กากับหงส์

นิทานเรื่อง

กากับหงส์

ชื่อสมาชิก
1.ด.ญ.ศุภรัตน์ นาควิสุทธิ์

ด.ญ.วิลาวัณย์ กันน้อย

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกาตัวหนึ่งอาศัยอยู่
บนต้นไม้ใหญ่ โดยมีสระน้ำเล็ก ๆ อยู่เบื้องหน้า
ในนั้นมีหงส์ขาวตัวหนึ่งว่ายวนเหนือน้ำอยู่ เจ้า
กามองเห็นหงส์นั้นมีขนสีขาวดั่งหิมะ แตกต่าง

กับสีขนของมันที่ดำราวกับถ่าน กาจึงร้อง
ตะโกนออกไปว่า “ท่านหงส์ขาวผู้งดงาม ช่วย
แนะนำวิธีให้กับข้าได้ไหมว่าทำเช่นไรถึงได้มีขนสี
ขาวเช่นท่าน” แต่หงส์ตัวนั้นบอกว่า “ข้าก็ไม่รู้
เหมือนกัน เพราะเกิดมาข้าก็มีขนสีขาวเช่นนี้
แล้ว” จากนั้นก็ว่ายน้ำหาอาหารกินต่อไปเช่น

เดิม

หลังจากจ้องมองหงส์ขาวด้วยความอิจฉา
อยู่นาน วันหนึ่งเจ้ากาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
โดยคิดว่ามันสามารถมีขนสีขาวอย่างหงส์

ถ้าลองใช้ชีวิตแบบเดียวกัน เจ้ากาจึง
วางแผนที่จะแหวกว่ายอยู่ในน้ำทั้งวันบ้าง
ว่าแล้วจึงตัดสินใจละทิ้งรังบนยอดไม้ แล้ว
บินร่อนลงไปอาศัยในหนองน้ำ โดยกิน

สาหร่ายและพืชน้ำอย่างที่หงส์ทำ

วันแล้ววันเล่า เจ้ากาเอาแต่แช่ตัวอยู่ในน้ำตลอดทั้งวัน แต่
ขนก็ยังมีสีดำอยู่เช่นเคย หลายครั้งที่เกือบจะจมน้ำ อีกทั้ง
การที่พยายามกินสาหร่ายก็ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้เลย

ไม่นานนักเจ้ากาก็เริ่มผ่ายผอมลง
หงส์ขาวเห็นดังนั้นก็ให้คำแนะนำไปว่า “กลับบ้านของเจ้า
ไปเถิด เดี๋ยวเจ้าก็จะแข็งแรงขึ้น” แต่คราวนี้กาไม่ยอมฟัง
เสียงของหงส์ แม้จะยากเหลือเกินที่อีกาจะอาศัยอยู่ในน้ำ
แต่เจ้านกน้อยก็พยายามอย่างหนักที่จะมีชีวิตอยู่ ถึงอย่าง

นั้นก็ดูเหมือนทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ



วันหนึ่งหลังจากต่อสู้มานาน กาดำก็อำลา
โลกนี้ไป หงส์ขาวได้แต่สงสาร เพราะถ้า
เจ้านกเชื่อฟังคำเตือนในวันนั้น เขาก็คงมี

ชีวิตอยู่ต่อไปอีกนาน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :
จงพอใจกับสิ่งที่ตนเองมีอยู่

เพราะการเปลี่ยนแปลงนิสัยไม่อาจแก้ไขสิ่ง
ที่ธรรมชาติให้มาได้