บทอาขยาน

บทอาขยานชน้ั ประถมศึกษาปีท่ี ๑-๓

บทหลกั

แมวเหมียวแยกเข้ยี วยงิ ฟนั

แมวเอย๋ แมวเหมยี ว รูปร่าง ประเปรยี ว เป็นหนกั หนา

รอ้ งเรยี ก เหมยี วเหมยี ว ประเดยี๋ วก็มา เคลา้ แขง้ เคลา้ ขา น่าเอน็ ดู

รูจ้ กั เอารกั เขา้ ต่อตงั้ คา่ คา่ ซา้ นงั่ ระวงั หนู

ควรนบั วา่ มนั กตญั ญู พอดู อย่างไว้ ใสใ่ จเอย

ทดั เปรยี ญ

ฝนตกแดดออก

ฝนตกแดดออก นกกระจอกแปลกใจ

โผผนิ บนิ ไป ไม่รูห้ นทาง

ไปพบมะพรา้ ว นกหนาวครวญคราง

พม่ี ะพรา้ วใจกวา้ ง ขอพกั สกั วนั

ฝกตกแดดออก นกกระจอกพกั ผ่อน

พอหายเหน่อื ยอ่อน บนิ จรผายผนั

ขอบใจพม่ี ะพรา้ ว ถงึ คราวช่วยกนั

นา้ ใจผูกพนั ไมล่ มื บญุ คุณ

ฐะปะนีย์ นาครทรรพ

กาดา รู้จารจู้ กั รักเพอื่ น
รบี เตือนพวกพอ้ งร้องเรยี กมา
กาเอย๋ กาดา น่ารกั นาใจกระไรหนา
ไดเ้ หยอ่ื เผือ่ แผไ่ ม่แชเชอื น .มนั โอบอารรี ักดีนกั เอย
เกล่ือนกลมุ้ รุมล้อมพร้อมพรกั
จงเผื่อแผแ่ นะ่ พ่อหนูจงดูกา . นายแกว้

