สื่อแหล่งมรดกโลกภูมิภาคเอเชีย

แหลง่ มรดกโลกภมู ภิ าคเอเชยี

ชน้ั มธั ยมศกึ ษาปีที่ 2
ผูส้ อน นายศชิ าณทั กาญจนวงศพ์ านิช

ทวปี เอเชยี มพี นื้ ทที่ งั้ หมด 44.4 ลา้ นตารางกโิ ลเมตร ถอื เป็ นทวปี ทมี่ ขี นาด
ใหญท่ ส่ี ดุ ชนชาตแิ ตล่ ะชนชาตติ า่ งมวี ฒั นธรรมอนั เป็ นเอกลกั ษณ์ ซงึ่ แสดงใหเ้ ห็น
ผ่านโบราณสถานทสี่ าํ คญั อนั เป็ นมรดกโลก

แหลง่ มรดกโลกในดนิ แดน
เอเชยี ตะวนั ออก

กาํ แพงเมอื งจนี

เป็ นมรดกโลกทางวฒั นธรรมในประเทศจีน
ภาษาจนี เรยี กว่า กําแพงหม่ืนลี้ เป็ นกําแพงทีย่ าว
พตกทงํส่ี้าัรแะดุแอตใพนง่กโงค่อลเแ์มนกรือรกซชัใงงนึ่จสมีปนมคี รยัสวะขราวามอ้ตั งยงศิ เจาามน๋ิวส่ือมซตกาฮีรกว่จอ์ ่ถานีงงึเ2ตจ5,ุ้ด5,ป0ป0ฐ0รม00ะจสกปกังี โิมครลพาก์ เแม็เรพลรตดอ่ืวร้ ิ
ปโด้ อยงกมนักี การากรรอ่ ุกสรราา้ นงเจพาม่ิกเชตนมิ เโผด่ายเฮรร่่ออ่ งนเตทอ้ างงคตต์อ่อนมเหานอืกีอ
หลายพระองค ์ จนสาํ เรจ็ ในทสี่ ดุ กาํ แพงเมอื งจนี ถอื
กเปํา็ นแงพางนเกมอ่ือสงจรานี ้ งไทดม่ีข้ หนึ้ ศัทจะเรบรียยนท์ สเี่ ปุด็ นแมหร่งดหกนโ่ึงลขกอเงมโ่ือลปกี
พสม.ศยั .ส2า5ม3ญั 0คใรนงั้ กทาี่ 1ร1ปทระก่ี ชรมุงุ ปคาณรสีะกปรรระมเทกศารฝมรรง่ั ดเศกสโลก

ปราสาทฮเิ มจิ

เป็ นมรดกโลกทางวฒั นธรรมในประเทศ
ญปี่ ่ นุ มอี กี ชอื่ เรยี กวา่ ปราสาทกระเรยี นขาว เรมิ่
จกิอ่ ซสงึ่ รอา้ างใกนาสมมตั ยั สคึ รโสินตรศมิ์ ตุระวรไรดษส้ ทรี่า้1ง4วดทั โเี่ ชชเงิ มเขียาวฮขเิ นึม้
หลงั จากอากามตั สเึ สียชวี ิตในสงครามคากิตสึ
ตระกูลยามานะไดเ้ ขา้ ครอบครองปราสาท แต่
ปหระรลเบางั สดิจใาานทกกคสล.งศคบั .รม1า9ามไ4โด5ออ้ นเกีมินคอื่ สรตงนิั้้ รสปะดุกรสูาลสงอคาารทกาฮามิเมโมลัตจกสถิ คึกูกร็ยทงั้ ทึดิง้ ี่
สอง แมว้ ่าพืน้ ที่โดยรอบส่วนใหญ่จะถูกเผา
ทําลาย แต่ปราสาทยงั คงตงั้ อยู่ไดโ้ ดยแทบไม่
เสียหาย ปราสาทฮิเมจิไดร้ บั การยกย่องจาก
ยญูเปี่น่ ุนสโเมกอื่ใหเดเ้ อืป็นนธมนั รวดากคโมลกพแ.ศล.ะ2ส5ม3บ6ตั ิประจําชาติ

สสุ านราชวงศโ์ ชซอน

เป็ นมรดกโลกทางวฒั นธรรมในประเทศ
เกาหลีใต ้ เป็ นสุสานที่ฝังพระศพของกษัตรยิ ์
พระมเหสี และพระบรมวงศานุ วงศใ์ นราชวงศ ์
โชซ็อน ประกอบดว้ ยสุสานทง้ั หมด 40 สุสาน
ซงึ่ กระจายตวั อยู่ในพืน้ ที่ 18 แห่ง ตงั้ อยู่ในกรุง
โซลและจงั หวดั คย็องกี สรา้ งขึน้ ระหว่างพ.ศ.
1951-2509 ซงึ่ มีความสวยงามตามธรรมชาติ
และหลกั ฮวงจุย้ สุสานแห่งนีไ้ ดร้ บั การประกาศ
ใหเ้ ป็ นมรดกโลก ใน พ.ศ. 2552

