โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล

3 :Jonathan Livingston Seagull ...

ค�ำน�ำ

ยนิ ดตี อ้ นรับ ลูกแม่โดม เลอื ดเหลอื งแดง SEAsTU12/2011
รนุ่ “500 ปีสยาม-โปรตุเกส” และขอใหร้ ะลกึ เสมอว่า “ทนี่ ่ี มีแต่
ความว่างเปลา่ ถา้ ทา่ นไม่แสวงหา”

Good luck on your journey for life ครับ
ชาญวทิ ย์ เกษตรศิริ

16 มถิ นุ ายน 2554/2011
cK@naKohSingh

... โจนาธาน ลิฟวงิ สตัน นางนวล: 4

ตอนหนึ่ง

ยามเช้า .....ดวงตะวันใหม่สดใสส่องแสงสีทอง
ทอดทาบระลอกทะเลทีส่ งบเยือกเยน็
เรอื ตกปลาลำ� หนง่ึ จอดลอยอยหู่ า่ งจากชายฝง่ั หนงึ่ ไมล์ สง่ สญั ญาณให้
อาหารนกกระจายขน้ึ ไปในอากาศ และแลว้ ฝงู นางนวลจำ� นวนพนั กโ็ ผบนิ เขา้
มาแย่งอาหารกันกิน วนั แห่งความสบั สนอกี วันหน่งึ กเ็ รม่ิ ข้ึน......
แต่ไกลออกไปจากชายฝั่งและเรือ โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล
ก�ำลังฝึกบินอยู่เดียวดาย มันบินสูงข้ึนไปในท้องฟ้าหนึ่งร้อยฟุต ลดเท้าท่ี
ติดกันลง เชิดปากขึ้น และกระชับปีกเข้าหากันเพื่อหักมุมเลี้ยวท่ีแสนยาก
เย็น เม่ือมันเลี้ยวโจนาธานก็บินได้ช้าลง และเม่ือมันบินช้าๆ สายลมก็พัด
ผา่ นหนา้ ราวกบั เสยี งกระซบิ เบอื้ งลา่ งทอ้ งทะเลดสู งบนงิ่ โจนาธานหรตี่ าตง้ั
สติแนว่ แน่กลัน้ หายใจ แลว้ ก็บงั คับใหต้ วั หักมุมเล้ียว….อกี หนึง่ นิ้วฟุต…แต่
แลว้ ขนของมนั ก็กระจยุ มันชงกั เสียหลักตกลงมา
คงจะรู้กันว่านางนวลน้ันไม่มีวันที่จะบินเสียหลัก การเสียหลักใน
อากาศเปน็ เร่ืองนา่ อายและเสยี เกียรติอยา่ งยงิ่
แต่นางนวลโจนาธาน ลฟิ วสิ ตันไมใ่ ชน่ กธรรมดาๆ มนั ไม่อาย มันกาง
ปกี ออกอกี ครง้ั เพอื่ จะบนิ หกั มมุ เลย้ี วอนั แสนยากนนั้ มนั บนิ อกี อยา่ งชา้ ๆ และ
แล้วมนั กเ็ สยี หลกั อีกทหี นึง่ จนได้

5 :Jonathan Livingston Seagull ...

นางนวลส่วนมากมักไม่พะวงกับการเรียนรู้เรื่องบินมากไปกว่าท่ีจะ
บินแบบง่ายๆ มันมักจะบินจากฝั่งออกไปหาอาหารแล้วก็บินกลับ ส�ำหรับ
นางนวลทั่วๆ ไป การกินน้ันส�ำคญั กว่าการบิน แตส่ ำ� หรบั โจนาธานน้นั การ
กินไม่ใชเ่ รื่องทส่ี ำ� คัญไปกว่าการบิน โจนาธาน ลฟิ วิงสตนั : นางนวล รักที่
จะบินเหนอื สงิ่ อื่นใด

โจนาธานรู้ว่าการที่มันคิดเช่นนี้ ท�ำให้มันไม่เป็นที่ชอบพอในหมู่นก
ด้วยกัน แม้แต่พ่อแม่ของมันเองก็ไม่พอใจท่ีโจนาธานใช้เวลาทั้งวันฝึกบิน
ร่อนระดับต�ำ่ อยูต่ วั เดยี ว ตงั้ วันละร้อยๆ ครัง้

โจนาธานไม่รู้ว่าท�ำไมตนจึงเป็นเช่นนี้ แต่เมื่อมันบินเหนือน�้ำเพียง
คร่งึ ความยาวของปกี มนั ก็ลอยอยู่ในอากาศไดน้ านๆ โดยใชค้ วามพยายาม
เพียงเล็กน้อย เม่ือมันร่อนมาลงทะเลมันก็ไม่ใช้เท้าระน้�ำแบบธรรมดา แต่
มันกลับหดเท้าแน่นไว้กับล�ำตัวเวลาลงแตะผิวน้�ำ และเมื่อมันเร่ิมร่อนลง
ชายหาด มันก็ใช้ล�ำตัวไถไปเป็นแนวยาวบนพ้ืนทราย ซึ่งท�ำให้พ่อแม่ของ
โจนาธานออ่ นอกออ่ นใจอย่างยงิ่

“ท�ำไมนะ จอน ท�ำไม” แม่ถามข้ึน “ท�ำไม่มันยากนักรึที่จะท�ำตัวให้
เหมอื นนกอน่ื ๆ ในฝงู หอื จอน ทำ� ไมแกไมป่ ลอ่ ยใหก้ ารบนิ ระดบั ตำ�่ เปน็ เรอ่ื ง
ขอนกเพลแิ กน หรือนกอัลบาทรอส แล้วทำ� ไมแกไมก่ ินซะบา้ ง จอน แกน่ะ
เหลอื แตก่ ระดกู และขน!”

“แม่ ฉันไม่กลวั ทจี่ ะเหลอื แตก่ ระดกู และขนฉนั เพียงแตอ่ ยากรู้วา่ เม่ือ
ฉนั อยใู่ นอากาศ ฉนั จะทำ� อะไรไดห้ รอื ทำ� ไมไ่ ด้ ฉนั เพยี งแตอ่ ยากรเู้ ทา่ นนั้ เอง”

“นน่ี ะโจนาธาน” พอ่ พดู ขน้ึ อยา่ งไมไ่ รค้ วามปรานี “หนา้ หนาวกไ็ มไ่ กล
นัก แล้วเรือหาปลาเหลอื ไมก่ ลี่ �ำ และปลาผวิ นำ�้ กจ็ ะวา่ ยลงส่นู ำ�้ ลึก ถ้าแกจะ
ตอ้ งเรยี นรู้ แกกต็ อ้ งเรยี นรเู้ รอื่ งอาหาร และกห็ าอาหารกนิ ใหไ้ ด้ เรอ่ื งการบนิ

... โจนาธาน ลิฟวิงสตนั นางนวล: 6

นนี่ ะดีอยู่หรอก แต่แกกน็ า่ จะรู้วา่ การบนิ การร่อนกินเข้าไปไม่ได้ อยา่ ลืมว่า
เหตุท่แี กบนิ ก็เพือ่ เอาไว้หากนิ ”

โจนาธานพยกั หนา้ รบั อยา่ งเชอ่ื ฟงั และในเวลาสองสามวนั ตอ่ มามนั ก็
พยายามทำ� ตวั เหมอื นๆ นางนวลอนื่ ๆ มนั พยายามสง่ เสยี งรอ้ ง สู้ รอ่ นลงแยง่
เศษปลาและขนมปงั กบั ฝงู นกทท่ี า่ น้�ำและเรอื ตกปลา แตม่ นั กท็ �ำไดไ้ มต่ ลอด

โจนาธานคดิ ว่าการท�ำเชน่ นั้นช่างไม่มจี ดุ หมายเสียเลย บางคร้ังมนั
ก็ท้ิงปลาแห้ง ซ่ึงได้มาอย่างยากเย็นให้กับนกนางนวลแก่ๆ หิวโหยที่บิน
ตามมันมา โจนาธานคิดวา่ มนั ควรจะใชเ้ วลาทง้ั หมดในการฝึกบนิ มอี ะไรๆ
มากมายท่ีจะต้องเรียนรู้ อีกไม่นานต่อมาโจนาธานก็ออกไปไกลอยู่ในทะเล
ตัวเดยี ว มนั หิว มีความสขุ และเรียนรู้

สง่ิ ทม่ี นั เรยี นรกู้ ค็ อื ความเรว็ และภายในเวลาหนง่ึ อาทติ ยท์ ฝี่ กึ ฝนอยู่
มันกเ็ รยี นร้เู รือ่ งความเรว็ มากกวา่ นกนางนวลทบ่ี นิ เรว็ ทสี่ ดุ ตัวใดๆ

โจนาธานกระพือปีกอยา่ งแรงทส่ี ุดเทา่ ทจ่ี ะท�ำได้ มนั ทิง้ ตัวจากความ
สูงหนึ่งพันฟุตดิ่งลงมาหาฟองคลื่น และมันก็เริ่มจะรู้ว่าท�ำไมนกนางนวล
อืน่ ๆ ถงึ ไมบ่ นิ พุ่งตัวดิ่งลงมา เพราะภายในเวลาหกวินาทีมันก็สามารถบิน
ดิ่งไดเ้ จ็ดสิบไมล์ต่อชว่ั โมง ซึง่ เปน็ ความเรว็ ท่ที ำ� ใหป้ กี ของมันสง่ั คลอนตอน
ตีปกี ขึ้น

โจนาธานบินอย่างระมัดระวังและสุดความสามารถ แต่มันก็เสียการ
ทรงตวั เม่อื บนิ ดว้ ยความเร็วสงู มันพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า

มนั บนิ ขนึ้ ไปสงู หนง่ึ พันฟุต ตรงไปข้างหนา้ อย่างเตม็ กำ� ลงั ตปี ีก แลว้
กพ็ งุ่ ดง่ิ ลงมาเปน็ แนวตรง แตท่ กุ ๆ ครง้ั ทมี่ นั ทำ� เชน่ นนั้ ปกี ซา้ ยของมนั กเ็ สยี
หลักเม่ือยกปีกข้ึน มันถลาไปทางซ้ายอย่างรุนแรง มันพยายามใช้ปีกข้าง

7 :Jonathan Livingston Seagull ...

ขวาทรงตวั แตม่ นั ก็ตลี งั กาหมุนกลบั ทันที ราวกบั ไฟปะทุ
โจนาธานระมัดระวังไม่พอตอนตีปีกขึ้น มันพยายามใหม่ตั้งสิบคร้ัง

และทั้งสิบคร้ังนั้นมันก็บินได้ถึงเจ็ดสิบไมล์ต่อช่ัวโมง แต่ขนของมันกระจุย
เสียหลกั ตกกระแทกลงสูพ่ นื้ น�ำ้

โจนาธานเปียกโชก และมันก็คิดได้ในท่ีสุดว่ากุญแจดอกส�ำคัญของ
การบินเร็วก็คือยึดปีกท้ังสองข้างไว้ให้แน่น มันตีปีกกระชั้นกันห้าสิบครั้ง
แลว้ กย็ ดึ ไว้เฉยๆ

มันพยายามอีกครั้งจากระยะสูงสองพันฟุต ทิ้งตัวด่ิงลงมา ปากพุ่ง
ตรง กางปีกออกเตม็ ที่และยดึ น่งิ เอาไว้เมื่อถงึ ตอนที่บนิ ด้วยความเรว็ ห้าสบิ
ไมล์ต่อช่วั โมง มันใช้กำ� ลังมหาศาลแล้วกไ็ ด้ผล ในเวลาเพยี งสิบวนิ าทโี จนา
ธานสามารถบินได้เก้าสิบไมล์ต่อช่ัวโมง และแล้วมันก็ท�ำสถิติความเร็วใน
หม่นู กนางนวล!

แตค่ วามสำ� เรจ็ ของมนั สนั้ ยง่ิ นกั ทนั ทที โ่ี จนาธานเรมิ่ ลดความเรว็ และ
ทนั ทีท่มี นั เปลยี่ นมมุ ปีก มันกบ็ ังคับตัวไม่อยู่ในระยะของการบินเกา้ สิบไมล์
ต่อชวั่ โมง การเสยี หลกั ทรงตัวเกิดขึ้นราวกับดนิ ระเบิด โจนาธาน : นางนวล
เสียหลกั กลางอากาศและตกลิ่วลงกระทบผวิ ทะเลทแ่ี ข็งราวกับอิฐ

ถึงตอนนั้นบรรยากาศก็มืดสนิท โจนาธาน ลอยตัวในมหาสมุทร
ท่ามกลางแสงจันทร์ ปีกของมันหนักราวกับห่อหุ้มด้วยแท่งตะก่ัว แต่ดู
เหมือนว่าน้�ำหนักของความล้มเหลวจะทับถมอยู่บนหลังมันมากกว่า โจนา
ธานได้แต่ภาวนาอยา่ งออ่ นระโหย ใหน้ �ำ้ หนักนั้นถ่วงมนั จมลงสูก่ น้ ทะเล จะ
ไดจ้ บส้นิ กนั เสยี ที

เมื่อมันเร่ิมจมลงในน้�ำน้ัน โจนาธานได้ยินเสียงพูดโหยหวนและ

... โจนาธาน ลิฟวิงสตนั นางนวล: 8

ประหลาดขึ้นมาในตัวของมันเอง ไม่มีทางแน่ๆ ฉันเป็นแต่เพียงนางนวล
ธรรมชาติได้สร้างฉันข้ึนมาอย่างจ�ำกัด ถ้าฉันถูกสร้างมาให้เรียนรู้เร่ืองการ
บนิ ได้ ฉนั ควรจะตอ้ งมมี นั สมองมากมาย ถา้ ฉนั ถกู สรา้ งขน้ึ มาเพอื่ ใหบ้ นิ เรว็
ได้ ฉันก็น่าจะต้องมีปีกสร้างอย่างนกเหย่ียวและฉันก็ควรจะกินหนูแทนที่
จะกินปลา พอ่ ฉนั พดู ถูกแลว้ ฉนั ตอ้ งลืมเรื่องโง่ๆ นเ่ี สีย ฉันจะต้องบนิ ต้อง
บินกลับไปบ้านไปหาฝูงนกของฉัน และฉันควรจะต้องพอใจต่อสภาพของ
นางนวลท่นี ่าสงสารและมคี วามสามารถจำ� กัดเช่นนี้

เสียงพูดน้ันเงียบหายไป และโจนาธานก็เห็นพ้องด้วย ที่อยู่ของ
นางนวลยามคำ�่ คืนกค็ ือชายฝั่ง โจนาธานใหส้ ัญญากับตวั เองว่านบั แต่วาระ
น้ตี ่อไป มนั จะยอมเป็นางนวลธรรมดาๆ นัน่ จะท�ำให้ตัวอ่ืนมคี วามสขุ ขนึ้

โจนาธานค่อยๆ บินข้ึนจากพื้นน�้ำอันมืดสนิทอย่างอ่อนระโหยกลับ
เข้าส่ชู ายฝัง่ มันบนิ กลับในระดบั ต�่ำ และกพ็ อใจที่ตนไดเ้ รียนรู้เกี่ยวกับการ
บินเชน่ น้นั

โจนาธานคิดต่อไปอีกว่า ไม่ ฉันจะไม่เป็นอย่างท่ีแล้วมา ฉันจะเลิก
เรียน ฉันเป็นนกเหมือนกันกับนางนวลตัวอื่นๆ ฉันจะบินให้เหมือนกับตัว
อื่นๆ แม้ว่าจะเจ็บปวดอย่างย่ิง โจนาธานก็บินสูงข้ึนสูงขึ้นไปหน่ึงร้อยฟุต
มันตปี กี แรงมุ่งกลบั เข้าหาชายฝัง่

โจนาธานร้สู กึ สบายใจข้ึน ท่ไี ดต้ ัดสนิ ใจเปน็ นกเหมอื นๆ กบั นกในฝงู
ทีนี้ก็จะไม่มีพันธะบังคับให้โจนาธานต้องเรียนรู้ แล้วก็จะไม่มีความท้าทาย
หรือความล้มเหลวอีกต่อไป มันช่างสวยสดจริงท่ีเลิกคิดเสียได้ และแล้วโจ
นาธานก็บินผ่านความมดื มุ่งไปหาแสงไฟทชี่ ายฝัง่

ความมืด! เสียงอันโหยหวนก้องข้ึนอย่างตกใจ นางนวลไม่มีวันที่จะ
บินในความมืด! โจนาธานไม่ได้ต่ืนใจที่จะฟังเสียงน้ัน มันมัวแต่คิดว่าช่าง

9 :Jonathan Livingston Seagull ...

งดงามเสียจริง ดวงจันทร์ส่องแสงระยิบระยับเหนือพื้นน�้ำสาดแสงเป็นทาง
ยาวเลก็ ๆ ทอดขา้ มยามคำ่� คนื ทุกอย่างสงบและนิง่ ….

บนิ ลงไปซะ! นางนวลไม่เคยบินในความมืด! ถา้ เธอถูกสร้างมาใหบ้ นิ
ในความมดื เธอจะตอ้ งมตี าเหมอื นนกฮกู เธอจะตอ้ งมมี นั สมองมากมาย เธอ
จะต้องมปี ีกสน้ั เหมอื นนกเหยย่ี ว!

โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล กระพริบตาในความมืดของยาม
ค�ำ่ คืน ในอากาศท่ีสูงหน่งึ รอ้ ยฟุต และแล้วความปวดร้าว ค�ำม่ันสญั ญาของ
มนั ก็สูญสน้ิ ไป

ปีกส้ัน ปกี ท่สี นั้ อยา่ งนกเหย่ียว!
นั่นคือค�ำตอบ! ฉันช่างโง่เสียนี่กระไร! ส่ิงท่ีฉันต้องการก็คือปีกส้ัน
น่นั เอง ส่งิ ท่ีฉนั ต้องท�ำก็คือ พบั ปกี ของฉันไวเ้ สยี ใหเ้ กอื บหมด แลว้ กใ็ ชแ้ ต่
เพยี งปลายปกึ เทา่ นน้ั บนิ ! ปีกสน้ั
และแลว้ โจนาธานกบ็ นิ สงู ขนึ้ ไปสองพนั ฟตุ เหนอื ทอ้ งทะเลทมี่ ดื สนทิ
โดยท่ีไม่ต้องหยุดชะงักนึกถึงความล้มเหลวหรือความตายมันยึดโคนปีกไว้
แน่นกับล�ำตัว ปล่อยแต่เพียงส่วนท่ีเล็กของปลายปีตวัดโต้ลม มันพุ่งตรง
ลงมา
เสียงลมกอ้ งสนั่นปะทะหวั ของโจนาธาน มนั บินเจ็ดสิบไมล์ต่อชวั่ โมง
เก้าสบิ ไมล์ รอ้ ยยสี่ บิ ไมล์ และกย็ งิ่ เร็วข้ึนๆ ตอนนีป้ ีกของมันท่ีกางบนิ รอ้ ย
สี่สิบไมล์ต่อชั่วโมงก็ดูไม่ยากเย็นเหมือนตอนบินเจ็ดสิบไมล์ต่อช่ัวโมง และ
เพยี งแคม่ นั บดิ ปลายปกี นดิ เดยี วมนั กส็ ามารถจะชลอความเรว็ เมอ่ื พงุ่ ดง่ิ ลง
มาเหนอื ฟองคลน่ื ซ่งึ ดูราวกับลูกปืนใหญส่ ีเทาภายใต้แสงจนั ทร์
โจนาธานหรี่ตาลงปะทะลมแล้วก็ลิงโลดใจ หนึ่งร้อยสี่สิบไมล์ต่อ

... โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน นางนวล: 10

ชั่วโมง! ซ้�ำยังบังคับตัวได้! ถ้าหากฉันพุ่งด่ิงจากระดับห้าพันฟุต แทนท่ีจะ
เป็นจากสองพันฟตุ ฉนั สงสยั ว่ามนั จะเร็วได้สักแคไ่ หน……

โจนาธานลมื คำ� มนั่ สญั ญาทใี่ หไ้ วก้ บั ตวั เองเมอ่ื ครกู่ อ่ นเสยี สนิ้ มนั โผบนิ
ไปมาในสายลม และมนั ก็ไมร่ ้สู กึ ผดิ ทที่ �ำลายคำ� สญั ญานน้ั เสยี คำ� มนั่ สัญญา
แบบนน้ั เปน็ เรอ่ื งของนางนวลทยี่ อมรบั ความธรรมดาสามญั แตส่ ำ� หรบั ผทู้ ไี่ ด้
ชมิ ความเปน็ เลศิ ในการเรยี นรู้ ไมม่ คี วามจำ� เปน็ จะตอ้ งยดึ คำ� สญั ญาแบบนนั้

เมือ่ ดวงตะวันขน้ึ นางนวลโจนาธานยังคงฝกึ บินอยตู่ อ่ ไป จากระดับ
ห้าพันฟุตเรือหาปลาดูเป็นเพียงจุดเล็กจุดน้อย เหนือพื้นน�้ำสีน้�ำเงินที่แบน
ราบ กลมุ่ นกทีอ่ อกหากินตอนเช้าดคู ล้ายกลมุ่ ฝนุ่ บางๆ ท่ีหมุนเปน็ วงกลม

โจนาธานรสู้ กึ มชี วี ติ ชวี า มนั สน่ั สะทา้ นเลก็ นอ้ ยดว้ ยความดใี จ ภมู ใิ จที่
บงั คบั ความหวาดกลวั ไวไ้ ด้ และแลว้ โดยไมต่ อ้ งมพี ธิ กี ารมนั ขยบั โคนปกี เขา้
ลำ� ตวั เหยยี ดแตเ่ พยี งปลายปกี อนั สน้ั ออกไป โจนดง่ิ พงุ่ ลงสทู่ อ้ งทะเล เมอื่ ถงึ
ตอนทม่ี นั ถลาลงจากระดบั สพ่ี นั ฟตุ มนั กถ็ งึ ทส่ี ดุ ของความเรว็ สายลมดแู ขง็
ราวกบั กำ� แพงเสยี งทสี่ กดั กน้ั ไมใ่ หม้ นั ถลาลงไดเ้ รว็ ไปกวา่ นนั้ โจนาธานยงั คง
บนิ ดง่ิ ตรงมาดว้ ยความเรว็ สองรอ้ ยสบิ สไี่ มลต์ อ่ ชว่ั โมง โจนาธานกลนื นำ้� ลาย
รสู้ กึ แนว่ า่ ถา้ หากปกี ของมนั หลดุ กางออกในระดบั ความเรว็ นี้ มนั กจ็ ะระเบดิ
ออกเป็นนางนวลชน้ิ เล็กชนิ้ น้อยสักล้านสว่ น แตค่ วามเรว็ คอื พลัง ความเร็ว
คอื ความร่ืนรมย์ และความเร็วคือความงามบรสิ ทุ ธ์ิ

โจนาธานเร่ิมชะลอความเร็ว เมื่อถึงระดับหน่ึงพันฟุต ปลายปีกของ
มนั สน่ั สะทา้ นเมอ่ื ตอ้ งลมมหากาฬนน้ั เบอ้ื งหนา้ ของมนั เรอื และฝงู นางนวล
พ่งุ ตรงเขา้ มารวดเร็วดงั่ ดาวตก

โจนาธานหยุดไม่ได้ มันไม่รู้ว่าจะหักเล้ียวได้อย่างไร เม่ือบินด้วย
ความเรซ็ ขนาดน้นั

11 :Jonathan Livingston Seagull ...

ถ้าชนกนั กต็ ายทนั ที
ดังน้ันโจนาธานจึงไดแ้ ตห่ ลบั ตา
บังเอิญเหลือเกนิ ว่าในตอนเช้าวันนั้นหลังดวงตะวนั ขึน้ นางนวล : โจ
นาธาน ลิฟวงิ สตนั บินผา่ นพ่งุ เข้าไปในตอนกลางของกล่มุ นกทอี่ อกหากิน
ตอนเช้า มนั ผ่านไปดว้ ยความเรว็ สองรอ้ ยสบิ สองไมล์ตอ่ ชัว่ โมง ดวงตาปดิ
สนิทลมและขนของมนั ส่งเสียงหวาดหวอื สนั่นแตน่ างนวลแหง่ โชคย้มิ ให้มัน
และไมม่ ีใครตอ้ งถึงตาย
เม่ือถึงตอนที่มันเชิดปากบินสู่ฟ้า โจนาธาน ก็ยังคงพุ่งไปด้วย
ความเร็วหน่ึงร้อยหกสิบไมล์ต่อชั่วโมง และเม่ือมันลดความเร็วเหลือเพียง
ยี่สิบไมล์ต่อชั่วโมง มันก็กางปีกออกได้ในท่ีสุด ถึงตอนนั้นเรือหาปลาลอย
อยใู่ นทะเลเบ้ืองล่างหา่ งจากมนั สี่พนั ฟตุ
สงิ่ ทโี่ จนาธานคดิ ได้กค็ ือชัยชนะ ความเร็วสุดยอด! นางนวลบนิ ไดถ้ ึง
สองร้อยสบิ สีไ่ มล์ต่อชัว่ โมง! มันช่างเปน็ ประวตั ิการณ์ เปน็ ชั่วขณะท่ียง่ิ ใหญ่
ในประวตั ศิ าสตรข์ องฝูงนกนางนวล เปน็ ชวั่ ขณะของยุคใหมท่ ี่เปดิ ต้อนับโจ
นาธาน ลิฟวิงสตัน มันบินออกไปยงั สถานที่ฝกึ บินอันโดดเดย่ี ว หดปีกเข้า
เพอ่ื พงุ่ ด่งิ ลงจากระดบั แปดพนั ฟตุ คราวนี้มนั จะค้นหาวถิ ีหกั มมุ เล้ียว
และแล้วโจนาธานก็ค้นพบว่า เพียงขยับปลายปีกเพียงส่วนนิดเดียว
ของหนง่ึ นว้ิ ฟตุ ทำ� ใหม้ นั วาดวงโคง้ ไดอ้ ยา่ งสวยในชว่ งความเรว็ มหาศาลนน้ั
อย่างไรกต็ ามก่อนมนั จะค้นพบวธิ ี มนั ก็พบวา่ หากขยับขนมากกวา่ หนง่ึ อัน
ในช่วงความเรว็ น้ัน มันก็จะหมนุ ติว้ ราวกับลกู ปนื ไรเฟลิ …. โจนาธานกลาย
เปน็ นางนวลตวั แรกท่บี ินกายกรรมบนอากาศก่อนนางนวลตวั ใดๆ ในโลก
วันนนั้ โจนาธานไม่ยอมเสยี เวลาทจ่ี ะคุยกบั นางนวลตวั อืน่ ๆ มนั บนิ

... โจนาธาน ลฟิ วงิ สตัน นางนวล: 12

ไปจนตะวนั ตก มนั คน้ พบวธิ บี นิ เปน็ วง บนิ กลงิ้ ชา้ บนิ กลง้ิ ตรง บนิ หมนุ กลบั
บินผลักนางนวล บินหมนุ ลกู ข่าง

เมื่อโจนาธานกลับเข้าไปหาฝูงนางนวลบนชายฝั่ง เวลาก็
ลว่ งเลยเปน็ กลางคนื มนั รสู้ กึ เวยี นหวั และเมอ่ื ยลา้ นกั หนา
กระนั้นก็ตามมันบินเป็นวงเพื่อร่อนลงด้วยความปิติยินดี
มนั คดิ วา่ เมอ่ื พรรคพวกไดฟ้ งั เรอื่ งความสำ� เรจ็ พวกนน้ั คงจะตนื่ เตน้ ดใี จดว้ ย
ช่างมีค่าเหลือเกินท่ีจะมีชีวิตอยู่ต่อไปในตอนนี้! ชีวิตมีความหมายมากขึ้น
กวา่ การบนิ อย่างเซง็ ๆ กลับไปกลบั มาจากเรือหาปลา เราสลดั ความโงเ่ ขลา
ทงิ้ เสยี ได้ เราคน้ พบไดว้ า่ เราเปน็ สตั วว์ เิ ศษ ฉลาดรอบรู้ เราเปน็ อสิ ระได!้ เรา
เรียนร้ทู ี่จะบินได้!
แล้วกาลเวลาขา้ งหนา้ ก็กระหึ่มและวาววามดว้ ยค�ำมน่ั สญั ญา
เม่ือโจนาธานร่อนลงน้ัน บรรดานกนางนวลจับกลุ่มกันเป็นที่ประชุม
สภา และกค็ งยนื จับกลุม่ กันมาไดพ้ กั ใหญ่แลว้ ท่จี รงิ พวกนน้ั คงจะรออยู่
“โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน : นางนวล เขา้ มายืนตรงกลาง!” เสยี งผใู้ หญ่
นก ดงั ขนึ้ อยา่ งมพี ธิ รี ตี องสงู สดุ การยนื ตรงกลางหมายถงึ เพยี งความอบั อาย
หรอื ไมก่ ็เส่ือมเสียเกยี รติยศอย่างใหญห่ ลวง แตก่ ารยืนตรงกลางเพื่อเกยี รติ
ก็เป็นวิธีก�ำหนดผู้น�ำนางนวลขั้นสูง โจนาธานคิดว่า เม่ือเช้าน้ีพวกฝูงนก
ออกหากินคงจะได้เห็นความส�ำเร็จในการบินของมันแน่ทีเดียว! แต่ฉันไม่
ต้องการเกียรติยศ ฉันไม่เคยคิดอยากจะเป็นผู้น�ำ ฉันเพียงแต่อยากเอาสิ่ง
ท่ีค้นพบมาเผยแพร่ร่วมกัน ฉันเพียงอยากให้พวกเราทุกตัวได้เห็นขอบน้�ำ
กับฟ้าเบอ้ื งหนา้ โน้น แล้วโจนาธานก็ก้าวออกไป

13 :Jonathan Livingston Seagull ...

“โจนาธาน ลฟิ วงิ สตัน” ผูใ้ หญ่นก พูด “เขา้ มายนื ตรงกลางเพ่ือใหน้ ก
อน่ื ๆ เห็นความอับอาย!”

โจนาธานรู้สึกเหมือนกับว่าถูกตีด้วยแผ่นกระดาษ เข่าของมันอ่อน
เปลี้ย ขนตกลู่ หูอื้อ ยืนตรงกลางเพื่อความอับอาย? เป็นไปไม่ได้! ความ
สำ� เร็จ! พวกน้นั ไม่เข้าใจ! พวกนนั้ คดิ ผิด พวกนน้ั คิดผิด!

“…เพอื่ ความเหลวไหลและความหนุ หนั พลนั แลน่ ” เสยี งทเี่ ครง่ ขรมึ ดงั
ข้ึน ท�ำลายเกยี รตยิ ศและประเพณีของตระกลู นางนวล..”

เข้าไปยืนตรงกลางเพื่อความอับอายหมายถึงว่า โจนาธานจะถูกไล่
ออกจางฝูงนกและถกู ขบั ให้ไปมชี ีวติ เดียวดายท่ี หนา้ ผาโพ้น

“…สักวันหนงึ่ โจนาธาน ลิฟวงิ สตัน : นางนวล แกจะร้วู ่าการไร้ความ
รับผดิ ชอบไม่มปี ระโยชน์อะไร ชวี ติ เปน็ เร่ืองลีล้ ับ และจะเรยี นรู้ไม่ได้ เรามา
อย่ใู นโลกน้ีเพยี งเพ่อื กิน และพยายามมีชวี ิตอยใู่ หย้ ืนยาวเท่าท่ีเราจะทำ� ได้”

นางนวลจะพดู โตต้ อบทปี่ ระชมุ สภาไมไ่ ด้ แต่ โจนาธานกก็ ลา่ วแยง้ ขนึ้
“ไร้ความรบั ผิดชอบ? พีน่ อ้ งของฉนั !” มนั รอ้ งขึ้น “ใครกันแน่ทจ่ี ะมีความรบั
ผิดชอบเทา่ กบั นางนวลตวั ทีค่ ้นและตดิ ตามความหมาย ซง่ึ เปน็ จุดประสงค์
สูงส่งในชีวิต นับเป็นเวลาพันปีท่ีพวกเราได้แต่ตะกุยตะกายหาแต่ปลา แต่
บัดนี้เรามีเหตุและผลท่ีจะด�ำรงชีวิตอยู่เพื่อเรียนรู้ เพื่อค้นหา และเพ่ือเป็น
อิสระ! ใหโ้ อกาสฉันสักครงั้ ใหฉ้ ันแสดงให้ทา่ นดวู า่ ฉันไดค้ ้นพบอะไร…”

ฝงู นกดไู ม่ต่างอะไรกบั กอ้ นหนิ
“ความเป็นพนี่ ้องขาดกัน” บรรดานางนวลกล่าวข้ึนพร้อมกันและตา่ ง
กต็ กลงปิดหไู มร่ บั ฟงั หันหลงั ใหโ้ จนาธาน

... โจนาธาน ลิฟวิงสตัน นางนวล: 14

โจนาธานนางนวลใช้เวลาหลังจากน้ันอยู่ตัวเดียว มันบิน
ไกลออกไปจาก หน้าผาโพ้น ความเสียใจของมันมิใช่ท่ี
ต้องอยู่อย่างสันโดษ แต่เพราะนางนวลอื่นๆ ไม่ยอมเช่ือ
ในความมหัศจรรย์ของการบินท่ีรอคอยพวกมันอยู่ พวกนั้นไม่ยอมที่จะ
ลืมตาออกดู
โจนาธานเรยี นรู้มากขึ้น ทกุ วนั ทกุ วัน มันค้นพบว่าการพุง่ ดงิ ตรงลง
มาท�ำให้มันลงไปจับปลารสอร่อยๆ หายากที่ว่ายอยู่ลึกถึงสิบฟุตใต้ผิวน�้ำ
ในมหาสมุทร โจนาธานเลยไม่ต้องอาศัยหากินกับเรือหาปลา หรือขนมปัง
เกา่ ๆ อกี ตอ่ ไป มันเรยี นรวู้ ธิ ที ่ีจะหลับนอนในอากาศโดยการบินทวนลมบก
ตอนกลางคนื เปน็ ระยะทางตงั้ รอ้ ยไมลจ์ ากตะวนั ตกถงึ ตะวนั ขน้ึ และดว้ ยวธิ ี
เดยี วกนั มนั สามารถบนิ ฝา่ หมอกทะเลทล่ี งจดั ขน้ึ ไปเหนอื สทู่ อ้ งฟา้ ทใี่ หเ้ ปน็
ประกาย… ในขณะที่นกนางนวลตัวอ่ืนๆ ต้องทนอยู่ที่ชายหาด ทนอยู่กับ
หมอกและฝน โจนาธานเรยี นรวู้ ธิ รี อ่ นไปกบั ลมทพ่ี ดั จดั ลกึ เขา้ ไปจากชายฝง่ั
และมนั ก็ได้กินแมลงรสดีๆ
สง่ิ ท่โี จนาธานเคยหวังว่าจะให้ฝงู นกเรยี นรนู้ ้นั กลายเป็นส่ิงที่มนั รู้ไว้
แตเ่ พยี งตวั เดยี วในขณะน้ี มนั เรยี นรกู้ ารบนิ และกไ็ มเ่ สยี ใจทถ่ี กู เคราะหก์ รรม
นางนวลโจนาธานคน้ พบว่าความเบ่อื หนา่ ย ความกลัว ความโกรธ เป็นตน้
เหตทุ ที่ ำ� ใหช้ วี ติ นกนางนวลสนั้ ยงิ่ นกั และเมอื่ สงิ่ เหลา่ นส้ี ญู หายไปจากจติ ใจ
ของมนั โจนาธานก็มชี วี ติ ยนื ยาวสดใสยง่ิ

15 :Jonathan Livingston Seagull ...

