ครอบครัวกลางถนน1

หนงั สอื สง่ เสรมิ การอา่ น
เรอื่ งสนั้

“ครอบครวั กลางถนน”

กลุม่ สาระการเรยี นรูภ้ าษาไทย
โรงเรยี นบุญวาทยว์ ทิ ยาลยั

สานกั งานเขตพนื้ ทกี่ ารศกึ ษามธั ยมศกึ ษาลาปาง ลาพูน

◾พฒั นาความฉลาดรูด้ า้ นการอา่ น (Reading literacy)
◾พฒั นาการคดิ อย่างมเี หตผุ ล (Critical and Logical Thinking)

◾พฒั นาสมรรถนะการสอื่ สาร และสมรรถนะการคดิ ขน้ั สูง
◾เพอื่ ประกอบการประเมนิ การอา่ น คดิ วเิ คราะห ์ และเขยี น

◾เพอื่ ซอ่ มเสรมิ รายวชิ า ภาษาไทย

ครอบครวั กลางถนน

ศลิ า โคมฉาย

ฉันอา่ นเมอ่ื วนั ท่ี ................เดอื น...........................พ.ศ...........เวลา.........น.

ภรรยาของผมแสนรอบคอบ พอบอกว่ามีนัดสาคญั ตอนบ่ายโมง ตอ้ งรว่ มทมี กบั
เจา้ นายพบลูกคา้ รายใหญ่ทโี่ รงแรมรมิ แม่น้าแถวคลองสาน เธอบอกว่าตอ้ งออกจากบา้ น
ตอนเกา้ โมงเชา้ เธอเองมงี านแถวสะพานควายกอ่ นเทยี่ ง ระยะเวลาสาหรบั การเดนิ ทาง
ขนาดนีก้ าลงั พอดี

แต่ที่ว่ารอบคอบไม่ใชแ่ ค่น้ัน เบาะหลงั รถยงั มีตะกรา้ อาหารประเภทฟาสทฟ์ ้ ูด
ถงั นา้ แข็งแชเ่ ครอื่ งดม่ื ของขบเคยี้ ว ขนมนมเนย กระท่งั มะขามออ่ น มะยม กระปกุ เกลอื
รวมถงึ ถงุ พลาสตกิ ใสข่ ยะ กระโถน หรอื แมแ้ ตเ่ สอื้ ผา้ ชดุ สารอง หอ้ ยแขวนตรงมอื จบั เหนือ

บานกระจก ราวไปกบั ปิ คนิก
ตามทฤษฎแี ลว้ เราคอื ชนชนั้ กลาง เห็นไดจ้ ากบา้ นพกั ของเราอยู่ตาบลสายไหม

แดนตอ่ แดนลาลกู กากบั บางเขน ขบั รถผ่านหมบู่ า้ นจดั สรรโครงการแลว้ โครงการเลา่ ตดั ไป
ทางกโิ ลเมตร ๒๕ บนถนนพหลโยธนิ หกั สรู่ งั สติ ตงั้ ลาบนถนนวภิ าวดตี รงสะพานเจ็ดชว่ั
โคตร มุ่งหนา้ เขา้ กรงุ เทพฯ น่ีเป็ นทางสะดวก

หากเราเป็ นชนชน้ั ลา่ งยากไร ้ คงไดย้ ดึ สลมั กลางเมอื งเป็ นทพี่ กั เชน่ เดยี วกบั คนชน้ั สงู
มคี อนโดมเิ นียมไวช้ มอาทติ ยอ์ สั ดง ทอประกายทองทาบระลอกคลน่ื แม่นา้

