ΤΑ ΜΠΑΧΑΡΙΚΑ

Μπαχαρικά : Μυρωδάτα «φάρµακα».
Οι έρευνες, αποδεικνύουν ότι τα μπαχαρικά προσφέρουν σημαντικά οφέλη στην υγεία μας. Τα συστατικά τους φαίνεται ότι
μας παρέχουν προστασία από το διαβήτη, τα καρδιαγγειακά νοσήματα, το εγκεφαλικό, αλλά και πολλές μορφές καρκίνου.
Σήμερα, οι ερευνητές διεθνώς -από την Ινδία έως την Αμερική και από τη Νορβηγία έως την Ισπανία- μελετούν τη δράση
των μπαχαρικών στην υγεία. Σε αναμονή, λοιπόν, περισσότερων ερευνών σε ανθρώπους, εμείς αναζητήσαμε τα
σημαντικότερα επιστημονικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτό που οι παλαιοί ήδη γνωρίζουν: τα μπαχαρικά δεν
προσφέρουν μόνο γεύση στο πιάτο μας, αλλά τονώνουν και την υγεία μας.
Στα μπαχαρικά ανήκουν : Κατά κύριο λόγο τα αποξηραμένα τμήματα των φυτών, όπως : 1) Τα μπουμπούκια (π.χ.
γαρίφαλο), 2) οι φλούδες (π.χ. κανέλα), 3) Οι ρίζες (π.χ. κουρκουμάς). 4) Οι σπόροι (π.χ. σινάπι, κόλιαντρο, γλυκάνισο).

Τι προσφέρουν οι πολύτιμες ουσίες των μπαχαρικών.
Αντικαρκινικές ιδιότητες. Ολοένα και περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι τα μπαχαρικά έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες,
σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική ανασκόπηση της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. Ειδικότερα στο κύμινο, στο
γαρίφαλο, στο μπαχάρι, στους σπόρους του σιναπιού (από τους οποίους γίνεται η μουστάρδα) και στον κρόκο (σαφράν)
αποδίδονται σημαντικές αντιμικροβιακές και αντικαρκινικές ιδιότητες, λόγω των ουσιών που περιέχονται σε αυτά (τα καρο-
τενοειδή, η κουρκουμίνη, οι κατεχίνες) έχουν την ικανότητα να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων.
Αντιμικροβιακά «όπλα». Η κανέλα, το κύμινο, οι σπόροι του σιναπιού, το κόλιαντρο, το μοσχοκάρυδο, το κάρδαμο και το
πιπέρι (άσπρο και μαύρο) ανήκουν στα μπαχαρικά με την ισχυρότερη αντιμικροβιακή και αντισηπτική δράση, σύμφωνα με
σχετική λίστα που διαμόρφωσαν οι βιολόγοι του Πανεπιστημίου Cornell στη Νέα Υόρκη (ξεκινώντας από τα πιο δυνατά
αντιμικροβιακά προς τα λιγότερο ισχυρά). Επιπλέον, σε σχετική ινδική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό
περιοδικό «Phytotherapy Research», μελετήθηκε η ικανότητα 35 διαφορετικών μπαχαρικών και βοτάνων να
εξουδετερώνουν παθογόνους οργανισμούς (όπως το βακτήριο E.coli, ο βάκιλος Subtilis και ο σακχαρομύκητας Cerevisiae).
Η κανέλα, το γαρίφαλο, το κύμινο και το μοσχοκάρυδο αναδείχτηκαν αποτελεσματικότατα βακτηριοκτόνα.
Πλούσια σε αντιοξειδωτικά. Νορβηγοί και ιάπωνες ερευνητές μελέτησαν τη συγκέντρωση αντιοξειδωτικών ουσιών σε
μπαχαρικά όπως το γαρίφαλο, το μπαχάρι και η κανέλα, καθώς και σε αρωματικά φυτά. Στα συμπεράσματα της μελέτης
τους, οι ερευνητές τονίζουν ότι η χρήση των μπαχαρικών και των αρωματικών βοτάνων ενδεχομένως να συνιστά πηγή
αντιοξειδωτικών ουσιών, εφάμιλλη των φρούτων και των λαχανικών.
«Πολυδύναμα» και χωνευτικά. Σήμερα υπάρχουν αρκετά επιστημονικά στοιχεία για την ευεργετική δράση ορισμένων
μπαχαρικών, όπως η κανέλα και το μοσχοκάρυδο, στο διαβήτη τύπου 2. Επίσης, πολλά μπαχαρικά μελετώνται για την
αντιφλεγμονώδη και την παυσίπονη δράση τους (π.χ. το γαρίφαλο). Πάντως, αν και οι σχετικές έρευνες είναι σε αρχικά
στάδια, το βέβαιο είναι ότι, ενσωματώνοντας τα μπαχαρικά στην κουζίνα σας, έχετε πολλά οφέλη για την υγεία σας, τόσο
άμεσα -από τα ίδια τα μπαχαρικά- όσο και έμμεσα - επειδή μέσω αυτών μειώνετε τη χρήση του αλατιού και των λιπαρών.
Επίσης, παρά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη για το αντίθετο, πολλά μπαχαρικά -όπως το κύμινο, το γλυκάνισο και ο
μαραθόσπορος- διευκολύνουν την πέψη. Από την άλλη μεριά, όμως, ορισμένα μπαχαρικά (π.χ. το κάρι) μπορούν να
ερεθίσουν το στομάχι όταν καταναλώνονται χωρίς μέτρο.
Τα καρυκεύματα ασπίδα ενάντια στις λιπαρές τροφές. Εάν θέλετε να σωθείτε από την επιβαρυντική για τον οργανισμό
σας δράση των λιπαρών ενός «φουλ-έξτρα» παγωτού προσθέστε στον… πειρασμό λίγη κανέλα. Εάν πάλι επιθυμείτε
διακαώς να γευτείτε ένα άκρως λιπαρό φαγητό με σάλτσες ή κρέμα γάλακτος, βάλτε του αρκετό πιπέρι ή κάποιο άλλο
μπαχαρικό. Αυτό συμβουλεύουν ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας οι οποίοι ανακάλυψαν ότι
ένα μίγμα καρυκευμάτων πλούσιων σε αντιοξειδωτικά μπορεί να μειώσει το στρες που προκαλούν οι πλούσιες σε λιπαρά
τροφές στην καρδιά. Κάθε φορά που τρώμε, ο οργανισμός μας χρησιμοποιεί τις θερμίδες που λαμβάνονται από τους
υδατάνθρακες για ενέργεια ενώ τις περίσσιες θερμίδες τις μετατρέπει σε τριγλυκερίδια τα οποία αποθηκεύονται στα
λιποκύτταρα για μετέπειτα χρήση.
