มยุเรศ1

มยุเรศ
ตอน1

ผู้แต่ง
นงนภัส มหาทรัพย์ไพบูลย์

จากใจผู้เขียน

เรื่องสั้นเรื่องนี้เกี่ยวกับฝูงนกยูงในป่าแห่งหนึ่ง
ที่มีนกยูงผู้พิการอยู่ในนั้น ตรงที่มันหางสั้น และมัน
จึงต้องหาวิธีแก้ไขความพิการนี้จึงตัดสินใจออกเดิน
ทางพร้อมกับเพื่อนสนิทของเขาเพื่อที่จะหาทางแก้
อาการนี้ต่อไป…

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ตั้งแต่ที่มนุษย์ยัง
ไม่ค่อยรุกรานป่าไม้ ในป่าแห่งหนึ่ง เป็นที่อยู่
ของฝูงนกยูงฝูงใหญ่แห่งหนึ่ง และวันนี้ก็เป็น
วันที่ดีอย่างยิ่งเพราะได้เกิดชีวิตใหม่ขึ้น นกยูง
น้ อย ลูกของราชากับราชินีฝูงนี้“เจ้าชายเกิด
แล้วๆ”นกยูงตัวหนึ่ งตะโกนออกมาจนทุกตัว
ได้ยิน“ลูกข้าออกมาจากไข่แล้วทุกคน วันนี้มา
ฉลองกันให้เต็มที่”พ่อพูดอย่างมีความ
สุข“เย้ๆ”เหล่านกยูงตัวผู้พากันเต้นระบำแผ่
หางอย่างงดงาม ส่วนตัวเมียก็ร้องเพลงไพเราะ
เสนาะหูเป็นอย่างมาก“ว่าแต่ เราจะให้ลูกชื่อ
อะไรดีล่ะ”แม่หันมาถามกับพ่อ“จริงด้วยลืมนึก
ไปเลย งั้นให้ลูกเราชื่ออะไรดีนะ ภูผาล่ะดี
ไหม”พ่อคิด “เพราะมากเลยจ๊ะ งั้นให้ลูกเราชื่อ
ภูผานะ”แม่ตอบอย่างมีความสุข

เวลาผ่านไปภูผาค่อยๆเติบโตขึ้น ตั้งแต่เด็ก
ภูผามีหางสั้นกว่าเด็กคนอื่นๆ แต่ตอนนั้นพ่อ
กับแม่ไม่ได้คิดอะไรคิดว่าเดี๋ยวก็ยาวทันเพื่อน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ภูผาก็ยังหางสั้นกว่าเพื่อน
รุ่นเดียวกัน ทำให้พ่อเริ่มกังวล“เหตุใดลูกเราถึง
ได้มีหางที่สั้นกว่าคนอื่นและดูไม่งดงามเช่นนี้
เห็นทีเราคงต้องเรียกหมอมาลองตรวจดูเสีย
หน่อยแล้ว”พ่อคุยกับแม่ถึงเรื่องนี้“ก็ดีเหมือน
กันจ๊ะ แม่ก็อยากรู้เหมือนกัน”แม่ตอบ เมื่อ
หมอมาถึง ก็เริ่มตรวจอาการนี้ทันที “อาการนี้
เรียกว่าพิการ เป็นลักษณะที่ต่างจากผู้อื่น และ
ไม่สามารถรักษาได้ เสียใจด้วยครับ”หมอสรุป
อย่างหน้ าเศร้า“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับพ่อ”ภูผา
ถามพ่อด้วยความตื่นตระหนก แต่พ่อไม่ได้ตอบ
อะไร คืนนั้นพ่อได้คุยปรึกษากับแม่ “จะทำ
อย่างไรดี องค์ราชาคนก่อนๆของเหล่านกยูงตั้ง
กฎว่าราชาต้องมีหางที่งดงาม แต่ภูผาไม่ได้มี
หางที่งดงาม”แม่พูดกับพ่อ“ถ้าหากโตขึ้นแล้ว
ลูกเราหางยังไม่งดงามอาจต้องเอาคนอื่นมาขึ้น
เป็นราชาแทน แต่หวังว่าเราจะไม่ต้องใช้ วิธี
นี้”พ่อตอบ โดยที่ไม่รู้ว่าภูผาได้แอบฟังอยู่