พวกนน้ั มาถงึ เมอื่ ตอนพลบคำ่� มาพบโจนาธานกำ� ลงั บนิ รอ่ น
อยอู่ ยา่ งสงบตวั เดยี วภายใตท้ อ้ งฟา้ ทม่ี นั รกั นางนวลสองตวั
ที่มาปรากฏใกล้ปีกของโจนาธานนั้นดูบริสุทธ์ิราวกับแสง
ดาว และรังสีที่เปล่งออกมาดูเยือกเย็นเป็นมิตรในอากาศ
ของยามค่�ำคืน แต่สิ่งที่งดงามท่ีสุดก็คือ ความช�ำน�ำช�ำนาญในการบินของ
นกสองตัวน้ัน ปลายปีกขยับทีละนิ้วฟุต อย่างแม่นย�ำและม่ันคงเม่ือเทียบ
กับโจนาธาน
โดยท่มี ไิ ด้พดู อะไร โจนาธานท�ำการลองเชิงนางนวลสองตวั นน้ั การ
ลองเชงิ ทไี่ มม่ นี างนวลตวั ใดเคยผา่ นไปได้ โจนาธานขยบั บดิ ปกี รอ่ นลงชา้ ลง
เหลอื เพยี งหนงึ่ ไมลต์ อ่ ชวั่ โมงจนเกอื บหยดุ นง่ิ เจา้ สองตวั แสนงามนนั้ บนิ ชา้
ลงเช่นกนั อยา่ งน่มิ นวลดว้ ยท่าอนั ถกู ต้องมนั ร้วู ธิ ีบนิ ช้าเป็นอยา่ งดี
โจนาธานขยับปีกเข้า ถลาไป แล้วก็พุ่งด่ิงลงด้วยความเร็วเก้าสิบ
ไมล์ต่อช่ัวโมง นางนวลสองตัวน่ันก็พุ่งดิ่งลงมาพร้อมกับโจนาธานโดยไม่
ผดิ พลาด
ในท่ีสุดโจนาธานก็เปลี่ยนความเร็วน้ันขึ้นไปเป็นเส้นตรง ถลาไป
อย่างชา้ ๆ เจ้าสองตัวน่นั กถ็ ลาตามมาแลว้ ยิม้
โจนาธานกลับไปบินระดับตรง เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนท่ีจะพูดข้ึน
“เอาละ” มันว่า “เธอเปน็ ใคร”
“เรามาจากฝงู ของเธอ โจนาธาน เราเปน็ พน่ี อ้ งของเธอ” คำ� พดู ดหู นกั
แน่นและเยือกเยน็ “เรามาเอาเธอไปทีส่ งู ไกลออกไป เอาเธอกลับบ้าน”
“บา้ นฉันไมม่ ี ฝงู ฉันกไ็ ม่มี ฉนั เปน็ ตัวหัวเนา่ และตอนน้ีเราก็บนิ อยู่
สูงสุด ลมภูผาใหญ่ แล้ว เพยี งอีกแค่สองสามรอ้ ยฟตุ ฉันกจ็ ะพยงุ ตวั บนิ สูง

... โจนาธาน ลิฟวงิ สตนั นางนวล: 16

ขน้ึ ไปกว่านีไ้ มไ่ ดแ้ ล้ว”
“แตเ่ ธอทำ� ได้ โจนาธาน เพราะเธอไดเ้ รยี นรมู้ าแลว้ จบสนิ้ ไปแลว้ หนงึ่

โรงเรียน ตอนนี้ ถึงเวลาทจ่ี ะต้องเร่มิ ใหม่อกี โรงเรยี นหนึ่ง”
เหมือนดั่งกับว่าโจนาธานได้รู้มากแล้วช่ัวชีวิต นางนวลโจนาธาน

เขา้ ใจเปน็ อย่างดใี นฉบั พลัน เจ้านกสองตวั น่ันพดู ถกู โจนาธานบินสงู ขึ้นไป
ได้ และถงึ เวลาทจ่ี ะตอ้ งกลบั บ้านแล้ว

โจนาธานมองดทู อ้ งฟา้ แผน่ ดนิ สเี งนิ งามทม่ี นั ไดเ้ รยี นรอู้ ยา่ งมหาศาล
เป็นครงั้ สุดท้ายเปน็ เวลานาน

“ฉันพรอ้ มแล้ว” โจนาธานพดู ข้ึนในที่สุด
และแลว้ นางนวลโจนาธาน ลฟิ วงิ สตนั กบ็ นิ สงู ขนึ้ ไปพรอ้ มกบั นกสอง
ตัวท่สี ดใสราวกบั ดาวนน่ั หายเขา้ ไปในทอ้ งฟา้ ทีม่ ดื สนิท

17 :Jonathan Livingston Seagull ...

ตอนสอง... แลว้ นก่ี ็คือสวรรค์

โจนาธานคิดและต้องย้ิมกับตัวเอง มันช่างไม่น่า
นิยมเลยท่ีจะวิเคราะห์สวรรค์ในขณะท่ีก�ำลังบิน
เข้าไปหา

เวลาท่ีโจนาธานบินออกจากโลก เหนือหมู่
เมฆเคียงข้างไปกับนางนวลสดใสสองตัวน้ัน มันเร่ิมมองเห็นว่าตัวของมัน
เองกส็ ง่ ประกายสุกสกาวราวกับเจา้ นกสองตัวนั่น แนน่ อน นางนวลหน่มุ โจ
นาธานยงั คงอยเู่ หมอื นเดมิ ดง่ั ทเี่ คยเปน็ มาเบอ้ื งหลงั ดวงตาสที อง แตร่ ปู กาย
ภายนอกได้เปลย่ี นไปเสยี แลว้

ความรู้สกึ ก็ยงั เป็นตวั นางนวล แต่ว่ามันบินได้ดกี ว่าตวั เก่า ท�ำไมละ่
โจนาธานคดิ เ พียงใช้ความพยายามเพียงคร่งึ เดยี วฉนั ก็จะบินได้เรว็ ถึงสอง
เท่า สองเท่าของวนั ท่เี คยบินดีท่ีสุดบนพืน้ โลก!

ถงึ ตอนนนั้ ขนของโจนาธานสง่ ประกายใสขาว ปกี ของมนั นมุ่ นวลและ
มัน่ คงราวกับแผน่ เงินขดั โจนาธานเริ่มเรียนรู้เก่ยี วกบั ปีกท้ังสองดว้ ยความ
ลิงโลด มนั สอดใสพ่ ลงั เข้าไปในปีกอันใหม่

โจนาธานรู้สึกว่ามันเกือบถึงที่สุดของความเร็วในการบินระดับตรง
แลว้ เมอื่ มนั บนิ ไดถ้ งึ สองรอ้ ยหา้ สบิ ไมลต์ อ่ ชว่ั โมง และเมอ่ื มนั บนิ ไดส้ องรอ้ ย
เจ็ดสิบสามไมล์ต่อช่ัวโมง มันคิดว่ามันบินเร็วสูดความสามารถแล้ว และก็

... โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน นางนวล: 18

ท�ำให้มันผิดหวังยิ่งท่ีมีขอบเขตจ�ำกัดต่อรูปกายตัวใหม่ของมัน แม้ว่ามันจะ
บินได้เร็วกว่าสถิติบินระดับตรงเดิม กระนั้นก็ยังเป็นขอบเขตจ�ำกัดท่ีต้อง
ใช้ความพยายามมหาศาลที่จะท�ำลาย โจนาธานคิดว่าไม่ควรจะมีขอบเขต
จำ� กัดในสวรรคเ์ ลย

ก้อนเมฆแตกกลุ่มออก นกที่มาด้วยท้ังสองร้องขึ้นว่า “ขอให้ร่อนลง
ดว้ ยความปลอดภัยนะโจนาธาน” แลว้ ก็หายลับไปในอากาศทีเ่ บาบางนั้น

โจนาธานบินอยู่เหนือทะเล มุ่งไปสู่แนวชายหาดที่ขรุขระ นางนวล
สองสามตวั กำ� ลงั ฝกึ บนิ พงุ่ ขนึ้ เหนอื หนา้ ผา นกอกี จำ� นวนหนงึ่ กำ� ลงั บนิ อยทู่ ี่
ขอบน้ำ� กบั ฟา้ ไกลออกไปทางเหนือ น่นั เป็นทศั นภาพใหม่ๆ ความคิดใหม่ๆ
และคำ� ถามใหมๆ่ ทำ� ไมถงึ มนี างนวลนอ้ ยนกั ในสวรรคค์ วรจะเตม็ ไปดว้ ยฝงู
นกนางนวล! และท�ำไมฉนั ถงึ ได้เหน่ือยนกั อยา่ งทนั ทที ันควัน นางนวลใน
สวรรคไ์ มน่ ่าจะเหนอ่ื ยได้เลย หรือก็ไมน่ ่าจะต้องหลับนอนด้วย

โจนาธานได้ยินเรื่องแบบน้ีมาจากไหนนะ ความทรงจ�ำในชีวิตบน
พ้ืนโลกของมันก�ำลังหดหายไป แน่นอนพื้นโลกเป็นท่ีท่ีมันได้เรียนรู้อย่าง
มากมาย แต่รายละเอียดเลก็ นอ้ ยกำ� ลังจางหายไป เรื่องเก่ียวกบั การแย่งชงิ
อาหาร เร่อื งเป็นตวั หัวเน่า

นางนวลสิบสองตัวจากชายฝั่งตรงเข้ามาหาโจนาธาน ไม่มีตัวไหน
พดู อะไรสกั ค�ำ แตโ่ จนาธานรสู้ กึ วา่ มนั ไดร้ บั การตอ้ นรบั และทนี่ ก่ี ค็ อื บา้ น วนั
นนั้ เปน็ วันสำ� คัญส�ำหรับมนั เป็นวนั ที่มนั จำ� ไม่ได้ว่ามดี วงตะวนั ขึน้ อกี ต่อไป

โจนาธานคอ่ ยๆ รอ่ นลงบนชายหาด ตปี กี ใหห้ ยดุ เพยี งหนงึ่ นวิ้ ฟตุ บน
อากาศ แล้วก็หยอ่ นตวั ลงบนพืน้ ทรายอย่างแผ่วเบา นางนวลตัวอ่นื ๆ รอ่ น
ลงด้วยเช่นกัน แต่ไม่มีสักตัวเดียวท่ีตีขนมากกว่าหน่ึงอัน พวกน้ันหมุนไป
กบั ลม เหยยี ดปกี ทสี่ ดใสออกเตม็ ท่ี แลว้ กข็ ยบั เปลยี่ นวงโคง้ ทข่ี นจนหยดุ อยู่

19 :Jonathan Livingston Seagull ...

กบั ที่ ในขณะเดยี วกบั ทเี่ ทา้ ของมนั แตะพน้ื ทราย มนั ชา่ งเปน็ การบงั คบั ตวั ที่
งดงาม แตใ่ นตอนนโ้ี จนาธานกห็ นอ่ื ยเกนิ กวา่ ทจ่ี ะลองทำ� ดบู า้ ง มนั มอ่ ยหลบั
ไปในขณะทยี่ นื อยู่บนหาดนนั้ โดยทีย่ งั มิไดพ้ ูดอะไรสักค�ำเดียว

หลายๆ วนั ตอ่ มา โจนาธานพบว่ามสี ิง่ ทตี่ ้องเรียนร้มู ากมายเร่ืองการ
บินในสถานทนี่ ้ี เหมือนกับในชวี ิตท่ีมนั ท้ิงไว้เบ้อื งหลงั แต่ก็แตกต่างกัน ท่ีน่ี
นางนวลทร่ี จู้ กั คดิ เหมอื นกบั ทมี่ นั คดิ สำ� หรบั นกแตล่ ะตวั นนั้ สงิ่ ทสี่ ำ� คญั ทส่ี ดุ
ในการดำ� รงชวี ติ คอื การไขวค่ วา้ และสมั ผสั ความเปน็ เลศิ ซงึ่ พวกนน้ั รกั ทจ่ี ะทำ�
สงิ่ นนั้ คอื การบนิ พวกนน้ั ทงั้ หมดนน่ั แหละ พวกนน้ั ใชเ้ วลาชวั่ โมงแลว้ ชวั่ โมง
เลา่ ทุกวันเฝ้าฝึกบินทดลองการเดินทางอากาศที่พสิ ดาร

เปน็ เวลานานทเี ดยี วทโี่ จนาธานลมื โลกทมี่ นั จากมา ลมื ทที่ ฝ่ี งู นางนวล
ใช้ชีวิตอยู่ด้วยดวงตาที่ปิดสนิทต่อความเริงร่ืนในการบิน ฝูงนางนวลนั้น
ใช้ปีกเป็นเครื่องมือสุดส้ินเพียงการหาหรือแย่งชิงอาหารแต่ในบางครั้งบาง
คราวเพยี งชัว่ แวบโจนาธานก็ระลึกข้นึ มาได้บา้ ง

เช้าวนั หน่งึ โจนาธานออกไปกับครูผสู้ อน ขณะทม่ี ันพกั อยทู่ ชี่ ายหาด
หลงั จากวาระการบนิ ถลาเร็วโดยพบั ปีก มนั กน็ กึ ขน้ึ มาได้

“เขาหายไปไหนกันหมด ชัลลิแวน” โจนาธานถามข้ึนอย่างเงียบๆ
ตอนนี้มันคุ้นเคยกบั การติดตอ่ สนทนาด้วยกระแสจิตอยา่ งงา่ ยๆ ทน่ี างนวล
เหลา่ น้ีใชแ้ ทนการแหกปากตะโกนเจย๊ี วจา๊ ว “ทำ� ไมถึงไมม่ พี วกเรามากกว่า
นอี้ ยู่ที่น่ี ท�ำไมนะ ท่ที ี่ฉนั จากมามี…”

“….มนี างนวลเปน็ พันๆ ฉันรู้ดี” ซลั ลแิ วนสา่ ยหวั “ค�ำตอบคำ� เดียวที่
ฉันพอจะเห็น โจนาธาน คือว่าเธอเป็นนกหน่ึงในล้านทีเดียว พวกเราส่วน
มากมาทน่ี ชี่ า้ เหลอื เกนิ เราไปจากโลกหนง่ึ สอู่ กี โลกหนงึ่ ทเี่ กอื บจะเหมอื นกนั
หมด แลว้ กล็ ืมทท่ี เ่ี ราจากมาทันที ไม่สนใจว่าเราจะไปไหน เราอยู่เพอ่ื ขณะ

... โจนาธาน ลฟิ วงิ สตัน นางนวล: 20

ใดขณะหน่ึง เธอรู้ไหมว่าสักก่ีชาติท่ีเราต้องผ่านมาก่อนท่ีเราจะได้คิดเป็น
ครั้งแรกว่า ชวี ติ มคี วามหมายมากกวา่ การกิน การแย่งชิง หรอื อำ� นาจในฝงู
นก? ตงั้ พนั ชาติ โจนาธาน หมน่ื ชาต!ิ แลว้ กอ็ กี หนงึ่ รอ้ ยชาตทิ จ่ี ะไดค้ วามคดิ
ความหมายในการดำ� รงชวี ติ ของเรา คอื การแสวงหาความเปน็ เลศิ อนั นน้ั และ
เผยแพรต่ อ่ ไป กฎเกณฑอ์ ยา่ งเดยี วกนั นตี้ กอยกู่ บั เราในปจั จบุ นั แนน่ อน เรา
เลอื กโลกหนา้ ของเราจากสง่ิ ทเ่ี ราเรยี นรใู้ นโลกนี้ เมอ่ื ไมเ่ รยี นรอู้ ะไร โลกหนา้
ก็เป็นเหมอื นโลกน้ี มีข้อจ�ำกัดเหมือนๆ กันและสรา้ งภาระใหต้ อ้ งเอาชนะ”

ซัลลแิ วนเหยียดปีกออกและหนั หน้าไปทางลม “แต่เธอ จอน” มันพดู
ขึ้น “เธอเรียนรู้มหาศาลเพียงเวลานิดเดยี ว เธอไมต่ อ้ งผจญผ่านตงั้ พนั ชาติ
เพื่อมาถงึ ชาตนิ ี”้

ชั่วขณะตอ่ มานางนวลทง้ั สองก็ขน้ึ ไปลอยอยูใ่ นอากาศอีกครง้ั ฝึกฝน
การบนิ กลงิ้ คนู่ นั้ ยากยง่ิ เพราะโจนาธานตอ้ งคดิ เวลาตลี งั กากลบั ครงึ่ กลบั โคง้
มุมปกี และกลบั ให้พรอ้ มเพรยี งกบั ครูผู้สอน

“ลองดูอีกท”ี ซัลลิแวนพูดคร้ังแล้วคร้งั เลา่ “ลองอกี ที” แลว้ ในทสี่ ุด “ด”ี
และนางนวลทงั้ สองก็เริ่มฝึกบนิ วงนอก

เยน็ วนั หนงี่ บรรดานางนวลทไ่ี มไ่ ดบ้ นิ กลางคนื ยนื รวมกนั อยบู่ นหาด
ทราย และต่างก็คิด โจนาธานรวบรวมความกล้าท้ังหมดไว้เดินเข้าไปหา
นางนวลผ้ใู หญ่ตวั ทพ่ี ดู กนั วา่ จะไปพน้ โลกนี้ในไมช่ า้

“เจียง..” โจนาธานกลา่ วขนึ้ ประหม่าเลก็ นอ้ ย
นางนวลเฒ่ามองโจนาธานอย่างเมตตา “ว่าไงลูก” แทนที่จะอ่อน
เรี่ยวแรงโดยอายุขัย นางนวลผู้ใหญ่ กลับมีพลัง มันสามารถบินได้เหนือ
นางนวลใดๆ ในฝูง และมนั ไดเ้ รียนรคู้ วามช�ำนิชำ� นาญที่นางนวลอนื่ ๆ เพง่ิ

21 :Jonathan Livingston Seagull ...

