ตึกกรอสส์

หนงั สอื สง่ เสรมิ การอา่ น

“ตกึ กรอสส”์

กลมุ่ สาระการเรยี นรภู ้ าษาไทย
โรงเรยี นบญุ วาทยว์ ทิ ยาลยั

สานักงานเขตพนื้ ทก่ี ารศกึ ษามธั ยมศกึ ษาลาปาง ลาพนู

◾พฒั นาความฉลาดรดู ้ า้ นการอา่ น (Reading literacy)
◾พฒั นาการคดิ อยา่ งมเี หตผุ ล (Critical and Logical Thinking)

◾พฒั นาสมรรถนะการสอ่ื สาร และสมรรถนะการคดิ ขน้ั สงู
◾เพอื่ ประกอบการประเมนิ การอา่ น คดิ วเิ คราะห ์ และเขยี น

◾เพอ่ื ซอ่ มเสรมิ รายวชิ า ภาษาไทย

ตกึ กรอสส ์

อ.อุดากร

ฉนั อา่ นเมอื่ วนั ท.ี่ ...........เดอื น....................พ.ศ...............เวลา.................น.

ความตนื่ เตน้ ของเธอฉายออกมาอย่างชดั เจนทง้ั ดวงตาและท่าทาง ขณะที่
ผลกั บงั ตาเขา้ ไปอยา่ งรอ้ นรน “เจษ-“เธอพูดเสยี งเรว็ ปรอื่ “วทิ ยามาแลว้ ”

นักเรยี นแพทยผ์ ูน้ น้ั เงยหน้าขนึ้ จากกลอ้ งจุลทรรศนอ์ ย่างรวดเรว็ “อะไรนะ
ตอ้ ย” ? เมอื่ หญงิ สาวทวนประโยคนั้นเจษฎางคก์ ระโดดขนึ้ ยนื อย่างลมื ตวั แต่
ชว่ั ขณะทเี่ ขามองใบหน้าของผูท้ เี่ ขาเรยี กวา่ ตอ้ ยอย่างเต็มตา เหน็ ใบหน้าซงึ่ เผอื ด
และซดี ขาวราวกบั เสอื้ กาวนท์ เี่ ธอสวมอยู่ เหน็ รมิ ฝี ปากทสี่ น่ั ระรกิ และเห็นขอบตาที่
แดงชา้ ประกายปิ ตขิ องเขากว็ ูบลงเหมอื นดาวทหี่ ล่นจากทอ้ งฟ้ า เสยี งเครอื ไปดว้ ย
สานึกในท่าทนี น้ั “วทิ ยามาแลว้ ทาไมหรอื ?”

เสยี งของหญงิ สาวเกอื บจะเป็ นสะอนื้ ขณะทเี่ ธอตอบ “ป่ วยหนกั อยู่ทตี่ กึ
อายรุ กรรมอยากพบเจษเดยี๋ วนี้ ฉนั ตามหาเธอตง้ั นาน ไปซ”ิ

เจษฎางคเ์ มม้ รมิ ฝี ปาก เขาดงึ สไลดอ์ อกจากลอ้ งและเกบ็ เขา้ ทอี่ ยา่ งรบี รอ้ น
ปิ ดหนังสอื เล่มขนาดยกั ษท์ กี่ างอยู่ตรงหน้าและผลกั ไปรวมกนั อยู่ทางหนึ่ง เลอื่ น
กลอ้ งเขา้ ไปในหบี ไมเ้ บอร ์๔ แลว้ กา้ วตามหญงิ สาวออกมาตดิ ๆ

“เป็ นอะไรนะ ตอ้ ย?”
“Pulmonary embolism” หญงิ สาวตอบเสยี งเกอื บไมไ่ ดย้ นิ

เจษฎางคข์ บกรามจนโปนออกมาเหน็ ชดั เขากา้ วเทา้ ถๆี่ ตามหญงิ สาวซงึ่
เดนิ เกอื บจะเป็ นวงิ่ ไปตามถนนปูน “ใครเป็ นเจา้ ของไข?้ ”

“ฉนั เอง” หญงิ สาวหนั มาแวบหนึ่ง ยมิ้ อยา่ งเหน็ดเหนื่อย
“แตอ่ ยา่ งเพงิ่ ถามเลย, เจษ, ฉนั เหนื่อยจะตายอยูแ่ ลว้ ”
แสงแดดในยามเยน็ ทอดเงาของนกั เรยี นแพทยท์ ง้ั สองนั้นทาบตดิ อยูก่ บั พนื้
ถนน และไหวไปมาไม่หยุดหย่อน นักเรยี นพยาบาลสองสามคนเดนิ สวนมาชาเลอื ง
อาการรบี รอ้ นนน้ั อยา่ งประหลาดใจ
เมอื่ เขาเลยี้ วและกา้ วขนึ้ ไปบนบนั ไดตกึ ดา้ นใตข้ องตกึ อายุรกรรม ความเงียบ
แผ่ซา่ นบรเิ วณตกึ นั้นจนสะดุดใจ กลนิ่ อายของอเี ทอรล์ ่องลอยมาจากทใี่ ดทหี่ นึ่ง
ขณะทพี่ ยาบาลในชุดสขี าวบรสิ ุทธกิ์ าลงั แจกยาหลงั อาหารแก่คนไขอ้ ย่างเงียบๆ
เจษฎางคห์ นั มาทางหญงิ สาว ถามดว้ ยเสยี งหอบ “ไหน?”
หญงิ สาวชไี้ ปยงั เตยี งหนึ่งซงึ่ กน้ั มา่ นไวอ้ ยา่ งมดิ ชดิ และโดยไม่พูดจนคาเดยี ว
เธอสาวเทา้ ไปยงั ทนี่ ่นั เปิ ดม่านสขี าวนัน้ ออก “น่ันอย่างไร” จบคาพูดนั้นน้าตาเธอ
ไหลพราก “น่นั อยา่ งไรวทิ ยา” เธอพูดซา้ คลา้ ยคนไรส้ ติ

