คาส้นั ๆ รู้กนั ในความหมาย
คอื ..ผใู้ ห้ กาเนิด เกิดเราน้ี
ทุกหยาดหยด เลือดกาย ในเรามี
คือ..แมน่ ้ี ท่ีให้ เป็นตวั ตน
แม่ชีเงิน มีเกิน ในความหมาย
สิ่งแม่ให้ มากมาย ไดเ้ หลือลน้
ใช่เพยี งชีพ ชีวติ ท่ีเป็นคน
แม่..สอนตน รู้ตน รู้ทากิน
สิ่งกระทา แม่นา ย้าใหด้ ู
ใหไ้ ดร้ ู้ ดูใจ ก่อนกายสิ้น
มิใช่รู้ เพยี งดู แม่ทากิน
แต่รู้สิ้น เตรียมใจ ไดก้ ่อนตาย
อนั “วฏั ฏะ” เวยี นวา่ ย ในมนุษย์
จะสิ้นสุด หยดุ เรา ไดต้ รงไหน
มีธรรมะ นน่ั นะ จะพาไป
ใหเ้ ราได้ ประสบ พบสิ่งดี
ทุกสิ่งอยา่ ง แนวทาง ท่ีแม่สอน
บ่งสะทอ้ น ใหเ้ ห็น เป็นวถิ ี
มิใช่บท เรียงร้อย ถอ้ ยวจี
แต่บ่งช้ี ใหเ้ ห็น เป็น “กระทา”
โดย เรียนรู้ จากใจ ไดส้ มั ผสั
แบบฝึกหดั ทาจริง ส่ิงบ่งย้า
เป็นวถิ ี ชีวติ จิตกระทา
มุ่งเนน้ ย้า“ความเพียร” เรียนรู้จริง
แต่..เยาวว์ ยั พดู ได้ 3 ภาษา
ไทย, จีน, มอญ หนา น่าแปลกยงิ่
แม่..สมั ผสั จากใจ ไดร้ ู้จริง
จึงเกิดส่ิง จดจา นาช้ีตน
อนั ลาธาร สายน้า แห่งชีวติ
ถกู ลิขิต ล่องไป ใหผ้ า่ นพน้
แต่..เลือกได้ ขอนไม้ หรือ เรือยนต์
คือ..เหตุผล ของคน ที่ต่างกนั
เลือก..ขอนไม้ ลอยไป ไม่ตอ้ งคดิ
มีชีวติ ผา่ นไป ตามใจฉนั
เลือก..เรือยนต์ เป็นคน ตอ้ งฝ่าฟัน
จิตมุ่งมนั่ สร้างฝัน ใหเ้ ป็นตาม
ชีวติ แม่ กาเนิด ก่อเกิดมา
สูฟ้ ันฝ่ า อปุ สรรค และขวากหนาม
ช่วยพอ่ ตน คา้ ขาย ไดต้ ิดตาม
จนกา้ วขา้ ม สู่วยั ไดค้ รองเรือน
มีครอบครัว ตวั เอง เป็นภาระ
ท่ีตอ้ งจะ ฝ่ าฟัน ดนั ขบั เคลื่อน
ความทุกขย์ าก ลาบาก เขา้ มาเยอื น
มิรางเรือน คอยซ้า อยรู่ ่าไป
แมย้ ากจน อยา่ งไร “ลูกไม่อด”
น่ีคือบท แบบเรียน แม่เขียนไว้
สร้างครอบครัว ผกู พนั น้นั ดว้ ยใจ
มีสายใย อาทร ห่วงนาพา
ดว้ ยมุ่งมนั่ ฝ่ าฟัน ผา่ นปัญหา
แมเ้ หนื่อยลา้ กย็ งั ต้งั ใจหมาย
ตอ้ งกา้ วขา้ ม ความจน พน้ ผา่ นไป
โดยรู้ใช้ รู้จ่าย ใหเ้ หมาะตน
สร้างครอบครัว ตวั เอง ไดเ้ ติบใหญ่
ลูกท้งั หลาย ไดร้ ับ จบั ตอ้ งผล
ท้งั อาชีพ ความคิด ท่ีติดตน
ก่อเกิดผล หนทาง รู้สร้างตวั
การรู้เกบ็ รู้ออม แม่สอนคิด
ทางชีวติ ใหค้ ิด ดว้ ยเหตุผล
ใหร้ ู้ใช้ รู้จ่าย ไดไ้ ม่จน
มีเหตุผล เตือนตน ใชจ้ ่ายเงิน
ถอดบทเรียน จากใจ ไดบ้ ่งย้า
แม่ช้ีนา “ใหป้ ระหยดั ” ไม่ขดั เขิน
ใหร้ ู้ใช้ ในการ ผนั จ่ายเงิน
เกิดส่วนเกิน เหลือใช้ ไดเ้ กบ็ ออม
บนเส้นทาง ทากิน ดิ้นฟันฝ่ า
ถือวาจา จากใจ ไม่ออ้ มคอ้ ม
สร้างเครดิต คา้ ขาย นายทุนยอม
ต่างนอบนอ้ ม ยอมแม่ สจั จะมี
การกระทา แม่นา ย้าใหค้ ิด
ทางชีวติ ไม่ผดิ วถิ ีน้ี
ในทางธรรม แม่นา ย้าความดี
สู่วถิ ี ชีวติ พรหมจรรย์
เจด็ สิงหา สองห้า สามสิบสาม
แม่เดินตาม พทุ ธองค์ จงใจมนั่