น่ันไม่สาคญั เทา่ ความฝันทพ่ี รา่ งพราวอยเู่ สมอ
จดุ หมายในกระบวนแถวชนชน้ั สงู เห็นไดแ้ จม่ ชดั จะตดิ ขดั หนทางไป เราจงึ มุทางาน
เป็ นบา้ เป็ นหลงั แถมยงั คดิ วางโครงการส่วนตวั อยู่ตลอดเวลา ตงั้ ความหวงั เป็ นเจา้ ของ
กจิ การจนแทบเป็ นโครงการรายวนั ท่ีทาไดใ้ นขณะนีค้ อื มบี า้ นและรถยนตข์ องตวั เอง แม้

รายจา่ ยตงึ มอื ไปบา้ งก็ตาม
เหตผุ ลของการมรี ถ ผมไมป่ ฏเิ สธวา่ เพอื่ เพม่ิ พนู ฐานะ แตส่ าคญั กวา่ นั้นคอื รา่ งกาย

เรม่ิ อทุ ธรณว์ า่ สไู ้ ม่ไหว การตอ้ งยนื เบยี ดเสยี ดเยยี ดยดั หอ้ ยโหนรถเมลค์ รงั้ ละ ๓-๔ ชว่ั โมง

กระเถบิ ทีละศอกละวาอยู่กลางความรอ้ นเรา้ แมก้ ารมีรถตดิ แหง็กอยู่บนถนนระยะเวลา
พอกนั แตก่ ารไดน้ ่ังแชแ่ อร ์ ฟังเพลงโปรด ยอ่ มประเสรฐิ กวา่ ไหนๆ

ชา่ งน่าแปลก พออายยุ า่ ง ๓๘ ปี กลบั ถงึ บา้ นตอนหา้ ทมุ่ แทบตะกายขนึ้ เตยี งดว้ ย
ความเปลยี้ เพลยี ราวเสน้ ดา้ ยในตวั หยอ่ นยานหมดอายใุ ชง้ าน ทงั้ ทต่ี อนเรยี นมธั ยม ผมเคย
เป็ นนกั ฟตุ บอลของโรงเรยี น ครจู บั ใหเ้ ลน่ ฮาลฟ์ อยา่ งทเี่ รยี กวา่ มดิ ฟิ ลดป์ ัจจบุ นั แถมเป็ น
ประเภทไดนาโมวงิ่ ไดไ้ ม่รเู ้ หนื่อย

๒

อาจจะเพราะทางานหนักเกนิ ไปแตเ่ ห็นสารคดสี น้ั ในวทิ ยชุ ว่ งคน่ั เวลารายการบอกวา่

มลพิษทางอากาศจากกา๊ ซพิษ ๓-๔ ตวั คอื มูลเหตุกดั กรอ่ นระบบต่างๆ ในรา่ งกาย
รวมถงึ ความเครยี ดจากความเป็ นอยทู่ าใหส้ มรรถภาพเสอ่ื มถอย

การมรี ถเป็ นเรอื่ งจาเป็ น เพราะเป็ นทพ่ี กั พงิ อาศยั ในสดั สว่ นเวลาพอๆกบั บา้ น และท่ี
ทางาน ยงิ่ เมอื่ ภรรยาจดั ใหเ้ กดิ สง่ิ อานวยความสะดวกดขี นึ้ กลายเป็ นบา้ น สานักงาน
เคลอื่ นท่ี

ในความเขา้ ใจเชน่ นี้ ผมเลกิ เครยี ดกบั การใชร้ ถใชถ้ นน กรงุ เทพฯจะมรี ถสกั กล่ี า้ น
คนั ไมเ่ ห็นแปลก จะหยดุ ชะงกั จนแทบพกั แรมกลางถนนเป็ นเรอื่ งธรรมดา และอาจจะเพราะ
ผมเรม่ิ ชอบสภาพชวี ิตในรถ ครอบครวั ของเราใกลช้ ดิ แนบแน่น บางทีไดท้ านอาหาร
กลางวนั ดว้ ยกนั บนทางดว่ นประสาครอบครวั อบอนุ่ มเี รอื่ งไดห้ วั เราะตอ่ กระซกิ เชน่ เมอื่ รถ
ตดิ ตายนานชว่ั โมง เราอาจมเี กมเลน่ กนั