เจษฎางคเ์ บอื นหน้าไปจากภาพทเี่ หน็ นัน้ อยา่ งสลดใจ รา่ งน้นั ดาเกรยี มจน
เกอื บจะเหมอื นตน้ ไมท้ ถี่ ูกสุม ผอมจนเกอื บจะไม่มหี นังพอทจี่ ะหุม้ กระดูด เสน้ เอ็น
ปรากฏทนี่ ่ันและทนี่ ี่เหมอื นขดเชอื ก ผมยาวเป็ นกระเซงิ เช่นเดยี วกบั หนวดเคราซงึ่
ปล่อยไวร้ ุงรงั และสกปรก วทิ ยาอยู่ในเสอื้ และกางเกงสขี าวเนือ้ หยาบๆ ของโรงพยาบาล
เหมอื นกบั คนไขอ้ นาถาทง้ั หลาย นอกจากอาการหายใจหอบอย่างน่ากลวั ของเขานั้น
แลว้ ไมม่ เี ครอื่ งหมายอนั ใดเลยวา่ เขายงั มชี วี ติ อยู่

๒

พยาบาลผูห้ นึ่งกา้ วมาหยุดอยู่ทนี่ ่ันอย่างเงียบๆ เธอมองดูคนไขแ้ ละหนั มา
ทางนกั เรยี นแพทยส์ าว กล่าวขนึ้ ดว้ ยสาเนียงสุภาพ “หลบั ค่ะ ดฉิ ันฉีดมอรเ์ ฟี ยให้
แกเมอื่ ครูน่ ีเ้ อง คุณหมอชยั สง่ั ไว”้

หญงิ สาวพยกั หน้าและเบอื นออกไปนอกหน้าตา่ ง เจษฎางคท์ รุดตวั ลงน่งั บน
เกา้ อขี้ า้ งหน้าเตยี งนนั้ เขามองดูคนไขอ้ ยา่ งสมเพช เป็ นนานเขาจงึ หนั มาทางหญงิ
สาว และถามดว้ ยสาเนียงตา่ ๆ และแผว่ เบา

“วทิ ยามาถงึ ทนี่ ี่เมอื่ ไร?”
“บ่ายสามโมง” เธอตอบ
“ใครเป็ นคนพามา?”
“คนเรอื โยงสองคนจะ้ , เจษ วทิ ยาโดยสารเขามาจากปากน้าโพ ป่ วยหนักมาแต่

ทนี่ ่นั เมอื่ เขาเหน็ ฉนั เขาดใี จมากเหลอื เกนิ เขาจบั มอื ฉันไวแ้ ละบบี แน่นขณะทบี่ อกวา่
“เท่านี้ก็พอแลว้ สาหรบั บน้ั ทา้ ยแห่งชวี ติ ของพี่ เพยี งแต่ไดแ้ ลเห็นตอ้ ย เห็นศิรริ าช
และหากเจษอกี คนหนึ่ง-เขายงั อยู่มใิ ชหรอื ?”-พคี่ งตายอย่างเป็ นสุข” น้าตาของหญงิ
สาวไหลพราก เมอื่ เธอกล่าวประโยคตอ่ ไป

“วทิ ยาหายใจหอบอย่างน่ากลวั เหลอื เกนิ กระนน้ั ยงั อตุ สาหถ์ ามฉันวา่ เคยคดิ ถงึ
เขาบา้ งไหม”

เจษฎางคน์ ิ่งงนั ขณะทหี่ ญงิ สาวกา้ วมาใกลเ้ ขาและกระซบิ เสยี งสน้ั สะทา้ น
“และเดยี๋ วนี้ ตอ่ ปัญหาวา่ ทาไมวทิ ยาจงึ หายหน้าจากเราไปหลงั จากคนื วนั นนั้ บนตกึ
กรอกส ์ กไ็ มเ่ ป็ นความลบั อกี ตอ่ ไปแลว้ เจษดูนี่ซิ วทิ ยาเป็ นคนมอบใหฉ้ ันเองเมอื่ สอง
ชว่ั โมงทแี่ ลว้ วทิ ยาพบกระดาษแผ่นนี้คน่ั อยู่ในหนังสอื ของคุณอาของเขา, พระ
อรรถธรรมธาดา เธอยงั จาไดม้ ใิ ชห่ รอื กอ่ นหน้าทเี่ ขาจะจากเราไปวนั หนึ่ง เมอื่ สาม
ปี ทแี่ ลว้ ?”

เจษฎางคร์ บั กระดาษสเี ทานน้ั จากหญงิ สาวและคลอี่ า่ นอย่างลุกลน เมอื่ อา่ น
จบเขาถอนสายตาขนึ้ และทอดออกไปนอกหน้าต่างอย่างเฉยเมย ใบไมส้ เี ขยี วขจี
สองสามใบหลอ่ นลงมาจากกงิ่ และระไปตามรงั้ สงั กะสซี งึ่ กนั้ เขตโรงพยาบาลออกจาก
บรเิ วณภายนอก ซงึ่ บางครงั้ มเี สยี งนักรอ้ งจากตน้ ไมค้ รมึ้ นั้น เมฆฝนแห่งตน้ เดอื น
สงิ หาคมปรากฏขนึ้ รางๆ ทขี่ อบฟ้ าขณะทสี่ แี สดแกมทองของฟ้ ากาลงั เปลยี่ นไปเป็ น
สขี องกลางคนื ความเงียบแผ่มนตม์ หศั จรรยไ์ ปแทรกแซงอยู่กบั บรรยากาศเหนือนึก
อายุรกรรม มนั วงั เวงอย่างประหลาด จนครงั้ หนึ่งเจษฎางคต์ อ้ งหนั มาจอ้ งดูคนไขซ้ งึ่
นอนแบบอยูบ่ นเตยี งอยา่ งไมแ่ น่ใจ