รกั ษาป่ า
นกเอย๋ นกนอ้ ยนอ้ ย บนิ ลอ่ งลอยเป็นสขุ ศรี

ขนขาวราวสาลี อากาศดไี ม่มภี ยั

ทกุ ทศิ เจา้ เทย่ี วท่อง ฟ้าสที องอนั สดใส

มปี ่าพาสุขใจ มตี น้ ไมม้ ลี าธาร

ผูค้ นไม่มโี รค นบั เป็นโชคสุขสาราญ

อากาศไรพ้ ษิ สาร สตั วช์ น่ื บานดนิ ช่นื ใจ

คนสตั วไ์ ดพ้ ง่ึ ป่า มารกั ษาป่าไมไ้ ทย

ส้นิ ป่าเหมอื นส้นิ ใจ ช่วยปลกู ใหมไ่ วท้ ดแทน

นภาลยั สวุ รรณธาดา

เดก็ นอ้ ย

เดก็ เอย๋ เดก็ นอ้ ย ความรูเ้รายงั ดอ้ ยเร่งศึกษา

เมอ่ื เตบิ ใหญ่เราจะไดม้ วี ชิ า เป็นเครอ่ื งหาเลย้ี งชพี สาหรบั ตน

ไดป้ ระโยชนห์ ลายสถานเพราะการเรยี น จงพากเพยี รไปเถดิ จะเกดิ ผล

ถงึ ลาบากตรากตราก็จาทน เกดิ เป็นคนควรหมนั่ ขยนั เอยฯ

ไม่ปรากฏช่อื ผแู้ ตง่

วชิ าหนาเจ้า

เกดิ มาเป็นคน

หนงั สอื เปน็ ต้น วชิ าหนาเจ้า

ถา้ แม้นไมร่ ู้ อดสูอายเขา

เพ่อื นฝงู เยาะเยา้ วา่ เงา่ ว่าโง่

ลางคนเกิดมา

ไม่รูว้ ิชา เคอะอยจู่ นโต

ไปเป็นขา้ เขา เพราะเขาเง่าโง่

บา้ งเป็นคนโซ เท่ียวขอก็มี

ถ้ารวู้ ชิ า

ประเสริฐหนักหนา ชหู นา้ ราศี

จะไปแห่งใด มีคนปราณี

ยากไร้ไมม่ ี สวสั ดมี งคล

ไม่ปรากฏนามผู้แต่ง

บทอาขยานช้นั ประถมศึกษาปีท่ี ๑-๓
บทเลือก

นี่ของของเธอ

นี่ของของเธอ นนั่ ของของฉัน
มันสบั เปลี่ยนกัน ฉนั คืนให้เธอ
ทีท่ าตกไว้
นขี่ องของเธอ นามาให้เธอ
ฉันน้ีเก็บได้ ฉันท์ ขาวิไล

รักเมอื งไทย

คนไทยนด้ี ี เปน็ พ่ีเป็นน้อง เมอื งไทยเมอื งทอง เป็นของคนไทย
คนไทยเขม้ แขง็ ร่วมแรงรว่ มใจ รกั ชาตยิ ่งิ ใหญ่ ไทยสามคั คี
ธงไทยไตรรงค์ เป็นธงสามสี ทง้ั สามส่ิงนี้ เปน็ ท่บี ูชา
สแี ดงคอื ชาติ สีขาวศาสนา นา้ เงินงามตา พระมหากษตั ริยไ์ ทย
เรารักเพื่อนบ้าน ไม่รานรุกใคร เม่อื ยามมภี ัย ร่วมใจปอ้ งกัน
เรารกั ทอ้ งถิ่น ทากินแบง่ ปัน ถนิ่ ไทยเรานั้น ช่วยกันดูแล