Λιπαρά φαγητά = τριγλυκερίδια στο αίμα. Σύμφωνα με την επικεφαλής της νέας μελέτης η οποία δημοσιεύεται στο
επιστημονικό περιοδικό «Journal of Nutrition», καθηγήτρια Σίλα Γουέστ «όταν καταναλώνουμε ένα πλούσιο σε λιπαρά
γεύμα, καταλήγουμε με υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων στο αίμα. Εάν αυτό συμβαίνει συχνά και τα επίπεδα τριγλυκεριδίων
στον οργανισμό είναι ανεβασμένα, αυξάνεται ο κίνδυνος καρδιοπάθειας. Ανακαλύψαμε ότι η προσθήκη καρυκευμάτων σε
πλούσιες σε λιπαρά τροφές μειώνει τα επίπεδα τριγλυκεριδίων κατά περίπου 30% σε σύγκριση με ένα αντίστοιχο σε λιπαρά
γεύμα που δεν περιέχει καρυκεύματα». Η καθηγήτρια και οι συνεργάτες της ετοίμασαν γεύματα σε δύο διαφορετικές ημέρες
τα οποία και δοκίμασαν έξι άνδρες ηλικίας 30-65 ετών. Οι εθελοντές ήταν υπέρβαροι αλλά κατά τα άλλα υγιείς.
Το πιπεράτο πείραμα. Την 1η ημέρα οι ερευνητές προσέθεσαν δύο κουταλιές της σούπας καρυκεύματα σε κάθε γεύμα το
οποίο αποτελείτο από κοτόπουλο με κάρυ, ψωμί με βότανα και μπισκότα κανέλας. Τη 2η ημέρα ετοίμασαν αντίστοιχα
γεύματα τα οποία δεν περιείχαν όμως τα καρυκεύματα. Λάμβαναν δείγμα αίματος των εθελοντών κάθε 30 λεπτά επί τρεις
ώρες μετά την κατανάλωση τόσο των ενισχυμένων φαγητών όσο και εκείνων που δεν περιείχαν καρυκεύματα. «Στα γεύματα
που είχαν μπαχαρικά χρησιμοποιήσαμε δενδρολίβανο, ρίγανη, κανέλα, κουρκουμίνη, μαύρο πιπέρι, γαρύφαλλο, σκόνη
σκόρδου και πάπρικα» εξήγησε η δρ Αν Σκούλας-Ρέι που συμμετείχε στη μελέτη και προσέθεσε ότι «επιλέξαμε τα
συγκεκριμένα καρυκεύματα επειδή έχει φανεί ότι διαθέτουν ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες». Η δόση των καρυκευμάτων
που χρησιμοποιήθηκε σε κάθε γεύμα παρείχε ποσότητα αντιοξειδωτικών αντίστοιχη με εκείνη που περιέχεται σε 40
γραμμάρια μαύρης σοκολάτας. Όπως προέκυψε, όταν οι εθελοντές κατανάλωσαν γεύματα με καρυκεύματα οι ποσότητες
αντιοξειδωτικών στο αίμα τους αυξήθηκαν κατά 13% ενώ η αντίσταση στην ινσουλίνη μειώθηκε κατά περίπου 20% (τα
υψηλά επίπεδα ινσουλίνης μπορεί να είναι τοξικά μακροπρόθεσμα και να οδηγήσουν σε συσσώρευση αθηρωματικής πλάκας
στις αρτηρίες). «Αντιοξειδωτικά, όπως αυτά που περιέχονται στα μπαχαρικά, είναι πολύ σημαντικά για τη μείωση του
οξειδωτικού στρες και ως εκ τούτου των χρόνιων ασθενειών» ανέφερε η κυρία Γουέστ. Η δρ Σκούλας-Ρέι συμπλήρωσε ότι
δύο κουταλιές της σούπας καρυκεύματα στο φαγητό δεν φάνηκε να προκαλούν γαστρεντερικές ενοχλήσεις στους εθελοντές.

Βανίλια. Μια σειρά από σωματικά και ψυχολογικά οφέλη αποδίδονται στη βανίλια εδώ και αιώνες. Στην αρωματοθεραπεία,
η βανίλια θεωρείται ότι βελτιώνει τη διάθεση και προτιμάται όταν κανείς θέλει να τονωθεί ενεργειακά. Όπως εμπειρικά όλοι
γνωρίζουμε, η βανίλια είναι επίσης από τις πιο χαλαρωτικές και ευχάριστες οσμές, κάτι που έχει αποδειχτεί και από
αμερικανική έρευνα που έγινε προ δεκαπενταετίας. Σε άλλο πείραμα, του λονδρέζικου νοσοκομείου «St. George’s»,
χρησιμοποίησαν έμπλαστρα βανίλιας σε ομάδα ανθρώπων που ήταν σε δίαιτα και παρατήρησαν ότι το άρωμά της προωθεί
την απώλεια βάρους, μειώνοντας σημαντικά την όρεξη για γλυκά - κάτι που λέγεται ότι ισχύει και για τα κεριά βανίλιας,
δίχως να έχει αποδειχτεί επιστημονικά. O κύριος χαρακτηρισμός της βανίλιας ως αφροδισιακού την ακολουθεί από την
εποχή των Αζτέκων και επισφραγίστηκε από έρευνα του νευρολόγου Άλαν Χιρς στο Σικάγο, που απέδειξε την προτίμηση
(τον ερωτικό ερεθισμό για την ακρίβεια) των ενήλικων ανδρών στη μυρωδιά της, σε σχέση με άλλες γλυκές μυρωδιές, όπως
της λεβάντας, της κολοκυθόπιτας, της μαύρης γλυκόριζας και των ντόνατς. Επιπλέον, η βανίλια βοηθά τη χώνεψη,
ανακουφίζει τις στομαχικές διαταραχές και τονώνει το νευρικό σύστημα. Μπορείτε να την χρησιμοποιήσετε σε γλυκά,
μπισκότα, κέικ, παγωτά ή ακόμη και στον καφέ ή το τσάι.
Bανίλια. Παραδοσιακά, θεωρείται τονωτική των μυών και του νου, χωνευτική και αφροδισιακή. Οι έρευνες επιβεβαιώνουν
μερικές από τις ιδιότητές της. Σε πείραμα του Νοσοκομείου «Saint George» του Λονδίνου για την απώλεια βάρους
διαπιστώθηκε ότι όσοι φορούσαν ένα έμπλαστρο βανίλιας έχασαν το τριπλό βάρος σε σύγκριση με εκείνους που φορούσαν
έμπλαστρο με άρωμα λεμονιού ή χωρίς άρωμα. Επίσης, το άρωμα βανίλιας έχει ηρεμιστική δράση, κάτι που διαπιστώθηκε
και χρησιμοποιήθηκε σε ασθενείς που έκαναν μαγνητική τομογραφία στο Αντικαρκινικό Κέντρο Memorial Sloan-Kettering
Cancer Center της Νέας Υόρκης.
Βανίλια. Αγαπήστε τη βανίλια και τα ευεργετικά προϊόντα της. 8 ιδιότητες που πρέπει να ξέρετε:
1. Η σκόνη βανίλιας λέγεται ότι βοηθά στη χώνεψη και ανακουφίζει τις στομαχικές διαταραχές.
2. Το αιθέριο έλαιο βανίλιας τονώνει τη διάθεση, προκαλεί συναισθήματα ευφορίας, αναζωογονεί και αποτοξινώνει την
επιδερμίδα του σώματος.
3. Το άρωμα των κεριών βανίλια ενδέχεται να ηρεμεί και να χαλαρώνει το νευρικό σύστημα.
4. Σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να δημιουργήσει φλεγμονές στον οργανισμό.