ลมหอบกลนิ่ เหม็นอยา่ งฉุนเฉียงของเนือ้ ทถี่ ูกชาแหละออกจากศพซงึ่
นกั เรยี นแพทยใ์ ชเ้ รยี นใน แล็บกรอสสแ์ ละถูกเผาอยูใ่ นเตาเผาหลงั ตกึ กรอสนน์ นั้ มา
วูบหนึง่ เจษฎางคล์ ุกขนึ ้ ยนื อย่างอดิ โรย ตกึ กรอสส.์ ..อนิจจา...วทิ ยากบั คนื วนั หนึง่
ทตี่ กึ กรอกส-์ คนื ทเี่ จษฎางคค์ ดิ วา่ เขาจะลมื ไมไ่ ดจ้ นชวั่ ชวี ติ

๓
เมอื่ สามปี กอ่ น วทิ ยาเป็ นนกั เรยี นแพทยซ์ งึ่ ขา้ มฟากมาพรอ้ ม ๆ กบั เจษฎางค ์
และตอ้ ย เขาเป็ นคนเรยี นหนงั สอื เกง่ มาก แตไ่ หนแตไ่ รแลว้ ตง้ั แตเ่ ตรยี มอดุ มฯ ตงั้ แต่ที่
จุฬา กระนนั้ วทิ ยายงั ขะมกั เขมน้ เป็ นพเิ ศษเมอื่ ขา้ มมาเรยี นทศี่ ิรริ าช ทุกวชิ า, ทุกหอ้ ง
ทตี่ กึ กรอสส,์ โดยเฉพาะอย่างยงิ่ หอ้ งชาแหละศพ, เป็ นหอ้ งทวี่ ทิ ยาหลงใหลอย่างยงิ่
วทิ ยามวี ธิ กี ารใช้ dissecting needle และ forceps ไดป้ ระณีตจนใครๆ มหศั จรรย ์ ศพ
ทโี่ ตะ๊ เบอร ์๑๑ ของเขา ซงึ่ มตี อ้ ย เจษฎางค ์ และเพอื่ นอกี คนหนึ่งเป็ นเจา้ ของ มกั จะมี
นกั เรยี นแพทยอ์ นื่ ๆ มามุงอยู่เสมอและบ่อย ๆ ครง้ั ทอี่ าจารยใ์ ชเ้ ป็ น sample เพราะ
นอกจาก nerve และ blood vessels ทุกชนิ้ จะปรากฏอยู่อย่างชดั เจนดว้ ยฝี มอื ของ
วทิ ยาแลว้ ศพน้ันยงั ใหญ่โตเป็ นพเิ ศษ ทบี่ อรด์ ซงึ่ ตดิ ประจาศพในหอ้ งชาแหละนั้น
ปรากฏวา่ เจา้ ของศพนน้ั เป็ นนักโทษชอื่ แจง้ ชยั งาม ตายดว้ ยโรคมาลาเรยี และอุทศิ ศพ
ของตนใหโ้ รงพยาบาลดว้ ยสมคั รใจ
ทงั้ อาจารยแ์ ละนักเรยี นแพทยท์ ง้ั หลายพากนั หวงั วา่ ในอนาคตอนั ใกล้ ศริ ริ าช
พยาบาลจะไดน้ ายแพทยท์ ดี่ ไี วใ้ ชอ้ กี คนหนึ่ง หลายคนเชอื่ ว่าวทิ ยาจะตอ้ งไดไ้ ปเรยี น
ต่อต่างประเทศและทุกคนเชอื่ ว่าวทิ ยาจะตอ้ งไดเ้ หรยี ญทอง แต่ท่ามกลางความหวงั
เหล่านี้ วทิ ยาไดส้ รา้ งความมหศั จรรยแ์ ก่ตวั ของเขาเองในคนื หนึ่งภายในความมดื
ทะมนึ ของตกึ กรอกสแ์ ละในระหว่างความประหลาดใจอนั ใหญ่หลวงนั้น วทิ ยาหายไป
จากมหาวทิ ยาลยั อยา่ งเงียบเชยี บ ไมม่ ใี ครรูว้ า่ วทิ ยาอยู่ทไี่ หน แมแ้ ต่เพอื่ นรกั ของเขา
อย่างเจษฎางค ์ แมแ้ ต่คนรกั ของเขาอย่างตอ้ ย และแมแ้ ต่คุณอาผูท้ เี่ ลยี้ งเขามาแต่
เลก็ ๆ อยา่ งพระอรรถธรรมธาดา...กระทง่ั บดั นี-้ บดั นี-้ ขณะทเี่ ขาใกลจ้ ะตายอยูแ่ ลว้
เจษฎางคจ์ าไดอ้ ย่างตดิ ตา คนื นั้น...เดอื นกระจ่างฟ้ าละลอกเล็กๆ ในลาแม่น้า
เจา้ พระยาเตน้ พรายคลา้ ยอาบดว้ ยเงินยวง ขณะทเี่ รอื แจวลาหนึ่งพุ่งหวั ออกจากท่า
ศิรริ าช แมเ้ วลาจะเลยสามทุ่มไปนานแลว้ กต็ าม แตพ่ วกนักเรยี นแพทยป์ ี ๑ กรุป๊ บี ก็
เพงิ่ จะออกจากแล็บกรอสสเ์ ดยี๋ วนีเ้ อง ระหวา่ งนัน้ เป็ นระยะเวลาระหวา่ งสงคราม การที่
มหาวทิ ยาลยั ตอ้ งยดื กาหนดเปิ ดภาคชา้ ไปกว่าปรกตทิ าใหต้ อ้ งเพมิ่ เวลาเรยี นกนั ให้
มากขนึ้ ไปอกี จากเดมิ ดงั นั้น ทง้ั แล็บ physiology หรอื แล็บกรอสสใ์ นบางวนั ของ
สปั ดาหจ์ งึ ตอ้ งใชเ้ วลากลางคนื เชน่ นีด้ ว้ ย และดว้ ยจานวนนักเรยี นแพทยท์ ขี่ า้ มมา
ลน้ หลามผดิ ปรกตใิ นปี นัน้ จงึ ทาใหน้ กั เรยี นแพทยป์ ี ที่ ๑ เกอื บทงั้ หมดไม่มหี ออยู่ ใน
เรอื แจวลานี้จงึ เต็มไปดว้ ยนักเรยี นแพทยท์ ง้ั หญงิ และชาย ซงึ่ เพงิ่ ลงจากตกึ กรอสส ์
เมอื่ ครู ่ แตอ่ ย่างไรในเรอื ลานนั้ ไมม่ วี ทิ ยารวมอยูด่ ว้ ย เพราะเขาไม่ไดม้ ามหาวทิ ยาลยั
ตงั้ แต่เชา้ หลายคนแปลกใจ เพราะวทิ ยาไม่เคยขาดเรยี นแมแ้ ต่วนั เดยี ว ตง้ั แต่เปิ ด
ภาคเรยี นที่ ๑ และที่ ๒ ซงึ่ กาลงั ดาเนินอยูน่ ีต้ อ้ ยขรมึ กว่าทุกๆ วนั เธอน่งั เงียบเชยี บ
อยู่กบั เจษฎางคท์ หี่ วั เรอื นั้น กระทง้ั เมอื่ เรอื เทยี บท่าพระจนั ทร ์ ซงึ่ ทนี่ ีเ้ องเขาทงั้ สอง
ตอ้ งรอ้ งอย่างสนเท่หเ์ มอื่ เห็นวทิ ยายนื อยู่ทโี่ ป๊ ะน้ัน จากแสงไฟซงึ่ พรางไวอ้ ย่างสลวั
หญงิ สาวสงั เกตเห็นใบหน้าอนั ฉายแววตระหนกของเขาไดอ้ ย่างชดั เจน วทิ ยาแต่ง
กายลวดๆ ชายเสอื้ ขา้ งหนึ่งยงั แลบออกมาจากกางเกง ผมยุ่งเหยงิ เหมอื นไมเ่ คยไดพ้ บ
กบั แปรง เธอถามเขาทนั ทที กี่ า้ วขนึ้ จากเรอื “วทิ ยาทาไมไมม่ าเรยี นหนงั สอื ?”