นภาลัย สุวรรณธาดา

ไก่แจ้

ไกเ่ อ๋ยไกแ่ จ้ ถงึ ยามขนั ขันแซ่กระชั้นเสียง

โก่งคอเร่อื ยรอ้ งซ้องสาเนยี ง ฟงั เพียงบรรเลงวังเวงดงั

ถ้าตวั เราเหลา่ นหี้ มั่นนกึ ถึงคณุ ครผู ฝู้ กึ สอนส่ัง

ไมม่ ากนักสกั วันละสองครั้ง คงต้ังแตส่ ขุ ทุกวันเอยฯ

หมอ่ มเจา้ ประภากร

สักวา

สักวาหวานอ่ืนมหี มน่ื แสน ไม่เหมอื นแม้นพจมานที่หวานหอม

กล่นิ ประเทียบเปรียบดวงพวงพยอม อาจจะนอ้ มจิตโนม้ ดว้ ยโลมลม

แม้นลอ้ ลามหยามหยาบไม่ปลาบปลื้ม ดังดูดดืม่ บอระเพด็ ต้องเข็ดขม

ผ้ดู ไี พร่ไม่ประกอบชอบอารมณ์ ใครฟังลมเมนิ หนา้ ระอาเอย

พระเจา้ บรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ

ความดีความชั่ว

ปลูกต้นขา้ วเกิดเมลด็ ข้าวดงั เขาว่า ปลูกถัว่ งาเกดิ ถวั่ งาเปน็ แม่นม่ัน

ปลูกอยา่ งไรได้ผลอย่างเดียวกนั ตามพชื พันธ์ุหวา่ นลงจงเข้าใจ

แม้ความชั่วปลูกลงคงไดช้ ่วั ความดคี งไม่กลว้ั คมุ้ ตวั ได้

ปลูกความดีผลดีมที ั่วไป ความช่วั ไซรอ้ ย่าปลูกเปน็ ถกู เอย

หม่อมเจา้ พจิ ิตรจิราภา เทวกลุ

ตั้งไข่ล้มตม้ ไข่กิน

ตัง้ เอ๋ยตงั้ ไข่ จะตั้งไยไข่กลมกล็ ม้ ส้นิ

ถึงวา่ ไขล่ ม้ จะต้มกนิ ถ้าตกดนิ เสยี ก็อดหมดฝมี อื

ตงั้ ใจ เรานี้ จะดีกวา่ อตุ สา่ ห์ อ่านเขียน เรียนหนงั สอื

ทัง้ วิชาสารพดั เพียรหัดปรอื อยา่ ดึงดอ้ื ตั้งไข่ร่าไรเอย ฯ

สมเดจ็ พระเจ้าบรมวงศเ์ ธอ กรมพระยาดารงราชานุภาพ

.........................................

บทอาขยานชัน้ ประถมศึกษาปีที่ ๔ – ๖

บทหลัก

พระอภัยมณี

ตอน สุดสาครเข้าเมอื งการะเวก

บดั เดี๋ยวดังหง่างเหงง่ วงั เวงแวว่ สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา

เห็นโยคีขี่รุ้งพงุ่ ออกมา ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต

แลว้ สอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสดุ ลกึ ล้าเหลอื กาหนด

ถึงเถาวลั ย์พันเก่ยี วท่ีเลีย้ วลด ก็ไม่คดเหมอื นหนง่ึ ในน้าใจคน

มนษุ ยน์ ท้ี รี่ ักอย่สู องสถาน บดิ ามารดารกั มกั เป็นผล

ที่พง่ึ หน่ึงพ่ึงไดแ้ ตก่ ายตน เกิดเปน็ คนคิดเห็นจึงเจรจา

แมใ้ ครรักรกั ม่ังชงั ชงั ตอบ ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา

