นุ่ม ๆ ชั้นหนังสือที่มีหนังสืออยู่บางส่วน
เปลญวน และตกแต่งด้วยธีมคริสต์มาส
ที่กำลังจะมาถึง

“ฟ้าว่าถ้าเราไปนอนจะหล่นลงไปไหม”
ชญาพูดออกมาทำให้มีเสียงหัวเราะคิกคักเล็กน้อย
ระหว่างเดินขึ้นด้านบน เมื่อถึงชั้น 2 ก็เห็นพลอยดรัณ
ที่มาถึงก่อนนั่งถ่ายรูป โดยมีเกนเป็นตากล้อง มอง
ลงมาจากหน้าต่างชั้น 2 ทำให้เห็นบรรยากาศโดยรวม
ของร้านชัดเจน ภายในห้องตกแต่งสไตล์มินิมอลโทน
สีน้ำตาล สีครีม และตัดด้วยสีเขียวของต้นไม้พาให้
รู้สึกสบายตาสบายใจ แสงที่ส่องกระทบหน้าต่างชวน
ให้รู้สึกถึงความอบอุ่นเหมือนบรรยากาศที่เป็นมิตร
ของพี่พนักงานในร้าน
นอกหน้าต่างเป็นภาพของสวนสมรม หรือสวนที่
ปลูกผักและผลไม้ผสมกัน ซึ่งวัตถุดิบบางส่วนของ
ร้านก็มาจากสวนนั้น

เราตัดสินใจขอพี่พนักงานเข้าชมสวนสมรม ด้าน
หลังร้าน โดยพี่พนักงานอธิบายว่า สวนสมรม เป็น
คำภาษาถิ่นใต้ หมายถึงสวนที่มีการปลูกพืชผักและ
ผลไม้ หลายชนิดผสมกัน เช่น ผักกูดกับผักเหลียงที่
อยู่บนพิซซาหน้าผักบ้านบ้าน ซึ่งเป็นเมนูแนะนำ
ประจำร้าน

เนื่องจากพื้นที่ของสวนสมรมมีน้อย พืชผัก
และผลไม้ที่ปลูกได้ก็จะมีจำนวนน้อยตาม ทำให้พืช
ผักและผลไม้ที่มีอยู่ไม่เพียงพอก็จะมีการรับซื้อมา
จากชาวบ้าน เพื่อเพิ่มปริมาณวัตถุดิบที่ใช้ในการ
ประกอบอาหาร

เมื่อถ่ายรูปและชมบรรยากาศเสร็จ เราก็พากัน
กลับมาที่โต๊ะ ด้วยความที่ร้านเป็นครัวแบบเปิด
ทำให้เราเห็นพ่อครัวกำลังนวดแป้งทั้งด้วยมือ
และด้วยที่นวดแป้ง

ซอสสีแดงจัดจ้านถูกทาลงบนแป้งบาง ๆ
ก้อนผักกูดและผักเหลียงสีเขียวถูกแปะ
กลางแป้งพิซซาและค่อย ๆ เกลี่ยให้ทั่วแป้ง
ตบท้ายด้วยชีส จากนั้นนำไปอบในเตาดิน
เผาที่ร้อนระอุไปด้วยไฟจากถ่านไม้ พร้อมไป
ด้วยบรรยากาศจากลูกค้าที่พากันเดินเข้า
มาในร้านไม่ขาดสาย เพื่อสั่งอาหาร

ยังทำฟาร์มใส่ใจเรื่องความสะอาด ปลอดภัย ไร้สารเคมีตกค้าง

พ่อครัวใส่ผ้าโพกหัวสีน้ำตาล เสื้อฮาวายสี
เหลือง กางเกงขาสั้นสีเทา ผ้ากันเปื้อนและถุงมือ
สื่อถึงความสะอาด แต่ยังคงคุมโทนสีไปในทาง
เดียวกันกับร้าน ทุกการเคลื่อนไหวให้ความรู้สึก
ใส่ใจตั้งแต่ต้นจนจบ แม้กระทั่งตอนที่ดึงถาดพิซซา
ออกมาจากเตา และตัดเป็นชิ้นด้วยGมrีeดaตtัVดaพluิeซซา
หรือตอนที่นำมาเสิร์ฟ ก็ยังคงมีบรรยากาศแห่ง
ความเป็นมิตร

ข้าวหน้าปลาใส่อวนคือเมนูที่ถูกเสิร์ฟเป็น
ลำดับถัดไป ตามด้วยมาม่าเผ็ดเกาหลี
เฟรนช์ฟรายและเมนูเครื่องดื่มของแต่ละคน