๔

วทิ ยาไมต่ อบ แตถ่ ามสวนขนึ้ อยา่ งลุกลน “แลบ็ กรอสสป์ ิ ดหรอื ยงั จะ๊ , ตอ้ ย?”
ตอ้ ยดูเขาอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ “กาลงั ปิ ด ทาไมหรอื ?”
วทิ ยากา้ วพรวดลงไปในเรอื หน้าของเขาเครยี ดขณะทบี่ อกเจษฎางคว์ า่
“เจษ, อยา่ เพงิ่ ขนึ้ ไปตกึ กรอสสก์ บั กนั เดยี๋ ว”
ตกึ กรอสส,์ ตกึ แห่งเดยี วในประเทศไทยซงึ่ สะสมศพดองไวเ้ ป็ นจานวนสบิ ใน
โรงมหมึ าราวกบั ฮวงซยุ้ ของจอมจกั รพรรดโิ์ บราณแห่งไอยคุปต ์ ตกึ ซงึ่ ซากและ
อวยั วะเฉพาะสว่ นของมนุษยน์ บั เป็ นจานวนรอ้ ยพนั ชนิ้ ถูกเกบ็ ไวใ้ นสภาพเดมิ ในโลง
ทเี่ ปี่ ยมดว้ ยน้ายา และตกึ ซงึ่ ระเกะระกะดว้ ยกระดูกและกะโหลกมนุษยน์ น้ั , ยนื ทะมนึ
ขาวพรา่ อยูท่ ่ามกลางแสงอรา่ มของพวงจนั ทรข์ ณะทเี่ สยี งคราวเบาๆ ของคนไขแ้ ละ
กลนิ่ จางๆ ของอเี ทอรท์ ถี่ ูกลมพดั หอบมาแตต่ กึ ศลั ยกรรมทาใหบ้ รรยากาศตงึ เครยี ด
ลงไปอกี
วทิ ยาวงิ่ ขนึ้ บนั ไดตกึ อย่างรวดเรว็ เมอื่ เห็นแสงไฟในหอ้ งชาแหละศพวูบลง
“เรว็ หน่อย, เจษ” เขาตะโกน “เดยี๋ วคนงานจะปิ ดหอ้ งเสยี ” อยา่ งไรทงั้ วทิ ยาและ
เจษฎางคม์ าถงึ หอ้ งชาแหละศพพอดขี ณะทคี่ นงานกาลงั จะใสก่ ญุ แจหอ้ ง
“ประเดยี๋ ว” วทิ ยารอ้ ง “ขอเขา้ ไปสกั ครูเ่ ถอะ มธี ุระ”
เจษฎางคก์ า้ วตามวทิ ยาเขา้ ไปตดิ ๆ ทง้ั ๆ ทเี่ คยเขา้ หอ้ งนี้มาจนนับครงั้ ไม่ถว้ น
เขากอ็ ดสะทา้ นใจไม่ได้ กลนิ่ น้ายาอาบศพล่องลอยอยู่อบั ๆ แสงเดอื นทฉี่ ายลอดบาน
กระจกเขา้ มาสอง่ ใหเ้ หน็ เงาตะคุ่มของศพซงึ่ คลุมดว้ ยผา้ อาบยาไวบ้ นโตะ๊ ชาแหละเป็ น
แถวยาวยดื โครงกระดูดทปี่ ระกอบไวย้ นื จงั กา้ ขาวโพลนอยู่ท่ามกลางความมดื สลวั ๆ
นนั้ คลา้ ยจะหลอกหลอน แตว่ ทิ ยาไมเ่ อาใจใสส่ งิ่ เหล่านีแ้ ตอ่ ย่างใดเลย เขากา้ วเทา้ ไปที่
โตะ๊ ชาแหละเบอร ์๑๑ ของเขาอย่างเรง่ รอ้ น เปิ ดไฟเหนือศพน้ันขนึ้ และดว้ ยอาการอนั
ลุกลน เขาดงึ ผา้ คลุมศพผนื ใหญน่ นั้ ออกอยา่ งแรง คลายผา้ อาบยาทพี่ นั หน้าและศรี ษะ
นน้ั ออกอยา่ งรวดเรว็ ยกหวั ศพนนั้ ขนึ้ พยายามพลกิ กระทง่ั ศพนนั้ ควา่ หน้าลง
ดว้ ยอาการของคนบา้ วทิ ยาดงึ ดวงไฟลงมาจนชดิ ทา้ ยทอยของศพ และกม้ ลง
จอ้ งดูอยา่ งพนิ ิจพเิ คราะห ์ ไฝสามเมด็ ซงึ่ เรยี งอยูเ่ ป็ นแถวทที่ า้ ยทอยอนั มผี มเกรยี น
ของศพน้นั ปรากฏขนึ้ อย่างชดั เจน วทิ ยารอ้ งเสยี งแหลมคลา้ ยสตั วท์ เี่ จ็บปวด เขา
ลม้ ลงอยา่ งแรงหวั ฟาดโตะ๊ ชาแหละตวั ซงึ่ อยูต่ ดิ ๆ กนั นนั้ เสยี งสน่นั มนั กอ้ งไปในความ
เงียบและสะทอ้ นกลบั มา เสยี งกงึ กงั เหมอื นจะหลอน