จะเริ่มรทู้ ลี ะเล็กละน้อย
“เจียง โลกนไ้ี มใ่ ชส่ วรรคเ์ ลย ใชไ่ หม?”
นางนวลผใู้ หญย่ มิ้ ภายใตแ้ สงจนั ทร์ “เธอกำ� ลงั เรยี นรอู้ กี แลว้ นางนวล

โจนาธาน” มันพดู ข้นึ
“เออ อะไรจะเกดิ ขน้ึ หลงั จากที่น้ี? เรากำ� ลงั จะไปไหนกนั ไม่มีที่ทเ่ี ป็น

สวรรคห์ รอกหรอื ?”
“ไม่มี โจนาธาน ไมม่ ที ี่ทเี่ ปน็ สวรรค์ดอก สวรรคไ์ มใ่ ชส่ ถานท่ี และก็

ไม่ใช่กาลเวลา สวรรค์คือความเป็นเลิศ” เจียงเงียบไปช่ัวขณะ “เธอเป็นผู้
บนิ เรว็ มาก ใชไ่ หม?”

“ฉัน…ฉันชอบความเร็ว” โจนาธานเอ่ยขึ้นตะกุกตะกัก แต่ก็ภูมิใจท่ี
นางนวลผใู้ หญ่สงั เกตเหน็

“เธอจะเรม่ิ สัมผสั สวรรค์ โจนาธาน เมอ่ื ถึงเวลาที่เธอสัมผสั ความเร็ว
เลิศน้ัน และน่ันไม่ใช่การบินด้วยความเร็วหนึ่งพันไมล์ต่อช่ัวโมง หรือหนึ่ง
ล้านไมล์ หรือบินด้วยความเร็วของแสง เพราะว่าไม่ว่าจ�ำนวนใดก็เป็น
ขอบเขตจำ� กดั และความเปน็ เลิศไม่มขี อบเขต ความเร็วเลศิ ,ลกู รัก คอื การ
ไปถงึ ที่นั่น”

โดยปราศจากสญั ญาณใดๆ เจียงหายวับไปและปรากฎตวั ใหมอ่ ย่ทู ่ี
ขอบนำ้� หา้ สบิ ฟตุ ไกลออกไป ทงั้ หมดนที้ ำ� เพยี งแคแ่ วบเดยี วของชวั่ ขณะหนง่ึ
เจยี งหายวบั อกี ครง้ั และกลบั มาเคยี งขา้ งไหลข่ องโจนาธาน ในเวลาเพยี งมลิ ลิ
วนิ าทเี ช่นกนั “สนกุ ด”ี เจยี งวา่

โจนาธานงงไปหมด มันลืมท่ีจะถามเร่ืองสวรรค์ “เธอท�ำอย่างน้ันได้

... โจนาธาน ลิฟวิงสตนั นางนวล: 22

อยา่ งไร แล้วรู้สกึ อย่างไร เธอไปไดไ้ กลแค่ไหน”
“เธอไปทไี่ หนกไ็ ด้ เวลาไหนก็ได้ตามทเี่ ธอปรารถนาจะไป” นางนวล

ผู้ใหญ่กล่าวตอบ “ฉนั ได้ไปมาแล้วทกุ หนทุกแห่ง และทกุ กาลเวลาที่ฉนั พอ
จะคดิ ได”้ เจยี งมองขา้ มทอ้ งทะเลออกไป “ มนั ประหลาด นางนวลทเ่ี ยาะเยย้
ความเป็นเลิศเพ่ือท่ีจะได้ไปเท่ียว กลับไม่ได้ไปไหน แล้วก็เชื่องช้า ผู้ที่พัก
การเที่ยวไว้เพื่อแสงหางความเป็นเลิศ ไปไหนก็ได้ และก็รวดเร็วฉับพลัน
จ�ำไว้ โจนาธาน สวรรค์ไม่ใช่สถานที่หรือกาลเวลา เพราะสถานที่และกาล
เวลาไร้ความหมายย่ิงนกั สวรรคค์ อื ..”

“เธอสอนฉนั ใหบ้ นิ อยา่ งนน้ั ไดไ้ หม” นางนวลโจนาธานสน่ั สะทา้ นทจี่ ะ
พิชิตความไม่รู้อกี อันหนึ่ง

“แนน่ อน ถ้าเธออยากจะเรียน”
“ฉันอยาก เราจะเร่มิ กนั ได้เมือ่ ไร”
“เราเรม่ิ เดยี๋ วน้กี ไ็ ด้ ถ้าเธอต้องการ”
“ฉันอยากเรียนที่จะบินแบบน้ัน” โจนาธานพูด และแสงประหลาด
วูบวาบขน้ึ ในดวงตาของมัน “บอกฉนั ซิว่าจะท�ำอย่างไร”
เจยี งพดู ขน้ึ อยา่ งชา้ ๆ และเฝา้ ดเู จา้ นางนวลหนมุ่ อยา่ งใกลช้ ดิ ยงิ่ “การ
ทจ่ี ะบินให้เร็วเทา่ ความนึกคดิ ไปทไ่ี หนกไ็ ดค้ อื ” เจยี งกลา่ ว “เธอจะตอ้ งเร่ิม
ดว้ ยความคิดท่วี ่าเธอได้ไปถงึ แลว้ …”
ตามท่ีเจียงว่า เคล็ดลับก็คือโจนาธานต้องเลิกมองตนเองว่าถูกักอยู่
ในร่างกายท่ีจ�ำกัดเพียงสี่สิบสองน้ิวฟุตของความยาวของปีกหรือข้อจ�ำกัด
ของการบินทตี่ ราไวบ้ นตาราง เคลด็ ลบั กค็ ือ จะตอ้ งรถู้ งึ ธรรมชาตทิ ีแ่ ท้จรงิ

23 :Jonathan Livingston Seagull ...

ของตนเอง อยู่ไดท้ กุ ๆ แห่งในฉบั พลัน ขา้ มพ้นสถานท่แี ละกาลเวลา และ
เป็นเลศิ เสมือนเลขทไ่ี ม่มตี วั เขยี น

วันแล้ววันเล่า โจนาธานเฝ้าฝึกฝนอย่างทรหดตั้งแต่ก่อนตะวันขึ้น
จนเลยเที่ยงคืน และด้วยความมานะทั้งหมดโจนาธานมิได้ขยับเขย้ือนจาก
ตำ� แหนง่ ทข่ี องมนั แม้แต่ช่วงขนเดียว

“ลมื ความศรัทธาซะ!” เจียงพูดแลว้ พดู อีก “เธอไม่ตอ้ งศรทั ธาเพ่อื จะ
บนิ เธอต้องการความเข้าใจการบิน นี่ก็เหมือนเดมิ อกี ลองใหม่อกี ทีซิ..”

ต่อมาวันหนง่ึ โจนาธานยืนอยู่ที่ชายฝ่ัง หลบั ตา ส�ำรวม ทันใดนัน้ มัน
กร็ สู้ ง่ิ ถึงสงิ่ ท่เี จียงไดบ้ อกมนั ไว้ “ท�ำไม ใชแ่ ล้ว ฉันเปน็ เลศิ เปน็ นางนวลท่ี
ไม่มีขอบเขตจ�ำกัด!” มนั รู้สกึ ตระหนกด้วยความยนิ ดยี ิ่งนกั

“ดแี ล้ว!” เจียงดูมชี ยั ชนะในน�้ำเสียงของมนั
โจนาธานลมื ตาขน้ึ มนั มายนื โดดเดยี่ วอยกู่ บั นางนวลผใู้ หญบ่ นชายฝง่ั
ประหลาดอีกแห่ง ต้นไม้ระลงไปที่ริมขอบน้�ำ ดวงตะวันสีเหลืองสองดวง
หมุนเวียนอยูเ่ หนือหัว
“ในทสี่ ุดเธอกไ็ ดค้ วามคิด” เจยี งวา่ “แต่การบงั คบั ของเธอตอ้ งฝึกฝน
หน่อย…”
โจนาธานงนุ งง “เราอย่ทู ไี่ หนน”ี่
นางนวลผใู้ หญ่ปัดคำ� ถามนัน้ ไป โดยที่ไมต่ ่ืนเต้นกับสภาพแวดล้อม
ทปี่ ระหลาดนน้ั “กเ็ หน็ ไดช้ ดั น่ี เราอยบู่ นดาวพระเคราะหด์ วงหนงึ่ ทม่ี ที อ้ งฟา้
สเี ขียว และมีดาวสองดวงแทนดวงตะวนั ”
โจนาธานส่งเสียงดว้ ยความดีใจ เปน็ คร้งั แรกท่ีมนั ส่งเสียงรอ้ งนบั แต่

... โจนาธาน ลฟิ วิงสตนั นางนวล: 24

จากโลกมา “ได้ผล”
“ใช่ แนน่ อนมนั ไดผ้ ล จอน” เจยี งพดู “มนั ไดผ้ ลเสมอเมอื่ เธอรวู้ า่ กำ� ลงั

ทำ� อะไรอยู่ ทนี เ้ี รื่องการบังคับของเธอ….”
เม่อื ถึงตอนทนี่ างนวลทัง้ สองกลับก็มืดแล้ว นางนวลอืน่ ๆ มองโจนา

ธานด้วยดวงตาสีทองอย่างประหลาดใจ เพราะพวกน้ีได้เห็นโจนาธานหาย
ไปจากที่ทมี่ นั ได้มาอยเู่ ปน็ เวลานาน

โจนาธานยืนรับการอวยพรนนั้ เพยี งไม่ถึงนาที “ฉนั เป็นผู้มาใหมท่ ี่น!่ี
ฉนั เพิ่งจะเรม่ิ ต้น! ฉนั เป็นผ้ทู ต่ี ้องเรยี นร้จู ากเธอๆ !”

“ฉันไม่แน่ใจเรื่องนั้น จอน” ซัลลิแวนซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ พูดข้ึน “เธอมี
ความหวาดกลวั ทจี่ ะเรยี นนอ้ ยกวา่ นางนวลใดๆ ทฉี่ นั เคยเหน็ มาในเวลาหมนื่
ป”ี ฝงู นางนวลนิ่งเงียบ และโจนาธานก็อายอึกอกั อยู่

“เราเริ่มฝึกเกีย่ วกับกาลเวลาได้แลว้ ถา้ เธอตอ้ ง” เจยี งกลา่ วขึน้ “จน
กระทง่ั เธอสามารถบนิ อดตี และอนาคตได้ และเมอื่ นนั้ เธอจะไดพ้ รอ้ มทจี่ ะเรมิ่
สง่ิ ทย่ี ากท่สี ดุ มพี ลงั ทส่ี ุด และสนุกท่สี ดุ เธอจะพรอ้ มท่จี ะเร่ิมบนิ ขนึ้ และรู้
ถึงความหมายของความเมตตาและความรัก”

หน่ึงเดือน หรือไม่ก็สิ่งที่รู้สึกคล้ายๆ กับเวลาหนึ่งเดือนผ่านไป โจ
นาธานเรียนรู้เร็วจากประสบการณ์ธรรมดาๆ และถึงตอนน้ีนักเรียนพิเศษ
ของนางนวลผู้ใหญ่เอง กไ็ ดค้ วามคดิ ใหมม่ าราวกับเครือ่ งคอมพวิ เตอร์ขน
เพรยี วลม

แต่แลว้ วนั ท่ีเจียงจะหายวบั ไปก็มาถึง เจยี งก�ำลงั คุยอยา่ งเงียบๆ อยู่
กับบรรดานางนวลทั้งหมด กระตุ้นให้พวกนั้นไม่หยุดย้ังการเรียนรู้ ฝึกฝน
พชิ ติ เพอ่ื ทจ่ี ะไดเ้ ขา้ ใจหลกั การแหง่ ชวี ติ ทงั้ มวลทเ่ี ปน็ เลศิ และมองไมเ่ หน็ ยงิ่

25 :Jonathan Livingston Seagull ...

ขนึ้ และแลว้ ขณะทมี่ นั พดู อยู่ ขนของเจยี งกส็ ดใสขนึ้ ๆ จนในทสี่ ดุ บรรเจดิ จา้
กระท่ังไม่มนี างนวลใดมองตัวเจียงได้

“โจนาธาน” เจียงพูด และก็เป็นค�ำสุดท้ายท่ีมันพูด “จงฝึกความรัก
เอาไว้”

เมอ่ื นางนวลท้ังหลายมองอกี ครั้งหนง่ึ เจยี งกห็ ายไปเสียแล้ว
ในขณะที่วนั คืนผ่านไป โจนาธานรสู้ ึกว่าตนกำ� ลงั คดิ ถึงโลกทมี่ ันจาก
มาครง้ั แล้วครง้ั เล่า ถ้าหากวา่ มันรูเ้ ม่ืออยู่ท่ีโนน่ เพยี งหนง่ึ ในสบิ หน่ึงในรอ้ ย
ของทน่ี ี่ ชวี ติ คงจะมคี วามหมายมากมายเหลอื เกนิ ! โจนาธานยนื อยบู่ นหาด
ทราย และสงสยั ว่าจะมีนางนวลสกั ตวั ทีโ่ น่นไหมทก่ี ำ� ลงั ตอ่ สู้เพอ่ื ฟนั ฝ่าเขต
วงจำ� กดั ออกมา เพอื่ ทจี่ ะพบความหมายของการบนิ นอกเหนอื ไปจากบนิ ไป
เอาเศษขนมปงั จากเรือกรรเชียง บางทีอาจจะมนี กสักตวั ท่ถี กู ขับเป็นตวั หวั
เน่าไปแลว้ ก็ได้ ในฐานะทพ่ี ดู ความจริงต่อหน้าฝูงนางนวล และย่ิงโจนาธาน
ฝกึ บทความเมตตามากขนึ้ เทา่ ใด ฝกึ เรยี นรธู้ รรมชาตขิ องความรกั ขนึ้ เทา่ ใด
มันก็อยากกลับไปยังโลกมากข้ึนเท่าน้ัน แมว้ า่ มันจะมอี ดีตท่ีเปลา่ เปลี่ยว โจ
นาธาน ก็เกดิ มาเพือ่ เป็นครูผ้สู อน และหนทางท่ีมนั จะเสนอความรักได้กค็ อื
ให้ความจริงบางประการที่มันได้พบเห็น ให้ต่อนางนวลสักตัวที่ร้องขอแต่
เพียงโอกาสทจ่ี ะค้นหาความจรงิ ใหต้ นเอง
ซลั ลแิ วนซงึ่ บดั นชี้ ำ�่ ชองในการบนิ ความเรว็ ความคดิ และกำ� ลงั ชว่ ยนก
อ่ืนๆ ใหเ้ รียนร้อู ยู่ ยงั สงสยั นัก
“จอน ครัง้ หนงึ่ เธอเคยเปน็ ตัวหัวเนา่ ท�ำไมเธอถงึ คิดวา่ นางนวลครัง้
ก่อนเก่าของเธอจะรับฟังเธอในตอนน้ี เธอรู้สุภาษิตที่เป็นจริงว่า: นางนวล
ท่บี ินสงู ท่สี ุด ย่อมมองเหน็ ไกลทีส่ ดุ นางนวลท่เี ธอจากมาเหล่านน้ั ไดแ้ ตย่ ืน
บนพน้ื ทราย รอ้ งเอะอะแยง่ ชงิ ในหมกู่ นั เองพวกนนั้ อยหู่ า่ งไกลสวรรคต์ ง้ั พนั

... โจนาธาน ลฟิ วงิ สตนั นางนวล: 26

ไมลแ์ ลว้ เธอวา่ เธออยากจะแสดงใหเ้ ขาเหน็ ถงึ สวรรคจ์ ากทที่ เ่ี ขายนื อย!ู่ จอน
พวกน้ันมองแม้แตป่ ลายปกี ของตนก็ไม่เหน็ ! อยทู่ น่ี ี่เถดิ ช่วยนางนวลใหมๆ่
ทนี่ ่ี นางนวลทสี่ งู สง่ พอทจ่ี ะเหน็ สงิ่ ทเ่ี ธอบอกใหเ้ ขาฟงั ” ซลั ลแิ วนเงยี บไปชวั่
ครู่ แลว้ พูดขนึ้ อีกวา่ “ถ้าหากว่าเจียงกลับไปโลกของเขาเสียกอ่ น? เธอจะ
เปน็ อยา่ งไรในวันน้?ี ”

จุดสดุ ทา้ ยน้ันแจม่ แจง้ นัก และซลั ลแิ วนพดู ถกู นางนวลท่ีบินสูงทส่ี ุด
ยอ่ มมองเหน็ ไกลทีส่ ุด

โจนาธานอยู่ต่อไปและช่วยฝึกนกใหม่ๆ ที่เข้ามา พวกน้ันทั้งหมด
ฉลาดและรวดเรว็ ในบทเรยี นอยา่ งยงิ่ แตค่ วามรสู้ กึ เกา่ กก็ ลบั มาอกี โจนาธาน
ชว่ ยไมไ่ ดท้ จ่ี ะคดิ วา่ อาจจะมนี างนวลสกั ตวั หรอื สองตวั บนพนื้ โลก ทสี่ ามารถ
เรยี นรไู้ ด้ โจนาธานคงจะไดเ้ รยี นรมู้ ากมายแลว้ ในบดั นถี้ า้ หากเจยี งไดไ้ ปหา
มนั วนั ทม่ี ันถกู ขบั เป็นตัวหวั เน่า!

“ซลั ลี่ ฉนั ตอ้ งกลบั ไป” โจนาธานพดู ขน้ึ ในทสี่ ดุ “นกั เรยี นของเธอกำ� ลงั
ทำ� ไดด้ ี เขาจะชว่ ยเธอฝึกนกตัวใหมๆ่ ไดต้ อ่ ไป”

ซัลลิแวนถอนหายใจแต่มิได้โต้แย้ง “ฉันคิดว่าคงจะคิดถึงเธอ โจนา
ธาน” มนั พดู แคน่ นั้

“ซลั ล่ี นา่ อาย!” โจนาธานพดู ขนึ้ อยา่ งตำ� หนิ “แลว้ กอ็ ยา่ เหลวไหล! เรา
กำ� ลังพยายามฝกึ ทำ� อะไรอยู่ทกุ วนั ๆ? ถา้ หากมติ รภาพของเราขึน้ อยกู่ บั สิง่
ท่ีเปน็ สถานที่และกาลเวลา และเมอื่ เราพิชิตสถานทแ่ี ละกาลเวลาได้ในที่สุด
เรากท็ ำ� ลายภราดรภาพของเราเอง! แตเ่ มอื่ เราพชิ ติ สถานทเี่ รากจ็ ะเหลอื แต่
ทน่ี ่ี เมอื่ เราพชิ ติ กาลเวลา เรากเ็ หลอื แตป่ จั จบุ นั และในระหวา่ งกลางของ ทน่ี ี่
และ ปัจจุบัน เธอไมค่ ิดหรอื ว่าเราอาจจะไดพ้ บกนั อีกสกั ครง้ั หรอื สองคร้งั ?”