“หลบั ตาเสยี ” เธอออกคาสง่ั

“หลบั ทาไม?” ผมฉงน
“นา...นะ...” เธอวา่ พลางลากกระโถนจากหลงั รถ วางลงบนทวี่ างเทา้ ถกกระโปรง
ขนึ้ รดู ตวั ลงไปใตพ้ วงมาลยั ผมทาตามคาสง่ั เอามอื ปิ ดตาแตถ่ า่ งนิว้ ออก แอบชมเนียน
เนือ้ ซงึ่ ไม่ใชข่ องแปลกใหม่ ชว่ งเชน่ นั้นอารมณว์ ปิ รติ ถกู กระตนุ ้ จนตนื่ เตน้
“แน.้ ..พลิ กึ คนขโี้ กง” เธอคอ้ นเมอ่ื เสรจ็ กจิ ทุบไหลผ่ มเสยี ๒-๓ ทแี กข้ วย
เราแตง่ งานกนั เมอื่ เป็ นผใู ้ หญแ่ ลว้ ตามคาสง่ั กระทรวงสาธารณสขุ แถมเครง่ ครดั กบั
โฆษณาว่ามลี ูกเมอื่ พรอ้ ม คนบา้ นนอกกระเสอื กกระสนมาตงั้ ตวั ในเมอื ง กว่าจะค่อนขา้ ง
พรอ้ มผมอายปุ าเขา้ ไป ๓๘ ขณะเธอ ๓๕ ปี ถงึ ตอนนีร้ า่ งกายกลบั ไม่พรอ้ มเสยี แลว้ ลอง
กลบั ถงึ บา้ นตอนหา้ ทมุ่ ตะเกยี กตะกายขนึ้ เตยี งหลงั เทย่ี งคนื แมจ้ ะพอมอี ารมณอ์ ยบู่ า้ ง แต่
เชอื้ คงออ่ นแอเต็มทยี ง่ิ มนั เกดิ ขนึ้ นานครง้ั เห็นจะหวงั ยาก
วนั หนึ่งผมตน่ื เชา้ ดว้ ยอารมณค์ กึ คกั สดใสเป็ นพเิ ศษ อาจเพราะไดน้ อนหลบั สนิทอย่างไม่

เคยมมี านาน สมั ผสั แสงทองยามอรณุ สดู อากาศสด ยดื เสน้ ยดื สายออกกายบรหิ ารลลี า
แซมบา้ อาบนา้ สระผมกนิ นมสดไขล่ วก ๒ ฟอง ความฟิ ตแบบมดิ ฟิ ลดค์ ลา้ ยจะหวนคนื มา
แมร้ ถจะติดตายบนถนนวภิ าวดีรงั สิตชว่ งเลยแยกเกษตรเล็กนอ้ ย แม่เปิ้ลดเี จคนโปรด

รายงานสภาพจราจรทางวทิ ยเุ สยี งแจว้ รถสบิ ลอ้ ชนเสาไฟฟ้ าลม้ ขวางถนนหนา้ อาคารการ

บนิ ไทย กาลงั ดาเนินการกกู ้ นั อย.ู่ ..ผมยงั รสู ้ กึ ปลอดโปรง่
รถจอดเยอื้ งทางซา้ ยดา้ นหลงั หนุ่มสาวยงั ไม่พน้ วยั เรยี นหยอกลอ้ จจ๋ี า๋ แบบหมาหยอก

ไก่ ฝ่ ายชายเอามอื จบั หวั ขยผี้ มสยายยาวเลน่ หญงิ หนั มาหยกิ ตน้ แขน ชายโอบไหลร่ ง้ั ตวั

เขา้ มา สาวเอาศอกกระทงุ้ ชายโครงเบาๆและ...