นนั้ เองคอื คนื อวสานแห่งชวี ติ นกั เรยี นแพทยข์ องวทิ ยาไม่มใี ครพบเขาที่
มหาวทิ ยาลยั อกี นับแต่วนั นั้น เขาหายไปจากมหาวทิ ยาลยั และเตลดิ ไปจากบา้ น
คลา้ ยกบั จะหลกี ลตี้ อ่ ทวารปรภพ ไมม่ ใี ครทราบว่าทาไมวทิ ยาไปทตี่ กึ กรอสสใ์ นคนื
นน้ั ไม่มใี ครทราบวา่ ทาไมวทิ ยาจงึ ตอ้ งหายหน้าไปจากมหาวทิ ยาลยั และเตลดิ ไป
จากบา้ น ไม่ยอมใหใ้ ครเห็นหน้าแมแ้ ต่คนทเี่ ขารกั อย่างสุดสวาทขาดใจเช่นตอ้ ย
ทุกอย่างยงั คงเป็ นเรอื่ งลลี้ บั กระทง่ั สองปี ต่อมา-ขณะทเี่ พอื่ นและคนรกั ของเขาเป็ น
นกั เรยี นแพทยป์ ี ที่ ๓ ขณะทเี่ ขากาลงั จะตายเชน่ ในขณะนีเ้ อง – เขากลบั มาศิรริ าช
อกี ครงั้ หนึ่งดว้ ยหวงั จะเห็นคนทีเ่ ขารกั เป็ นครงั้ สุดทา้ ย และในวนิ าทเี หล่านี้เอง
ความลบั เหล่านนั้ คลคี่ ลายออกดว้ ยเพยี งกระดาษชนิ้ เล็กๆ ชนิ้ เดยี วทเี่ ขาสง่ ใหห้ ญงิ
ทเี่ ขารกั ดว้ ยสมคั รใจ

๕

เสยี งพูดปนเสยี งหอบดงั ขนึ ้ จากเตยี ง “เจษ, นนั่ แกหรอื ?”
ในหอ้ งเล็กเชอรซ์ งึ่ ถูกใชเ้ ป็ นหอ้ งประชุมคราวนั้นเงียบกรบิ เหมอื นโบสถร์ า้ ง
เฟรชชีท่ งั้ หญิงและชายซงึ่ น่ังติดกนั และซอ้ นเป็ นแถวยาวยึดตวั ครง้ั ตรงและดู
เหมอื นเกอื บจะไม่เต็มใจ บรรยากาศเหนือสถานทปี่ ระชุมน้ันเต็มไปดว้ ยกลนิ่ อาย
ของความศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ มนั เป็ นครง้ั แรกในปี นน้ั ทมี่ กี ารประชมุ เฟรชชซี่ งึ่ เพงิ่ ขา้ มฟาก
มาจากจุฬาฯ ทุกสงิ่ ทเี่ ขาทง้ั หลายไดเ้ ห็นและไดฟ้ ั งเป็ นสงิ่ ใหม่ซงึ่ ใหค้ วามตนื่ เตน้
มากเหลอื เกนิ ซเี นียรซ์ งึ่ สวมเสอื้ กาวนส์ ขี าวบรสิ ุทธิ์ และยนื เรยี งรายอยู่ทผี่ นงั หอ้ ง
ประชุมดว้ ยอิรยิ าบถต่างๆ กนั นั้น ทาใหเ้ ขาพากนั คดิ ถงึ บาทหลวงในโบสถว์ นิ เช
สเตอร ์ขณะทมี่ งี านราชพธิ อี นั โออ่ า่
หลงั โตะ๊ เลก็ เชอรแ์ ละเบอื้ งหน้ากระดานดาแผน่ ใหญน่ น้ั หวั หน้านกั เรยี นแพทย ์
ยืนตระหง่านอยู่ เขากาลงั พูดดว้ ยเสียงทีม่ ีจงั หวะจะโคนและดืม่ ด่าเขา้ ไปใน
ความรูส้ กึ ของผูฟ้ ั งอย่างประหลาด แววตาของเขาฉายแสงกลา้ ขณะทีย่ า้ ถงึ
seniority, unity, order และ spirit ซงึ่ เป็ น tradition ของมหาวทิ ยาลยั เขาพูด
ถงึ คณะบดี คณาจารย ์ และนายแพทยท์ ง้ั หลาย ซงึ่ ดารงตาแหน่ งต่างๆ ใน
โรงพยาบาล พูดถงึ งานตอ้ นรบั น้องใหม่ ซงึ่ จะมขี นึ้ ตอ่ ไปในตน้ เดอื นหน้า และทสี่ ุด
หวั หน้านักเรยี นแพทยแ์ นะนาใหเ้ พรชชีร่ ู จ้ กั กบั ประธานแผนกต่างๆ ของ
มหาวทิ ยาลยั แพทยศาสตร ์ซงึ่ แตง่ ตงั้ ขนึ้ จากซเี นียรแ์ ละยนื อยูใ่ นทนี่ นั้