รสู้ ่ิงไรไม่สูร้ วู้ ิชา รู้รักษาตัวรอดเปน็ ยอดดี

จงสตู้ ามไปเอาไมเ้ ทา้ เถิด จะประเสริฐสมรักเปน็ ศกั ดศิ์ รี

พอเสร็จคาสาแดงแจ้งคดี รูปโยคหี ายวับไปกับตา

พระสุนทรโวหาร (ภ)ู่

สยามานุสสติ

ใครรานใครรุกด้าว แดนไทย

ไทยรบจนสดุ ใจ ขาดด้ิน

เสียเนอื้ เลือดหลง่ั ไหล ยอมสละ สิน้ แล

เสียชพี ไปเ่ สียสิ้น ช่อื กอ้ งเกียรติงาม

หากสยามยั้งอยยู่ ้ัง ยืนยง

เรากเ็ หมือนอยู่คง ชพี ด้วย

หากสยามพินาศลง ไทยอยู่ ได้ฤา

เราก็เหมอื นมอดมว้ ย หมดสิ้นสกลุ ไทย

พระบาทสมเดจ็ พระมงกุฎเกลา้ เจ้าอยหู่ ัว

วชิ าเหมอื นสนิ คา้

วชิ าเหมอื นสนิ คา้ อนั มคี ่าอยู่เมอื งไกล

ตอ้ งยากลาบากไป จงึ จะไดส้ นิ คา้ มา

จงตง้ั เอากายเจา้ เป็นสาเภาอนั โสภา

ความเพยี รเป็นโยธา แขนซา้ ยขวาเป็นเสาใบ

น้วิ เป็นสายระยาง สองเทา้ ต่างสมอใหญ่

ปากเป็นนายงานไป อชั ฌาสยั เป็นเสบยี ง

สตเิ ป็นหางเสอื ถอื ทา้ ยเรอื ไวใ้ หเ้ทย่ี ง

ถอื ไวอ้ ย่าใหเ้อยี ง ตดั แลน่ เลย่ี งขา้ มคงคา

ปญั ญาเป็นกลอ้ งแกว้ สอ่ งดแู ถวแนวหนิ ผา

เจา้ จงเอาหตู า เป็นลา้ ตา้ ฟงั ดูลม

ข้เึ กยี จคอื ปลารา้ ย จะทาลายใหเ้รอื จม

เอาใจเป็นปืนคม ยงิ ระดมใหจ้ มไป

จงึ จะไดส้ นิ คา้ มา คอื วชิ าอนั พสิ มยั

จงหมนั่ มนั่ หมายใจ อย่าไดค้ รา้ นการวชิ า

ไมป่ รากฏชอื่ ผแู้ ตง่

สังข์ทอง

ตอน กาเนดิ พระสงั ข์

เมื่อนั้น พระสงั ข์ซอ่ นอยูก่ ร็ ้สู ิ้น

พระแม่ไปปา่ เปน็ อาจณิ ในจติ คดิ ถวิลทุกเวลา

จะใครอ่ อกชว่ ยพระแม่เจา้ สงสารผา่ นเกล้าเปน้ หนกั หนา

เหนือ่ ยยากลาบากกายา กลับมาจนค่าแลว้ รา่ ไร

ไมว่ ่าลูกน้อยเป็นหอยปู อ้มุ ชชู มชิดพสิ มยั

พระคุณล้าลบภพไตร จะออกให้เหน็ ตัวก็กลวั การ

ไก่ปา่ พาฝงู มากนิ ขา้ ว ของพระแมเ่ จา้ อยู่ฉาวฉาน

คุ้ยเขย่ี เร่ยี รายท้ังดินดาน พระมารดามาเห็นจะรา่ ไร

เย่ยี มลอดสอดดทู ้ังซา้ ยขวา จะเห็นใครไปมาก็หาไม่

ออกจากสงั ข์พลนั ทันใด ฉวยจับไมไ้ ดไ้ ลต่ ี

กอบเก็บข้าวหกท่ตี กดิน ผันผินลอยลับขยับหนี

เหลืยวดผู ู้คนชนนี จะหนเี ข้าสังข์กาบังตน

หงุ ข้าวหาปลาไว้ทา่ แม่ ดแู ลจดั แจงทุกแห่งหน

ชว่ ยขบั ไกป่ า่ ประสาจน สาละวนเล่นพลางไม่ห่างดู

พระบาทสมเดจ็ พระพทุ ธเลิศหล้านภาลัย

ขนุ ชา้ งขุนแผน

ตอน กาเนดิ พลายงาม

แม่รักลูกลกู กร็ ู้อยูว่ า่ รัก คนอน่ื สักหมื่นแสนไม่แม้นเหมอื น

จะกนิ นอนวอนวา่ เมตตาเตอื น จะจากเรอื นรา้ งแมไ่ ปแตต่ วั

แม่วันทองของลูกจงกลับบา้ น เขาจะพาลว้าวุ่นแม่ทนู หัว

จะก้มหน้าลาไปมไิ ดก้ ลัว แมอ่ ย่ามวั หมองนกั จงหกั ใจ ฯ

นางกอดจบู ลูบหลงั แลว้ สั่งสอน อานวยพรพลายนอ้ ยละหอ้ ยไห้

พ่อไปดีศรีสวัสดิก์ าจัดภยั จนเติบใหญย่ ิ่งยวดได้บวชเรยี น