ผมคึกคกั เหมือนไดล้ งสนามเป็ นตวั จรงิ หนั มามองจบั ใบหนา้ ภรรยาอย่างพินิจ
คลา้ ยจะสวยกวา่ ปกติ ไลต่ ่าลงถงึ อกอวบ ท่อนขากลมกลงึ เนียนผ่อง เธอนุ่งกระโปรงสนั้
ยามขบั รถเพอื่ ความถนัดในการใชเ้ ทา้ ตอ้ งถกสงู ขนึ้ อกี เกอื บลอ่ แหลม

๓

“ขาคณุ สวยจงั ...” เสยี งผมสน่ั อกใจรา้ วระทกึ ประหลาด
“จะบา้ เรอะ” นา้ เสยี งใชจ่ ะจรงิ จงั ดงั นา้ คาเชดิ หนา้ ขนึ้ จาการสารวจความเรยี บรอ้ ย

ของเล็บ ลาคอระหงขาวเนียน...
ผมกลนื นา้ ลายฝืดคอ ถอนสายตาหนี สะกดความพลงุ่ พลา่ นอนั ทรมานใหส้ งบ แต่

ภาพเคยเห็นเป็ นอยกู่ ระตนุ ้ จนิ ตนาการตอ่ เน่ือง ไม่อาจควบคมุ ธรรมชาตขิ องสตั วต์ นื่ ตวั
รนุ แรง ยง่ิ เป็ นสตั วป์ ระเสรฐิ ชอบแสวงหาทดลอง อยากลมิ้ รสชาตแิ ปลกใหม่ ใจเตลดิ เปิ ด
เปิ งบา้ คลง่ั

เหงอ่ื คลา้ ยจะชนื้ ฝ่ ามอื เมอื่ เบนสายตาไปรอบๆรถเราตดิ ฟิ ลม์ กรองแสงเชน่ เดยี วกบั
รถคนั อนื่ ๆทเ่ี ห็น แถมยงั มแี ผ่นพลาสตกิ กนั แดดอกี ชนั้ แอรเ์ ย็นฉ่า วทิ ยุกงั วานเปี ยนโน
คอนแชรโ์ ต บรรยายความหมายแหง่ สายนา้ สงบเงยี บและคลมุ ้ คลง่ั เออื้ มมอื สน่ั ดกิ รดู แผ่น

กนั แดดกระจกหนา้ มดิ ชดิ

โลกสว่ นตวั ของเราลอยเควง้ ในบรรยากาศใสหวาน

ผมรวู ้ า่ หลงั จากมนุษยเ์ ราทาลายสภาพธรรมชาตริ อบขา้ งมานานธรรมชาตใิ นตวั ตน
ถกู ทาลายลงเชน่ กนั กระทง่ั จมอยใู่ นความอดึ อดั ขดั ขอ้ งแหง่ ชวี ติ เมอื ง การทางาน อากาศ
พษิ การตดิ ขดั ยดั ทะนานของการจราจร กจิ กรรมแห่งครอบครวั ทมี่ อี งคป์ ระกอบและจงั หวะ

จะโคน เป็ นบทเพลงแสนสขุ มกั กระท่อน

กระแทน่ ดว้ ยชวี ติ ขอ้ งขดั และผนั แปรรวดเรว็
อาจจะเป็ นเพราะนานเต็มที รา้ งสมั ผสั ประกอบกบั อยากมลี กู ไวช้ น่ื ชมอยา่ งเพศแม่

หรอื เหตุผลอน่ื น่ันทาใหข้ อ้ อา้ ง “ยะ...อย่า...เดย๋ี วเสอื้ ยบั ” และอาการขดั ขนื คลายลง

สาหรบั การเปิ ดเรอื นหอกลางถนน
ชวี ติ อนั สุขกระชมุ่ กระชวย เมอื่ เราไดท้ ากจิ กรรมอนื่ ๆ รว่ มเล่นปรศิ นาอกั ษรไขว ้