เสยี งปรบมอื ดงั กกึ กอ้ งเมอื่ มกี ารขานชอื่ ประธานแผนกแตล่ ะคน สายตาทุกคู๋
เบนจากทนี่ ั้นมาสูท่ นี่ ี้ แลว้ แต่ว่าประธานแผนกน้นั จะยนื อยู่ ณ ทใี่ ด ทุกครง้ั เขาไดร้ บั
การกม้ ศรี ษะและยมิ้ ใหอ้ ยา่ งบรสิ ุทธใิ์ จ และเสยี งปรบมอื ทยี่ ดื ยาวและกกึ กอ้ งทสี่ ุดในวนั
นั้นดงั ขนึ้ เมอื่ หวั หน้าขานชอื่ วรนาถ เวชการพทิ กั ษ,์ หวั หน้านักเรยี นแพทยห์ ญงิ
เฟรชชเี่ หล่าน้ันพากนั คดิ ว่าเขาจาผูท้ ีก่ ล่าวนามหลงั นี้ไดด้ กี ว่าใครๆ เพราะว่า
เจา้ ของรา่ งแบบบางและมใี บหน้าหวานผุดผ่องนั้นมปี ระกายตาเศรา้ อยู่เป็ นนิจ แม้
ในขณะทกี่ ม้ ศรี ษะใหอ้ ยา่ งแชม่ ชอ้ ยและพยายามยมิ้ ใหอ้ ยา่ งออ่ นหวานกต็ าม

การเลือกหวั หน้านักเรยี นปี ๑ ไดเ้ รมิ่ ขนึ้ ภายหลงั น้ันและเมอื่ มนั สุดสิน้
เรยี บรอ้ ยไป การประชมุ ก็มที ่าทจี ะยุตลิ งหวั หน้ากาลงั กล่าวปิ ดประชุมอย่างเพราะ
พรงิ้ แต่ในวนิ าทซี งึ่ นักเรยี นแพทยท์ ง้ั หลายคาดกนั ว่าจะไดฟ้ ั งคาสุดทา้ ยจากผู ้
กลา่ วปิ ดประชมุ นนั้ เอง เขาพบวา่ คานัน้ ขาดไปจากรมิ ฝี ปากของผูพ้ ูดเฉยๆ หวั หน้า
นกั เรยี นแพทยห์ ยุดพูดโดยกะทนั หนั และเปลยี่ นสาเนียงใหมอ่ ยา่ งรอ้ นรน

“ประทานโทษ...ขอเวลาผมอกี สกั ครู ่ ชว่ ยบอกผมหน่ อยว่า ใครเป็ นเจา้ ของ
ศพโตะ๊ ที่ ๑๑ ในหอ้ งชาแหละ?”

อยา่ งประหลาดใจ เสยี งซบุ ซบิ ดงั ขนึ้ ในหอ้ งน้นั คลา้ ยเสยี งลมครางขณะพดั ไป
ตามกงิ่ ลู่ของตน้ ไม้ และอย่างเงียบๆ นกั เรยี นแพทยป์ ี ที่ ๑ สคี่ นยนื ขนึ้ จากทนี่ ่งั ใคร
คนหนึ่งในจานวนนนั้ แนะนาเขาเหลา่ นนั้ ใหห้ วั หน้ารูจ้ กั

๖

รา่ งตระหง่านซงึ่ สวมเสอื้ กาวนข์ าวโพลนอยู่หน้ากระดานดาแผ่นนั้นนิ่งองึ้
สายตากวาดลงต่า-มนั มปี ระกายหมอง บรรยากาศเครง่ เครยี ดไปโดยฉับพลนั เสยี ง
หวูดเรอื จากลาแมน่ ้าเจา้ พระยาดงั ครวญครางเสยี งแหลม ขณะทลี่ มฝนพดั มาปะทะ
แผ่นกระจกทหี่ น้าต่างดงั อูไ้ ม่ขาดระยะ และท่ามกลางความเงียบงนั คลา้ ยถูกมสต ์
สะกดนีเ้ อง วรนาถทา้ วเทา้ เดนิ ออกจากหอ้ งนน้ั อยา่ งแชม่ ชา้ แววตาของเธอเต็มไป
ดว้ ยความหม่นหมองและรนั ทด ฝี เทา้ ของเธอดงั ไกลออกไปทุกทๆี และเงียบหายไป
ในทสี่ ุด

หวั หน้านกั เรยี นแพทยเ์ มม้ รมิ ฝี ปาก ขณะทจี่ อ้ งดูนักเรยี นแพทยป์ ี ที่ ๑ ทง้ั สี่
นนั้ เขมง็ เขาเรมิ่ พูดตอ่ ไป แตค่ รงั้ นีเ้ ขารูส้ กึ แตเ่ พยี งไดย้ นิ เสยี งของเขาล่องลอยมา
จากทใี่ ดทหี่ นึ่งไกลเหลอื เกนิ จากทเี่ ขายนื อยูน่ นั้