ขณะที่พวกเรากำลังจะลงมือรับประทานมี
เสียงแว่วมาจากโต๊ะข้าง ๆ ว่า

“ไม่รู้จะสั่งอะไรดีนิ”
“ไปแลโต๊ะเด็ก ๆ ตะ ว่าเด็กมันสั่งอะไรกัน
ค่อยสั่งตาม แก่แล้วสั่งไม่ถูกเหมือนกันแหละ”
พาให้เราทุกคนยิ้มมุมปากกันคนละนิด
ด้วยบรรยากาศที่เป็นกันเองทั้งจากพี่พนักงาน
และลูกค้าในร้าน ทำให้อาหารน่าทานยิ่งขึ้น

เมนูแนะนำ คัดสรรวัตถุดิบในท้องถิ่น

เกนและพลอยกัญแบ่งพิซซาให้ทุกคน
ด้วยความที่พิซซาเหลือในถาด 2 ชิ้น
พลอยดรัณจึงหยิบมีดตัดแบ่งพิซซาเป็น
6 ส่วน ให้เท่ากัน และนำมาใส่จานของ
แต่ละคน

เราหันไปเห็นใบเมนูที่ตั้งอยู่และพบว่ามี
การเขียนว่า ไม่ใส่ผงชูรส ไม่ใช้วัตถุดิบที่มี
ส่วนประกอบของไขมันทรานส์ในทุกเมนู
ทำให้ดูมีความใส่ใจสุขภาพของลูกค้า
สามารถทานได้ทุกเพศทุกวัย

รสชาติของพิซซามีความกลมกล่อม
หอมมัน แป้งบางกรอบ และชีสยืด ๆ ทั้งที่
มีผักค่อนข้างเยอะ แต่กลับไม่มีกลิ่นเหม็น
เขียว ยิ่งทำให้พวกเรารู้สึกเพลิดเพลินใน
รสอาหาร

อาหารที่อร่อยไม่แพ้กัน คือ ข้าวหน้า
ปลาใส่อวน เมนูนี้ไม่ใช่เมนูที่พวกเรามี
โอกาสได้ทานกันบ่อย แต่ก็พากันพูด
เป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อย เพราะเนื้อ
ปลามีความกรอบ เปรี้ยวและเค็มจาก
วิธีการหมักเพื่อถนอมอาหาร

นอกจากนี้ข้าวก็มีความพิเศษในตัว
มีความหอมและเป็นเม็ดเรียงสวย
ข้าวเป็นข้าวไรซ์เบอร์รี่ผสมข้าวกล้อง
จากกลุ่มชาวบ้าน

เราพากันสั่งเครื่องดื่มตามที่ตัวเองสนใจ
คือ สละโซดา พีชโซดา มัจฉะลาเต้ ไวท์มอลต์
อเมริกาโน่และชามะลิอัญชันมะนาว

ซึ่งเครื่องดื่มที่เป็นเมนูแนะนำประจำร้าน
คือ สละโซดา ด้วยความที่มีรสชาติหวานอม
เปรี้ยว ชวนให้รู้สึกสดชื่นเข้ากับอาหารคาว
อย่างลงตัวอีกทั้งเพราะพื้นที่โดยรอบของร้าน
เป็นชาวบ้าน และนิยมปลูกสละจึงถือเป็นการ
พึ่งพาอาศัยกันระหว่างร้านกับชาวบ้าน เพื่อ
สร้างอาชีพและรายได้ นอกจากนี้ทางร้านยัง
ใช้หลอดกระดาษ เพื่อช่วยลดขยะที่เกิดจาก
ผลิตภัณฑ์และสามารถย่อยสลายได้ง่ายกว่า
หลอดทั่วไป

กว่าจะเป็น “ยังทำฟาร์ม”

ระหว่างที่นั่งทานกัน เราพบว่า
แต่ละคนต่างมีคำถามที่ตัวเองสงสัย
จึงตัดสินใจถามกับพี่พนักงานและพี่
เจ้าของร้าน เพื่อหาคำตอบ

“ยังทำฟาร์มเหมือนเป็นการตอบคำถามเพื่อนเวลาเพื่อนถามว่าตอนนี้ทำ
อะไรอยู่ เราก็ตอบว่ายังทำฟาร์มอยู่ จริง ๆ ยังในที่นี้ คือ still ที่แปลว่ายังคง
เหมือนยังคงทำฟาร์มอยู่นะ แล้วก็ young หมายถึงทุกเพศทุกวัยสามารถ
เข้ามาทานอาหารและชมบรรยากาศได้”

“ส่วนจุดเริ่มต้นของร้าน คือ อยากกลับบ้าน นี่ก็เข้าปีที่ 9 แล้วค่ะ เราอยาก
กลับมาอยู่บ้านของเรา แล้วก็มีอาสาสมัครชาวต่างชาติมาทำจิตอาสา ก็ทำ
มาเรื่อย ๆ มีเด็กที่เป็นโฮมสคูล มีกาแฟมีอะไรไว้บริการผู้ปกครอง เหมือนพิซ
ซาก็ให้ลองทำกันเอง คือเราแค่อยากสร้างกิจกรรมที่มาจากวัตถุดิบพื้นบ้าน”