5. Το νοσοκομείο St. George’s του Λονδίνου πραγματοποίησε πείραμα σε ομάδα ανθρώπων οι οποίοι προσπαθούσαν να
περιορισουν τα γλυκά. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το άρωμα της βανίλιας έκοβε σημαντικά την όρεξη για γλυκό.
6. Ιδανικός συνδυασμός αιθέριων ελαίων στην αρωματοθεραπεία είναι η βανίλια με το τριαντάφυλλο, καθώς φαίνεται πως
καταπραΰνουν το νευρικό σύστημα.
7. Το αιθέριο έλαιο βανίλιας δεν είναι τοξικό, παρ’ όλα αυτά καλό θα ήταν να αποφεύγεται από τις εγκύους.
8. Τα αρώματα με κύριο συστατικό τη βανίλια έχουν anti-stress ιδιότητες απομακρύνοντας την ένταση.
ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ Ο βασιλικός είναι το φυτό που φύτρωσε γύρω από τον τάφο του Ιησού. Η παράδοση επίσης λέει πως η
αυτοκράτειρα Ελένη βρήκε τον βασιλικό να φυτρώνει στον Γολγοθά στον τόπο της σταύρωσης και έφερε το φυτό στην
Ελλάδα. Στην Ινδία θεωρούσαν ανέκαθεν τον βασιλικό ιερό φυτό, μάλιστα στα δικαστήρια ορκίζονταν στον βασιλικό. Για
τους Ρωμαίους ο βασιλικός ήταν το φυτό της γονιμότητας και πίστευαν ότι ευδοκιμούσε μόνο αν τον φρόντιζε μια νεαρή
ανύπαντρη μητέρα. Το αιθέριο έλαιο του βασιλικού είναι αξιόλογο αντισπασμωδικό. Το αφέψημά του καταπραϋνει επίσης
από τους πόνους της κοιλιάς. Είναι επίσης τονωτικό και διουρητικό, κατά της ζαλάδας και της νευρικής ημικρανίας.
Βασιλικός κοπανισμένος στη μύτη βοηθά σε περιπτώσεις κρυολογήματος. Με κρασί, έχει χωνευτικές ιδιότητες. Συμβάλλει
ακόμα στην παραγωγή γάλακτος στις θηλάζουσες μητέρες. Χρησιμοποιείται στη μαγειρική και ζαχαροπλαστική, για το
χαρακτηριστικό άρωμά του. Ρόφημα : Παίρνετε δυο κλαδιά βασιλικού ή ένα κουταλάκι του γλυκού αποξηραμένο για μια
κούπα νερό και το σιγοβράζετε για περίπου 10 λεπτά.
ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ. Ο σύμμαχος στον πόνο του δοντιού! Τοποθετείτε είτε ως έχει στο δόντι είτε με τη μορφή ελαίου
(ευγενόλη). Είναι γνωστό για την αντιφλεγμονώδη και αντιμικροβιακή δράση του ενώ λειτουργεί και ως αντισπασμωδικό
ανακουφίζοντας από τυμπανισμό και αέρια. Χρησιμοποιείται στη θεραπεία της ακμής, του έρπητα και στο κριθαράκι.
Παράλληλα βοηθά και στη πνευματική διαύγεια...
ΓΑΡΙΦΑΛΟ: (μοσχοκάρφι, καρυόφυλλο)
Πρόκειται για το γνωστό μπαχαρικό που χρησιμοποιείται ευρύτατα στη μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική. Τα γαρίφαλα
είναι τα αποξηραμένα άνθη του γαριφαλόδενδρου και χρησιμοποιείται στην Κίνα από το 266 π.χ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί
για τη ναυτία, τον εμετό και τον τυμπανισμό και διεγείρει το πεπτικό σύστημα. Είναι ισχυρό τοπικό αντισηπτικό και ήπιο
αναισθητικό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά για τον πονόδοντο. Χρησιμοποιείται σε πολλά γλυκά για το άρωμά
του αλλά και σε διάφορες σάλτσες. Ρόφημα: Βάζουμε μερικά γαρίφαλα σε ένα φλιτζάνι ζεστό νερό και τα αφήνουμε για 10
λεπτά. Για τον πονόδοντο βάζετε ένα γαρίφαλο κοντά στο δόντι και το κρατάτε εκεί, εναλλακτικά μπορείτε να βάλετε λίγο
γαριφαλέλαιο σε ένα βαμβάκι και το τοποθετήσετε κοντά στο δόντι.
Γαρίφαλο. Το γαρίφαλο -όπως και η κανέλα- αναδεικνύεται σε «πρωταθλητή» μεταξύ των μπαχαρικών όσον αφορά την
αντιδιαβητική του δράση, σύμφωνα με συγκριτική μελέτη 24 μπαχαρικών που δημοσιεύτηκε πέρυσι στο επιστημονικό
περιοδικό «Journal of Medicinal Food». Επιπλέον, οι οδοντίατροι χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια την ευγενόλη -το αιθέριο
έλαιο του γαρίφαλου- ως αναλγητικό, αντιφλεγμονώδες και αντιμικροβιακό, σύμφωνα με το επίσημο site της Αμερικανικής
Ιατρικής Βιβλιοθήκης. Ωστόσο, δεν έχουν γίνει κλινικές μελέτες που να αποδεικνύουν τις άλλες ιδιότητες που αποδίδονται
στο γαρίφαλο, όπως την αντιμετώπιση της πρόωρης εκσπερμάτισης και των φλεγμονών. Όσο για την αντιπυρετική του
δράση, έχει μελετηθεί και διαπιστωθεί σε πειραματόζωα.
ΓΛΥΚΑΝΙΣΟΣ. Οι αρχαίοι Ελληνες και οι Ρωμαίοι το θεωρούσαν μαγικό φυτό, επειδή πίστευαν ότι διατηρεί τη
νεανικότητα και διώχνει τα κακά όνειρα όταν τοποθετείται κάτω από το μαξιλάρι. Ο Ιπποκράτης το συνιστούσε για να
σταματάει το φτάρνισμα. Χρησιμοποιείται για τον εντερικό κολικό και για τον τυμπανισμό. Εχει επίσης ισχυρή
αποχρεμπτική και αντισπασμωδική δράση και μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη βρογχίτιδα, στον κοκίτη και στον επίμονο
ερεθιστικό βήχα. Το έλαιο του γλυκάνισου βοηθάει στον καθαρισμό από τις ψείρες. Ρόφημα : Τρίβετε ή κοπανάτε για λίγο

τους σπόρους του γλυκάνισου και στη συνέχεια παίρνετε 1-2 κουταλάκια του γλυκού και τα ρίχνετε σε ένα φλιτζάνι βραστό
νερό και το αφήνετε σκεπασμένο για 10 λεπτά. Το ρόφημα αυτό πίνεται τρεις φορές την ημέρα. Για τον τυμπανισμό πίνουμε
το ρόφημα αργά αργά πριν από τα γεύματα.