“ผมอยากจะขอรอ้ งใหค้ ุณใสใ่ จเป็ นพเิ ศษสาหรบั ศพนน้ั โดยปรกตเิ รากถ็ อื กนั
อยู่แลว้ ว่า ศพทใี่ ชช้ าแหละในแล็บกรอสสน์ ั้นมคี ่าเท่ากบั ครูของเราเอง และดงั ที่
คุณเคยทราบ เรายอ่ มไม่แสดงกิรยิ าใดซงึ่ แสดงถงึ การดูถูกดูแคลน ลอ้ เลยี น หรอื
แสดงท่าทอี นั น่าบดั สตี ่อศพนน้ั หลายศพอาจจะไดม้ าจากศพทไี่ ม่มญี าติ แตห่ ลาย
ศพเราไดม้ าจากความสมคั รใจของผูท้ เี่ ป็ นศพนนั้ เอง” กรามของผูพ้ ูดโปนขนึ้ มาจน
เห็นชดั “ดว้ ยความตง้ั ใจอย่างแรงกลา้ ทีจ่ ะอุทิศรา่ งของตนใหเ้ ป็ นบรกิ ารของ
สาธารณะและโดยเฉพาะโตะ๊ ๑๑–” เสยี งเขาสะทา้ นไปดว้ ยความทรงจา “ผม
อยากจะบอกใหค้ ุณทราบดว้ ยตวั ผมเองว่า เราถอื เป็ นโตะ๊ ศกั ดสิ์ ทิ ธ.ิ์ ..ตง้ั แต่นาน
มาแลว้ กระทง่ั ปี นี้, ทราบไดด้ ว้ ยว่าศพโตะ๊ ๑๑ นี้ครงั้ หนึ่งเคยเป็ นนักเรยี นแพทย ์
เช่นเดยี วกบั คุณ นักเรยี นแพทยท์ รี่ ูจ้ กั วธิ ใี ช้ disecting needle และ forceps
กระทง่ั เป็ นทเี่ ลอื่ งลอื ในรุน่ ผมน้ัน-เขาตอ้ งออกจากการเป็ นนักเรยี นแพทยด์ ว้ ย-”
เสยี งชะงกั “ดว้ ยอุปัทวเหตุ และเป็ นนกั เรยี นแพทยท์ ที่ าพนิ ยั กรรมมอบศพตวั ของ
เขาเองใหแ้ กต่ กึ กรอสส.์ ..”

เมอื่ การประชุมไดส้ นิ้ สุดลง หวั หน้านักเรยี นแพทยก์ า้ วเทา้ ลงจากตกึ
pathology และอยา่ งเงียบ ๆ เขาเดนิ กม้ ศรี ษะอย่างจะใชค้ วามคดิ ไปตามถนนปู น
เล็ก ๆ วนั คนื อาจจะผ่านไป แตเ่ ขาคดิ ว่าเขาไมอ่ าจจะลมื เสยี งของวทิ ยาทรี่ อ้ งอย่าง
เจ็บปวดในความมดื ของหอ้ งชาแหละศพเมอื่ สามปี กอ่ น ไม่อาจลมื รา่ งอนั ดาเกรยี ม
ซงึ่ ปราศจากลมหายใจบนตกึ อายุรกรรมและการหลง่ั น้าตาอย่างเป็ นสายเลอื ดของ
ตอ้ ยเมอื่ หกเดอื นทแี่ ลว้ มานั้นไดเ้ ลย เขาเหลอื บมองดูตกึ กรอสสแ์ วบหนึ่งขณะทจี่ ะ
เลยี้ วผ่านหน้าหอนกั เรยี นแพทยห์ ญงิ และเมม้ รมิ ฝี ปาก ทนี่ ี่เองซิ เป็ นทซี่ งึ่ ครงั้ หนึ่ง
ดว้ ยกาลและอาจจะตลอดไปดว้ ยความทรงจา เป็ นทซี่ งึ่ บนั ทกึ ความรกั ของมนุษยอ์ นั
จะพงึ ใหแ้ ละแสดงออกต่อกนั ไดด้ ว้ ยรูปแตกตา่ งออกไปอกี แบบหนึ่ง มอื เขาเย็นเฉียบ
เมอื่ คดิ

ขณะทเี่ ขากา้ วขนึ้ บนั ไดตกึ อานวยการ วรนาถกก็ า้ วเขา้ มาขอบตายงั แดงชา้
เหน็ ถนดั เธอดงึ ชายเสอื้ ของเขาและพูดอยา่ งเหน็ดเหนื่อยวา่

“เธอบอกเรอื่ งอะไรของวทิ ยาแกเ่ ดก็ ใหมเ่ หล่านนั้ หรอื , เจษ?”