สแครบเบลิ้ หรอื เกมอนื่ ๆ ทห่ี นุ่มสาวรุน่ เล่นกนั เราเหมอื นไดย้ อ้ นเวลาไปสู่แรกรกั แม้
รายการวทิ ยแุ ทบทกุ แหง่ รายงานสภาพจราจรของกรงุ เทพฯ ยงิ่ เลวรา้ ยหนักขนึ้ สขุ มุ วทิ ตดิ

ตลอดสายพหลโยธนิ ปากทางลาดพรา้ วยนั อนุสาวรยี ช์ ยั สมรภมู ิ รามคาแหงตลอดสาย
พญาไทกระดกิ กระเดยี้ ไม่ได ้ พระรามท่ี ๔ ไม่มชี ว่ งเคลอ่ื นไหว

แตผ่ มเหมอื นไดจ้ มอยใู่ นหอ้ งรบั แขก บนโซฟาตวั โปรด
ผมคดิ จะเปลย่ี นรถใหม่ใหใ้ หญข่ นึ้ เพอื่ ไดจ้ ดั สดั สว่ นของครอบครวั หอ้ งนา้ ทเี่ ลน่
เกม กระทง่ั เตยี งนอน เหมอื นโชคเขา้ ขา้ ง ระยะหลงั เมอื่ รถตดิ ตาย ผูค้ นเรม่ิ ลงไปเดนิ ยดื
เสน้ ยดื สาย ผมเอาอยา่ ง ทาใหร้ จู ้ กั ใครตอ่ ใครไม่นอ้ ย ทกั ทาย ปรบั ทุกขเ์ รอ่ื งหนุ ้ วจิ ารณ์
การเมอื ง เศรษฐกจิ การคา้ รวมถงึ เกมกฬี านัดสาคญั เราคลา้ ยจะเป็ นเพอ่ื นบา้ นกนั

คุณวชิ ยั ผูอ้ านวยการการตลาดสนิ คา้ ผา้ อนามยั กระดาษชาระรายใหญ่ คุณ
ปรชั ญเ์ จา้ ของปลากระป๋ อง คณุ ภาณุทาน้ายารดี ผา้ เรยี บ ผมทางานโฆษณา ขอ้ มูลจาก
ฝ่ ายวจิ ยั เกย่ี วกบั คา่ นิยมในการบรโิ ภคและการดารงชวี ติ ปัจจบุ นั ผมหยบิ ยกมาพูดคยุ ทาให ้
เราเขา้ กนั ไดด้ ี ดกี ระท่งั ไดล้ กู คา้ อยา่ งไม่คาดฝันกลางถนน

๔

คนงานดอี ยา่ งผมมหี รอื เจา้ นายไมเ่ รยี กใชใ้ กลช้ ดิ อยา่ งนัดวนั นีเ้ ป็ นเจา้ ของเครอ่ื งดมื่
ใหม่ “สาโท-แคน” พรอ้ มใหเ้ ราเขา้ ชว่ ยสนบั สนุนในแผนการตลาด ตงั้ แตค่ ดิ ตง้ั ชอื่ ใหเ้ รา้ ใจ
จาง่าย ตดิ ปาก วางชน้ั สนิ คา้ ในตลาดระดบั กลาง ทาโฆษณาทงั้ ฮารด์ เซลตอกยา้ และ

สรา้ งภาพพจนจ์ งู ใจกลมุ่ เป้ าหมาย ดว้ ยงบประมาณปี ละ ๑๐ ลา้ นบาท
น้ันหมายความวา่ ผมตอ้ งชว่ ยเจา้ นายอธบิ ายรายละเอยี ดแผนงานอยา่ งทเี่ รยี กตดิ