ΓΛΥΚΑΝΙΣΟΣ. Περιγραφή: Ανήκει στην οικογένεια των Σκιαδοφόρων. Είναι φυτό ποώδες, μονοετές που καλλιεργείται
από την αρχαία εποχή. Το γλυκάνισο έχει άνθη μικρά λευκά σε σκιάδια αρκετά μεγάλα, φύλλα με μεγάλες στρογγυλές
περιφέρεις και τρεις λοβούς, στέλεχος με λεπτές ραβδώσεις, διακλαδιζόμενο, καρπό αυγοειδή και χνουδωτό. Ανθίζει από
Ιούνιο μέχρι Αύγουστο. Φτάνει σε ύψος τους 50 πόντους. Χρησιμεύει ο σπόρος του που μαζεύεται ώριμος τον Σεπτέμβριο.
Θεραπευτικές Ιδιότητες: Είναι ένα θερμαντικό, διεγερτικό χόρτο, το οποίο βελτιώνει την πέψη, δρα ευεργετικά στο συκώτι
και το κυκλοφοριακό σύστημα και έχει αποχρεμπτική και οιστρογονική δράση. Είναι αρκετά αποτελεσματικό μέσο ενάντια
στους σπασμούς-κολικούς των εσωτερικών μυών (του στομάχου και των εντέρων), αυξάνει την αποβολή αερίων των
εντέρων και την περισταλτικότητα τους, χρησιμοποιείται ενάντια στο άσθμα,στον βήχα και τον ερεθισμό των άνω
αναπνευστικών οδών, στην βραχνάδα της φωνής, σαν εφιδρωτικό και αντιπυρετικό μέσο. Συστήνεται στις μητέρες που
θηλάζουν γιατί αυξάνει το γάλα αλλά και σαν διουρητικό μέσο στις ασθένειες των νεφρών, του συκωτιού και του
παγκρέατος. Εξωτερικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά της ψώρας.
Χρήση: Βράζοντας αποξηραμένους καρπούς από γλυκάνινσο σε νερό μπορούμε να ετοιμάσουμε ένα αφέψημα το οποίο
αποτελεί ένα ήπιο καθαρτικό. Επίσης, παρασκευάζεται ως έγχυμα (Πριν τη χρήση συνθλίβουμε ελαφρά τους σπόρους για να
ελευθερωθούν τα πτητικά έλαια. Ρίχνουμε ένα φλιτζάνι βραστό νερό σε 1-2 κουταλιές του τσαγιού σπόρους και το αφήνουμε
σκεπασμένο για 10-15 λεπτά). Αλλά και με την κατάλληλη πολτοποίηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εξωτερικά.
ΔΕΝΤΡΟΛΙΒΑΝΟ. Οι αρχαίοι Ελληνες το χρησιμοποιούσαν σε δημόσιες και θρησκευτικές τελετές και το έκαιγαν ως
θυμίαμα. Οι Ρωμαίοι το προσέφεραν στις προστάτιδες θεότητες του οίκου τους. Στην αρχαία Ελλάδα οι σοφοί το έπλεκαν
στα μαλλιά τους και έτριβαν το αιθέριο έλαιό του στο μέτωπό τους γιατί πίστευαν ότι δυνάμωνε τη μνήμη. Οι Αραβες
γιατροί το εκτιμούσαν πολύ γιατί πίστευαν ότι αποκαθιστούσε τη ζωτικότητα, τη μνήμη και την ομιλία. Σε πολλές λαϊκές
παραδόσεις το δενδρολίβανο συνδέεται με την Παναγία. Η παράδοση το θέλει να έχει αρχικά λευκά άνθη. Ομως κατά τη
φυγή της από την Αίγυπτο άπλωσε το μπλε πανωφόρι της σε ένα θάμνο. Οταν το μάζεψε τα λουλούδια του φυτού είχαν
πάρει ένα μπλε χρώμα προς τιμή της Παρθένου. Λέγεται μάλιστα ότι το δενδρολίβανο γίνεται τόσο ψηλό όσο ήταν ο Ιησούς
και πως όταν γίνεται 33 ετών, στην ηλικία που σταυρώθηκε, είτε σταματά να μεγαλώνει είτε μαραίνεται. Το δενδρολίβανο
ενεργεί ως διεγερτικό του κυκλοφορικού συστήματος και των νεύρων. Επιπλέον ασκεί τονωτική και ηρεμιστική δράση στο
πεπτικό σύστημα, γι αυτό και χρησιμοποιείται όταν υπάρχει ψυχολογική ένταση και το πρόβλημα εκδηλώνεται με μορφή
δυσπεψίας που συνοδεύεται από τυμπανισμό, πονοκεφάλους ή κατάθλιψη. Εξωτερικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την
ανακούφιση του μυϊκού πόνου, της ισχιαλγίας και της νευραλγίας. Ενεργεί ως διεγερτικό στους θύλακες των τριχών και
μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις πρόωρης φαλάκρας. Ρόφημα δενδρολίβανου: παίρνετε 30 γραμμάρια ανθισμένες
κορυφές και τις βράζετε σε ένα λίτρο νερό. Το ρόφημα αυτό πίνεται τρεις φορές την ημέρα. Για τα μαλλιά παίρνετε 50
γραμμάρια ανθισμένες κορυφές και τις βράζετε σε ένα λίτρο νερό για μισή ώρα. Στη συνέχεια πλένετε τα μαλλιά σας με
αυτό για μία εβδομάδα πρωί και βράδυ. Το αιθέριο έλαιό του διώχνει το σκόρο, ενώ αν προσθέσετε μερικές σταγόνες από
αιθέριο έλαιο δενδρολίβανου στη γεμάτη ζεστό νερό μπανιέρα θα απαλλαγείτε αμέσως από την κούραση.
ΘΡΟΥΜΠΙ. Μικρός θάμνος που ευδοκιμεί στις πλαγιές των ελληνικών βουνών, γνωστός από την αρχαιότητα. Το
χρησιμοποιούσαν για να αρωματίσουν το κρασί. Εχει σκληρά φύλλα με μαύρες βούλες ροζ ή άσπρα άνθη και καστανούς
σπόρους που μυρίζουν ευχάριστα. Οι Ιταλοί ήταν ανάμεσα στους πρώτους που χρησιμοποίησαν το βότανο. Είναι ένα καλό
ορεκτικό με ευεργετική επίδραση στην αδυναμία και ατονία του στομαχιού. Βοηθάει τη χώνεψη. Λειτουργεί ως
καταπραϋντικό των ρευματικών αρθριτικών πόνων. Γενικά έχει δυναμωτική επίδραση στην κράση του ατόμου.
Χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό κυρίως στα κρεατικά. Ρόφημα: Ρίχνουμε 1 κουταλάκι του γλυκού σε ένα φλιτζάνι βραστό
νερό και το αφήνουμε για 10-15 λεπτά.
ΘΥΜΑΡΙ. Σύμφωνα με τον θρύλο, το θυμάρι ήταν ένα από τα αρωματικά βότανα που πάνω τους ξάπλωσε η Παναγία για
να γεννήσει τον Χριστό. Σύμφωνα με τη βοτανολογική παράδοση, το θυμάρι φύτρωσε από τα δάκρυα της ωραίας Ελένης.
