เส้นทางการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม @Trang

Tตรัง
rang

ตรัง

Trang

“ตรงั ” เปน จังหวัดหนึง่ ทางภาคใตของประเทศไทยดา นฝงทะเลตะวันตก มหี ลักฐานความเปนมาทย่ี าวนาน
กอใหเกิดความหลากหลายทางชาตพิ ันธแุ ละวฒั นธรรมเปนอยา งมาก ซง่ึ ประกอบดวยชาวไทยพทุ ธ ไทยมสุ ลมิ และ
ชาวไทยเชื้อสายจนี แตล ะกลมุ ก็มีวฒั นธรรมขนบธรรมเนยี มและอตั ลกั ษณข องตนเอง เชน การแตงกาย การกนิ
ความเชื่อ ความศรทั ธา คา นิยม ประเพณตี าง ๆ ลักษณะทางสังคมและวฒั นธรรมท่ีแสดงใหเหน็ ถงึ การสัง่ สมความรู
และถายทอดมาจากบรรพบรุ ษุ ก็พบไดห ลากหลาย ทงั้ ในดานศลิ ปการแสดงและศิลปหตั ถกรรม ศลิ ปการแสดง เชน
มโนราห หนังตะลงุ ลิเกปา ศิลปหัถตกรรม เชน การจกั สานเสื่อเตยปาหนัน มีดพรานาปอ ผา ทอพน้ื เมือง (ผาทอ
นาหม่นื ศร)ี และเสวียนหมอ จากกานจาก เปน ตน

ยกตวั อยางเสนทางการทอ งเทยี่ วทางวัฒนธรรม จังหวัดตรงั : 3 เสน ทาง คือ ตึกเกา ยา นเมืองตรัง โบราณ
สถานอโุ บสถวดั กะพังสุรนิ ทร และวสิ าหกจิ ชุมชนผาทอ นาหม่นื ศรี

ตรัง

Trang

เสน้ ทางที 1
ตึกเก่ายา่ นเมอื งตรงั

ตึกเกาเมอื งตรัง ตัง้ อยูกระจายลัดเลาะเรอ่ื ย ๆ ในตวั เมอื งตรัง ตามถนนราชดาํ เนนิ ถนนกนั ตัง
และถนนพระรามหก จะพบเหน็ ตึกเกา ซอ นตัวอยูเ ปน ระยะ ลักษณะของตึกจะเปนตึกในรูปแบบชโิ น-
โปรตกุ ีส คลา ยกับเมอื งภูเก็ตแตอ าจมไี มเ ยอะเทา เจา ของอาคารเกาเหลานีส้ วนใหญเปน ชาวจนี ทีเ่ ขา มา
ต้ังรกรากรบั จา งเปน กลุ ี เปน ชา ง หรือทาํ การคา วัฒนธรรมจนี ซึ่งหลั่งไหลมากบั ชาวจีนที่มาต้งั รกรากทนี่ ่ี
จงึ ฝง ตวั กลมกลืนกลายเปนวฒั นธรรมแบบชาวตรังท่เี ปนเอกลกั ษณเ ฉพาะถน่ิ เดมิ เขาใจวา อาคารเหลาน้ี
คงมหี ลายหลังตอ เนอื่ งกนั แตต อมามีการร้ือออกและสรา งเปนอาคารสมยั ใหมแ ทรกอยู

ปจจุบันจึงเหลอื อาคารรปู ทรงเกากระจายกนั อยทู ว่ั ไป เชน ในยานตลาดสดและยานการคา
ใกลกับสถานีรถไฟ หอนากิ าตรงั ซ่งึ สามารถเดินชมไดแตเชา โดยเรมิ่ มือ้ แรกของวนั ดวยอาหารพน้ื
เมืองของตรงั เชน ติม่ ซํา ขนมจบี ซาลาเปา ปาทองโก ฯลฯ กับกาแฟ ชารอนๆหรือจะเปน หมยู างกบั
กาแฟรอ นเปนมื้อเชา อยา งคนตรงั ขนานแท