27 :Jonathan Livingston Seagull ...

นางนวลซลั ลแิ วนหวั เราะขน้ึ ทง้ั ๆ ทรี่ วู้ า่ ไมค่ วร “เธอนกบา้ ” มนั พดู ขน้ึ
อยา่ งใจดี “ถ้าจะมใี ครสักตัวทจี่ ะท�ำใหผ้ อู้ ยบู่ นพื้นโลกเห็นไดไ้ กลออกไปสกั
พันไมล์ ก็คงจะเปน็ นางนวล : โจนาธาน ลฟิ วิงสตนั นน่ั เอง” ซลั ลแิ วนมอง
ดพู ื้นทราย “ลากอ่ น จอนเพ่ือนฉนั ”

“ลาก่อน ซลั ลี่ เราจะพบกนั อกี ”
และดงั นน้ั โจนาธานกว็ าดมโนภาพนางนวลกลมุ่ ใหญบ่ นชายหาดของ
อกี กาลเวลาหนงึ่ และมันร้ไู ด้โดยงา่ ยดังทฝ่ี กึ ฝนไว้วา่ ตัวมนั น้ันไมใ่ ช่กระดกู
และขน แต่เป็นความนึกคดิ อันสมบรู ณ์ดว้ ยอสิ รภาพและการบิน ไม่มีอะไร
เป็นขอ้ จ�ำกดั แต่อย่างใด
นางนวลเฟลทเชอร์ ลนิ ด์ ยงั เปน็ หนมุ่ นอ้ ย แตม่ นั กร็ วู้ ไ่ มม่ นี กใดๆ เคย
ถูกปฏิบตั ติ อบอยา่ งรนุ แรงโดยฝูงนกหรืออยา่ งไร้ความยตุ ิธรรมย่งิ เท่ามนั
“ฉันไม่แคร์ว่าพวกน้ันจะพูดอย่างไร” มันคิดอย่างหนักหน่วง และ
สายตามกั พ็ รา่ เม่อื บินออกไปสู่ หน้าผาโพน้ “การบินมีอะไรๆ มากมายกว่า
เพยี งการกระพือปกี จาดทหี่ นง่ึ ไปอีกที่หนึง่ ! ย...ย...ยุงก็ท�ำอย่างนน้ั ได้ ฉัน
เพยี งแตบ่ ินหมุนสว่านเลน่ รอบๆ นางนวลผ้ใู หญ่ นดิ เดียว เพื่อความสนกุ
เท่านั้น ฉันก็กลายเป็นตัวหัวเน่า พวกนั้นตาบอดกระมัง พวกน้ันมองไม่
เห็นหรือ พวกนั้นคิดถึงความรุ่งโรจน์ที่จะมีมาเมื่อเราเรียนรู้การบินอย่าง
จริงจังไม่ไดห้ รอื
“ฉนั ไมแ่ ครว์ ่าพวกนัน้ จะคดิ อย่างไร ฉันจะแสดงให้เขาเห็นวา่ การบนิ
เปน็ อย่างไร! ฉนั จะเป็นตัวนอกกฏนอกเกณฑจ์ ริงๆ ถา้ เขาต้องการแบบนัน้
และฉนั จะทำ� ให้เขาเสียใจนักเชยี ว...”
เสยี งหนงึ่ ดงั เขา้ มาในหวั ของเฟลทเชอร์ การขบั ไสเธอออกมานน้ั นาง

... โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน นางนวล: 28

นวลอื่นๆ ได้ทำ� รา้ ยตนเอง และสกั วนั หนงึ่ พวกน้นั จะรู้ และสกั วันหนงึ่ พวก
น้นั จะเหน็ ส่งิ ที่เธอเห็น อภัยให้เขา และจงช่วยใหเ้ ขาเขา้ ใจ”

นางนวลทข่ี าวสดในทสี่ ดุ ในโลกกำ� ลงั บนิ อยหู่ า่ งจากปลายปกี ขวาของ
เฟลทเชอร์เพียงหน่ึงน้ิว ร่อนเรียงมาโดยปราศจากความพยายามใดๆ ไม่
ขยับขนแม้แตเ่ สน้ เดียว และก็บินเกือบเท่าความสงู สดุ ของเฟลทเชอร์

มันเปน็ ชัว่ ขณะของความปั่นป่วนตอ่ เจา้ นกหนุ่ม
“เกดิ อะไรข้ึน ฉันบา้ ไม่หรอื ฉันตายไปแล้วหรืออะไรน่ี”
เสยี งนน้ั ดงั เข้ามาอีกในความคิดของเฟลทเชอร์ ท้มุ และนุ่มนวล และ
ถามหาคำ� ตอบขน้ึ “เฟลทเชอร์ ลนิ ด์นางนวลเธออยากบนิ ไหม”
“ใช่ ฉันอยากบิน!”
“เฟลทเชอร์ ลินด์ นางนวล เธออยากเป็นมากกระท่ังเธอจะอภัยให้
ฝูงนก เรยี นรู้ และกลับไปหาพวกเขาสักวนั หน่ึง และชว่ ยใหเ้ ขารู้ใชไ่ หม”
ไม่ว่านางนวลเฟลทเชอร์จะทะนงหรือปวดร้าวสักเท่าใด มันก็ไม่มี
ความโป้ปดมดเท็จตอ่ เจ้านกทช่ี �ำนชิ �ำนาญวเิ ศษน้ัน
“ใช”่ มนั ตอบอยา่ งอ่อนโยน
“เอาล่ะ เฟลท” เจา้ สัตว์สกุ ใสพดู กับมนั น้ำ� เสยี งกรุณายงิ่ นัก “เรามา
เร่ิมตน้ ด้วยการบินระดบั ตรง”

29 :Jonathan Livingston Seagull ...

ตอนสาม... โจนาธานบนิ เป็นวงกลมขา้ ๆ

เหนือหน้าผาโพ้น แล้วก็เฝ้าดู เจ้านางนวลหนุ่ม
กร้าวเฟลทเชอร์เป็นนักเรียนบินท่ีเกือบเป็นเลิศ
มันแข็งแรง เบาและเร็วในอากาศแต่ที่ส�ำคัญยิ่ง
กว่านั้นมนั มีพลังคกุ รนุ่ ท่จี ะเรยี นรกู้ ารบนิ
แล้วในนาทีนั้นรูปร่างรางๆ สีเทาหม่นก็พุ่งด่ิงโครมครามเข้ามา พุ่ง
ผา่ นครูผูส้ อนดว้ ยความเรว็ หนึง่ รอ้ ยห้าสบิ ไมล์ต่อชั่วโมง มันดึงตวั อยา่ งทนั
ควันเพื่อลองอีกครั้งด้วยการบินกล้ิงอย่างช้าเป็นแนวต้ังนับสิบหก ส่งเสียง
นับออกดงั กอ้ ง
“…แปด…เก้า…สิบ…เห็นไหม-โจนาธาน-ฉันก�ำลังบินสุดยอด
ความเรว็ อากาศ…สบิ เอด็ …ฉนั อยากหยดุ -แนๆ่ -ดๆี อยา่ งเธอ สบิ สอง…แต-่
บา้ จงั -ฉนั -ทำ� -ไมไ่ ด…้ สบิ สาม…เหลอื สามหลกั สดุ ทา้ ย…ไมม่ …ี สบิ ส…่ี โอะ๊ !”
 การบินชะงักของเฟลทเชอร์ตอนจะสุดยอดนี้ท�ำให้มันโมโหโกรธา
อยา่ งลน้ เหลอื ทลี่ ม้ เหลวไดม้ นั ถลาไปขา้ งหลงั หกคะเมนควำ่� รนุ แรงและหมนุ
ตัวกลับต้ิว แล้วมันก็ตั้งหลักได้ในท่ีสุด สั่นสะท้านอยู่ใต้ระดับหน่ึงร้อยฟุต
จากครผู ู้สอนของมัน  
“โจนาธาน เธอก�ำลงั มาเสียเวลากบั ฉัน ฉันโงเ่ กินไป! ฉนั เซ่อเกนิ ไป!
ฉันพยายามแลว้ พยายามเลา่ แต่จะฉนั คงจะทำ� ไมส่ �ำเร็จ!”

... โจนาธาน ลิฟวิงสตนั นางนวล: 30

นางนวลโจนาธานมองลงไปที่มันแลว้ ก็พยักหน้า “เธอคงท�ำไม่สำ� เรจ็
แนๆ่ ถา้ เธอยังคงดงึ ตัวแข็งอย่างนน้ั เฟลทเชอร์ เธอเสยี ไปตงั้ สส่ี ิบไมลต์ ่อ
ช่ัวโมงตอนออกบนิ ! เธอต้องนุ่มนวล! แข็งแกรง่ แต่นุ่มนวล จ�ำไดไ้ หม”

เมื่อสิ้นสามเดือนโจนาธานมีนักเรียนอีกหกตัว ท้ังหมดเป็นพวกหัว
เน่า แตก่ ็กระหายทีจ่ ะเรยี นรูค้ วามคดิ แปลกๆ ใหม่ๆ เก่ียวกบั การบิน เพือ่
ความเรงิ ร่นื แห่งการบิน

กระน้ันก็ตาม เป็นการง่ายส�ำหรับพวกน้ีท่ีจะฝึกบินชั้นสูงได้ดีกว่าท่ี
จะเข้าใจเหตผุ ลท่มี อี ยเู่ บอื้ งหลังการบนิ น้ัน

“พวกเราแตล่ ะตวั โดยทจี่ รงิ เปน็ ความนกึ คดิ ของ นางนวลท่ยี งิ่ ใหญ่
เป็นความนึกคดิ ของอสิ ระเสรีท่ไี ม่มีขอบเขตจ�ำกดั ” โจนาธานมักจะพูดเชน่
นั้นตอนเย็นๆ บนชายหาด “และการฝึกบินเป็นขั้นตอนไปสู่การแสดงออก
ถึงธรรมชาติอนั แท้จรงิ ของเรา อะไรก็ตามที่จะมาจ�ำกัดเรา เราตอ้ งปัดออก
ไปเสีย และการฝึกความเร็วสูง ความเร็วต�่ำ การบินกายกรรมในอากาศก็
เพ่อื เหตผุ ลท่วี า่ ….”

…และนักเรียนของโจนาธาน ก็จะหลับผลอยเหน็ดเหน่ือยจากการ
บนิ ทงั้ วนั พวกนกั เรยี นชอบการฝกึ เพราะมนั เรว็ และนา่ ตนื่ เตน้ การฝกึ ตอบ
สนองความกระหายทจี่ ะเรยี นรู้ซึ่งเพมิ่ มากข้ึนๆ ทุกๆ บทเรียน แต่ไมม่ สี กั
ตวั เดยี ว แมแ้ ตน่ างนวลเฟลทเชอร์ ลนิ ด์ ทจ่ี ะเกดิ ความเชอ่ื มน่ั วา่ การบนิ ดว้ ย
ความนึกคิดจะเป็นเรอ่ื งจริงจังเหมอื นกบั การบนิ ดว้ ยลมและขน

“ร่างกายของเธอทั้งหมด จากปลายปีกหน่ึงไปสุดอีกปีกหนึ่ง” โจนา
ธานมักจะพูดขน้ึ บางขณะ “ไมใ่ ช่อะไรอื่นนอกจากความคดิ ของเธอเอง มัน
เปน็ รปู รา่ งทเ่ี ธอมองเหน็ เมอ่ื เธอตดั โซต่ รวนออกจากความคดิ ได้ เธอกต็ ดั โซ่
ตรวนนน้ั ออกจากรา่ งกายไดด้ ว้ ย…” แตไ่ มว่ า่ โจนาธานจะพดู วา่ อยา่ งไร มนั

31 :Jonathan Livingston Seagull ...

กฟ็ งั คลา้ ยๆ นิยายสนุกๆ เทา่ นน้ั พวกนกั เรียนตอ้ งการทจ่ี ะนอนมากกวา่
อีกหนึ่งเดือนต่อมาโจนาธานพูดว่า ถึงเวลาแล้วท่ีจะกลับไปหาฝูง

นางนวล
“เรายังไม่พร้อม!” นางนวลเฮนร่ี แคลวินพูดข้ึน “เราไม่ได้รับการ

ต้อนรับ! เราเป็นพวกหัวเน่า! เราจะบังคับตัวเองให้ไปท่ีที่เราไม่ได้รับการ
ตอ้ นรบั ไมไ่ ด้ ใช่ไหม”

“เรามอี สิ ระทจี่ ะไปทไี่ หนทเ่ี ราตอ้ งการได้ และกเ็ ปน็ อยา่ งทเี่ ราเปน็ อยู่
อยา่ งน้ี” โจนาธานตอบ มันบนิ ขนึ้ จากพน้ื ทรายมุ่งไปทางตะวันออกตรงไป
ยงั ถนิ่ ฐานของฝูงนางนวล

บรรดานักเรียนของโจนาธานงุนงง และปวดร้าวอยู่ขณะหน่ึงเพราะ
มีกฎของฝูงว่า ตัวหัวเน่า จะกลับไปอีกไม่ได้และกฎน้ีก็ไม่เคยถูกท�ำลาย
แม้แต่ครั้งเดียวในเวลาต้ังหม่ืนปี กฎบอกว่าให้อยู่ โจนาธานบอกว่าให้ไป
และตอนนี้โจนาธานก็บินข้ามผืนน�้ำไปได้หน่ึงไมล์แล้ว ถ้าพวกมันรีรอต่อ
ไปอกี โจนาธานกค็ งไปถงึ ฝงู นกทีไ่ มเ่ ป็นมิตรดว้ ยตวั คนเดยี ว

“เอาละ เราไมจ่ ำ� เปน็ จะตอ้ งเชอื่ กฎถา้ เราไมไ่ ดเ้ ปน็ สว่ นหนง่ึ ของฝงู นก
ใชไ่ หม” เฟลทเชอรพ์ ูดขน้ึ อย่างมสี ติ “นอกจากนั้น ถา้ เกดิ ต่อสกู่ ันขึน้ เราก็
จะมีผู้ไปชว่ ยกันท่โี นน่ มากกวา่ ที่นี่”

และพวกมันทั้งหมดก็บินออกจากทิศตะวันตกในเช้าวันนั้น บินเป็น
รปู ขา้ วหลามตดั ซอ้ นกนั ทงั้ แปดตวั ปลายปกี เกอื บจะจรดกนั พวกมนั บนิ ขา้ ม
มายัง สภาชายหาดของฝงู ด้วยความเร็วหน่ึงรอ้ ยสามสิบห้าไมล์ต่อชัว่ โมง
โจนาธานน�ำหมู่ เฟลทเชอร์บินอย่างนุ่มนวลอยู่ทางปีกขวา เฮนรี่แคลวิน
มาทางซ้ายอย่างกล้าหาญ แล้วท้ังฝูงก็ร่อนอย่างช้าๆ ไปทางเบ้ืองขวา ที

... โจนาธาน ลิฟวงิ สตนั นางนวล: 32

ละตัว….ไดร้ ะดับ….หมุนกลับ…เปน็ ระดบั สายลมกระพอื อย่เู หนอื พวกมนั
เสียงกรี๊ดกร๊าดเจี๊ยวจ๊าวอันเปนชีวิตประจ�ำวันของฝูงนกถูกตัดขาด

ราวกบั วา่ กลมุ่ ของโจนาธานเปน็ เสมอื นมดี ยกั ษใ์ หญ่ และแลว้ ดวงตาทงั้ แปด
พันดวงของบรรดานางนวลก็จ้องแป๋วโดยไม่กะพริบเจ้านกท้ังแปดโผบิน
ขึ้นต้ังตรงทีละตัว บินโคง้ กลมลงมายนื ตรงแน่วอยู่บนพน้ื ทราย และเหมอื น
กบั วา่ สิ่งท่เี กดิ ขึ้นเปน็ ประจำ� แต่ละวนั นางนวลโจนาธานเริม่ ตน้ การวพิ ากษ์
เก่ียวกับการบนิ

“การเร่ิมต้น” โจนาธานกล่าวข้ึนอย่างยิ้มเยาะ “พวกเธอท้ังหมดเข้า
มาร่วมชา้ ไปหน่อย…”

มันเหมือนกับสายฟ้าฟาดผ่านฝูงนางนวล เจ้านกพวกโน้นเป็นพวก
หัวเน่า! และมันได้กับมาแล้ว และนั้น..นั่นเป็นไปไม่ได้! การต่อสู้ที่เฟลท
เชอรค์ าดไว้ล่วงหนา้ กลบั หลอมละลายไปกบั ความสับสนงนุ งงของฝูงนก

“เอาล่ะ โอเค พวกนั้นอาจเป็นพวก หัวเน่า” นางนวลวัยรุ่นบางตัว
กลา่ วขึ้น “แต่พวกนัน้ ไปเรียนวธิ ีบนิ แบบนน้ั มาจากไหนในโลกนนี้ ะ?