ลูกผ้ชู ายลายมอื น้ันคอื ยศ เจ้าจงอตส่าห์ทาสมา่ เสมยี น

แล้วพาลกู ออกมาขา้ งทา่ เกวยี น จะจากเจยี นใจขาดอนาถใจ

ลกู ก็เเลดูแมแ่ มด่ ลู กู ต่างพันผูกเพียงว่าเลอื ดตาไหล

สะอน้ื ร่าอาลาดว้ ยอาลัย แลว้ แข็งใจจากนางตามทางมมา

เหลียวหลังยงั เห็นแมเ่ ขมน้ แมก่ ็เหน็ ลูกนอ้ ยละห้อยหา

แตเ่ หลียวเหลียวเล้ยี วลับวบั วญิ ญาณ์ โอเ้ ปล่าตาต่างสะอน้ื ยนื ตะลึง ฯ

พระสนุ ทรโวหาร (ภ)ู่

โคลงโลกนติ ิ

เสียสิน้ สงวนศักด์ไิ ว้ วงศห์ งส์

เสยี ศกั ด์ิสู้ประสงค์ สง่ิ รู้

เสียรู้เร่งดารง ความสตั ยไ์ วน้ า

เสียสตั ยอ์ ยา่ เสยี สู้ ชีพมว้ ยมรณา

ความรดู้ ยู ่ิงลา้ สินทรพั ย์

คิดค่าควรเมืองนับ ย่งิ ไซร้

เพราะเหตจุ กั อยกู่ บั กายอาต-มานา

โจรจักเบนี ยบอ่ ได้ เร่งรู้เรียนเอา

เว้นวิจารณว์ า่ งเว้น สดับฟงั

เว้นทถี่ ามอันยัง ไป่รู้

เว้นเล่าลขิ ิตสัง- เกตวา่ งเวน้ นา

เว้นดงั กล่าววา่ ผู้ ปราชญ์ได้ฤๅมี

สมเดจ็ พระเจา้ บรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดศิ ร

...........................................

บทอาขยานช้ันประถมศึกษาปีที่ ๔ – ๖

บทเลอื ก

พฤษภกาสร

พฤษภกาสร อกี กุญชรอนั ปลดปลง

โททนต์เสน่งคง สาคัญหมายในกายมี

นรชาติวางวาย มลายส้นิ ทงั้ อินทรีย์

สถิตทว่ั แต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา

จาก กฤษณาสอนน้อง

ของ สมเดจ็ กรมพระยาปรมานชุ ิตชโิ นรส

ปากเป็นเอก เลขเปน็ โท หนงั สือเปน็ ตรี ชัว่ ดเี ปน็ ตรา

ปากเป็นเอกเหมือนเสกมนตร์ให้คนเชอ่ื ฉลาดเหลือวาจาปรชี าฉาน

จะกลา่ วถอ้ ยร้อยคาไมร่ าคาญ เปน็ รากฐานเทิดตนพน้ ลาเคญ็

เลขเป็นโทโบราณท่านส่ังสอน เรง่ สงั วรเวี่ยไวใ้ ชว่ า่ เล่น

การคานวณควรชานาญคณู หารเปน็ ชว่ ยให้เดน่ ดนี กั หนารทู้ า่ คน

หนังสอื เป็นตรวี ชิ าปัญญาเลศิ เรียนไปเถิดรู้ไวไ้ มไ่ รผ้ ล

ยามยากแสนแค้นคับไมอ่ ับจน ได้เลยี งตนดว้ ยวชิ าหาทรัพยท์ วี

ช่ัวดีเป็นตราประทับไวก้ บั โลก ยามวิโยคชพี ยบั ลับรา่ งหนี

ที่ศูนยแ์ ทก้ แ็ ต่ตัวสว่ นชว่ั ดี คงเป็นท่ลี อื ท่วั ชวั่ ฟ้าดิน

ทา่ นผู้หญิงสมโรจน์ สวัสดกิ ลุ ณ อยธุ ยา

ไทยรวมกาลงั

ไทยรวมกาลังตั้งม่นั จะสามารถป้องกนั ขันแข็ง

ถงึ แมว้ า่ ศตั รผู ู้มแี รง มายทุ ธแ์ ยง้ ก็จะปลาตไป

ขอแต่เพยี งไทยเราอยา่ ผลาญญาติ รว่ มชาติร่วมจติ เป็นขอ้ ใหญ่

ไทยอย่ามุ่งรา้ ยทาลายไทย จงพรอ้ มใจพรอ้ มกาลังระวงั เมอื ง
ให้นานาภาษาเขานิยม ชมเกยี รติยศฟูเฟื่อง
ช่วยกนั บารงุ ความรงุ่ เรือง ให้ชื่อไทยกระเดื่องท่วั โลกา
ช่วยกันเต็มใจใฝ่ผดุง บารุงทงั้ ชาตศิ าสนา

ใหอ้ ยู่จนสิ้นดนิ ฟา้ วฒั นาเถิดไทย, ไชโย !