Στην πραγματικότητα όμως το βότανο ήταν γνωστό πολύ πριν από τον Τρωικό Πόλεμο και ήταν ένα από αυτά που έκαιγαν
ως θυμίαμα στους βωμούς των θεών οι αρχαίοι Ελληνες. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες έκαναν μπάνιο σε νερό αρωματισμένο με
θυμάρι για να αποκτήσουν δύναμη. Για τους αρχαίους Ελληνες το θυμάρι συμβόλιζε επίσης τη γενναιότητα. Εχει
αντισηπτικές, απολυμαντικές και κατευναστικές ιδιότητες στη βρογχίτιδα, στον κοκίτη, στο άσθμα και γενικότερα στον
επίμονο βήχα. Οι γαργάρες με θυμάρι βοηθούν στη λαρυγγίτιδα, την αμυγδαλίτιδα και τον ερεθισμένο λαιμό. Βοηθά στον
ύπνο, ενώ σε ένα δωμάτιο αρρώστου δροσίζει τον αέρα. Χρησιμοποιείται ως αφέψημα κατά της ατονίας του πεπτικού
συστήματος και βοηθά στην καταπολέμηση της χρόνιας καταρροής. Το αιθέριο έλαιο του θυμαριού χρησιμοποιείται για τον
κατευνασμό των πόνων των δοντιών καθώς και για μασάζ σε μυϊκούς και ρευματικούς πόνους. Το θυμάρι βοηθά και στην
αντιμετώπιση του κρυολογήματος. Επίσης χρησιμοποιείται ευρύτατα και στη μαγειρική. Ταιριάζει πολύ με το κρέας, τα
μαγειρευτά αλλά και στους ζωμούς. Ρόφημα: Ρίχνετε δύο κουταλάκια του γλυκού θυμάρι σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό και
το αφήνετε για 10 λεπτά. Το ρόφημα πίνεται τρεις φορές την ημέρα.
Κανέλα. Η ιστορία της κανέλλας ως μπαχαρικό και φάρμακο ανάγεται στην αρχαία Αίγυπτο. Διεγείρει τους υποδοχείς της
ινσουλίνης και αυξάνει την ικανότητα των κυττάρων να χρησιμοποιούν γλυκόζη. Έτσι, μπορεί να βοηθήσει όσους πάσχουν
από διαβήτη τύπου 2, να ρυθμίσουν το σάκχαρο του αίματος. Μάλιστα αν ανακατέψετε το τσάι σας με ένα μπαστουνάκι
κανέλλας θα σημειωθεί πτώση του σακχάρου του αίματος. Το αιθέριο έλαιό της αναστέλλει την ανάπτυξη βακτηρίων και
μυκήτων. Η εισπνοή και μόνο του αρώματός της βελτιώνει τη γνωσιακή επεξεργασία του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένης
της προσοχής, της μνήμης και της οπτικοκινητικής ταχύτητας. Χρησιμοποιείται ευρύτατα σε περιπτώσεις κρυολογημάτων
και ιώσεων.
Kανέλα. Σήμερα υπάρχουν ενδιαφέρουσες έρευνες για την αντιδιαβητική δράση της κανέλας. Η κανέλα φαίνεται ότι
ενεργοποιεί την έκκριση της ινσουλίνης σε πειραματόζωα. Επίσης, φάνηκε να μειώνει τις τιμές της γλυκόζης σε ασθενείς με

διαβήτη τύπου 2, οι οποίοι λάμβαναν παράλληλα και αντιδιαβητικά χάπια, σύμφωνα με ανακοίνωση του γερμανικού
Πανεπιστημίου του Tübingen. Βέβαια, αναμένεται ακόμη να αποσαφηνιστεί το πόσο ισχυρή είναι η αντιδιαβητική της
δράση και πώς μπορεί να φανεί χρήσιμη στην αντιμετώπιση αυτής της νόσου.
ΚΑΝΕΛΑ. Προέρχεται από το δέντρο Κιννάμωμον το αρωματικό και συναντάται κυρίως στην Κεϋλάνη, την Ιάβα, την
ανατολική Ασία, τη Βραζιλία και την Αυστραλία. Το μπαχαρικό προέρχεται από τη φλούδα των κλαδιών. Η κανέλα
εκτιμάται ως αρωματικό μπαχαρικό, αλλά και ως βότανο για την αντιμετώπιση του κρυολογήματος, του φουσκώματος και
την τόνωση της πέψης από την αρχαιότητα. Η κανέλα χρησιμοποιείται συνήθως με άλλα βότανα. Ανακουφίζει τη ναυτία και
τον εμετό και χρησιμοποιείται και κατά της διάρροιας. Ταιριάζει πολύ με διάφορα φρούτα, όπως μήλο και μπανάνα, σε
πολλά γλυκά αλλά και στο κοκκινιστό κρέας. Συνοδεύει πολλά πιάτα, αφού ταιριάζει και με το κρέας και με τα ψάρια.
Ρόφημα: Ο φλοιός της κανέλας τριμμένος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορα μείγματα αλλά και ροφήματα.
ΚΑΝΕΛΑ. Η βασίλισσα... των μπαχαρικών βοηθά στην αντιμετώπιση των στομαχικών διαταραχών και γενικότερα σε
προβλήματα του πεπτικού συστήματος (όπως φούσκωμα). Επιπλέον, διεγείρει την κυκλοφορία του αίματος, μειώνει τα
επίπεδα ζαχάρου στο αίμα και ανακουφίζει από τα κρυολογήματα. Το «γλυκό» και «μεθυστικό» της άρωμα ανεβάζει την
ερωτική διάθεση καθώς είναι γνωστή για τις αφροδισιακές της ιδιότητες....
Κανέλα: Διεγείρει την κυκλοφορία του αίματος. Αποτελεί άριστο φάρμακο για τα προβλήματα του πεπτικού (όπως
διάρροια). Χρησιμοποιείται για την ατονία. Επιπλέον, βοηθά στην ανακούφιση από τα κρυολογήματα και τους
καταπονεμένους μυς.
ΚΑΝΕΛΑ. Περιγραφή: Ευδοκιμεί στη Νοτιοδυτική Ινδία και την Σρι Λάνκα. Παλιά την ονόμαζαν Σιναμική ή Σιναμόν.
Έχει φινετσάτο, διακριτικά μεθυστικό άρωμα και χρώμα θεσπέσιο., που αποτελεί ιδιαίτερη απόχρωση του καφέ, το
λεγόμενο κανελί. Αυτό το πασίγνωστο μπαχαρικό έχει σημαντικές θεραπευτικές ιδιότητες. Τα χρησιμοποιούμενα μέρη του
είναι ο φλοιός και το αιθέριο έλαιο που λαμβάνεται από τον φλοιό ή τα φύλλα του δέντρου.
Θεραπευτικές Ιδιότητες : Δρα ως αναλγητικό, αντιβακτηριακό, αντιμυκητισιακό, αντιιϊκό, σπασμολυτικό, αρωματικό
πικρό, άφυσο, διεγερτικό του κυκλοφορικού, αποχρεμπτικό. Το λαμβάνουμε εσωτερικά σε προβλήματα καντινίασης,
κρυολογήματα, γρίπη, βήχα και θωρακικές λοιμώξεις, δυσπεψία, μετεωρισμό, πονοκέφαλους, υπέρταση, ναυτία, πόνοι
περιόδου, κράμπες και πόνοι στους μύες και το στομάχι, έλκος στομάχου και δωδεκαδακτύλου. Επίσης έχει θετική δράση
κατά την ανάρρωση για να στηρίξει τις λειτουργίες του πεπτικού συστήματος και να βοηθήσει την αποκατάσταση του
οργανισμού. Εξωτερικά έχει θετική δράση σε δερματικές μολύνσεις από βακτήρια και μύκητες, βήχα, κρυολογήματα και
πιασμένους Θεωρείται θερμαντικό, ιδρωταγωγό και τονωτικό για τα νεφρά, ωφέλιμο για καταστάσεις που συνδέονται με
αδυναμία των νεφρών, όπως το άσθμα και το εμμηνοπαυσικό σύνδρομο.