ปากวา่ “พรเี ซนท”์ งานอยา่ งมเี ชงิ ชวนเชอ่ื ไดส้ นิทใจ
ถนนกรงุ เทพฯ รถยงั คงตดิ เป็ นตงั เมตามปกติ ผมมนี ดั ตอนบา่ ยสามนี่เพงิ่ สบิ เอ็ดโมง

สบิ หา้ ยงั พอมเี วลาอยบู่ า้ ง น่ังคดิ ถงึ งานซงึ่ ตอ้ งรบี จดั การฝันถงึ รถคนั ใหญ่ ใหม่ สะดวกกวา่
ซง่ึ โอกาสไดเ้ ป็ นเจา้ ของไม่ใชค่ วามฝันแหง้ แลง้

รถเคลอ่ื นขา้ มสะพานตรงแยกเกษตร กอ่ นจะตดิ แหง็กลงใกลๆ้ บรเิ วณเคยเป็ นเรอื น
หอ กลางแดดครงั้ กอ่ นเกา่ ขา้ งหนา้ เห็นรถเป็ นแพยาวน่งั แชน่ านกวา่ สบิ หา้ นาทคี ลา้ ยจะเป็ น

ลางบอกเหตวุ า่ ตดิ ยาวแน่ ผมเอนหลงั พงิ เบาะ เงยหนา้ หลบั ตาลง พยายามคดิ ถงึ งานแต่ใจ
กลบั สน่ั

เหมือนมนตแ์ ห่งความพิศวาสหวามยงั คงวนเวยี นในทาเลนี้ เรอื่ งท่ีเกดิ ขนึ้ ใน
ความรสู ้ กึ วา่ ผดิ ตอ้ งแอบซอ่ น เรง่ รบี หวาดไหว ดนิ้ ขลกุ ขลกั ในทค่ี บั แคบ ดูทา้ ทายและ
เยา้ ยวน ดจุ เดยี วกบั ความรสู ้ กึ ครง้ั เป็ นเด็ก แอบปี นป่ ายขโมยมงั คดุ ในวดั

ชดุ สวยของเธอยบั ยน่ ไม่ใชเ่ พราะการจู่โจมของผมดา้ นเดยี วการตอบสนองอย่าง
กระหายโหยทาเอาภายในรถรอ้ นราวไม่ไดเ้ ตมิ นา้ ยาแอรม์ อื จบั มอื ผมไมใ่ หเ้ คลอ่ื นไหวไดต้ ามใจ
คลายออก เลอ่ื นเกาะไหลแ่ น่นกอ่ นจกิ เล็บใหเ้ จ็บแปลบ แนบแน่นและถง่ั ลมหายใจรนุ แรง

ผมเออื้ มมอื ไปเลอ่ื นแผ่นบงั แดดอกี
“ไม่...” เธอรอ้ งกอ่ นเบนหนา้ มาจอ้ งตาผม “วนั นีเ้ ป็ นอะไรไม่รู ้ ใจมนั หววิ ชอบกล”

ผมถอนหายใจหลบตา รวบรวมสตกิ าจดั ความฟ้ งุ ซา่ นระเหดิ หายลากตะกรา้ ของกนิ
จากเบาะหลงั หยบิ แซนวชิ มาละลายความยาก เธอทดี่ สู หี นา้ ไม่คอ่ ยดี ควา้ มะขามอ่อนใส่
ปากเคยี้ วอยา่ งน่าอรอ่ ย

พอทอ้ งอมิ่ เรม่ิ เกดิ ความเบอื่ หน่าย ผมเปิดประตลู งไปเดนิ แกเ้ ซง็ สง่ ยมิ้ แหง้ ๆ ใหค้ นท่ี
ลงมาแกวง่ แขน ดดั หลงั แกเ้ มอื่ ยขบ ทอดน่องเดนิ ไปมา บรรยากาศคลา้ ยยามเชา้ ตรใู่ น
หมู่บา้ นจดั สรร ผูค้ นนินมตนื่ เชา้ ออกกาลงั กายตามสมยั นิยม ผมรสู ้ กึ วา่ พวกเขาเป็ นเพอ่ื น