ตรัง

Trang

เสน้ ทางที 2
โบราณสถานอุโบสถวดั กะพงั สรุ นิ ทร์

วดั กะพงั สรุ ินทร ต้งั อยทู ีต่ ําบลทับเที่ยง อําเภอเมืองตรัง จังหวัดตรงั สรา งขนึ้ เม่อื ป พ.ศ. 2440 เดิมชอ่ื วา
“วดั กะพัง” และมีหนองนํ้าใหญเ รยี กวา “สระกะพงั ” ตอมาในสมยั พระยาสรุ นิ ทรราชาเปนสมหุ เทศาภบิ าลไดพ ัฒนา
สระกะพังใหเ ปนสถานทีพ่ ักผอ นประชาชนจึงเรยี กวา “สระกะพังสรุ ินทร” เพือ่ เปนเกียรตแิ กผูพ ัฒนา และชอื่ วัดกไ็ ด
เปลี่ยนชอื่ เปน “วดั กะพังสุรนิ ทร” ตามไปดว ย เม่ือป พ.ศ. 2483 ไดร บั พระราชทานวิสุงคามสีมาเม่อื วนั ที่ 2 กันยายน
พ.ศ. 2480

อาคารอุโบสถ รปู ทรงส่ีเหลย่ี มผนื ผา สรางเม่อื ป พ.ศ. 2480 ลักษณะทรงไทยภาคใต หลงั คาโครงสรางไม
ซอ นลดหล่ัน 3 ช้ันแตเดิมมงุ ดว ยกระเบอื้ งวา ว ตอมาไดบ ูรณะใหมแ ละเปลย่ี นเปน กระเบือ้ งซเี มนตลอนเลก็ ผนงั อาคาร
เปนผนงั หลอตามรปู แบบทองถนิ่ มีใบเสมาโดยรอบท้งั 8 ทิศ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประทานปางมารวชิ ยั
พระพุทธรูปปางสมาธิ และพระพทุ ธรปู ไมประทับยืนอกี จํานวนหน่งึ

กรมศิลปากรไดประกาศข้ึนทะเบียน และกาํ หนดเขตท่ีดินโบราณสถาน ในราชกจิ จานเุ บกษา เลมที่ 116
ตอนพิเศษ 17 ง ลงวันท่ี 17 มีนาคม 2542 มพี ้ืนท่ี 1 งาน 95 ตารางวา

ตรัง

Trang

เสน้ ทางที 3
วสิ าหกิจชุมชนผา้ ทอนาหมนื ศรี

การทอผาของคนนาหม่นื ศรีมีมากวา 200 ปแ ลว คนนาหมื่นศรผี ูกพนั กับผา ทอ จนเปน วิถที ีส่ ืบทอดในผนื ผา
คอื 3 ชว งแหงชีวติ ไดแ ก ผาตัง้ (ชว งแตง งาน) ผา พาด (ชวงบวช) ผา พานชาง (เตรยี มพาดโลงศพตัวเองและสาม)ี และ
เร่ิมนอยลงเมอ่ื สงครามโลกคร้งั ท่ี 2 ท่ีขาดวตั ถดุ ิบ และหลังสงครามกม็ ีผาจากโรงงานอตุ สาหกรรมออกขาย การทอผา
พื้นบา นจงึ ลดนอ ยถอยลง จนเกอื บหมดไป แตในป 2514 มกี ลุมผอู าวโุ ส กลมุ หน่ึงทีฟ่ นฟูมาอกี คร้ัง คอื ยายนาง
ชว ยรอด, ยายผอม ขนุ ทอง, ยายอิน เชยชื่นจิตร, ยายเฉมิ ชบู ัว ชวยกันซอ มก่ี และเครอ่ื งมือทอผา โดยต้งั ใจให
ลกู หลานไดรจู กั และสบื ทอดทอผา แบบด้งั เดมิ

ตอมาปากศุ ล นิลละออ บตุ รสาวของยายนาง ไดร บั ชวงตอ มา และตงั้ เปนกลมุ ทอผา นาหมนื่ ศรี จนไดร บั การ
สนับสนนุ โดยหนว ยงานราชการเร่ือยมา ทาํ ใหส มาชกิ หันมาทอผา ดว ยกกี่ ระตกุ กนั มากขนึ้

ปจจุบันนางสาวอารอบ เรอื งสังข ไดเ ปนประธานของทนี่ ี่ ถือเปน รุนท่ี 5 นบั จากทวดของทวด โดยไดซ ึมซบั
และไดเหน็ คณุ คาของสง่ิ ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรษุ และดูแลจัดการกลุมทอผานาหมน่ื ศรมี าถงึ ปจ จุบนั