Χρήση: Εκτός από την ευρεία χρήση του στην μαγειρική κα την ζαχαροπλαστική ως άρτυμα καταναλώνεται ποικιλοτρόπως.
Το αφέψημα του φλοιού είναι ένα εξαιρετικά ευχάριστο τσάι που βοηθά τη πέψη και μπορεί να λαμβάνεται σε καθημερινή
βάση. Ξυλάκι ή σκόνη κανέλας σε ζεστό κρασί αναζωογονεί και ταυτόχρονα κατευνάζει. Εξωτερικά το λαμβάνουμε με
εισπνοές ατμών για βήχα και κρυολογήματα. Επίσης και σε εντριβές ή μασάζ.
ΚΑΡΔΑΜΟ. Περιγραφή: Μονοετές ποώδες φυτό, αυτοφυές αλλά και καλλιεργούμενο σε όλο τον κόσμο, με
χαρακτηριστική οσμή, λογχοειδή λεία φύλλα και λευκά μικρά λουλούδια (γνωστό από την αρχαιότητα και ως καρδάμωμα).
Χρησιμοποιείται πολύ στην Ινδική κουζίνα και ανήκει στην οικογένεια της πιπερόριζας (τζίντζερ). Τα χρήσιμα μέρη του
κάρδαμου είναι η ρίζα, τα ριζώματα, οι μίσχοι και τα φύλλα.
Θεραπευτικές Ιδιότητες : Το κάρδαμο είναι πλούσιό σε βιταμίνη C, αποτοξινωτικό, ανθελμινθικό και διουρητικό βότανο,
καταπραΰνει τους ρευματικούς πόνους, ενώ βοηθά στην αντιμετώπιση της καταρροής. Χρησιμοποιείται ακόμη για τη
θεραπεία του διαβήτη, ως καθαριστικό του αίματος και τονώνει τι συκώτι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη φυσώδη
δυσπεψία και την ανακούφιση των κολικών πόνων. Διεγείρει την όρεξη και αυξάνει τη ροή σιέλου. Συχνά χρησιμοποιείται
σαν άφυσο όταν χορηγούνται καθαρτικά. Έχει θερμαντική δράση και ηρεμεί. Βοηθάει την πέψη των γαλακτοκομικών
προϊόντων και μειώνει την παραγωγή βλέννας μετά από την κατανάλωσή τους Επίσης μειώνει την απότομη επίδραση που
έχει ο καφές στο νευρικό σύστημα, είναι άριστο ορεκτικό και βοηθά στην μείωση των φακίδων και των πανάδων του
δέρματος.
Χρήση: Χρησιμοποιείται στη μαγειρική συχνά φρέσκο αλλά και αποξηραμένο. Μπορεί να καταναλωθεί ως αφέψημα και
προστίθεται αρκετά συχνά σε τσάι.
ΚΑΡΔΑΜΟ. Το κάρδαμο είναι γνωστό από την αρχαιότητα ως το φυτό που ανοίγει την όρεξη. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί
για τη δυσπεψία και την ανακούφιση των κολικών πόνων. Επίσης ανοίγει την όρεξη, είναι διουρητικό, καθαρκτικό του
αίματος και ευεργετικό στο συκώτι. Συνοδεύει κυρίως σαλάτες αλλά και μαγειρευτά λαχανικά. Ρόφημα: Ρίχνετε σε ένα
φλιτζάνι βραστό νερό μία κουταλιά του γλυκού κοπανισμένους σπόρους και το αφήνετε για 10-15 λεπτά. Το ρόφημα πίνετε
τρεις φορές τη μέρα, μισή ώρα πριν από τα γεύματα.
ΚΑΡΥ. Καρύκευμα το οποίο υπάρχει σε μορφή σκόνης, μείγμα κονιοποιημένων μπαχαρικών που προέρχεται από την Ινδία.
Μπορεί να περιέχει διάφορες αναλογίες και συνδυασμούς από κόλιανδρο, κάρδαμο, πιπέρι καγιέν, πιπέρι μαύρο, κανέλα,
μουστάρδα, τζίτζερ, κουρκουμά, τσίλι, μοσχοκάρυδο, σκόρδο, γαρίφαλο κ.ά. Στην Ινδία και Ινδονησία το κάρι ετοιμάζεται
ειδικά για κάθε φαγητό και είναι πάντα διαφορετικό και ως προς τα υλικά και ως προς τις αναλογίες και διαφέρει από
περιοχή σε περιοχή. Μαγειρεύεται πάντα με λάδι ή λίπος για να αποκτήσει όσο περισσότερο άρωμα και γεύση γίνεται.
Με το κάρι αρωματίζονται διάφορα φαγητά με κρέας, λαχανικά, ρύζι και αβγά, ιδιαίτερα στην ινδική, ινδονησιακή και
κινέζικη κουζίνα. Στη Δύση κυκλοφορεί με τη μορφή μιας κίτρινης σκόνης που υπάρχει σε δύο μορφές, απαλή και δυνατή.
ΚΑΡΥ. Σήμερα υπάρχουν έρευνες που συσχετίζουν την κατανάλωση κάρι (μείγμα εννιά μπαχαρικών) με ποικίλα οφέλη
στην υγεία, κυρίως λόγω της κουρκουμίνης που περιέχει. Το κάρι θεωρείται φυσική πηγή σαλικυλικού οξέος - δηλαδή είναι
σαν την ασπιρίνη, αλλά σε μικρές δόσεις! Μάλιστα, ενδιαφέρον προκαλεί η διαπίστωση ότι στην Ινδία, μια χώρα με μεγάλη
κατανάλωση κάρι και μικρά ποσοστά καρκίνου στο παχύ έντερο, η συγκέντρωση του σαλικυλικού οξέος στο αίμα των
Ινδών είναι τετραπλάσια σε σύγκριση με τους Άγγλους, σύμφωνα με τους βρετανούς ερευνητές του Rowett Research

Institute. Σήμερα οι επιστήμονες διερευνούν κατά πόσο η κατανάλωση κάρι, αλλά και άλλων μπαχαρικών ή αρωματικών
βοτάνων που περιέχουν σαλικυλικό οξύ (ρίγανη, θυμάρι, πάπρικα), προστατεύει τον οργανισμό από ορισμένες μορφές
καρκίνου. Επίσης, σύμφωνα με μελέτες (σε πειραματόζωα) από την Ιταλία, την Αμερική και τον Καναδά, το κάρι έχει
συσχετιστεί με την προστασία του εγκεφάλου από εκφυλιστικές νόσους, με τη μείωση του κινδύνου καρδιακού επεισοδίου,
με την καταπολέμηση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και με αντικαρκινικές δράσεις.
