สัพพทาฐิชาดกผู้มีบริวารมากเป็นใหญ่ได้

สพั พทาฐชิ าดกผูม้ ี
บรวิ ารมากเป็ นใหญไ่ ด ้

สพั พทาฐชิ าดก เป็ นชาดกทสี่ อนเรอื่ งราวความโลภทา ใหเ้ สอื่ มจากลาภยศ และประสบกบั ความ
พนิ าศซงึ่ มเี นือ้ เรอื่ งดงั นี้ ครง้ั หนึ่งในพทุ ธสมยั ใกลป้ ัจฉิมกาลของพระสมั มาสมั พทุ ธเจา้ ครง้ั ที่
แผ่นดนิ มคธรอ้ นดว้ ยเพลงิ อกั กตญั ญทู งั้ จากพระเจา้ มคธซงึ่ ถกู กระทาปิ ตฆุ าต

และจากการทาพทุ ธประหารของพระเทวทตั กอ่ นทพี่ ระเทวทตั จะบรรลยั เพราะธรณีสบู ไดเ้ คยจดั

ใหค้ นไปกระทาบาปมหนั ตแ์ ตไ่ ม่สาเรจ็

ตอ่ มาพระเจา้ อชาตศตั รูพระราชาราชบตุ รแห่งพมิ พสิ ารก็เร่มิ ลงั เลในบารมขี องเทวทตั ลาภสักการะที
เคยจดั ถวายจงึ พลอยถูกงดลงไป
“ น่ีพระราชาคงคิดเอาใจออกห่างเราแลว้ ของที่เคยถวายกบ็ กพร่อง น่ีเราจะทายงั ไงดี ” พระเทวทตั ในเวลาน้นั เหมือนเทียนไสข้ าด
ไม่อาจสอ่ งแสงได้อกี กลายเป็นบคุ คลผถู้ ูกนนิ ทากล่าวถึงทั่วทัง้ พระวหิ ารในอารามเวฬวุ ันท่ีพระเจา้ พมิ

พิสารถวายให้

ขอ้ ธรรมน้นั คือ เทวทตั ผไู้ ร้ศีลธรรมยอ่ มไม่อาจคงบารมีอยไู่ ดน้ าน สมเดจ็ พระผมู้ ีพระภาคเจา้ ทรงมีพระกรุณาธิคุณ
ใหภ้ ิกษุท้งั หลาย

รู้แจูงในขูอธรรมะ จงึ ทรงเจริญบุพเพนิวาสานุสตญิ าณ ราลึกอดตี ชาติ ทรงตรัสเลา่ สัพพาทาฐิชาดกข้นึ โดย

ย่อดงั นี้

ปุโรหิตของพระเจา้ พรหมทตั ผคู้ รองเมืองพาราณสีเป็นผชู้ านาญมนตว์ ิเศษกลบั ใจใหหู ลง

วนั หน่ึงสุนัขจง้ิ จอกช่อื สัพพทาฐิ ไดยู นิ ปุโปรุ หิตท่องมนตจ์ งึ จา มนต์ไดูแลวู นา ไปรา่ ย มนตใ์ หูราชสหี ์ ชูาง และสัตวท์ วั้ ์ ทงั้ หลาย
ใหูอย้่ใตูอานาจของตน

ดว้ ยความโลภและหลงในอานาจ สุนขั จิ้งจอกคิดชิงสมบตั ิจากพระเจา้ พรหมทตั โดยจะใหร้ าชสีห์เปล่งเสียงจนชาวเมืองหูแตกสิ้นชีวติ
ปุโลหิตจึงออกอุบายใหช้ าวเมืองเอาแป้ง มาอุดหู เมื่อราชสีห์เปล่งเสียง ชาวเมืองกไ็ ม่ไดย้ นิ แต่เหล่าบริวารของสุนขั จิ้งจอกต่าง ตกใจกลวั และ
แตกตื่นว่งิ หนี ทาใหส้ ุนขั จิ้งจอกตกจากหลงั ชา้ งและถูกชา้ งเหยยี บตาย

พระศาสดาทรงนา พระธรรมเทศนาน้ีมาแสดงแลว้ แลว้ ทรงประชุมชาดกวา่ สุนขั จิ้งจอก ในคร้ังน้นั ไดเ้ ป็น
เทวทตั ในคร้ังน้ี พระราชาไดเ้ ป็นสารีบุรีบุตร ส่วนปุโปุรหิต คือเราตถาคตน้ี

คตธิ รรมที่ไดจู ากเร่อื งนี้ : ผ้มู ักใหญใ่ ฝ่สง้ เกนิ ตัว ย่อมเกดิ ความพนิ าศ

thank
you