๗
หวั หน้านักเรยี นแพทยส์ น่ั ศรี ษะ “ฉนั บอกเขาเพยี งใหใ้ สใ่ จในศพเท่านนั้ เอง”
เขาหยุดและมองวรนาถอย่างเต็มที่ “เธอคดิ ว่าฉันเล่าเรอื่ งกระดาษสเี ทาแผ่นนนั้ แก่
พวกเขาหรอื , ตอ้ ย ฉนั จะบอกเขาไดอ้ ยา่ งไรเมอื่ คา่ ของกระดาษแผ่นนน้ั มนั หมายถงึ
ความหลงั ของชวี ติ หนึ่ง, และบางทสี องชวี ติ จะถูกกว่า, บนโตะ๊ ชาแหละที่ ๑๑”
วรนาถมองเจษฎางคอ์ ยา่ งเซอื่ งซมึ “เธอยงั เกบ็ มนั ไวอ้ ยูห่ รอื ?”
เจษฎางคพ์ ยกั หน้า วรนาถบดิ มอื ตวั เองอย่างรา้ วใจและพูดเกอื บจะกระซบิ
“ทาลายมนั เสยี , เจษ ไมม่ ปี ระโยชนอ์ ะไรทจี่ ะเกบ็ มนั ไวอ้ กี มนั ควรจะเป็ นความลบั อยู่
เชน่ นนั้ ตลอดกาลมากกวา่ แมว้ า่ วทิ ยายนิ ดจี ะใหเ้ ปิ ดเผยกต็ าม”
เมอื่ แยกทางกบั วรนาถ เจษฎางคก์ ็มุ่งตรงไปยงั หอ เขาไขกุยแจ ผลกั ประตู
หอ้ งเขา้ ไป ดงึ ลนิ้ ชกั ออก หยบิ กระดาษแผ่นหนึ่งออกมาลูบคลาอยู่ครูใ่ หญ่ และคลี่
มนั ออกมาอกี ครงั้ หนึ่งเป็ นครงั้ สุดทา้ ยดว้ ยพนิ ิจพเิ คราะหค์ ลา้ ยจะฝั งมนั ไวก้ บั ความ
ทรงจา ลายมอื นน้ั ยงุ่ และเลอื นไปดว้ ยกาลเวลา
ถงึ พระอรรถธรรมธาดา
จดหมายฉบบั นีค้ งเป็ นฉบบั สุดทา้ ยทฉี่ ันจะไดเ้ ขยี นถงึ เธอ เพราะวา่ ไขก้ าเรบิ
ขนึ ้ ทุกขณะ แต่ดใี จว่าจะหมดเวรหมดกรรมเสยี ที ถา้ ไม่ตายเสยี งก็คงจะรบั ทุกข ์
ทรมานตอ่ ไปอกี ฉนั เบอื่ เตม็ ที แตอ่ ยา่ งไรกด็ ฉี นั คดิ ถงึ ลูก วทิ ยาคงหลงวา่ พอ่ ของเขา
นนั้ ตายมานานแลว้ แตด่ ลี ะ เขารูอ้ ยา่ งนนั้ ดกี วา่ จะรูว้ า่ พอ่ ของเขาเป็ นนักโทษตลอด
ชวี ติ เพราะฆา่ คนทที่ าลายเกยี รตยิ ศของแมเ่ ขา
ฉันตงั้ ใจจะอุทิศศพของฉันเองใหโ้ รงพยาบาลศิรริ าชเพือ่ เป็ นบรกิ ารของ
นกั เรยี นแพทย ์ วทิ ยาคงจะขา้ มฟากปี หน้าใชไ่ หม? ฉนั ไมม่ โี อกาสไดอ้ ยูก่ บั ลูกเลย
เกอื บตลอดเวลาทมี่ ชี วี ติ อยู่ ดงั นัน้ ฉันภาวนาว่าขอใหไ้ ดอ้ ยู่ใกล้ ๆ กบั เขาสกั หน่ อย
เถดิ แมว้ า่ จะสนิ ้ ชวี ติ ไปแลว้ กต็ าม
อยา่ ลมื ทาลายเอกสารทมี่ รี ูปและรอยตาหนิของฉนั เสยี ทงั้ ๆ ทฉี่ นั อยากจะอยู่
ใกลๆ้ ลูกเมอื่ ตายไปแลว้ แตก่ ค็ งไมอ่ ยากใหเ้ ขารูว้ า่ ฉนั เป็ นใครอยูด่ ี ไฝสามเมด็ ที่
ทา้ ยทอยของฉนั ไมเ่ หมอื นใคร อยา่ ใหว้ ทิ ยารูจ้ กั พอ่ ของเขาไดจ้ ากตาหนินนั้ หาก
เขาจะไดช้ าหละศพพอ่ ของเขาดว้ ยมอื ของเขาเอง
ลากอ่ น ขอใหเ้ ธอและวทิ ยาจงเป็ นสุข
จากพี ่
แจง้ ชยั งาม
เจษฎางคย์ มิ้ อยา่ งเหยี้ มเกรยี ม วทิ ยาใชเ้ วลาถงึ สามปี และกบั ชวี ติ ของเขาอกี
ชวี ติ หนึ่ง ซงึ่ แพงมากเหลอื เกนิ สาหรบั เพอื่ เพยี งทจี่ ะสานึกในความภาคภูมใิ นความ
รกั อนั จะหาสงิ่ ใดเปรยี บมไิ ดเ้ ลยของบดิ าทีม่ ตี ่อเขา-และกว่าทจี่ ะทราบว่ามนั มคี ่า
เหนือสงิ่ ใด แมแ้ ต่ความอบั อายขายหน้าอนั ควรจะไดร้ บั ในการทมี่ พี ่อเป็ นนักโทษ
ตลอดชวี ติ นนั้
เจษฎางคจ์ ุดไมข้ ดี เปลวไฟลุกขนึ้ วูบหนึ่ง กระดาษนนั้ กก็ ลายเป็ นเถา้ ถา่ นไป
สนิ้ และสขี องมนั ดาเหมอื นสขี องกลางคนื
ฉนั อา่ นจบเมอื่ วนั ท.ี่ ...........เดอื น....................พ.ศ...............เวลา.................น.

๘

แบบบนั ทกึ การอา่ นวเิ คราะหแ์ ละวนิ ิจสารวรรณคดแี ละวรรณกรรม

ชอ่ื ผแู้ ตง่ ..................................................ชอ่ื เรอื่ ง/หนังสอื .............................................
สถานทพ่ี มิ พ.์...................................สานกั พมิ พ.์...................................................
ปีทพ่ี มิ พ.์..........................................จานวนหนา้ ...................................................

๑.ประเภท ………………………………………………………………………………………………………………………
๒.โครงเรอ่ื ง
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
๓.เหตกุ ารณใ์ นเรอ่ื ง
…………………………………………………………………………………………………………………………………..
…………………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………….………………………
๔.แกน่ เรอ่ื ง
…………………………………………………………………………………………………………………………………
๕.ฉาก
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
๖.ตวั ละคร
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
๗.บทสนทนา
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………

๙

๘.กลวธิ ใี นการแตง่
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
๙.เนือ้ เรอ่ื งยอ่
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
๑๐.ขอ้ คดิ ทไ่ี ดจ้ ากเรอ่ื งทอ่ี า่ น
.…………………………………………………………………………………………………………………………………
.…………………………………………………………………………………………………………………………………
.…………………………………………………………………………………………………………………………………

๑๑.สาระทสี่ ามารถนาไปประยกุ ตใ์ ชใ้ นชวี ติ ประจาวนั
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
.…………………………………………………………………………………………………………………………………

๑๒.วรรคทองของฉนั
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………
.…………………………………………………………………………………………………………………………………
๑๓.ขอ้ เทจ็ จรงิ และขอ้ คดิ เหน็

๑๓.๑ ขอ้ เท็จจรงิ ในเรอ่ื ง
.…………………………………………………………………………………………………………………………………
.…………………………………………………………………………………………………………………………………

๑๓.๒ ขอ้ คดิ เหน็ ในเรอ่ื ง
.…………………………………………………………………………………………………………………………………
.…………………………………………………………………………………………………………………………………

ลงชอื่ .........................................นกั เรยี น ลงชอื่ .........................................ผปู้ กครอง

(..............................................) (..................................................)

ลงชอื่ .........................................ครผู สู ้ อน
(..................................................)