Κάρυ: Παρόλο που οι περισσότερες θεραπευτικές ιδιότητές του βρίσκονται στα φύλλα του φυτού, το μπαχαρικό περιέχει
μια ουσία που ενδέχεται να συμβάλλει στην αντιμετώπιση της νόσου Αλτσχάιμερ.
Κόλιανδρος: Σε μορφή εκχύματος ανακουφίζει από τον τυμπανισμό και τα αέρια, ενώ καταπραΰνει και χαλαρώνει τους
σπασμούς του εντέρου. Επιπλέον, όταν μασιέται, αρωματίζει την αναπνοή και καταπολεμά την κακοσμία από την
κατανάλωση σκόρδου.
ΚΟΛΙΑΝΔΡΟΣ. Φυτρώνει στις χώρες της Μεσογείου και της ανατολικής Ευρώπης. Μνημονεύεται στους αιγυπτιακούς
παπύρους Ebers γύρω στο 1500 π.χ. Είναι επίσης γνωστός ως κινέζικος μαϊντανός και χρησιμοποιείται στη κινέζικη, ινδική
και στην κουζίνα της νοτιοανατολικής Ασίας. Το βότανο αυτό βοηθά το πεπτικό σύστημα να απαλλαχθεί από αέρια και
καταπραϋνει τον κολικό πόνο που τα συνοδεύει κάποιες φορές. Επίσης ανοίγει την όρεξη. Ταιριάζει πολύ με διάφορα
λαχανικά και κυρίως με πατάτες αλλά και σε ψητά φούρνου. Ρόφημα: Σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό ρίχνετε 1 κουταλάκι του
γλυκού κοπανισμένους σπόρους και το αφήνετε για περίπου πέντε λεπτά. Το ρόφημα πίνεται πριν από τα γεύματα.
Κορίανδρος (φύλλα/σπόροι). Όλα τα μέρη του φυτού κορίανδρου είναι βρώσιμα, αλλά φρέσκα φύλλα και οι αποξηραμένοι
σπόροι είναι αυτά που συνήθως χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα. Τα φύλλα του κόλιανδρου είναι διεγερτικό και τονωτικό.
Ενισχύουν το στομάχι, την ανακούφιση από μετεωρισμό και διευκολύνουν την απαλλαγή από ούρα. Οι σπόροι κορίανδρου
μειώνουν τον πυρετό. Ο χυμός του είναι ιδιαίτερα ωφέλιμος και έχει βιταμίνη Α, Β1, Β2, C και σίδηρο. Ένα ή δύο
κουταλάκια του γλυκού του χυμού, σε φρέσκια κρέμα γάλακτος, είναι ιδιαίτερα ευεργετικό, στην αντιμετώπιση πεπτικών
διαταραχών, όπως η δυσπεψία, ναυτία, δυσεντερία, ακόμη και για την ηπατίτιδα και την ελκώδη κολίτιδα. Τακτική
κατανάλωση αφεψήματος κοριάνδρου, βοηθά στη μείωση της χοληστερόλης στο αίμα, δεδομένου ότι είναι ένα καλό
διουρητικό και τονώνει τα νεφρά.
ΚΟΛΙΑΝΔΡΟΣ. Περιγραφή: Ο φρέσκος κόλιανδρος μοιάζει πολύ με τον μαϊντανό και έχει έντονη γεύση, που είναι όμως
πιο ήπια όταν είναι ξερός σε μορφή σπόρων. Στις μέρες μας είναι σχεδόν άγνωστος σε πολλούς από εμάς αλλά ήταν ένα από
τα βασικά μπαχαρικά και μυρωδικά στην αρχαία Ελλάδα.
Θεραπευτικές Ιδιότητες : Αναλγητικό, αφροδισιακό, αντισπασμωδικό, αποτοξινωτικό, αντισηπτικό, λιποδιαλυτικό,
αναζωογονητικό, βοηθάει για την καταπολέμηση του στρες και της ημικρανίας, των αρθριτικών και μυϊκών πόνων και του
κρυολογήματος. Χρησιμοποιείται κυρίως σε διεργασίες που αφορούν την αγάπη και τον έρωτα. Επίσης, έχει προστατευτικές
ιδιότητες και λέγεται ότι εξασφαλίζει αθανασία της ψυχής.
ΚΟΥΡΚΟΥΜΑΣ. Ο κουρκουμάς ο πανίσχυρος! Τις θεραπευτικές του ιδιότητες τις οφείλει στην κουρκουμίνη από την
οποία παίρνει και το έντονο πορτοκαλοκίτρινο χρώμα του. Είναι ισχυρό αντιοξειδωτικό και θεωρείται ότι έχει
αντιφλεγμονώδη και αντικαρκινική δράση. Ωστόσο, η συχνή του χρήση μπορεί να προκαλέσει ευαισθησία στο στομάχι,
ακόμη και έλκος.
Kουρκουμάς. Ο κουρκουμάς θεωρείται ένα πολυδύναμο «φάρμακο», κυρίως χάρη στην κουρκουμίνη που περιέχει και στην
οποία οφείλει το πορτοκαλοκίτρινο χρώμα του. Η κουρκουμίνη είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό και θεωρείται ότι έχει
αντιφλεγμονώδη και αντικαρκινική δράση. Εκτιμάται ότι μπορεί να συμβάλλει στη θεραπεία του καρκίνου, του διαβήτη,
των καρδιαγγειακών νόσων, της αρθρίτιδας και του Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική ανασκόπηση ινδών
ερευνητών του Τμήματος Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Annamalai. Η κατανάλωση κουρκουμίνης
σχετίζεται με τη μείωση του κινδύνου ορισμένων μορφών καρκίνου, όπως του παχέος εντέρου και του προστάτη, σύμφωνα
με έρευνα του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Cancer Research». Επιπλέον, καναδική
έρευνα από το Γενικό Νοσοκομείο του Τορόντο αναφέρει ότι συμβάλλει στην επούλωση των αγγείων μετά από καρδιακά
επεισόδια, ενώ μελετάται και η πιθανή προστατευτική δράση της στην πρόληψη του εγκεφαλικού.
ΚΟΥΡΚΟΥΜΑΣ. Πολύ ενδιαφέρουσα και ενδεικτική για τον ινδικό πολιτισμό είναι η παραγωγή του μπαχαρικού.
Το ρίζωμα βράζεται και εκτίθεται στον ήλιο για περίπου μία εβδομάδα μέχρι να ξεραθεί. Στη συνέχεια γυαλίζεται με
τρίψιμο στο χέρι και αλέθεται μέχρι την παρασκευή σκόνης. Περιέχει αιθέριο έλαιο, το οποίο λαμβάνεται κατόπιν
απόσταξης. Στους αρχαίους χρόνους χρησιμοποιήθηκε ως καρύκευμα αλλά και ως άρωμα και χρωστική. Εξαιτίας του
έντονου πορτοκαλοκίτρινου χρώματός του και της συγγένειάς του με τη ζαφορά, τον μεσαίωνα χρησιμοποιούνταν και ως
υποκατάστατο της ζαφοράς. Είναι κύριο συστατικό του κάρι, της αγγλικής μουστάρδας και επίσης χρησιμοποιείται σε
καρυκεύματα, τουρσιά, βούτυρο για λαχανικά και σε φαγητά με πουλερικά, ρύζι, ψάρι και αβγά. Συχνή χρήση μπορεί να
προκαλέσει έλκος στομάχου σε ήδη ευπαθή άτομα ή στην καλύτερη περίπτωση ευαισθησία. Στην Ασία, οι γυναίκες το
χρησιμοποιούν ως καλλυντικό (κουρκουμάς διαλυμένος σε νερό) γιατί αφήνει μια λαμπερή χρυσίζουσα χροιά στο δέρμα.
