นิทาน เงืงื งื องื อกน้น้ น้ อ น้ อยผจญภัภั ภั ยภั ย
ในท้องทะเลอันไกลโพ้น มีราชาแห่งท้องทะเลนามว่าว่ ไทรทัน ปกครองอาณาจักรเงือกอยู่ด้วยความสุขสงบ คิงไทรทันมีลูกสาว ทั้งทั้หมด 7 คน นางเงือกทุกคนสามารถว่าว่ยขึ้นไปบนผิวน้ำ ได้หลังจาก อายุ 15 ปี แต่นางเงือกน้อยคนสุดท้องนั้นนั้ยังเด็กเกินไป เธอจึงเฝ้าฝ้รอ คอย โดยฟังฟัเรื่อรื่งราวเกี่ยวกับมนุษย์จากปากของเหล่าพี่ ๆ ที่ได้ ประสบพบเจอ บอกเล่าความน่าอัศจรรย์ใจของโลกที่อยู่ด้านบน นางเงือกน้อยชอบใช้เวลาส่วนใหญ่ว่าว่ยน้ำ ไปยังซากเรือรืที่จม ลงสู่ก้นทะเล เรือรืที่เก็บสมบัติต่าง ๆ จากเบื้องบน ของใช้ที่เธอไม่เคย เห็นกลายเป็นป็ของสะสมสุดโปรด นางเงือกน้อยมักจะเล่นของเหล่านั้นนั้ ไปพร้อม ๆ กับการร้องเพลงโดยมีฝูงฝูปลารายล้อมเป็นป็เพื่อน เสียงอัน ก้องกังวานของเงือกน้อยขึ้นชื่อว่าว่ ไพเราะที่สุดในท้องทะเล
ในที่สุดเมื่อถึงเวลาที่เงือกน้อยอายุครบ 15 ปี เธอก็รีบรี ว่าว่ยขึ้นสู่ผิวน้ำ ภาพที่เห็นคือเรือรืลำ ใหญ่ บนเรือรืบรรเลง ดนตรีไรีพเราะ กะลาสีกำ ลังเต้นรำ อยู่บนดาดฟ้าฟ้เธอเห็นชาย หนุ่มรูปงามคนหนึ่งที่ดูเหมือนทุกคนบนเรือรืต่างให้ความ สนใจและเคารพยำ เกรง “เขาต้องเป็นป็เจ้าชายแน่ ๆ” นาง เงือกน้อยคิด และรู้สึกประทับใจชายหนุ่มคนนั้นนั้ทันที
นางเงือกน้อยเพลิดเพลินกับภาพตรงหน้าได้เพียงไม่นานก็เกิดพายุโหม กระหน่ำ ลูกเรือรืทุกคนพยายามคุมใบเรือรืและพวงมาลัยเรือรืเอาไว้เว้พื่อต้าน แรงลมนั้นนั้แต่คลื่นโหมแรงน่ากลัวจนในที่สุดเรือรืก็พลิกคว่ำ ร่างของชาย หนุ่มรูปงามคนนั้นนั้กระเด็นตกเรือรืในทันที เงือกน้อยตกใจมาก เธอรู้ดีว่าว่ มนุษย์ไม่สามารถอยู่ใต้น้ำ ได้นาน จึงรีบรีพุ่งตัวดำ ดิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วคว้าว้คอเสื้อของชายคนนั้นนั้เอาไว้ ก่อนที่จะว่าว่ยขึ้นสู่ผิวน้ำ ให้เร็วที่สุด ทั้งทั้สองลอยคออยู่ในน้ำ กระทั่งทั่พายุสงบ ในตอนเช้า นางเงือกน้อยมองเห็นหาดทราย เธอพยายามพาร่างที่นิ่งไม่ ไหวติงของเจ้าชายขึ้นฝั่งฝั่และจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลานั้นนั้พลางรำ พึงว่าว่ “เขา ตายแล้วเหรอ” เธอเริ่มริ่ร้องเพลงเศร้า แต่ทันใดนั้นนั้เจ้าชายก็เริ่มริ่ขยับตัว “โอ้ คุณ เป็นป็ยังไงบ้าง” เงือกน้อยถามพร้อมแตะหน้าผากของเขา ในตอนนั้นนั้เองเธอก็ได้ ยินเสียงผู้คนมากมายกำ ลังตรงมา เธอจึงรีบรีว่าว่ยน้ำ ไปหลบอยู่ตรงโขดหิน มองดู เจ้าชายถูกผู้คนทำ การช่วยเหลือ โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าว่ ใครทำ ให้เขารอดชีวิตวิ มาได้