พระบาทสมเด็จพระมงกฎุ เกลา้ เจ้าอยู่หวั

ตนเป็นท่พี ง่ึ แก่ตน

เราเกดิ มาท้งั ทชี ีวติ หน่ึง อยา่ หมายพงึ่ ผู้ใดใหเ้ ขาหยนั
ควรคะนึงพง่ึ ตนทนกัดฟนั คดิ บากบน่ั ต้ังหน้ามานะนา
กสกิ จิ พณิชยการงานมเี กยี รติ อยา่ หยามเหยยี ดพาลหาวา่ งานต่า
หรอื จะชอบวิชาอุตสาหกรรม เชิญเลอื กทาตามถนัดอยา่ ผลดั วนั
เอาดวงใจเปน็ ทุนหนุนนาหน้า เอาปัญญาเปน็ แรงมุ่งแข่งขัน
เอาความเพียรเป็นยานประสานกนั ผลจะบรรลุสูป่ ระตูชัย
เงนิ และทองกองอยู่ประตูหน้า คอยเปิดอ้าย้มิ รับไม่ขบั ไส
ทรัพยใ์ นดนิ สินในนา้ ออกคลา่ ไป แหลมทองไทยพร้อมจะชว่ ยอานวยเอย

จาก บทประพนั ธอ์ ธิบายสุภาษติ

ของ เพ่ิม สวสั ดวิ์ รรณกจิ

ผูร้ ู้ดเี ปน็ ผูเ้ จริญ

มวลมนุษย์ผู้เปร่อื ง ปรชี า เชยี่ วแฮ

เพราะใคร่ใฝศ่ ึกษา สิง่ รู้

รกู้ จิ ผิดชอบหา เหตสุ อด สอ่ งนา

น่ีแหละบุคคลผู้ เพยี บด้วยความเจรญิ

มวลผชู้ ูปรชี า เสาะวทิ ยาไมห่ ่างเหิน

ผิดชอบกอบไม่เกิน ร้ดู าเนินตามเหตผุ ล

ชื่อว่าปรชี าดี ผดิ ชอบมีพจิ ารณย์ ล

ผ้นู นั จักพลันดล พพิ ฒั น์พ้นจักพรรณนา

ควรเราผู้เยาวว์ ยั จงใฝ่ใจการศึกษา

อบรมบ่มวทิ ยา ปรงุ ปรชี าใหเ้ ช่ียวชาญ

ขนั นีจักชีวา่ มปี ัญญาไม่สมฐาน

ตอ้ งหดั ดัดสันดาน กอบวจิ ารณใ์ ช้ปญั ญา

พระยาอปุ กิตศิลปสาร (นม่ิ กาญจนาชีวะ)

ผ้ชู นะ

เม่อื ทาการสิ่งใดดว้ ยใจรัก ถึงงานหนกั ก็เบาลงแลว้ ครงึ่ หน่ึง

ดว้ ยใจรกั เป็นแรงที่เรา้ รึง ให้ม่งุ ม่ันฝนั ถึงซึ่งปลายทาง
เม่อื ทาการสง่ิ ใดใจบากบนั่ ไมไ่ หวหวั่นอุปสรรคเป็นขวากขวาง
ถงึ เหนอ่ื ยยากพากเพียรไมล่ ะวาง งานทกุ อย่างเสรจ็ เพราะกล้าพยายาม
เมือ่ ทาการสง่ิ ใดใจจดจ่อ. คอยเติมตอ่ ตงั จิตไม่คดิ ขาม
ทาด้วยใจเปน็ ชวี ิตคอยตดิ ตาม บงั เกิดผลงอกงามตามต้องการ
เมอ่ื ทาการส่ิงใดใคร่ครวญคิด เห็นถกู ผดิ แกไ้ ขใหพ้ ้นผา่ น
ใชส้ มองตรองตรคิ ิดพจิ ารณ์ ปรากฎงานกา้ วไกลไมล่ าเคญ็
ความสาเร็จจะว่าใกล้ก็ใชท่ ่ี จะว่าไกลฤาก็มีอยใู่ หเ้ หน็
ถา้ จรงิ จงั ตงั ใจไม่ยากเยน็ แล้วจะเป็นผชู้ นะตลอดกาล