เปน็ เวลาเกอื บหนง่ึ ชว่ั โมงกวา่ ทคี่ �ำสง่ั ของ นางนวลผใู้ หญ่ จะสง่ ผา่ น
ฝูงนกว่าอยา่ สนใจพวกนนั้ นางนวลตัวใดทพ่ี ดู กับตวั หัวเน่าจะต้องเปน็ หัว
เนา่ ไปด้วย นางนวลที่นิยมชมชืน่ ตัวหวั เน่าเปน็ ผู้ท�ำลาย กฎของฝูง

นกขนสีเทาหันหลังให้กับโจนาธานนับแต่บัดน้ันเป็นต้นไปแต่โจนา
ธานดูจะไม่ให้ความสังเกต มันเริ่มต้นบทเรียนฝึกบินเหนือสภาชาดหาด
และเรม่ิ หนุนให้นักเรียนของมันท�ำอยา่ งสุดความสามารถเป็นครัง้ แรก

“นางนวลมารต์ นิ !” โจนาธานตะโกนกอ้ งทอ้ งฟา้ “เธอวา่ เธอรเู้ รอ่ื งการ
บนิ ความเรว็ ต�่ำ เธอไมร่ ้อู ะไรเลยจนกว่าเธอจะพิสจู นใ์ ห้เหน็ ! บนิ ”

33 :Jonathan Livingston Seagull ...

ดงั นนั้ นางนวลนอ้ ยมารต์ นิ วลิ เลยี่ ม ผเู้ งยี บขรมึ กง็ นุ งงทโ่ี ดนครผู สู้ อน
ตะโกนว่า มันงงท่ีตัวเองได้กลายเป็นผู้วิเศษแห่งความเร็วต�่ำ มันสามารถ
โค้งขนพยุงตัวข้ึนในลมท่ีเบาบางที่สุด โดยไม่ต้องตีปีกแม้แต่คร้ังเดียวท่ีจะ
ขนึ้ จากพืน้ ทรายไปส่เู มฆแลว้ กก็ ลับลงมาอีกครั้ง

นางนวลชาลส์-โรแลนด์ก็เหมือนกัน มันบินไปกับลมภูผาใหญ่ด้วย
ความสูงสองหม่ืนสี่พันฟุตและกลับมาอย่างสะท้านส่ันจากบรรยากาศท่ี
หนาวเยน็ และเบาบาง มนั ประหลาดใจ สุขใจ และต้ังใจว่าพร่งุ นีจ้ ะบนิ ให้สงู
กว่านัน้ อีก

นางนวลเฟลทเชอร์น้ันรักการบินกายกรรมมากกว่าใครท้ังหมด มัน
พิชิตการบินกล้ิงตรงช้านับสิบหก และในวันต่อมามันก็ท�ำได้ดียิ่งข้ึนด้วย
การกระโดยใช้ปีกยันขาช้ีถึงสามทอดของขนมัน ส่งประกายราวแสงแดดสี
ขาวไปยงั ชายหาดซึ่งมดี วงตาลบั ๆ ลอ่ ๆ มากกวา่ หน่งึ ดวงเฝา้ มองอยู่

ทุกๆ ช่ัวโมงโจนาธานจะอยู่เคียงข้างนกั เรียนแตล่ ะตัวของมัน แสดง
ใหด้ ู เสนอแนะ กระตนุ้ เตอื น นำ� ทางใหม้ นั บินไปกบั พวกนักเรียนผา่ นยาม
ค่�ำคืน หมอกเมฆ และพายุอย่างร่ืนเริง ในขณะท่ีฝูงนกต้องขดตัวทนทุกข์
อย่บู นพน้ื โลก

เม่ือการบินจบลง บรรดานักเรียนจะพักผ่อนอยู่บนพ้ืนทรายและใน
เวลาน้ันพวกมันจะฟังโจนาธานอย่างตั้งอกต้ังใจ โจนาธานมักจะมีความ
คดิ ประหลาดๆ ทพี่ วกมันไมเ่ ข้าใจ แตบ่ างครั้งโจนาธานก็มคี วามคดิ ดที ี่มนั
เขา้ ใจได้

ในที่สดุ ตอนกลางคนื นกอกี กลุม่ กเ็ ข้ามาหอ้ มล้อมกลมุ่ นักเรียน เจ้า
นางนวลกลมุ่ ทอ่ี ยากรอู้ ยากเหน็ นจี้ ะยนื ฟงั อยใู่ นความมดื เปน็ ชว่ั โมงๆ จนจบ
มันไม่อยากทจ่ี ะเห็นหรือใหใ้ ครเห็น และมันจะค่อยๆ หายไปก่อนเวลาเช้า

... โจนาธาน ลฟิ วงิ สตัน นางนวล: 34

เป็นเวลาหน่ึงเดือนหลังจากท่ีได้กลับมา มีนางนวลตัวแรกจากฝูงท่ี
กา้ วเขา้ มา และร้องขอทีจ่ ะเรยี นรกู้ ารบิน นางนวลเทอรเ์ รน โลเวล ทเ่ี ข้ามา
รอ้ งขอนัน้ ก็กลายเปน็ นกที่ถูกประณามวา่ เป็น ตัวหวั เนา่ และเปน็ นักเรยี น
ตัวท่แี ปดของโจนาธาน

คืนต่อมานางนวลเคิร์ก เมย์นาร์ด ก็ออกจากฝูงเดินโซเซมาบนพ้ืน
ทราย ลากปีกข้างซ้ายมาแล้วล้มลงที่เท้าของโจนาธาน “ช่วยฉันด้วย” มัน
พูดอย่างแผ่วเบาย่ิงนัก พูดอย่างผู้ที่จะตาย “ฉันอยากท่ีจะบินมากกว่าสิ่ง
ใดๆ ในโลก”

“ก็มาดว้ ยกันซ”ิ โจนาธานตอบ “บนิ ไปกับฉันใหห้ า่ งพนื้ ทรายแล้วเรา
กจ็ ะเริม่ ต้นกัน”

“เธอไม่เข้าใจ ปีกของฉนั ฉันขยับปกี ไม่ได้”
“นางนวลเมยน์ าร์ด เธอมีอิสระท่ีจะเป็นตัวของตวั เอง ตวั เธอเองทีแ่ ท้
จรงิ ท่ีนแี่ ละเดี๋ยวนี้ และไมม่ อี ะไรจะขดั ขวางเธอได้ มันเปน็ กฎของนางนวล
ทย่ี ง่ิ ใหญ่กฎทีเ่ ปน็ เช่นน้ัน”
“เธอกำ� ลังว่าฉนั บินได้หรอื ”
“ฉันวา่ เธอมอี สิ ระ”
ช่างง่ายและรวดเร็วเช่นน้ัน นางนวลเคิร์ก เมยน์ ารด์ กางปีกออกโดย
ไมต่ ้องออกกำ� ลงั และมนั กพ็ ยงุ ตวั ขน้ึ ไปในอากาศอันมดื ของยามค่�ำคนื ฝูง
นกต่ืนข้ึนมาด้วยเสียงร้องของนางนวลเมย์นาร์ด ซึ่งดังสุดเสียงตะโกนของ
มนั จากความสูงห้ารอ้ ยฟตุ “ฉันบินได้ ฟงั ซฉี ันบนิ ได้!”
เมื่อดวงตะวันขึ้น มีนกเกือบพันตัวมายืนถัดจากกลุ่มนักเรียน ต่าง

35 :Jonathan Livingston Seagull ...

มองดูเมย์นาร์ดอย่างสนอกสนใจ มันไม่แคร์ว่าจะถูกจ้องมองหรือไม่ และ
มนั พยายามฟัง พยายามท่จี ะเขา้ ใจนางนวลโจนาธาน

โจนาธานพูดถึงสิ่งง่ายๆ ว่าเป็นการถูกต้องส�ำหรับนางนวลท่ีจะบิน
ว่าอิสระเสรีเป็นธรรมชาติที่แท้จริงของตนเอง ว่าอะไรที่มาขวางก้ันอิสระ
เสรีภาพจะตอ้ งโยนทิง้ ไป ไมว่ า่ จะเปน็ พิธีกรรม ความเชอ่ื โชคลาง หรอื ข้อ
จำ� กดั ไม่ว่าจะมาในรูปใด

“โยนทงั้ ไป” ท้งั กลมุ่ ส่งเสียงขึน้ “แมก้ ระทั่งกฎของฝงู นกหรือ”
“กฎท่ีแท้จริงอันเดียวคือ กฎท่ีน�ำไปสู่อิสรเสรีภาพ” โจนาธานตอบ
“ไมม่ ีกฎอนื่ ”
“เธอหวังจะให้เราบินได้อย่างเธอได้อย่างไร” อีกเสียงหนึ่งกล่าวขึ้น
“เธอนั้นพเิ ศษ มีพรสวรรค์เปน็ ทพิ ย์เหนอื นกอื่นใด”
“ดูเฟลทเชอร!์ โลเวล! ชาลส-์ โรแลนด์! ซิ พวกเขาพิเศษ มพี รสวรรค์
เปน็ ทพิ ยด์ ว้ ยหรอื ไมม่ ากมายกวา่ พวกเธอ ไมม่ ากกวา่ ฉนั ขอ้ แตกตา่ งมอี นั
เดยี ว มอี นั เดียวเทา่ นั้น คือ พวกเขาเร่ิมทจี่ ะเข้าใจว่าท่ีจริงแลว้ เขาเป็นอะไร
และเรม่ิ ทจี่ ะฝึกฝนอนั น้นั ”
นักเรียนของโจนาธานยกเว้นเฟลทเชอร์ต่างขยับตัวอึกอัก พวกนั้น
ไมไ่ ดต้ ระหนกั ว่านนั่ เปน็ ส่งิ ที่พวกมนั ก�ำลงั ท�ำอยู่
ฝงู นกขยายขน้ึ ทกุ วัน บา้ งมาถามค�ำถาม บ้างมาบชู า บา้ งมาดูแคลน
เชา้ วนั หนง่ึ หลงั จากการฝกึ บนิ ความเรว็ พสิ ดาร เฟลทเชอรบ์ อกโจนา
ธานว่า “พวกน้ันก�ำลังกล่าวขวัญกันว่าถ้าเธอไม่ใช่บุตรของนางนวลท่ียิ่ง
ใหญ่ เธอกค็ งจะอยู่ก่อนกาลเวลาของเธอเองสกั พันป”ี

... โจนาธาน ลิฟวงิ สตนั นางนวล: 36

โจนาธานถอนหายใจ มันคิดว่ารางวัลของการถูกเข้าใจผิดก็คือ จะ
ถกู เรยี กวา่ เปน็ ปศิ าจหรือไมก่ ็เป็นพระเจา้ “เธอละ่ คดิ อยา่ งไรเฟลท เราอยู่
กอ่ นกาลเวลาของเราหรือ”

 เสียงเงยี บไปนาน “เออ การบนิ แบบนี้มอี ยู่เสมอสำ� หรบั ท่ใี ครก็ได้จะ
เรยี นรู้ และใครก็ได้ทีต่ ้องการจะค้นพบ มันไมเ่ กีย่ วกบั เรื่องกาลเวลา บางที
เราคงจะน�ำในเร่ืองรูปแบบ น�ำในเรื่องวธิ บี นิ ของนกสว่ นมาก”

“นั่นน่าฟงั ดี” โจนาธานตอบ มันโผรอ่ นหมุนตวั กลบั ชวั่ ขณะหนึง่ “นั่น
ไม่เลวเทา่ ครึ่งหนึง่ ของการอย่กู ่อนกาลเวลาของเรา”

เหตเุ กดิ ขนึ้ หนงึ่ สปั ดาหต์ อ่ มา เฟลทเชอรก์ ำ� ลงั แสดงบทเบอื้ งตน้ เกย่ี ว
กบั การบนิ ความเรว็ สงู ใหน้ กั เรียนช้นั ใหม่ดู มันเพ่ิงดงึ ตวั จากการพงุ่ ตวั จาก
ระดบั เจด็ พนั ฟตุ เจา้ นกหนมุ่ ตวั หนง่ึ ซงึ่ เพงิ่ หดั บนิ เปน็ ครงั้ แรกรอ่ นสวนตรง
เขา้ มา ทางยาวสเี ทาหมน่ ปะทขุ นึ้ สองสามนว้ิ ฟตุ เหนอื หาดทราย เจา้ นกหนมุ่
สง่ เสียงลนั่ ร้องเรยี กแม่ เฟลทเชอรม์ ีเวลาเพียงหนง่ึ ในสิบของวินาทีเทา่ นั้น
ทีจ่ ะหกั ตัวกลบั เจา้ นางนวลหนุ่ม นางนวลเฟลทเชอร์ ลินด์ พุ่งไปทางซา้ ย
อยา่ งรนุ แรงดว้ ยความเรว็ เกนิ สองรอ้ ยไมลต์ อ่ ชว่ั โมงเขา้ ปะทะหนา้ ผาหนิ แขง็

หินผานั่นเป็นเสมือนประตูยักษ์แข็งกร้าว ที่เปิดไปสู่อีกโลกหน่ึง
ส�ำหรับเฟลทเชอร์ มันระเบดิ ด้วยความกลัว ช็อค และกลับด�ำมืดสนิทเม่ือ
เข้าไปปะทะ และแล้วมันก็ล่องลอยไปในท้องฟ้าที่ประหลาดแสนประหลาด
มันลมื ส้ิน มันจ�ำได้มันลมื มนั กลวั เศร้าและเสียใจมันเสียใจหนักหนา

แตเ่ สยี งหน่ึงก็ดงั เขา้ เหมือนดงั วันแรกท่ีมนั พบ นางนวล : โจนาธาน
ลิฟวงิ สตัน

“เฟลทเชอร์ เคล็ดลับก็คือ เราก�ำลังพยายามที่จะพิชิตข้อจ�ำกัดของ

37 :Jonathan Livingston Seagull ...

เราอย่างมีระเบียบ : อยา่ งอดทน เราไมบ่ นิ ผา่ หินผา จนกวา่ จะถงึ ระยะหลงั
ในรายการของเรา”

“โจนาธาน!”
“หรอื อยา่ งทรี่ จู้ กั กนั ในนาม ลกู ชายนางนวลทย่ี งิ่ ใหญ”่ ครผู สู้ อนของ
มนั กล่าวขน้ึ อยา่ งกระด้าง
“เธอมาทำ� อะไรท่ีนี่ หน้าผา! ฉันไมไ่ ด้…ฉันไม่…ตายไปแล้วหรือ”
“โธ่ เฟลท ไมเ่ อาละ คดิ ซิ ถา้ หากวา่ เธอก�ำลงั พูดอย่กู ับฉนั เด๋ยี วนีน้ ี่
เธอกย็ งั ไมต่ ายแน่ ใชไ่ หม ทเี่ ธอไดท้ ำ� ไปกค็ อื เปลยี่ นระดบั ของสตสิ ำ� นกึ อยา่ ง
กะทันหัน ตอนนี้แล้วแต่เธอจะเลือกเอา เธอจะอยู่ท่ีน่ีแล้วก็เรียนรู้ในระดับ
น้ีก็ได้ ซึ่งเป็นระดับที่สูงจากท่ีที่เธอจากมามากนัก หรือเธอจะกลับไปเพื่อ
ท�ำงานให้กับฝูงก็ได้ พวกนกผู้ใหญ่ ก�ำลังหวังไว้ว่าจะมีความหายนะบาง
อย่าง แต่พวกนน้ั ตกตะลึงท่เี ธอทำ� ให้สมใจเขาอย่างลน้ เหลอื ”
“ฉันอยากกลบั ไปหาฝงู แนน่ อน ฉันเพงิ่ จะเร่ิมต้นกับพวกกลุม่ ใหม!่ ”
“ดแี ลว้ เฟลทเชอร์ จ�ำทีเ่ ราพดู ไวว้ ่าร่างกายไม่ใชอ่ ะไร นอกจากความ
นกึ คิดของเราเอง….?”

เฟลทเชอร์ส่ันหัว กางปีกออก ลืมตาข้ึนท่ีตรงตีนหน้าผา
มันปรากฎตัวทา่ มกลางฝงู นกทีช่ ุมนมุ อยู่ เม่อื มนั เร่ิมขยบั
ตวั กม็ ีเสยี งโหร่ อ้ งกร๊ดี กรา๊ ดเจย๊ี วจ๊าวจากกลมุ่ นก
“เขายังมชี ีวติ ! เขาท่ตี ายไปแลว้ ยังมชี วี ติ อยู่”

... โจนาธาน ลิฟวิงสตนั นางนวล: 38

“เพยี งแตเ่ อาปลายปกี ไปแตะ! กท็ ำ� ใหเ้ ขาคนื ชวี ติ ขนึ้ มา! ลกู ชายของ
นางนวลที่ยิ่งใหญ่”

“เปล่า! เขาปฏเิ สธ! เขาเปน็ ปศิ าจ! ปิศาจ! มาทำ� ลายฝูงนก!”
กลุ่มนางนวลนั้นมีอยู่ด้วยกันส่ีพันตัว ตกใจสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วส่งเสียง
ร้องว่า ปศิ าจ! ซ่งึ ดงั ไปทั่วราวกบั ลมพายมุ หาสมุทร กล่มุ นกกา้ วเขา้ มาดว้ ย
ดวงตาวาว ปากเชิด ม่งุ ท่จี ะบดขย้ี
โจนาธานพดู ขนึ้ “จะดสี ำ� หรบั เธอไหมถา้ เราจะไปกันเสียเฟลทเชอร”์
“ฉนั กจ็ ะไมข่ ัดนักถ้าเราจะไป…..”
ในทนั ใดนน้ั นกทัง้ สองกไ็ ปยนื คกู่ นั หา่ งออกไปครงึ่ ไมลแ์ ละปากอัน
แวววาวของฝงู ก็งับได้แต่อากาศอนั วา่ งเปล่า
“ท�ำไมนะ” โจนาธานถามอย่างงงวย “ส่ิงท่ียากเย็นท่ีสุดในโลก คือ
การท่ีจะท�ำให้นกตัวหนึ่งเชื่อว่าตนเป็นอิสระและให้เขาเช่ือว่าเขาจะพิสูจน์
ตวั เองได้ เพียงแต่ใชเ้ วลาฝกึ ฝนเพียงนิดเดยี ว ทำ� ไมมนั ช่างยากอยา่ งนัน้ ”
เฟลทเชอร์ยังคงกะพรบิ ตาต่อความเปล่ยี นแปลงของทัศนภาพ “เธอ
ทำ� อะไรเมื่อกน้ี ี้นะ เรามาอย่ทู ี่นี่ไดอ้ ย่างไร”
“เธอว่าเธออยากออกมาจากฝงู นกไม่ใชห่ รือ ใช่ไหม”
“ใช!่ แตเ่ ธอทำ� อย่างไร…”
“กเ็ หมอื นอยา่ งอ่ืนนัน่ แหละ เฟลทเชอร์ ฝึกฝน”
เม่ือถึงตอนเช้า พวกฝูงนกกล็ มื ความบ้าคล่ังของมนั ได้ แต่เฟลทเชอ
รย์ ังไมล่ ืม “โจนาธาน จำ� ที่เธอพูดมานานแลว้ ไดไ้ หม เรอ่ื งใหร้ ักฝงู นกแล้วก

39 :Jonathan Livingston Seagull ...

