บทละครพูดเรื่อง เห็นแก่ลูก ม.๓

บทละครพดู เรื่องเหน็ แกล กู

ผแู ตง

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกลา เจา อยูหัว

พระนามแฝง พระขรรคเพชร

หมอ มหลวงปน มาลากุลสันนิษฐานวา
อาจเปน ละครพูดภาษาไทยเรอ่ื งแรกที่
ทรงพระราชนพิ นธข้นึ โดยมิใชเ ปน การแปล

ผลงาน

พระราชนิพนธวรรณคดเี รอื่ งตา งๆ ไวม ากกวา ๑,๒๐๐ เรอ่ื ง

ท้งั รอ ยแกว รอยกรอง สารคดแี ละบันเทงิ คดี

บทละครพดู
พระราชนพิ นธไวจ ํานวนมาก
ทั้งทที่ รงผูกเคาโครงเรอ่ื งเองและแปลจากตา งประเทศ

แสดง ตัวละครสนทนาโตตอบกัน
เหมอื นในชีวิตจรงิ

ไมม ี ดนตรี การราํ หรือการขบั รองประสม
เรยี กวา PLAY ของ ตะวันตก
ไดรับความนยิ มแพรหลายและเจรญิ สูงสุดในสมยั ร.๖

แฝงแงค ิดคติสอนใจเพ่อื ใชเ ปน สามารถอา นได แตต องอา นละเอียด เพราะไมม กี าร
เคร่อื งอบรมจติ ใจของประชาชน บรรยายเหตุการณ สถานที่ บรรยากาศ ความรูสกึ นึก

ผอู า นตอ งพจิ ารณาดว ยวจิ ารณญาณและจินตนาการ

พฤติกรรมของตวั ละคร

คดิ อยา งไร รูสึกอยางไร

บทละครพูดเรือ่ ง เห็นแกล ูก

บทละครพดู ขนาดส้นั แปลเปนภาษาตางประเทศ

๑ องก ๑ ฉาก เกาหลี จีน ญปี่ นุ นอรเ วย
ฝร่ังเศส มาเลย รสั เซีย
เฉลมิ พระเกียรติ ร.๖ สเปน สงิ หล องั กฤษ อาหรบั
อนิ โด ฮินดี
ฉลองวันพระราช
สมภพครบ ๑๐๐ ป คดั เลอื กใหเ ปน บทเรยี น

สรุปขอ มูลบทละครพูด เรอ่ื ง เหน็ แกลูก

ผูแตง: พระบาทสมเดจ็ พระมงกุฎเกลา เจา อยหู วั (ร.๖)
พระนามแฝง: พระขรรคเ พชร
จดุ ประสงคในการแตง: เปน บทสําหรบั แสดงละครและใช

อา นเพอื่ ความเพลิดเพลนิ
ลกั ษณะคาํ ประพนั ธ: บทละครพดู ขนาดสัน้ ๑ องก ๑ ฉาก

คําถามชวนคดิ

ถา นกั เรียนเปนแมลออ
แลวทราบวานายล้าํ คอื พอ ของตนเอง

นกั เรียนจะทาํ อยางไร

คาํ ถามชวนคดิ

นักเรยี นคิดวา ตนเองมีบุคลิกลกั ษณะ
คลายกบั ตวั ละครตวั ใดในเร่อื ง
เพราะเหตุใด

คาํ ถามชวนคดิ

ใครเหน็ แกล กู มากกวา กนั

เนอื้ เรอื่ ง

อา ยคําพานายล้ําเขา มาในบาน
นายล้ําไลใ หอ า ยคําไปทาํ อะไรกท็ ํา แตอา ยคาํ ไมย อมไป
พระยาภกั ดีนฤนาถเขา มา
อา ยคาํ แนะนาํ นายลํ้าใหพ ระยาภักดีรจู ัก

พระยาภักดใี หอายคาํ ไปคอยขา งนอก
นายลํ้าแนะนําตัวใหพระยาภกั ดรี จู ัก
พระยาภกั ดจี ําไดวานายลา้ํ คอื คนรจู กั ในอดตี
นายลา้ํ เลาความหลังท่ีเคยตองโทษ ๑๐ ป
นายลาํ้ เลาถงึ ชวี ิตท่ีพิษณุโลกหลงั ตอ งโทษ

พยายามทําเสมยี นบัญชกี ็ไมส าํ เรจ็

ลงทุนคา ขายฝนกับเจก

นายล้ํากระหายน้าํ พระยาภกั ดีเรียกอายคาํ นําโซดามาวาง
พระยาภักดถี ามถงึ จุดประสงคท ่จี ะมาทีน่ ี่
นายลา้ํ ตอ งการมาเยยี่ มพระยาภกั ดีและแมล ออ

นายลํา้ ถามถงึ แมล ออวาเหมือนแมไ หม
นายลํ้าขอพบแมล ออสักคร้ัง
พระยาภักดไี มอนุญาต