คืนนั้นเขานอนไม่หลับทั้งคืนเขาเอาแต่ครุ่นคิด
หาวิธีที่จะรักษาอาการนี้แต่ก็คิดไม่ออกอยู่ดี
สักพักข่าวก็เริ่มแพร่กระจายออกไป ทำให้ผู้คน
เริ่มไม่เคารพภูผา บางคนก็หยิ่งใส่ เขาจึงไปหา
เพื่อนของเขาเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ เธอชื่ออ้อย นก
ยูงเพศเมีย เพื่อนสนิทของเขา“ถ้าฉันเกิดมา
ไม่พิการ พ่อกับแม่คงสบายใจ”ภูผาบ่น“ไม่เอา
น่าไม่ใช่ความผิดนายซักหน่อย ก็คนเราเลือก
เกิดไม่ได้นี่นา ถ้านายเลือกได้ก็ไม่เลือกเกิดมา
ให้พิการหรอก จริงไหม”อ้อยให้กำลังใจ“ถ้ามี
ข่าวว่ารักษาอาการนี้ได้จะรีบมาบอกทันทีเลย”
“หวังว่าจะได้เจอ ขอบคุณ”ภูผากล่าว ถึงแม้ใน
ใจเขาจะคิดว่าไม่มีทางเป็ นไปได้ก็ตาม

วันต่อมาพ่อเรียกภูผามาคุยตัวต่อตัว พ่อ
พูดขึ้นว่า“ภูผา เจ้าคงเข้าใจใช่ไหมว่าถ้าหาง
ของลูกยังไม่ยาวอย่างที่ควรจะขึ้นเป็ นราชาต่อ
จากพ่อไม่ได้ เจ้ายอมรับเรื่องนี้ได้ไหมลูก”พ่อ
ถามภูผา เขาเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบว่า

“ได้ครับ ผมยอมรับได้ ไม่มีปัญหาเลย
ครับ”ภูผาตอบ แม้ว่าจะไม่ค่อยเห็นด้วยก็ตาม
“ขอบคุณเจ้ามาก ถ้างั้นพรุ่งนี้พ่อจะจัดพิธีเลือก
ว่าที่ราชาเร็วๆนี้เลยละกัน”พ่อบอก“ครับ”ภูผา
ฝื นตอบ“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”ภูผาขอตัว
ไปที่อื่น เมื่อออกมาเขาก็เริ่มบิน เร็วขึ้น เร็วขึ้น
เขาไม่รู้จะไปที่ไหน ตอนนี้เขาทั้งรู้สึกโกรธและ
เสียใจในเวลาเดียวกัน เขาบินเร็วมากจนไม่ทัน
ระวังไปชนกับนกยูงสาวตัวหนึ่ง“โอ้ย ใครกัน
ย๊ะ”นกยูงสาวตะโกนอย่างหงุดหงิด“ขอโทษที”
ภูผาพูดแต่เมื่อเขามองหน้ าเธอก็ตกหลุมรักเข้า
ทันที“โธ่ ก็แค่นกยูงพิการ จะไปไหนก็ไป”เธอ
พูดอย่างหงุดหงิด“นี่ ฉันเป็นเจ้า”ภูผาพูดยังไม่
จบเธอก็พูดแซกขึ้น“เจ้าชาย ใครจะให้นกยูง
พิการเป็นเจ้าชาย ฮ่าๆ”นกยูงสาวพูดติดตลก
ก่อนจะเดินจากไป เมื่อภูผาได้ยินอย่างนั้นเขา
จึงตัดสินใจบางอย่างขึ้นและรีบไปหาอ้อยทันที

จบ

เฉพาะตอนที่1