ลับไปช่วยให้เขาเรยี นร”ู้
“จำ� ได้”
“ฉนั ไมเ่ ข้าใจเลยวา่ เธอจะรกั ฝงู นกบ้าคลงั่ ทีพ่ ยายามจะฆ่าเธอ”
“โอ เฟลท เธอไม่ได้รักสิ่งน้ัน เธอไม่ได้รักความเกลียดชังและความ

ชวั่ ชา้ แนน่ อนเธอจะตอ้ งฝกึ ทจ่ี ะมองเหน็ นางนวลทแ่ี ทจ้ รงิ ถงึ ความดที มี่ อี ยู่
ในแตล่ ะตวั และชว่ ยใหเ้ ขามองเหน็ สงิ่ ทอี่ ยใู่ นตวั เอง นน่ั คอื สงิ่ ทฉี่ นั หมายถงึ
ความรัก มันจะสนุกเม่อื เธอแคลว่ คล่องเรือ่ งนี”้

“เปน็ ตน้ วา่ ฉนั จ�ำเจา้ นกหนมุ่ ดดุ ัน ช่ือนางนวล : เฟลทเชอร์ ลินด์ได้
เพิ่งจะถกู ไล่เปน็ ตัวหัวเน่าและก็พรอ้ มจะกลับไปส้กู บั ฝงู ให้ตายกนั ไป แลว้
ก็เรมิ่ ตน้ สร้างสมนรกแหง่ ความขมขืน่ เหนือหน้าผาโพ้น แตเ่ ดี๋ยวนี้ ทน่ี เ่ี ขา
กำ� ลงั สรา้ งสรรคส์ วรรคแ์ ทน และกก็ ำ� ลงั จะนำ� ฝงู นกทงั้ ฝงู ไปในแนวทางนน้ั ”

เฟลทเชอร์หันไปหาครูสอนของมัน และมีชั่วขณะหนึ่งแห่ง
ความตน่ื ตระหนกในดวงตา “ฉนั นะรึ นำ� ฝงู ? เธอหมายความ
วา่ อยา่ งไร ฉนั นำ� ฝูง? เธอเป็นครูผู้ฝกึ ทีน่ ี่ เธอจะไปไมไ่ ด้!”
“ไปไม่ได้หรือ เธอไม่คิดหรือว่าอาจจะมีฝูงอ่ืน เฟลทเชอร์ตัวอื่น ซึ่ง
ตอ้ งการครูผฝู้ ึกมากกวา่ ตัวน้ี ตวั น้ีซึ่งก�ำลังเดนิ ทางไปสคู่ วามสวา่ ง?”
“ฉนั นะรึ จอน ฉนั เป็นนางนวลธรรมดา และเธอเปน็ …”
“….ลกู ชายผเู้ ดยี วของนางนวลท่ยี ิ่งใหญ่ ฉันคดิ ไวแ้ ลว้ ?” โจนาธาน
ถอนใจและมองออกไปสู่ท้องทะเล “เธอไม่ต้องการฉันต่อไปอีกเท่าไรแล้ว
เธอต้องค้นพบตัวเอง ทีละน้อยๆ ทุกวันให้พบ นางนวลเฟลทเชอร์ที่แท้

... โจนาธาน ลิฟวิงสตัน นางนวล: 40

จริงไมม่ ีขอบเขตจำ� กัด เขาจะเป็นครูผู้ฝึกของเธอ เธอจะต้องเขา้ ใจเขาและ
ฝกึ กับเขา”

ชั่วขณะหนงึ่ ตอ่ มา ร่างของโจนาธานก็ข้นึ ไปลอpอยูก่ ลางอากาศ ส่ง
แสงแวววับและกเ็ ร่ิมจะจางหายไป “อย่าปลอ่ ยให้พวกน้นั ปลอ่ ยข่าวลอื โง่ๆ
เก่ียวกับฉันหรือท�ำฉันให้เป็นพระเจ้า โอเค เฟลท? ฉันเป็นนางนวล ฉัน
ชอบบนิ บางที…”

“โจนาธาน”
“เฟลททีน่ า่ สงสาร อยา่ เชื่อสิ่งที่ดวงตาของเธอก�ำลงั บอกเธอ สิง่ ทมี่ ัน
บอกมขี ้อจ�ำกัด จงดูดว้ ยความเขา้ ใจ ค้นหาสิ่งท่ีเธอได้ร้มู าแล้ว แลว้ เธอกจ็ ะ
พบหนทางทจี่ ะบิน”
แสงแวววาวนั้นดับไป โจนาธานนางนวลหายวับไปในอากาศท่ีว่าง
เปล่า

เวลาผ่านไป นางนวลเฟลทเชอร์พยุงตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าและ
เผชิญหน้ากับกลุ่มนักเรียนใหม่ ที่กระหายท่ีจะเรียนบท
ฝกึ หดั แรก
“การเร่ิมต้น” เฟลทเชอร์พูดอย่างหนักแน่น “เธอจะต้องเข้าใจว่า
นางนวลเป็นความนกึ คดิ ของอสิ ระเสรี เป็นภาพของนางนวลท่ยี งิ่ ใหญ่ และ
ร่างกายของเธอท้ังหมดจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปลายหนึ่งไม่ใช่อะไรอ่ืน
นอกจากความคิดของเธอเอง”
บรรดานางนวลหนุ่มมองมันอย่างงงงวย ไม่เอาน่ะพวกมันคิด นี่มัน

41 :Jonathan Livingston Seagull ...

ฟงั ไม่เหมอื นกฎหมายบินรอ่ นลงเลย
เฟลทเชอร์ถอนใจแลว้ ก็เรม่ิ ใหม่อีก “เออ เออ เอาล่ะ” มนั พูดขนึ้ แลว้

ก็มองพวกนั้นอย่างเคร่งเครียด” เรามาเร่ิมต้นด้วยการบินระดับ” และแล้ว
ดว้ ยการพูดเชน่ น้นั มนั กเ็ ขา้ ใจในทันทีว่า เพอ่ื นของมันไม่ไดเ้ ปน็ ทิพย์อยา่ ง
จริงจังมากไปกว่าเฟลทเชอร์เอง

ไม่มขี อบเขตจำ� กดั หรอื โจนาธาน? มันคิด ใช่ล่ะ ดังนนั้ เวลากไ็ ม่ใช่
กาลห่างไกลออกไป เม่ือฉันจะปรากฏตัวออกจากบรรยากาศอันเบาบางที่
ชายหาดของเธอ และก็แสดงใหเ้ ธอเหน็ สกั อย่างสองอย่างในเร่ืองการบนิ !

และแม้ว่ามันจะพยายามท�ำตัวให้เคร่งครัดถูกต้องต่อหน้าบรรดา
นักเรียนของมัน นางนวลเฟลทเชอร์เห็นในทันทีทันควันว่าสภาพท่ีแท้จริง
ของพวกนั้นเป็นอย่างไร และชั่วขณะหนึ่งมากกว่าท่ีมันจะชอบก็คือมันรัก
สงิ่ ที่มันมองเหน็  ไมม่ ขี อบเขตจำ� กัดหรอื โจนาธาน? มันคดิ มนั ย้มิ ข้นึ และ
แลว้ การแข่งขันทีจ่ ะเรยี นร้ขู องมนั ก็เรม่ิ ขน้ึ

... โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน นางนวล: 42

ตอนตาม

ถา้ จะว่าไป โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล กเ็ ป็น
ปรากฏการณ์ท่ีย่ิงใหญ่อันหนึ่งในโลกของหนังสือ
นอกจากจะขายดีเป็นที่สุดแล้วหนังสือเล่มนี้ยัง
ถูกวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา บางคนก็ว่าเป็นเรื่องปรัชญาคริสตศาสนา
บางคนวา่ เปน็ ฮินดู บางคนว่าเปน็ พทุ ธศาสนา บางคนว่าเป็นแฟนตาซคี รึง่
ดิบครึ่งสุก หรอื บางคนว่าเปน็ เรอื่ งของ Male Chauvinist (ซง่ึ หมายถงึ เรือ่ ง
ที่เป็นทัศนคติที่มองว่าโลกนี้เป็นของผู้ชายแต่ฝ่ายเดียว ในเรื่องนางนวล
ปรากฏว่าไม่มีนกนางนวลตัวเมียสักตัวเดียว ได้ข่าวล่าว่าคนสร้างหนังน้ัน
กำ� ลงั จะเพม่ิ นกสาวๆ เขา้ ไปในหนงั ทก่ี ำ� ลงั ถา่ ยทำ� อย)ู่ หรอื บางคนถงึ กบั วา่
เปน็ เรอื่ งเหลวไหลไรส้ าระ และเปน็ ปรชั ญาเกๆ๊ ทง้ั หมดนท้ี ำ� ใหน้ า่ ตง้ั คำ� ถาม
ว่า โจนาธาน ลฟิ วิงสตนั : นางนวล เป็นอะไรกนั แน่
ความเกรยี วกราวของ โจนาธาน ลฟิ วงิ สตนั : นางนวล จะเหน็ ได้จาก
อตั ราการขายหนงั สอื เลม่ นี้ กลา่ วคอื ภายในปที แ่ี ลว้ (2515) หนงั สอื เลม่ นข้ี าย
ไดเ้ กนิ หนงึ่ ลา้ นเลม่ โดยเรมิ่ พมิ พอ์ อกขายเปน็ หนงั สอื ปกแขง็ ราคาประมาณ
หนงึ่ รอ้ ยบาท พอขายดเี ขา้ หนอ่ ยราคาก็ขนึ้ ไปเลม่ ละร้อยหา้ สบิ บาท จนใน
ทสี่ ดุ กอ็ อกมาเปน็ ฉบบั กระเปา๋ ซงึ่ ตกมาขายในบา้ นเรา อตั ราการขายหนงั สอื
เลม่ นส้ี รา้ งความตะลงึ พรงึ เพรดิ ใหก้ บั ผแู้ ตง่ และผพู้ มิ พเ์ ปน็ อยา่ งมาก เพราะ
ในตอนทเี่ รมิ่ ขายดนี นั้ ปรากฏวา่ ขายไดอ้ าทติ ยล์ ะหา้ พนั เลม่ แลว้ กถ็ บี ตวั ขนึ้

43 :Jonathan Livingston Seagull ...

มาเป็นขายได้วันละหมื่นเล่ม ท�ำลายสถิติหนังสือท่ีเคยขายดีท้ังหมดแม้แต่
เรื่อง วิมานลอย หรือ Gone With the Wind น้ันเป็นมาตรฐานของการขาย
ดีไมว่ า่ จะเปน็ หนังสอื หรือเป็นหนงั ดงั นั้นใครที่จะมาท�ำลายสถติ ิก็มักจะเอา
เรอ่ื งนเี้ ปน็ หลกั ทจี่ ะตง้ั ชยั ชนะไว้ ตวั อยา่ งลา่ สดุ เหน็ จะเปน็ หนงั เรอ่ื ง เดอะกอ๊
ดฟาเธอร์ ซง่ึ คยุ นกั คยุ หนาวา่ ทำ� เงนิ ไดเ้ กนิ หนา้ วมิ านลอย หนงั เรอื่ ง มนตร์ กั
เพลงสวรรค์ หรอื The Sound of Music กเ็ คยคยุ เรอื่ งทำ� ลายสถติ ริ ายไดข้ อง
วมิ านลอย แลว้ (แตค่ วามเปน็ อมตะทจี่ ะอยตู่ อ่ ไปไดอ้ ยา่ ง วมิ านลอย ยงั เปน็
เรอื่ งนา่ สงสยั อย)ู่ ถงึ ตอนน้ี นางนวลถกู แปลงออกเปน็ ภาษาตา่ งๆ มากมาย
และก็ก�ำลังถูกสร้างข้ึนมาเป็นหนัง ซึ่งคนแต่งได้ค่าลิขสิทธ์ิไปแล้วสองล้าน
บาท และยงั จะได้แบง่ ปันผลกำ� ไรอีก 50 เปอร์เซ็นต์เม่ือหนังออกฉาย

แรกเร่ิมเดิมทีไม่มีใครคิดว่าหนังสือเล่มน้ีจะขายได้ ริชาร์ด บาค ผู้
แตง่ พยายามสง่ เรอื่ งนไ้ี ปตพี มิ พห์ ลายแหง่ สง่ ไปใหน้ ติ ยสารสองฉบบั แตก่ ถ็ กู
ปฏเิ สธ เพราะบรรณาธกิ ารไมแ่ นใ่ จวา่ เป็นเรอื่ งส�ำหรบั ผู้ใหญอ่ ่าน หรอื เดก็
อา่ นกันแน่ ริชารค์ บาค ส่งไปใหส้ �ำนกั พมิ พอ์ ีกสองแหง่ คือ แรนดอมเฮาส์
และ ฮาฟเปอรแ์ อนด์โรวแ์ ต่กถ็ ูกปฏิเสธอีก ผลสดุ ท้าย บรษิ ทั แมคมิลแลนด์
ยอมรบั พมิ พ์ให้อย่างไมส่ ูจ้ ะเต็มใจนกั แตก่ ป็ รากฏว่าหนงั สือกลับขายดีเป็น
เทน�้ำเทท่าดังกล่าวข้างต้นจนกระทั่งถึงกับต้องออกพิมพ์เป็นฉบับกระเป๋า
โดยบริษัทเอวอนซ่ึงริชาร์ด บาค ได้ค่าลิขสิทธ์ิจาเอวอนเป็นเงินยี่สิบกว่า
ล้านบาท

ส�ำหรับตวั คนเขียน คอื ริชาร์ด บาคน้นั คร้งั นีอ้ าจจะเปน็ ครั้งแรกที่
แกท�ำอะไรไดส้ ำ� เร็จ กล่าวคือในอดตี ทผี่ ่านมา (แกอายุ 37 ปี) แกมักจะลม้
เหลวอยู่เสมอๆ ไม่ว่าจะไปจับงานอะไร แกลองท�ำงานมาหลายอย่าง เช่น
เป็นนักบิน เป็นบุรุษไปรษณีย์ เป็นบรรณาธิการ และเป็นแม้กระทั่งเทศน์
ฆราวาสในโบสถ์นิกาย Church of Christ ซึง่ ท้งั หมดนแี้ กกไ็ มเ่ คยท�ำอะไร

... โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน นางนวล: 44

ถาวร มักจะเปล่ียนงานอยู่บ่อยๆ แม้กระท่ังการเล่าเรียน ก็เคยไปทดลอง
เรียนหนังสือท่ีลองบีชเสตทคอลเลจได้เพียงหน่ึงปีก็ออกมา แต่ที่แกดูจะ
ชำ� นาญและมใี จรกั เหน็ จะไมม่ อี ะไรเกดิ การบนิ แกเรม่ิ หดั บนิ ตงั้ แตอ่ ายุ 17 ปี
แล้วกว็ นเวยี นไปมาเกย่ี วกบั อาชพี การบินนี้ บางครัง้ กไ็ ปท�ำงานเปน็ นกั บนิ
ไอพน่ บางครงั้ กท็ ำ� งานรบั จา้ งบรษิ ทั ทำ� เรอื บนิ บางครงั้ กท็ ำ� งานหนงั สอื พมิ พ์
ทเี่ กี่ยวกับการบิน คอื Flying และ Private Pilot ฉะนน้ั ประสบการณ์ของแก่
ในเรอื่ งการบนิ น้ี จงึ กลายเปน็ แรงบันดาลใจให้แกเขยี นเร่ืองราวตา่ งๆ เกีย่ ว
กับการบินแกเขียนหนังสือออกมาสองสามเล่มในท�ำนองน้ีแต่ก็ไม่ประสบ
ความส�ำเร็จเท่าไรจนกระทง่ั เขียน โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน : นางนวล

ในเรือ่ งนางนวลน้ี แม้จะเปน็ หนงั สือที่มคี วามส้ันมากก็ตาม แตถ่ า้ จะ
ดเู วลาท่ีกวา่ นายริชารด์ บาค จะเขียนเสรจ็ ก็น่าแปลกใจดี กล่าวคือแกเกิด
ความร้สู ึกแวบหน่งึ เขา้ มาในหวั สมองวา่ โจนาธาน ลิฟวิงสตัน แลว้ แกกเ็ ริม่
เขยี นเรอื่ งทนั ที (ชอ่ื ของนางนวลน้ี รชิ ารด์ บาค อาจจะอามาจากชอ่ื คนจรงิ ๆ
คือ จอหน์ ลฟิ วงิ สตัน ซงึ่ เปน็ นักบินมชี ื่อเสยี งเมื่อราวสามสิบกว่าปีมาแล้ว)
ครง้ั นนั้ แกเขยี นไปถงึ ตอนโจนาธานถกู ไลอ่ อกจากฝงู นก แตก่ ต็ อ้ งหยดุ เขยี น
เพราะเขียนไม่ออก แกหยดุ ท้งิ ไวต้ งั้ แปดปี มาเร่ิมเขยี นใหม่เอาเมอื่ ปี 2510
คราวนี้แกไม่ได้เขียนแต่ใช้พิมพ์ดีดพิมพ์ออกมาเลยรวดเดียวจน แล้วแกก็
กลายเปน็ นกั เขียนมชี ่ือและเปน็ มหาเศรษฐไี ปเพราะ นางนวล : โจนาธาน
ลิฟวงิ สตนั ตวั นัน้ ในปจั จุบันแกกใ็ ช้ชวี ติ อย่กู ับการบินและก็เลกิ อะไรๆ ไป
หลายอย่าง เช่น เลิกกบั ภรรยาซึ่งแกมลี กู ดว้ ยกนั หกคน เลิกไปฟงั เทศนท์ ี่
โบสถ์ และเลิกสง่ ส.ค.ส.ตอนครสิ ตม์ าสและปใี หม่

สิง่ ท่ีท�ำให้ นางนวล โด่งดงั ขึ้นมาคงจะเปน็ ความง่ายของหนังสอื เป็น
ประการแรก หนังสือเล่มน้ีง่ายในความหมายท่ีว่าทั้งเด็กและผู้ใหญ่อ่านได้
สบายๆ ในขณะเดียวกันก็แฝงปรัชญาความคิดเอาไว้ด้วย ลักษณะของ

45 :Jonathan Livingston Seagull ...

