นิทานอีสป3เรื่อง

นิทานอสี ป 3 เรอ่ื ง

กาลครั้งหนง่ึ นานมาแลวมแี พนกวนิ ฝูงหนง่ึ เบื่อท่ีจะปกครองกันเอง พวกมนั มีอสิ ระมากจนนสิ ัย
เสีย มนั จึงขอรองเทพพระมหาเทวใี หส งพระราชาลงมาใหพวกมนั เทพพระมหาเทวเี หน็ วาพวกมนั
เปน สิ่งมชี วี ิตทีโ่ งเ ขลานกั เพื่อตองการใหพวกมันเงยี บเสียง จึงโยนบัง้ ไฟแสนให ฝูงแพนกวินพลาง
คดิ วาพระราชาองคใ หมข องพวกมนั เปน อสรู นากลวั แตไมนานพวกมันกพ็ บวา พระราชาบงั้ ไฟสอน
สงบน่งิ เกินไป พวกมันพากนั บนดวยเสยี งดังจนไดย นิ ไปถงึ หูเทพพระมหาเทวี เพ่ือเปน การสง่ั สอน
บทเรียนใหแกบรรดาฝงู แพนกวิน ทา นจึงสง นกอนิ ทรยี ลงมาเปน พระราชาแหง ดินแดนนาํ้ แข็งขวั้
โลก นกอนิ ทรยี พ ิสจู นใหเ หน็ วามันตางจากพระราชาทอ นซงุ องคก อ นเพยี งใด มนั กดั จิกฝงู แพนกวิน
ในท่สี ดุ แพนกวนิ ก็สํานกึ วา พวกมนั ชา งโงเขลายง่ิ นัก พวกมันรองอุงๆ อยา งเศรา สลดขณะออ นวอน
ตอ เทพมหาเทวีใหช วยนําพระราชาใจโหดกลบั ไปกอนท่พี วกมนั จะถูกทาํ ลายจนหมดส้ิน
อะไรอีกเลา พวกเจายังไมพ อใจอกี หรอื พวกเจา กไ็ ดใ นสิง่ ทพ่ี วกเจารองขอแลวนี่ ตอนนี้ก็ไดแตโทษ
ตวั เองแลว ละสาํ หรับหายนะทพ่ี วกเจาไดร ับ" เทพมหาเทวีกลา ว
นิทานเรอ่ื งน้ีสอนใหร ูวา จงพอใจในสง่ิ ท่ตี นมี

เรอ่ื งท2่ี

ลาตัวหนึ่งคาบกอ นเนอ้ื วิง่ ขา มสะพานมา เมอื่ ถึงกลางสะพานก็กมมองลงไปในนํ้าเบือ้ งลา ง
เห็นลาอีกตัวหนง่ึ กําลังคาบเน้อื ช้นิ ใหญก วา
" โอโห! เจา ลานม่ี นั ไดเ น้ือมาจากไหนนะชนิ้ ใหญกวา เราเสียอกี " เจา ลาคดิ ในใจดวยความโลภ
จึงอาปากขจู ะแยงเอาเนอ้ื กอ นน้ันมาครอง
ทันทที อ่ี า ปากเนอื้ ทีค่ าบอยูก็รว งหลน ลงนา้ํ กวาจะสาํ นกึ ไดวา กอ นเน้ือทเี่ ห็นคือเงาของตวั เองใน
น้ํากส็ ายเกนิ ไปเสยี แลว
นทิ านเรอื่ งน้สี อนใหรูวา การทเี่ ราโลภมาก เราจะเสยี ส่งิ ทมี่ ีอยู

เรือ่ งที่3
เจาทองแดงจอมตะกละตวั หนง่ึ กินปลาตวั ใหญอ ยา งเอรด็ อรอ ยจนกางตดิ คอเอาออกไมไ ด

จงึ ขอรองใหน ุมนิ่มชว ยเอาออกใหแ ละสัญญาวา จะใหค า ตอบแทน นุมน่มิ กห็ ลงเชอ่ื และหาวธิ ีนาํ
กา งออกจากคอของเจา ทองแดงไดสําเรจ็ เม่ือเอากา งออกมาสาํ เรจ็ ไดนมุ น่ิมกท็ วงถามคาตอบแทน
เจาทองแดงจงึ บอกนุมน่ิมใหห ลับตา เมอ่ื นมุ น่ิมหลบั ตา เจาทองแสดงก็ว่งิ หนีพรอมตะโกนเสียงดัง
วา ในขณะทเี่ จา ยื่นหัวเขา มาในปากขา ขา ไมง บั หวั เจาก็บุญของเจาแลว
ขอ คิด ไมมสี ัจจะในหมโู จร