เงือกน้อยกลับไปยังท้องทะเล เมินเฉยต่อเหล่าพี่ ๆ ที่อยากรู้ว่าว่การเดินทางไป โลกเหนือน้ำ ของเธอเป็นป็ยังไงบ้าง เธอนิ่งเงียบ รู้สึกเศร้าหมอง เพราะตกหลุมรัก เจ้าชายเข้า และแล้วเธอก็นึกถึงเรื่อรื่งราวของแม่มดแห่งท้องทะเลผู้ที่สามารถดล บันดาลอะไรก็ได้ เงือกน้อยไม่นึกกลัวเลยสักนิด เธอรีบรีไปหาแม่มดในทันที เมื่อพบกับแม่มด เงือกน้อยได้บอกไปว่าว่เธอต้องการจะมีขาแบบมนุษย์ เพื่อที่จะได้อยู่กับเจ้าชาย “ไม่มีปัญปัหาจ้ะที่รัก เรื่อรื่งง่าย ๆ” แม่มดบอก “แต่ก็ ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ฉันขอแลกเสียงของเธอกับขาคู่นี้” นางเงือกน้อยตกใจ เสียงของเธอคือสิ่งมีค่าที่ทำ ให้ใคร ๆ ต่างหลงรัก “เธอไม่จำ เป็นป็ต้องใช้มันนี่สาว น้อย เธอทั้งทั้สวย น่ารัก ทำ ให้เจ้าชายหลงรักได้ไม่ยากอยู่แล้ว” แม่มดพูดต่อ “อ้อ แต่มีข้อแม้นะ ถ้าเจ้าชายแต่งงานกับคนอื่นไปละก็ วันรุ่งขึ้นเธอก็จะตาย และ เสียงของเธอจะอยู่กับฉันไปตลอดกาล แต่ใครจะรู้ เขาอาจจะเลือกเธอก็ได้” เงือกน้อยครุุ่นคิด “ว่าว่ยังไง ฉันไม่มีเวลาทั้งทั้วันนะ” ในที่สุดนางเงือกน้อยก็ตอบ ตกลง แม่มดจึงร่ายมนตร์ทันที เธอรู้สึกเหมือนถูกหมุนเหวี่ยวี่ง และเมื่อลืมตาตื่น ขึ้นเธอก็อยู่บนชายหาดที่เคยช่วยเจ้าชายเอาไว้ และที่น่าตกใจคือความฝันฝัของเธอ เป็นป็จริงริแล้ว หางของเธอหายไป เธอมีขา !
“คุณผู้หญิง คุณมีปัญปัหาหรือรืเปล่า” ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าชาย ที่เอ่ยประโยคนี้ นางเงือกน้อยพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีเสียง ใดออกจากปากของเธอ “พูดไม่ได้เหรอ” เขาถาม นางเงือกน้อยส่ายหัว "โอ้ ! งั้นงั้ผมจะพาไปที่ปราสาท คุณสามารถล้างเนื้อล้างตัวที่นั่นนั่และหา เสื้อผ้าแห้ง ๆ มาใส่ได้” นางเงือกน้อยมีความสุขมากที่ได้อยู่กับเจ้าชาย คืนนั้นนั้เจ้าชายพา เธอชมรอบ ๆ ปราสาท เล่าเรื่อรื่งราวต่าง ๆ ให้เธอฟังฟัแม้จะไม่ได้ใช้เสียง พูดคุยกัน แต่เจ้าชายทราบดีว่าว่เธอเข้าใจทุกอย่างที่เขาพูด เจ้าชายรู้สึกดีที่ มีนางเงือกน้อยเคียงข้าง แต่ก็อดนึกถึงเจ้าของเสียงอันไพเราะที่ช่วยชีวิตวิ เขาตอนเรือรืล่มไม่ได้ เจ้าชายมั่นมั่ใจว่าว่ผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาตอนนี้ไม่ใช่เธอคน นั้นนั้ขนาดพูดยังทำ ไม่ได้ นับประสาอะไรกับร้องเพลง วันต่อมา เจ้าชายได้ทราบข่าวจากพระราชาว่าว่เขาจะต้องแต่งงาน กับเจ้าหญิงจากเมืองใกล้เคียง นางเงือกน้อยรู้สึกเศร้ามาก เพราะเธอรู้ดี ว่าว่จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เจ้าชายแต่งงานไปแล้ว ทว่าว่เจ้าหญิงที่แสน เอาแต่ใจองค์นั้นนั้กลับมีเสียงของเธออยู่กับตัว เพราะแม่มดนำ เสียงของเธอ ไปให้กับเจ้าหญิงองค์นี้ เจ้าชายขอให้หญิงสาวร้องเพลง ซึ่งเสียงนั้นนั้ก็คือ เสียงที่เขาเคยได้ยิน เจ้าชายรู้สึกดีใจมากที่ได้เจอคนที่ตัวเองตามหา นาง เงือกน้อยพยายามฝืนฝืยิ้มด้วยความยินดี ทั้งทั้ที่มีความเศร้าโศกอยู่เต็มหัวใจ วันรุ่งขึ้น เงือกน้อยไปที่ทะเลและได้พบกับเหล่าพี่สาวของเธอที่มาพบ ยังผืนน้ำ ด้วยความเป็นป็ห่วง