หนังสอื เป็นเรือ่ งผสมผสานกนั ระหว่างความเกา่ และความใหม่ ความใหม่ที่
แทรกเขา้ มากค็ อื ความทนั สมยั และวทิ ยาศาสตรใ์ นรปู ของ Science Fiction
คอื เรอ่ื งของการบนิ เรว็ และสามารถจะ บนิ ไดเ้ รว็ เทา่ ความคดิ นอกเหนอื ไป
จากน้ีสิ่งท่ีส�ำคัญที่สุดท่ีประทับใจคนอ่านก็คือ อิสระเสรีภาพ คนอ่านไม่ว่า
จะเป็นใครก็ตามมีอิสระที่จะตีความหนังสือเล่มน้ีได้ตามใจชอบดังน้ันจึงไม่
น่าสงสัยอะไรเลย ท่ีมีคนตีความว่าปรัชญาของนางนวล เป็นฮินดูบ้างเป็น
พุทธศาสนาบา้ ง เปน็ คริสตศาสนานกิ าย Christian Science บ้าง หรอื แม้
กระท่ังว่าเปน็ ปรชั ญาเกๆ๊ กม็ ี

ในทน่ี อ้ี ยากจะพดู ถึงปรัชญาท่ีแฝงอยู่ในนางนวล ว่าเปน็ ปรชั ญาของ
คริสตศาสนานกิ าย Christian Science ศาสนานิกายนเ้ี ปน็ ศาสนาท่เี กดิ ขน้ึ
ในอเมริกา เม่ือราวๆ ปี พ.ศ.2422 ผู้ต้ังนิกายเป็นผู้หญิงชื่อ Mary Eddy
Baker ปจั จบุ นั ศาสนานกิ ายนม้ี ศี นู ยก์ ลางอยทู่ เ่ี มอื งบอสตนั และมโี บสถข์ อง
ตนเองประมาณสองพนั กวา่ โบสถท์ ว่ั อเมรกิ า มสี าขากวา่ สามพนั สาขาในหก
สบิ ประเทศทว่ั โลก สง่ิ ทขี่ นึ้ หนา้ ขนึ้ ตาของศาสนานกิ ายนค้ี อื หนงั สอื พมิ พร์ าย
วันชอ่ื Christian Science Monitor ซึง่ มิใช่หนังสอื เกีย่ วกบั ศาสนาแต่เป็น
หนงั สอื รายวนั ทถี่ อื กนั วา่ ลงขา่ วสารการเมอื งดที ส่ี ดุ เลม่ หนง่ึ ในอเมรกิ ารอง
ๆ ลงไปจาก New York Times หรือ Washington Post ศาสนานกิ ายนี้ยดึ
คมั ภรี ไ์ บเบลิ เปน็ สจั จะแหง่ ปรชั ญา และเนน้ ในเรอ่ื งของจติ เปน็ อยา่ งมาก ดงั
นน้ั ปรากฏการณ์ตา่ งๆ ที่มนุษยเ์ หน็ ไปว่าจะเปน็ เรื่องของความดี ความเลว
การเกดิ การตาย จงึ เป็นอุปาทานหรอื เป็นภาพลวงตา ความสำ� คัญท้งั หมด
อยู่ท่ีจิตของมนุษย์เองและมนุษย์เป็นตัวตนที่ไม่มีกาลเวลา ทุกส่ิงทุกอย่าง
ของมนษุ ยเ์ กิดขึ้นจากตวั ของตวั เอง ดังนน้ั ไม่ว่าจะเปน็ ความเจบ็ ไขไ้ ดป้ ว่ ย
อะไรกต็ ามมนษุ ยส์ ามารถจะขจดั ไดด้ ว้ ยอำ� นาจจติ พวกนกิ ายนถ้ี อื วา่ เปน็ ยา
รักษาโรคท่ีดีที่สุดของมนุษย์ก็คือจิตของตนน่ันเอง ฉะนั้นพวกน้ีจึงปฏิเสธ

... โจนาธาน ลิฟวงิ สตัน นางนวล: 46

การใช้หยกู ยา หวั ใจของนกิ ายน้จี ะเน้นอยู่ที่ ตวั เอง (Self) และตวั ตนท่ีแท้
จริงของมนุษย์ ก็คือ วิญญาณท่ีจะคงอยู่ตลอดไปช่ัวนิรันดร์ มีคนกล่าวว่า
ปรัชญาในหนังสือ นางนวล น้ันมีเรื่องอิทธิพลของศาสนานิกายน้ีแฝงอยู่
อยา่ งมาก (รชิ ารด์ บาค เคยเปน็ นกั เทศนด์ งั กลา่ วข้างตน้ ) เพราะส�ำหรบั โจ
นาธานแลว้ ความเปน็ ปัจเจกบคุ คลสำ� คญั ท่ีสุด และมีพลังท่ีแฝงอยู่ในความ
เป็นปัจเจกบุคคลนี้ เม่ือสามารถค้นพบพลังอันนี้ได้ก็สามารถน�ำมาใช้เพ่ือ
พิชิต (ไม่ว่าจะเปน็ ความเป็นเลิศในการบิน ความเจบ็ ความตาย อยา่ งกรณี
ทนี่ างนวลเฟลทเชอรบ์ นิ ชนหนิ ผา) สงิ่ ทน่ี ำ� มาใชเ้ พอื่ การพชิ ติ นไ้ี มม่ อี ะไรอน่ื
นอกจากการบังคบั ควบคุมความคิดของตนเอง ดงั น้ันโจนาธานนางนวลจงึ
กลา่ วว่า “นางนวลเป็นความคิดแหง่ อิสรเสรีภาพ ทไี่ มม่ ีขอบเขตจำ� กัดเป็น
สถานภาพของนางนวลที่ยิ่งใหญ่ และรา่ งกายของเธอทั้งหมดจากปลายปกี
หน่ึงสอู่ ีกปลายปีกหนงึ่ ไมใ่ ชอ่ ะไรอน่ื นอกจากความคดิ ของเธอเอง” หรืออกี
นยั หนึ่งส่ิงท่ีโจนาธานพยายามฝึกฝนกค็ อื การหา ตัวเอง (Self) ให้พบ แล้ว
ก็ใช้การบังคับของจิตตนเองไปสู่เป้าหมายอันสูงสุด (ความเป็นเลิศในการ
บนิ ไม่ว่าจะเปน็ การบนิ ระดบั ตำ�่ บนิ ระดับสูง บนิ กายกรรมอากาศ หรอื บนิ
ความรกั ) และผลทสี่ ุดตวั เอง (Self) นีก้ จ็ ะอยไู่ ปช่วั นริ นั ดร์ อาจจะอยใู่ นกาล
เวลาและสถานท่ีอีกแห่งหน่ึง เส้ียมสอนผู้อ่ืนให้รู้ถึงอิสรเสรีภาพความเป็น
เลิศในการบินต่อไป

ริชารด์ บาค ให้สมั ภาษณ์ทัศนะของเขาไว้วา่ “จงคน้ หาว่าเธอรกั จะ
ท�ำอะไร แล้วก็ท�ำสุดความสามารถให้บรรลุผลส�ำเร็จ” เขาแย้มไว้อีกว่าไม่
ต้องห่วงว่าศาสนาไหนจะอ้างว่าโจนาธานก�ำลังสั่งสอนลัทธิอยู่ ซึ่งก็คงจริง
เพราะริชาร์ด บาค ก็ได้ให้อิสรเสรีแก่ผู้อ่านที่จะตีความปรัชญานางนวลไว้
อย่างกว้างขวาง ไมว่ ่าจะเปน็ ศาสนาฮนิ ดู ศาสนาพทุ ธ ศาสนาครสิ ตแ์ ละแม้
กระท่งั ปรัชญาเก๊ๆ

47 :Jonathan Livingston Seagull ...

ถ้าจะวา่ ไป ผมแปลเรือ่ ง โจนาธาน ลฟิ วิงสตัน : นางนวล น้ี ขน้ึ มา
ดว้ ยเหตบุ งั เอญิ โดยแท้ จดุ ประสงคแ์ รกกค็ อื เพอ่ื สง่ ใหก้ บั นติ ยสารฉบบั หนงึ่
เมอื่ ตอนนน้ั เพอ่ื นๆ กลมุ่ หนง่ึ จดั พมิ พห์ นงั สอื รายเดอื นขน้ึ มาชอ่ื เพอ่ื น และ
ก็ขาดเรื่องที่จะลงพิมพ์ เรานั่งคุยกันไปน่ังคุยกันมาแล้วก็สรุปว่าผมควรจะ
แปลเรอื่ งทอี่ า่ นสนกุ ๆ งา่ ยๆ สกั เรอ่ื ง กเ็ ลยนกึ ขนึ้ ไดว้ า่ มหี นงั สอื เลม่ น้ี ดงั นน้ั
จึงเร่ิมลงมือแปลและเริม่ ลงพมิ พใ์ นหนงั สือ เพ่ือน เม่อื ต้นเดือนพฤษภาคม
2516 ลงพิมพ์ตดิ ตอ่ กนั ได้เพียงสองเดือนก็ปรากฏวา่ หนงั สือ เพอื่ น ของ
เพื่อนๆ เป็นอันต้องล้มหมอนนอนเส่ือไป ดังนั้นต้นฉบับที่มีอยู่จึงพิมพ์ไม่
ครบถ้วนในคราวน้นั

นอกจากเหตบุ งั เอญิ ขา้ งตน้ สงิ่ ทเี่ ปน็ แรงบนั ดาลใจใหผ้ มแปลหนงั สอื
เล่มนี้ข้ึนมาก็เพื่ออุทิศให้กับเด็กเล็กๆ สักห้าคน ผมเพียงแต่หวังว่าคงจะ
มีใครไปอ่านให้แกฟังเป็นเพื่อนในยามว่างหรือยามเหงา และก็หวังว่าเด็ก
เล็กๆ เหลา่ นน้ั คงจะไดร้ บั ความเพลดิ เพลินหรอื ชว่ ยสร้างจนิ ตนาการใหแ้ ก
บ้าง ดเู หมอื นเหตผุ ลทงั้ หมดก็คงจะมเี ทา่ นี้น่ันเอง

ชาญวิทย์ เกษตรศิริ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต้นฤดรู ้อน 2517

... โจนาธาน ลิฟวงิ สตนั นางนวล: 48

 …….การตีความตา่ งๆ ท่ปี รากฏจากนิยายเชิงปรัชญา เล่มน้ี ย่อม
เปน็ สทิ ธโิ ดยเตม็ ทจี่ ากผอู้ า่ นทกุ สมยั นางนวลตวั ใหมก่ จ็ ะบนิ เขา้ มาแทน ซง่ึ
เปรยี บได้กับการแสวงหาที่มเี หตุผลและมที างออกมากข้นึ ส�ำหรับผู้เยาว์ท่ี
เพิง่ เรียนรบู้ ทเรียนใหมๆ่ จากผูม้ ปี ระสบการณเ์ ก่า ในฐานะของ “จิตใจแห่ง
นางนวล” ทท่ี ดั เทยี มเสมอกนั เพอ่ื จะได้ “บนิ ไปดว้ ยความนกึ คดิ ” ใหเ้ รว็ ทส่ี ดุ
และรอบคอบมากท่สี ุด ดังปรากฏถ้อยคำ� ชวนคิดหลากหลายทีร่ ชิ ารด์ บาค
ผู้เขยี นไดก้ ล่าวไวใ้ นเล่ม

- นางนวลเป็นความนึกคิดของความอิสระเสรี…   ร่างกายของเธอ
ทง้ั หมดจากปลายปกี หนงึ่ สอู่ กี ปกี หนง่ึ ไมใ่ ชอ่ ะไรอน่ื นอกจากความคดิ   ของ
เธอเอง….

- อย่าเชื่อสิ่งท่ีดวงตาของเธอก�ำลังบอกเธอ ส่ิงท่ีมันบอกมีข้อจ�ำกัด
จงดดู ้วยความเข้าใจ   คน้ หาสง่ิ ทเ่ี ธอได้ร้มู าแล้ว….

เอาละ… โจนาธาน ชาญวทิ ย์ : นางนวล ขอมอบ “ของขวญั แหง่ กาล
เวลา” ชนิ้ นกี้ ลบั คนื มาสทู่ า่ นอกี ครง้ั หนงึ่ โดยการกลบั คนื มาครงั้ นค้ี งยอ่ มมใิ ช่
การแสวงหาครัง้ เกา่ แต่หากจะเป็นการหมั่นฝกึ ฝน เพื่อ “พชิ ิตขอ้ จ�ำกดั ” ใน
การบนิ ครงั้ ใหม่ หรอื ทา่ นผอู้ า่ นคดิ เหน็ ประการใด สง่ิ ใด สง่ิ นน้ั ทา่ นยอ่ มรไู้ ด้
ในใจจาก “ชั่วโมงบนิ ” ของท่านเอง…. สงิ่ ใด สิ่งนัน้ เป็นเช่นใด ย่อมอยู่นอก
เหนอื กาลเวลาไป จากการจดั พมิ พค์ รงั้ นี้ เพราะมนั จะเปน็ เพยี งของขวญั ชนิ้
เล็กๆ ท่กี ระซิบมอบให้กับ “โจนาธานตวั จรงิ ” ซึง่ มอี ยู่ในตัวเราทุกๆ คน เม่อื
วันคืนเกา่ ๆ ผา่ นพ้นไป รุ่งอรณุ แห่งวนั คืนใหม่ๆ กย็ ่อมจักตอ้ งมาเยือน…

บางสว่ นจาก “ของขวัญแห่งกาลเวลา”
ค�ำน�ำในการพมิ พ์คร้งั ท่๔ี
สุชาติ สวัสดศ์ิ รี

49 :Jonathan Livingston Seagull ...

….ขอ้ ทคี่ วรพจิ ารณาอยา่ งหนงึ่ กค็ อื การแสวงหาความเปน็ ตวั ของตวั
เองทน่ี างนวลกระทำ� อยอู่ ย่างเอาเป็นเอาตายน้ัน เปน็ การแสวงหาเพอื่ หลดุ
พ้นเป็นส่วนตัว เพื่อความภาคภูมิใจเป็นส่วนตัวหรือเป็นการแสวงหาเพื่อ
สว่ นอ่ืนทม่ี ใิ ชต่ ัวเอง ถา้ หากนางนวลอตุ สา่ หบ์ ินแทบลม้ แทบตายเพียงเพอื่
ตอ้ งการใหค้ นอน่ื มองเหน็ วา่ มนั ไมเ่ หมอื นใคร มนั ไมเ่ ดนิ ตามแบบใคร กเ็ ปน็
เรือ่ งสญู เปล่าไดเ้ ชน่ เดียวกนั เพราะโลกในยุคตอ่ ไปนั้น ไม่ใชโ่ ลกทแ่ี ต่ละคน
จะหลบหนีไปแสวงหาความวิเวกวังเวงใจแต่ผู้เดียว แต่เป็นโลกท่ีทุกคนจะ
ต้องอทุ ิศตนทำ� งาน เพื่อแสวงหาทางรอดให้กบั สังคมทเี่ ราอยโู่ ดยส่วนรวม

……ขอ้ ที่คนอา่ นหนังสือไมค่ วรลืมอยา่ งเด็ดขาดคือ หลกั กาลามสูตร
ทพี่ ระพทุ ธองคข์ องเรากลา่ วไว้เมื่อ 2500 กว่าปีกอ่ นทัง้ 10 ข้อน้นั เป็นหลกั
ยึดอย่างดี ในการพิจารณาปัญหาแต่ละปัญหาที่เกิดขึ้นแล้วในสังคมและใน
โลกนี…้ ..

บางส่วนจาก ค�ำน�ำในการพมิ พ์คร้งั ท่ี 3
เสถยี ร จันทิมาธร

... โจนาธาน ลฟิ วงิ สตัน นางนวล: 50

….นอกเหนือจากวิญญาณเสรีแล้ว โจนาธานยังมีความรับผิดชอบ
มีความรักในมนุษยชาติ มีความอยากจะช่วยเหลือผู้อื่น เปิดโอกาสและ
แนะแนวทางให้ผู้อื่นได้แสวงหา เรียนรู้ และบรรลุ ตรงน้ีแหละท่ีท�ำให้โจ
นาธานน่าสนใจข้ึนอีกเป็นพิเศษ และโดยส่วนตัวของผมท่ีเป็นอาจารย์
สอนหนังสือก็ออกจะชอบท้ังวิญญาณเสรีและความเสียสละของโจนาธาน
วิญญาณเสรีท�ำให้เราหลุดพ้นจากความจ�ำเจท่ีน่าเบื่อหน่าย ความเสียสละ
ท�ำให้การมีชีวิตอยู่ของเรามีคุณค่าย่ิงข้ึน ผมคิดว่าสองสิ่งนี้น่าจะอยู่ในวิสัย
ทีม่ นษุ ยเ์ ราพงึ จะท�ำให้แก่กนั และกันได้

บางสว่ นจากคำ� น�ำในการพมิ พค์ ร้งั ท่ี 10
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ
พฤษภาคม 2527