บุญเสริม แก้วพรหม

เปน็ มนษุ ย์หรอื เปน็ คน

เปน็ มนษุ ย์ เป็นได้ เพราะใจสงู เหมือนหน่ึงยงู มดี ี ท่ีแววขน

ถา้ ใจตา่ เปน็ ได้ แตเ่ พยี งคน ยอ่ มเสียที ท่ตี น ได้เกดิ มา

ใจสะอาด ใจสว่าง ใจสงบ ถา้ มคี รบ ควรเรียก มนสุ สา

เพราะทาถกู พูดถกู ทกุ เวลา เปรมปรีดา คืนวนั ศุขสันตจิ์ ริง

ใจสกปรก มดึ มวั และร้อนเรา่ ใครมีเขา้ ควรเรียก วา่ ผีสงิ

เพราะพูดผิด ทาผิด จติ ประวิง แตใ่ นสงิ่ นาตัว กลวั้ อบาย

คิดดเู ถิด ถ้าใครไม่อยากตก จงรบี ยก ใจตน รีบขวนขวาย

ใหใ้ จสูง เสยี ได้ กอ่ นตวั ตาย ก็สมหมาย ทเ่ี กิดมา อย่าเชือนเอย

พระธรรมโกศาจารย์ (พทุ ธทาสภกิ ข)ุ

วถิ เี ด็กไทย

เด็กเอย๋ เด็กไทย ต้งั ใจศึกษา
เติบใหญภ่ ายหนา้ วิชาเลยี้ งตน
แสงแห่งปญั ญา มีคา่ มากล้น
ส่องทางใหค้ น พ้นความลาเคญ็

คดิ ดที าดี ไม่มียากเขญ็
ชวี ิตร่มเย็น เป็นสุขกายใจ
ขยันสรรคส์ รา้ ง อย่อู ย่างเปน็ ไทย
รเู้ ก็บรู้ใช้ ทาในส่ิงดี
ดารงเอกลกั ษณ์ มศี กั ดมิ์ ศี รี
เสนห่ ป์ ระเพณี มอี ยคู่ ู่ไทย
ควรเห็นคุณค่า รกั ษาเอาไว้
มคี วามภมู ใิ จ ในชาติของเรา

มิ่งขวญั กิตติวรรณกร

ฟงั ใดไดร้ ู้เรอื่ ง

ฟังใดได้รู้เร่ือง กป็ ราดเปรอื่ งปรชี าชาญ
เปรยี บส้นิ ชินน้าตาล รรู้ สหวานซาบซา่ นใน
วิชาทรามจะงามไฉน
ฟังใดไม่รคู้ วาม ไป่รู้รสหมดทง้ั มวล
เปรียบจวกั ตกั ใดใด
ชติ บุรทตั

ดวงตะวนั

ดวงเอย๋ ดวงตะวัน หนง่ึ เท่าน้นั เย่ยี มฟา้ น่าพิศวง
ทาหนา้ ท่ไี ม่ลาเอียงแสนเที่ยงตรง เด่นดารงเป็นหลักจักรวาล
แยกทิวาราตรใี ห้มอี ยู่ อีกฤดูวนเวยี นเปลย่ี นผันผ่าน
ยุตธิ รรมสุจรติ นจิ กาล ใครนึกคร้านดตู ะวันเรง่ หมั่นเอย

ฐะปะนีย์ นาครทรรพ

.