บา้ นละแวกเดยี วกนั

หา่ งออกไปทางขวามอื ชายวยั กลางคนกาลงั ใชเ้ สยี มขดุ เกาะกลางถนน พฤตกิ รรม

พลิ กึ ดงึ ดดู ความสนใจใหเ้ ดนิ ไปใกล ้

“ทาอะไรครบั ” ผมทกั ดว้ ยคาถาม
“ปลกู กลว้ ย” เขาตอบโดยไมล่ ะสายตาจากงาน กระทง่ั โกยดนิ จากหลมุ หมดจงึ หนั มา
ยมิ้ ให ้

๕

“ใบกลว้ ยทง้ั กวา้ งยาวใหญ่ มนั ชว่ ยซบั มลพษิ ทางอากาศไดม้ าก”

เขาอธบิ ายเป็ นคงุ ้ เป็ นแควคลา้ ยจะเป็ นนักอนุรกั ษธ์ รรมชาตติ วั ยง
“เนี่ย ผมปลกู มนั เรอ่ื ยละ่ วนั ละหน่อสองหน่อ คณุ จะลองมง่ั ไหม ในรถผมยงั เหลอื อกี
รถคงตดิ อกี นาน เห็นวทิ ยรุ ายงานวา่ ชนกนั วนิ าศเจ็ดแปดคนั ถงึ สองจดุ ขาลงสะพานลอย
ลาดพรา้ วกบั หนา้ หมอชติ ”
“ดเี หมอื นกนั อกี หน่อยคงเป็ นสวนกลว้ ย” ผมสนองขณะรบั เสยี มมาถอื ไว ้
มนั ไมใ่ ชเ่ พยี งแกเ้ บอ่ื ความจรงิ ผมเคยอยบู่ า้ นสวนในตา่ งจงั หวดั งานคนุ ้ ๆอยา่ งนีห้ า่ ง
มอื จนลมื เลอื น ทส่ี าคญั ไดอ้ อกแรงระบายสงิ่ อดั อนั้ คลา้ ยๆจากกลว้ ยไปสู่กลว้ ย แถมการ
เพาะปลกู เหมอื นไดน้ าไปท่องอดตี อนั ยาวไกล
“พอมนั แตกใบเขยี ว เหมอื นขบั รถอยใู่ นสวน บรรยากาศน่าจะดนี ะ” เขาวา่ เมอ่ื เรา
เสรจ็ งานของชาวสวน มติ รภาพเกดิ ขนึ้ ง่ายๆ ดใู กลช้ ดิ ราวกบั ตรงนีไ้ ม่ใชถ่ นนหลวง เขา
ชวนผมไปจบิ กาแฟทรี่ ถเขาขณะแลกเปลย่ี นนามบตั รกนั แตผ่ มขอตวั เพราะออกจากรถมา
นานเต็มที

“ฉันทา่ จะไม่ไหวแลว้ คณุ ชว่ ยขบั รถทเี ถอะ”
แค่เปิ ดประตูเขา้ ไปน่ัง ภรรยาของผมครางเสยี งเครอื ใบหนา้ ซดี ขาว เม็ดเหงอื่
พราวลานหนา้ ผาก ในมอื ถอื ถงุ พลาสตกิ รองรบั อาเจยี น
“เป็ นอะไรไป?” ผมตระหนักกบั รปู สาวทเี่ ห็น
“มนั วงิ เวยี น แลว้ คลนื่ ไสเ้ ป็ นบา้ เลย”
“หนักเลยหรอื ทนไหวไหม เดย๋ี วจะไดแ้ วะหาหมอ”
“คงไม่เป็ นอะไรมากหรอก” เธอวา่ แข็งใจเงยหนา้ จอ้ งตาผมอดึ ใจใหญ่ “เมนไม่มา
เกอื บสองเดอื นเขา้ แลว้ สงสยั จะทอ้ ง”
ผมสะทา้ นเฮอื ก น่ิงแข็งเป็ นทอ่ นไมไ้ ปพกั ใหญ่ กอ่ นไชโยโหฮ่ วิ้ ใหก้ บั ตวั เอง เสยี งและ
กลนิ่ อาเจยี นโอก้ ! อา้ ก! ไม่อาจรบกวนประสาทส่วนใดเลย คกึ คะนองจนเกดิ ความรูส้ กึ
หา่ มๆ อยากเปิ ดประตไู ปรอ้ งตะโกน