ทั้งสองเถียงกันเรือ่ งความดใี นตัวนายล้าํ กับการคดโกงในสังคม

พระยาภกั ดหี ยบิ รปู แมล ออใหน ายลาํ้ ดู

ลออกําลังจะแตงงานเร็ว ๆ นี้

นายล้ําขอมารว มงานแตง งานดวย เพราะตนเปนพอ ของแมลออ
พระยาภกั ดชี ี้แจงวา ตนเปน พอ เลี้ยงทีด่ แู ลมา สวนนายลาํ้ ไมสมควรจะเปน พอ แลว

นายลํา้ ยอมรบั ทต่ี นเปนพอ ทดี่ ีไมไ ด
นายลํ้าขออยูใกลช ดิ ลกู สาวเพอื่ อยดู ูแล

พระยาภักดีเหน็ วา ไมค วร

นายล้าํ สารภาพวาไมมีทท่ี ํามาหากนิ แลว

พระยาภกั ดีจะเอาเงินให
นายลํา้ มองวาพระยาภกั ดีซอ้ื ลูกของตน
พระยาภกั ดีแยง วาน่คี ือการรกั ษาความสุขของแมล ออ

พระยาภักดไี ลน ายลาํ้ กลับ

นายลาํ้ ไมก ลับจะขอพบแมล ออใหไ ด
พระยาภักดคี วาแสมาจะตนี ายลํา้

แมล ออกลบั บา นมาพอดี

พระยาภกั ดีแขวนแสก ลบั ทเ่ี ดมิ

แมล ออทกั ทายนายล้ํา

แมลออเรียกนายล้ําวาคุณอา
แมล ออถามถงึ พอ และแมข องตนกบั นายลาํ้
แมล ออชมพอ ของตนวา ดจู ากรปู กร็ วู าเปนคนดี
แมลออชวนนายลาํ้ มางานแตง งานของตน
นายลํา้ อวยพรแมลออ

แมล ออกลบั ออกไปจากฉาก
นายล้ํายอมรบั วาตนไมค วรเปน พอ ของแมลออ

นายลาํ้ ถอดแหวนเปนของรับไหวในวนั แตงงานของแมลออ

นายลา้ํ ขอใหอ ยา บอกความจริงกับแมล ออ

นายลา้ํ ขอใหแ มล ออนับถอื เขาเหมอื นอา

นายล้ําลากลบั พษิ ณโุ ลก

พระยาภักดีมอบเงินใหไปใช
นายลํ้าจะตั้งใจทาํ งานและนึกถงึ แมลออ

พระยาภกั ดีจับมือนายลํ้า
พระยาภกั ดหี ยบิ รปู แมล ออใหน ายลํา้

นายลาํ้ ไหวล าพระยาภกั ดี

พระยาภักดยี ืนมองนาย
ลํา้ ออกจากบา นไป

คําถามชวนคดิ

ถา นกั เรียนเปนแมลออ
แลวทราบวานายล้าํ คอื พอ ของตนเอง

นกั เรียนจะทาํ อยางไร

คําถามชวนคดิ

นักเรยี นคดิ วา ตนเองมีบุคลิกลกั ษณะ
คลายกบั ตัวละครตวั ใดในเรอ่ื ง

คาํ ถามชวนคดิ

ใครเหน็ แกล กู มากกวา กนั

“เหน็ แกล กู ”

นายล้ํา พระยาภกั ดี

ความเห็นแกล กู

ความเหน็ แกล ูกของนายลํา้

เห็นแกตวั เห็นแกลูก

“ความเหน็ แกตวั ก็ไดเปล่ยี นเปน เหน็ แกล กู เมือ่ ไดรบั ความรกั ของแม
ลออท่ภี มู ใิ จในผเู ปน บดิ าแท ๆ แมจะไมเคยพบหนาทําใหน ายลํา้ เกดิ
ความรสู ึกผดิ และไมยอมเปดเผยเร่ืองที่ตนเปน พอ แท ๆ อกี ดว ย”

ความเห็นแกลกู ของพระยาภกั ดนี ฤนาถ

ความรกั ลูก เห็นแกลกู

“พระยาภักดีนฤนาถรักแมลออเหมือนเปนลูกแท ๆ และทําหนาท่ี
ของพอดวยความเต็มใจทั้งเลี้ยงดูอยางดีแบบผูมีตระกูลแลวยัง
ปลูกฝง ใหล ูกรกั และภูมิใจในบิดาผใู หกาํ เนิดดวย เมื่อนายลํา้ ตองการ
จะแสดงตนวาเปน พอ พระยาภักดีจึงขดั ขวางเพราะเกรงวาบุตรสาว
จะอับอายจงึ ยนิ ดีทจ่ี ะจายเงินหรือแมก ระท่งั ตอสใู ชก าํ ลังกย็ อม”

และการนําไปใชใ นชวี ติ ประจาํ วนั

ขอ คดิ ที่ไดจากเร่ือง

ความรักของพอ ที่มีตอ ลกู
การตดั สนิ คนจากภายนอก

การปลูกฝง เลยี้ งดู
ความมอี าํ นาจของคนมยี ศ
การคดโกงกนั ในบา นเมือง