แหลง่ มรดกโลกในดนิ แดน
เอเชยี ใต ้

ตาชมะฮลั

เป็ นมรดกโลกทางวฒั นธรรมในประเทศ
อนิ เดยี ตง้ั อยู่ทเ่ี มืองอคั ระ รฐั อุตตรประเทศ สรา้ ง
ขนึ้ ในปี พ.ศ. 2175 โดยจกั รพรรดชิ าหช์ ะฮนั แห่ง
ราชวงศม์ ุคลั ทรงสรา้ งเป็ นสุสานและอนุสรณถ์ ึง
ความรกั ที่พระองคม์ ีต่อพระนางมุมตาช มะฮัล
พระมเหสีที่สวรรคตลง ประกอบดว้ ยตวั อาคาร
สุสาน, มสั ยิด และเกสตเ์ ฮาส ์ รายลอ้ มดว้ ยสวน
การก่อสรา้ งตาชมะฮลั สําเรจ็ สมบูรณใ์ นปี 2186
เแปล็ นะไงดานข้ กนึ้ อ่ทสะเรบา้ ยีงทนม่ีเปห็ นศั มจรรดรกยโท์ ลสี่ กุดเมแอ่ืหป่งีหพน.ึ่งศข. อ2ง5โ2ล6ก

ตกั ศิลา
เป็ นมรดกโลกทางวัฒนธรรมในประเทศ
ปากีสถาน เป็ นเมืองโบราณที่เป็ นศูนยก์ ลางทาง
วัฒนธรรมและการคา้ ต้ังอยู่ในแควน้ ปัญจาบ
เปปรอะเรทเ์ซศยีปากกรสีกี ถแาลนะเโอดเชยไยี ดกร้ ลบั าองทิ ใธนพิ รละหจวา่ากงอศาตรวยรธรรษรทมี่
5 คงเหลอื แตซ่ ากเมอื งใหไ้ ดเ้ ห็น มสี ถานทที่ ่องเทยี่ ว
ทหีสล่ ํากั คฐญัานคเกือยี่ พวิพกิบธั ภคณัวาฑมเต์ ปกั็ นศอิลยาู่แลซะงึ่ ภไดูมเ้ิปกัญ็บรญวบาขรวอมง
ชาวตกั ศลิ ายุคต่าง ๆ เอาไวอ้ ย่างเป็ นระบบระเบยี บ
รวมถงึ ซากสถูปเจดยี ์ วดั วาอาราม และปฏมิ ากรรม
แบบศิลปะคนั ธาระ จํานวนมาก อนั เป็ นทีป่ ระจกั ษ ์
แกส่ ายตาของผูค้ น ตกั ศลิ าไดล้ งทะเบยี นเป็ นมรดก
โลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัย
ปสราะมเทัญศคฝรรงง่้ัั เทศี่ส4 เมื่อปี พ.ศ. 2523 ที่กรุงปารสี

แหลง่ มรดกโลกในดนิ แดน
เอเชยี ตะวนั ตกเฉียงใต ้

เปตรา

เ ป็ น ม ร ด กโ ล ก ท า ง วัฒ น ธ ร ร มใ น
ประเทศจอรแ์ ดน เป็ นเมอื งโบราณทต่ี ง้ั อยทู่ าง
ต ะ วัน อ อ ก ข อ ง หุ บ เ ข า ว า ดีมู ซ า ใ น ช่ว ง
ศตวรรษที่ 4 กอ่ นครศิ ตก์ าล ซงึ่ ชาวอาหรบั ได ้
เขา้ มายงั หุบเขาแห่งนีแ้ ละสกดั หินผาลกึ เขา้
ไปเป็ นอาคารต่าง ๆ นครนีแ้ ต่เดมิ นั้นเป็ นนคร
แห่งการคา้ ขนาดใหญ่ซง่ึ ต่อมาถูกละทิง้ เป็ น
เวลานานกว่า 700 ปี เป็ นงานก่อสรา้ งที่
ทมะหเบศั ยีจนรเรปย็ นท์ มี่สรุดดแกโหล่งกหเนม่ึองื่ ขปีอพงโ.ศล.ก25แ2ล8ะไดข้ ึน้

แหลง่ มรดกโลกในดนิ แดน
เอเชยี กลาง

ซามารค์ ลั ด ์

เป็ นมรดกโลกทางวฒั นธรรมในประเทศอซุ
เ บ กิส ถ า น ก่อ ต้ัง ขึ้น ร า ว ศ ต ว ร ร ษ ที่ 7 ก่อ น
ครสิ ตกาล และเจรญิ รุง่ เรอื งสดุ ในสมยั พระเจา้ ตมิ ูร ์
ในช่วงครสิ ตศ์ ตวรรษที่ 14 ในฐานะเมืองบน
เสน้ ทางสายไหมเชอ่ื มต่อจนี กบั เมดเิ ตอรเ์ รเนียน
ซงึ่ ในเวลานั้นซามารก์ นั ตเ์ ป็ นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่
ท่สี ุดในเอเชยี กลาง ไดข้ ึน้ ทะเบยี นเป็ นมรดกโลก
เมอ่ื ปี พ.ศ. 2545