“จริง ๆ ตรงนี้ชื่อบ้านบ้านคาเฟ่ ตอนแรกยังไม่มีลูกค้าหรืออะไรเพราะ
เราก็ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้ว ก็ประมาณ 4-5 ปีได้ค่ะ แต่ถ้าคนรู้จักเยอะ ๆ ก็
2 ปี เข้า 3 ปี”

“นอกจากนี้ร้านของเราก็มีการเปิดตลาด ทุกวันอาทิตย์แรกของเดือน ชื่อ
ว่า ยังหลาด (Young Last) ซึ่งเป็นคอมมิวนิตี มาร์เก็ตที่ไม่ได้เป็นตลาดนัด
เช้าเย็น แต่เป็นตลาดที่มีเพื่อความสบายใจของทุกคน เป็นพื้นที่อิสระให้
เพื่อนเราได้มาแชร์ผลงานกัน โดยปกติจะเจอกันอยู่แล้วทุกเดือน เราก็เลย
คุยกันว่า เนี่ย มาเจอกันเดือนละครั้งดีกว่า แล้วมันเหมือนได้แชร์ผลงาน
ให้คนทั่วไป จริง ๆ มันเป็นงานอดิเรกของแต่ละคน เช่น บอนไซ คั่วกาแฟ
ทำหูฟังไม้ แต่เหมือนแบบเดือนละครั้งก็เลยมาแชร์กัน“

ยังมีเราเข้าสู่ยังหลาด

เราฟังที่พี่เขาพูดตอบคำถามพวกเราแล้วรู้สึกสนใจยังหลาดเป็นพิเศษจึง
สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมและตัดสินใจมากันอีกครั้งในอาทิตย์แรกของเดือน

พวกเราทั้ง 6 คน เดินทางมากับนาเดียร์ เพื่อนที่รับหน้าที่ขับรถ
กระบะคันเดิมอีกครั้ง

ตลอดทางยังคงเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นเคล้าคลอไปด้วยเสียง
หัวเราะจากทุกคนเช่นเดิม

"ขนาดก๋วยเตี๋ยวไก่ยังมะระ (ไม่รัก) เลย แล้วใครจะมะระ (มารัก) เราวะ"
พลอยกัญพูดขึ้นในระหว่างทาง เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนยกใหญ่

เราเลี้ยวเข้าไปในซอย และพบว่าไม่
สามารถนำรถเข้าไปจอดด้านในได้ จึงตัดสิน
ใจจอดรถที่ริมถนนด้านนอก แล้วพากันเดิน
เข้าไปในร้าน

ข้างทางมีต้นไม้ให้ความรู้สึกสดชื่นและ
สบายตา เมื่อถึงทางเข้าร้านภาพที่เห็นแปลก
ตาไปจากเดิม จากที่เคยว่างเปล่าและเต็มไป
ด้วยรถ กลับเต็มไปด้วยร้านค้ากับผู้คนที่มา
เพื่อแลกเปลี่ยนงานอดิเรกของตน

ลานจอดรถ กลายเป็นจุดศูนย์รวมย่อย
ระหว่างผู้คน มีห่านเดินไปมาปะปนกับผู้คน
ตอนแรกเราเถียงกันว่าตกลงแล้วมันคือห่าน
หรือเป็ดกันแน่ แต่ก็ได้ข้อสรุปกันว่าเจ้าตัว
ขาวสองขาพวกนั้นคือห่าน

เพลิดเพลินไปกับ “ยังหลาด”

เราพากันเดิน สำรวจ ร้านค้าในบริเวณโดย
รอบ เสียงดนตรีเคล้าคลอไปกับเสียงของผู้คน
เรียกความสนใจของพวกเรา

วงดนตรีสดกำลังเล่นอยู่ด้านหนึ่งของลาน
สร้างความเพลิดเพลินบันเทิงใจไปพร้อมกัน

เราเห็นร้านที่ขายหูฟังไม้วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ
ซึ่งเป็นงานอดิเรกของพี่คนขายและเป็นงานทำมือ

ร้านขายต้นไม้ที่ขายต้นไม้มงคลต่าง ๆ และต้น
บอนไซที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีต

สบู่กัญ ฯ ผลิตจากกัญชาช่วยเกี่ยวกับสุขภาพ

สบู่ออร์แกนิกทำจากวัตถุดิบ
จากธรรมชาติที่หาได้ง่าย

ผ้าปาเต๊ะอยู่ภายใต้แบรนด์ PIKUL
เป็นการออกเเบบลวดลายเเละผลิต
เองไม่ได้รับมาจากร้านทั่วไป
ซึ่งทางร้านก็ได้ออกเเบบมาให้เพื่อทัน
สมัยขึ้น ไม่ว่าจะเป็นชุดเดรส สายเดี่ยว
ที่สามารถใส่ได้กับทุกสถานการณ์
เหมาะกับทุกเพศทุกวัย

เสื้อผ้ามือสอง ที่ถูกนำมาขายในราคา
ถูก สร้อยข้อมือ ทำเองจากลูกปัด ร้าน
เสื้อสก๊อต มีลวดลายสีสันละลานตา
วางอยู่บนเสื่อ เสื้อทุกตัวมีสีที่แตกต่าง
กัน ราคาต่อ 1 ตัว 80 บาท แต่หากซื้อ
3 ตัว จะได้ในราคา 200 บาทเท่านั้น

ข้าวเหนียวหมูทอด หอม ๆ ชวนให้เดินเข้าไป
หาและจ่ายเงินซื้อ

ขนมจีนน้ำยาปูภูชฎาเส้นสด น้ำยาเป็นน้ำยา
กะทิ เนื้อปูก้อนแน่น ๆ ให้รสชาติอร่อย
กลมกล่อม ชวนให้เคี้ยวหนึบหนับ แถมยังมี
ผักสดวางให้เลือกได้หลากหลาย มีทั้งใบมันปู
แตงกวา ถั่วฝักยาว และผักอื่น ๆ วางขาย
ควบคู่กับร้านแฮมเบอร์เกอร์ มีวัตถุดิบให้เลือก
หลากหลาย พร้อมกับขนมปังและเนื้อชุ่มฉ่ำ

ร้านกาแฟที่คั่วด้วยตัวเอง และชงสด
ทุกแก้ว ขนมปังปิ้ง และขนมปังแป้งข้าว
นอกจากนี้ยังมีบาร์เบียร์ที่ไม่ว่าฝนจะตก
หรือแดดจะออกก็ยังคงเปิดอยู่เสมอ แม้
ในเวลาปกติจะไม่ได้เปิดก็ตาม

ซึ่งถ้าหากเป็นอาหารก็จะมีการทำสด
ร้อน ๆ จากเตา เครื่องดื่มก็จะมีการชงสด
แก้วต่อแก้ว

ร้านค้าที่เราเห็นทั้งหมดนี้พบได้แค่ในทุกวันอาทิตย์แรกของเดือน นั่นยิ่ง
ทำให้เรารู้สึกประทับใจที่ผู้คนมีงานอดิเรกคล้ายกัน และพร้อมจะมาแชร์งาน
ของตน เราแวะซื้อของตามร้านค้า เพื่อมานั่งกินและร่วมพูดคุยกัน

ยังมีเราและความทรงจำที่ไม่อาจลืม

ด้วยความที่เป็นการท่องเที่ยวด้วยกันครั้งแรกของเราจึงทำให้เรารู้สึก
ว่าการท่องเที่ยวครั้งนี้คงเป็นความทรงจำที่เราไม่สามารถลืมได้ทั้งความอบอุ่น
ในระหว่างเดินทาง ทุกคนล้วนเป็นห่วงกันและกัน พร้อมจะช่วยเหลือกันหากมี
ใครคนใดคนหนึ่งรู้สึกไม่สบาย

การพูดคุยกันที่ทำให้เกิดเสียงหัวเราะได้ตลอดทาง เราตื่นเต้นกับทุกอย่าง
ที่เห็นและชี้ชวนกันดูสิ่งแปลกใหม่อยู่เสมอ นับเป็นความประทับใจครั้งแรกที่ยัง
มีเราอยู่เสมอ

ยังทำฟาร์ม พรหมคีรี

ยังทำฟาร์ม เป็นคาเฟ่ร้านอาหารที่ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติและบรรยากาศที่เป็น
มิตร ในตอนแรกเราคิดเพียงว่าคงเป็นเหมือนคาเฟ่ทั่วไป แต่เมื่อได้สัมผัสความเป็น
กันเอง และอาหารอร่อย ๆ ก็พบว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ความประทับใจที่เกิดขึ้นจากบรรยากาศในร้าน ความเป็นมิตรของพี่พนักงานและพี่
เจ้าของร้าน เป็นเหมือนส่วนผสมจากวัตถุดิบที่ลงตัว ดังนั้นหากใครที่ชื่นชอบธรรมชาติ
ชวนให้สบายตาสบายใจ และอยากหลีกหนีความวุ่นวายมาพักผ่อนหย่อนใจ ก็สามารถ
เดินทางมาที่นี่ ยังทำฟาร์ม ร้านอาหารที่ครบจบในที่เดียว