นางเงือกน้อยเล่าเรื่อรื่งราวให้กับพี่สาวของพวก เธอได้ฟังฟัเหล่าพี่ ๆ บอกว่าว่ ไม่ต้องเป็นป็ห่วงและให้เธอกลับขึ้นฝั่งฝั่ ไป แล้ว ค่อยมาพบเจอกันใหม่ในวันต่อมา เมื่อนางเงือกน้อยมาเจอกับพี่ ๆ อีกครั้ง เธอพบว่าว่ผมอันยาวสลวยของพี่ ๆ นั้นนั้หายไป เพราะพวกเธอได้ตัดมัน ทั้งทั้หมดออกมามอบให้แม่มดทะเลเพื่อแลกกับมีด แม่มดมอบมีดนั้นนั้เพื่อให้ นางเงือกน้อยไปปลิดชีพเจ้าหญิง เพื่อที่งานแต่งงานจะได้ไม่เกิดขึ้น ไม่ ต้องตาย และสามารถกลับไปเป็นป็นางเงือกได้อีกครั้ง นางเงือกน้อยรับมีด มาเพราะรู้ถึงความหวังดีของพี่ ๆ แต่เธอตั้งตั้ใจไว้แว้ล้วว่าว่จะไม่ทำ ร้ายเจ้า หญิงองค์นั้นนั้
เหล่าพี่สาวนางเงือกกลับไปยังวังใต้ทะเล และพบกับพ่อซึ่งกำ ลังโกรธ เกรี้ยรี้ว ซักถามว่าว่พวกเธอไปไหนมา และน้องสาวคนสุดท้องหายไปไหน เหล่าพี่สาวเล่าเรื่อรื่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ราชาฟังฟัเมื่อราชาไทรทันขึ้นไปยัง ผิวน้ำ และเห็นเรือรืซึ่งจัดพิธีแต่งงานจึงรู้ได้ทันทีว่าว่นางเงือกน้อยไม่ได้ลงมือ ราชาไทรทันจึงไปหาแม่มดทะเล แม่มดใจร้ายหัวเราะขึ้น บอกว่าว่วิธีวิธีเดียวที่ จะช่วยลูกสาวของเขาได้ก็คือมอบคทาของราชาให้กับนาง ราชาไทรทัน ไม่มีทางเลือก จึงจำ เป็นป็ต้องมอบคทาให้ แม่มดหัวเราะอย่างบ้าคลั่งลั่กับชัยชนะของตัวเองและรีบรีขึ้นไปยัง ผิวน้ำ เพื่อดูงานแต่งงานนั้นนั้นางแปลงร่างเป็นป็อสุรกายคล้ายปลาหมึกตัว ใหญ่น่ากลัว นางเงือกน้อยเห็นดังนั้นนั้จึงรู้ทันทีว่าว่ต้องปกป้อป้งทั้งทั้เจ้าชาย และว่าว่ที่เจ้าสาวของเขา เธอหยิบมีดเล่มนั้นนั้ของแม่มดขึ้นมา ทว่าว่แม่มดก็ใช้ หนวดปลาหมึกคว้าว้เธอเอาไว้เว้หวี่ยวี่งไปมา และในที่สุดก็เหวี่ยวี่งไปถูกอก ของแม่มดเอง มีดเล่มนั้นนั้ถูกปักปักลางอก ความเจ็บปวดทำ ให้แม่มดปล่อย นางเงือกน้อยให้เป็นป็อิสระ และเจ้าชายก็ยิงธนูไปยังอสุรกายตนนั้นนั้แม่มด จมลงสู่ผืนน้ำ และเสียงของเงือกน้อยก็กลับมาหาเธออีกครั้ง
เจ้าหญิงผู้เป็นป็ว่าว่ที่เจ้าสาวตะโกนออกมาด้วยความโกรธและตกใจว่าว่ “อาณาจักรนี้มันช่างป่าป่เถื่อน ! เจ้าชายจะไม่มีวันได้แต่งงานกับคนที่ เหมาะสมหรอก” เสียงที่ออกมานั้นนั้ไม่ใช่เสียงที่เจ้าชายเคยได้ยิน เขา รู้ทันทีว่าว่เขาเข้าใจผิด จากนั้นนั้เงือกน้อยก็เริ่มริ่ร้องเพลง และเจ้าชายก็ รู้ทันทีว่าว่นี่แหละคือคนที่เขาตกหลุมรักจริงริๆ คทากลับมาอยู่ในมือของราชาไทรทัน และเขาก็เห็นดีเห็น งามว่าว่เจ้าชายรูปงามคนนี้สามารถปกป้อป้งลูกสาวของเขาได้ จึงส่ง นางเงือกน้อยกลับขึ้นเรือรื “ผมนึกแล้วว่าว่เป็นป็คุณมาตลอด แต่งงาน กับผมนะ” นางเงือกน้อยพยักหน้าตอบรับด้วยความปีติปี ติงาน แต่งงานบนเรือรืถูกจัดขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความยินดีของทั้งทั้คนและ เหล่าเงือก จากนั้นนั้เจ้าชายและนางเงือกน้อยก็ได้ครองรักกันอย่างมี ความสุขสืบไป