...เมยี ผมทอ้ งแลว้ โวย้ ทอ้ งกลางถนน...
ผมเปลย่ี นมาเป็ นคนขบั เมอื่ รถเคลอื่ นตวั ไดอ้ กี ครง้ั คดิ ถงึ เจา้ ตวั เล็ก ผูเ้ ตมิ แตม้
ชวี ติ ครอบครวั สมบูรณ์ คดิ ถึงรถคนั ใหญ่ เนือ้ ท่ีกวา้ งพอสาหรบั พ่อ-แม่-ลูก ขา้ วของ
เครอ่ื งใชก้ บั กจิ กรรมในครอบครวั
เรง่ ดว่ นและจาเป็ นเพอื่ ความสุขของชวี ติ กลางถนนแหง่ กรุงเทพฯ

ฉนั อา่ นจบเมอ่ื วนั ที่ ................เดอื น...........................พ.ศ...........เวลา.........น.

๖

แบบบนั ทกึ การอา่ นวเิ คราะหแ์ ละวนิ ิจสารวรรณคดแี ละวรรณกรรม

ชอ่ื ผแู้ ตง่ ..................................................ชอื่ เรอ่ื ง/หนังสอื .............................................
สถานทพี่ มิ พ.์...................................สานักพมิ พ.์...................................................
ปีทพี่ มิ พ.์..........................................จานวนหนา้ ...................................................

๑.ประเภท ………………………………………………………………………………………………………………………

๒.โครงเรอื่ ง .................................................................................................................................

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………….…….
๓.เหตกุ ารณใ์ นเรอื่ ง .................................................................................................................................

…………………………………………………………………………………………………………………………………..…………

…………………………………………………………………………………………………………………………………..………...

………………………………………………………………………………………………………….…………………………………

๔.แกน่ เรอื่ ง ………………………………………………………………………………………………..…………

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

๕.ฉาก …………………………………………………………………………………..………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

๖.ตวั ละคร …………………………………………………………………………………………………….……

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

๗.บทสนทนา …………………………………………………………………………………………………..………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………..…

…………………………………………………………………………………………………………………………………………..…

…………………………………………………………………………………………………………………………………………..…

๗

๘.กลวธิ ใี นการแตง่ ………………………………………………………………………………………………………..…

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

๙.เนือ้ เรอ่ื งยอ่ ................................................................................................................................

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….
๑๐.ขอ้ คดิ ทไี่ ดจ้ ากเรอื่ งทอ่ี า่ น ………………………………………………………………………………………………

.…………………………………………………………………………………………………………………………………………….
๑๑.สาระทสี่ ามารถนาไปประยกุ ตใ์ ชใ้ นชวี ติ ประจาวนั

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

๑๒.วรรคทองของฉนั

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

๑๓.ขอ้ เท็จจรงิ และขอ้ คดิ เหน็
๑๓.๑ ขอ้ เท็จจรงิ ในเรอื่ ง................................................................................................................................
๑๓.๒ ขอ้ คดิ เหน็ ในเรอ่ื ง................................................................................................................................

ลงชอื่ .........................................นักเรยี น ลงชอ่ื .........................................ผปู้ กครอง

(..............................................) (..................................................)

ลงชอื่ .........................................ครผู สู ้ อน
(..................................................)