เขา้ บวชชี วถิ ี พรหมจรรย์
ดว้ ยมุ่งมนั่ หมนั่ เพยี ร เรียนรู้ธรรม
ไดร้ ู้จริง ทาจริง ส่ิงพระสอน
ไม่เหน่ือยอ่อน ฝึกฝน ตนเชา้ ค่า
ท่องบทสวด กวดขนั หมน่ั กระทา
ทุกคนื ค่า นาตรอง ทอ่ งข้ึนใจ
อา่ นหนงั สือ ไม่ถนดั ติดขดั อยู่
แม่ยงั สู้ จดจา คาสวดได้
คอ่ ยสะกด จดจา นาข้ึนใจ
จนจาได้ ดว้ ยใจ หมายหมนั่ เพยี ร
ในทางธรรม กรรมฐาน สมาธิ
สมั มาทิฐิ มุ่งมนั่ ไม่ผนั เปลี่ยน
เฝ้ าฝึกฝน จิตตน ทนหมนั่ เพยี ร
ถือเป็นเซียน ในหมู่ ผเู้ คร่งธรรม
ค่าคืนวนั ผนั ผา่ น นานยงิ่ เห็น
ส่ิงอนั เป็น ความเพยี ร ประเสริฐล้า
แม่ฝึกตน ขวนขวาย ในทางธรรม
จนงามล้า ทาจิต ไดล้ ะวาง
ท่สี ิบสอง เมษา บอกลาลูก
ไม่พนั ผกู สิ่งใด ใหต้ ิดขวาง
ยอมชีพตน ตายไป ไดล้ ะวาง
ยกเหตุอา้ ง “ไม่รู้ อยทู่ าไม”
ถึงที่..หยดุ สุดทา้ ย ในชีวติ
คือ..หยดุ คิด ผกู พนั อนั สิ่งไหน
หยดุ ..ยดึ ติด ยดึ มนั่ อนั สิ่งใด
หยดุ สุดทา้ ย หยดุ ใจ ใน “พระธรรม”
ที่ สิบสาม เมษา แม่ลาจริง
ไม่ฝากส่ิง ใดๆ ใหค้ รวญคร่า
แม่จากไป หยดุ ใจ ใน “พระธรรม”
ไม่ครวญคร่า อาลยั ใหอ้ าวร
โอแ้ ม่จ๋า คณุ คา่ แม่ยงิ่ ใหญ่
เป็นผใู้ ห้ ชีวติ และบทสอน
ลูก..ขอจา นาร้อย ถอ้ ยคากลอน
ไวส้ ะทอ้ น สอนใจ ไดฝ้ ึกตน
โอว้ นั น้ี ไม่มี ซ่ึงแม่แลว้
ยงั ยนิ แวว่ ถอ้ ยคา ล้าคา่ ลน้
“พทุ โธ” ใหท้ ่องได้ ข้ึนใจตน
ก่อนล่วงพน้ วยั ชรา ชีวาวาย
“ไม่รู้ธรรม” กย็ งั นา จิตกาหนด
ถือเป็นบท ปล่อยวาง ทางโลกได้
ไม่ยดึ ติด ผกู พนั อนั ส่ิงใด
ละโลกได้ ในคา วา่ “พทุ โธ”
แม.้ .วฏั ฏะผกู พนั น้นั ยงั อยู่
กย็ งั รู้ หนทาง ยา่ งสุขโข
จิตนอ้ มนา ในคา วา่ “พทุ โธ”
ยงั บุญโข ได้ “พทุ โธ” นอ้ มนาใจ
ขอนอ้ มกราบ วนั ทา พระคุณแม่
ท่ีมีแก่ ลกู น้ี มิลืมได้
แมร้ ่างแม่ จะดบั ลบั จากไป
ยงั ยงิ่ ใหญ่ ในใจ ท่ีลกู มี
ขอต้งั สตั ย์ ปฏิบตั ิ ในทางธรรม
ใหเ้ ป็นตาม คาสอน ของแม่น้ี
จะยดึ มนั่ กระทา ในความดี
ตามวถิ ี แม่น้ี ที่ช้ีนา
ขอ..กศุ ล ผลบุญ ของลูกหนา
ท่ีนาพา จากใจ ไดช้ ุ่มฉ่า
ร่วมกศุ ล ผลบุญ แม่กระทา
ช่วยหนุนค้า แม่สุขธรรม น้นั ยง่ิ เทอญ
รู้ลงทนุ ทากิน แต่พอเหมาะ
ไม่เฉพาะ มองดี น้ีทุกส่วน
ประมาณการ ทากิน แต่พอควร
มองถึงส่วน ตอ้ งเสีย ขาดกาไร
แม่
แมย้ ากจน อยา่ งไร “ลูกไม่อด”
นี่คือบท แบบเรียน แม่เขียนไว้
ฤดูกาล ช่วงน้นั มนั อะไร
แม่กข็ าย ตามไป ใหล้ กู กิน
หนา้ ทุเรียน แม่เปล่ียน มาขายมง่ั
ดว้ ยใจหวงั ลูกได้ ไม่เพยี งกล่ิน
มีทุเรียน แม่ขาย ลกู ไดก้ ิน
ไม่เพยี งกลิ่น ลกู กิน ไดส้ มใจ
ไม่คาดการณ์ เกินเหตุ ยงั ไม่เห็น
รู้มองเห็น เป็นเหตุ ประมาณไหน
ประกอบกิจ ตอ้ งคิด มีกาไร
เหมาะ ประมาณตน