ΚΟΥΡΚΟΥΜΑΣ. Είναι ένα από τα ισχυρότερα θεραπευτικά της φύσης. Το δραστικό συστατικό του είναι η κουρκουμίνη
και χρησιμοποιείται για πάνω από 2500 χρόνια στην Ινδία, όπου πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως βαφή.
Πολλές φορές χρησιμοποιείται για να χρωματίσει, με το έντονο κίτρινο χρώμα του, τροφές όπως ποτά, παγωτά, γιαούρτια,
κέικς, πορτοκαλάδες, μπισκότα κ.λπ. Επίσης είναι βασικό συνθετικό του curry. Οι φαρμακευτικές ιδιότητες αυτού του
καρυκεύματος αποκαλύφθηκαν σταδιακά διά μέσου των αιώνων. Ήταν εδώ και καιρό γνωστό για τις αντιφλεγμονώδεις
ιδιότητές του. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι ο κουρκουμάς είναι ένα φυσικό θαύμα, που αποδεικνύεται ωφέλιμο για τη
πρόληψη πολλών διαφορετικών παθήσεων από τον καρκίνο μέχρι τη νόσο Αλτσχάιμερ. Στη μεσαιωνική Ευρώπη έγινε
γνωστό ως το "ινδικό σαφράν", δεδομένου ότι χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως εναλλακτική λύση του πολύ ακριβότερου
καρυκεύματος, του σαφράν. Στην κουζίνα μου έχω διάφορους τρόπους να τον προσθέτω στη διατροφή της οικογένειάς μου.
=>Όταν βράζω νερό για ζυμαρικά, όπως ταλιατέλες, ρίχνω μέσα σ΄αυτό από μισή έως μια κουταλιά της σούπας κουρκουμά.
=>Το ίδιο κάνω και όταν βράζω κουνουπίδι ή μπρόκολο.

=>Το χρησιμοποιώ στην παρασκευή γλυκών και έτσι έχω τη δυνατότητα να τα χρωματίζω ταυτόχρονα.
=>Σχεδόν πάντα τον προσθέτω στις διάφορες πίτες και τάρτες που κάνω, όπως κοτόπιτες, πίτες με λαχανικά, Τάρτα
Τομάτας με Μοτσαρέλα, Τάρτα μανιτάρια και πιπεριές, στα Πράσα ω Γκρατέν κ.λπ
=>Στην παρασκευή κιμά για μουσακά ή παστίτσιο ένα κουταλάκι του γλυκού αρκεί για να έχω τα θετικά αποτελέσματα από
τη χρήση του.
=>Στο ψάρι, πέρκα φιλέτο στο φούρνο πασπαλίζω λίγο κουρκουμά από πάνω του. Γίνεται νόστιμο και αποκτά χρώμα!
=>Στα τηγανιτά αυγά λίγο πριν το τέλος, πασπαλίζω μαύρο πιπέρι και κουρκουμά. Το ίδιο γίνεται και στα αυγά με τομάτες,
στον καγιανά! . Στην ομελέτα με porcini και όχι μόνον.
=>Στα γεμιστά ή στα ντολμαδάκια πάντα η προσθήκη του κουρκουμά είναι απαραίτητη.
=>Στα αλμυρά κέϊκς όπως muffins μπρόκολου, μπορείτε να δείτε, αν όχι το γευστικό τουλάχιστον το οπτικό αποτέλεσμα της
χρήσης του κουρκουμά.
=>Στις πασίγνωστες και τόσο αγαπημένες πατάτες μου "τηγανητές" στο φούρνο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχουν
κουρκουμά και που όσοι τις έφαγαν έχουν να το λένε!
=>Στο μπριάμ στο φούρνο με Bloody Mary, με τα πεντανόστιμα λαχανικά, ο Κουρκουμάς αναδεικνύει την οντότητα και τη
γεύση τους.
=>Στο Φιλέτο Κοτόπουλο Stroganoff η χρήση του Κουρκουμά νοστιμίζει το κοτόπουλο.

Να μερικοί λόγοι για να προσθέσετε τον κουρκουμά στη διατροφή σας:
=>Είναι ένα ήπιο φυσικό αντισηπτικό με αντιβακτηριδιακούς παράγοντες, χρήσιμους για την απολύμανση στα κοψίματα και
τα εγκαύματα.
=>Όταν συνδυάζεται με το κουνουπίδι, έχει αποδειχθεί ότι προλαμβάνει τον καρκίνο του προστάτη και σταματά την
ανάπτυξη του.
=>Εμπόδισε τον καρκίνο του μαστού από την εξάπλωση στους πνεύμονες σε ποντίκια.
=>Μπορεί να εμποδίσει το μελάνωμα και να καταστρέψει τα υφιστάμενα κύτταρα του μελανώματος.
=>Μειώνει τον κίνδυνο παιδικής λευχαιμίας.
=>Είναι μια φυσική αποτοξίνωση του ήπατος.
=>Μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση μεταστάσεων σε πολλές διαφορετικές μορφές καρκίνου.
=>Είναι ένα ισχυρό φυσικό αντιφλεγμονώδες που λειτουργεί όπως και πολλά αντιφλεγμονώδη φάρμακα, αλλά χωρίς τις
παρενέργειες.
=>Είναι πολλά υποσχόμενο όσον αφορά στην επιβράδυνση της εξέλιξης της σκλήρυνσης κατά πλάκας σε ποντίκια.
=>Σε συνδυασμό με το μαύρο πιπέρι, ανεβάζει την αποτελεσματικότητά του έως 1000 φορές στον άνθρωπο.
Κρόκος Κοζάνης (Σαφράν). Παραδοσιακά το σαφράν θεωρείται τονωτικό, καταπραϋντικό, καθώς και αφροδισιακό.
Σύμφωνα με επιστημονική ανασκόπηση που δημοσιεύτηκε πέρυσι («Wiener Medizinische Wochenschrift», 2007), η
αντικαρκινική δράση του σαφράν έχει διαπιστωθεί σε εργαστηριακές μελέτες - όχι όμως και σε ανθρώπους. Η αντικα-
ταθλιπτική του δράση, πάντως, έχει διαπιστωθεί τόσο σε εργαστηριακές όσο και σε μικρές κλινικές μελέτες.
Κρόκος Κοζάνης. Στην αφρόκρεμα… των μπαχαρικών συγκαταλέγεται το εκλεκτό σαφράν καθώς είναι ένα από τα
ακριβότερα του είδους. Καλλιεργείται στην Κοζάνη πάνω από 300 χρόνια και θεωρείται το καλύτερο σε ποιότητα στον
κόσμο. Χρησιμοποιείται ως τονωτικό, καταπραϋντικό αλλά και ως στομαχικό αντισπασμωδικό. Έχει αντιθρομβωτικές
ιδιότητες, ανοίγει την όρεξη ενώ παράλληλα διευκολύνει την πέψη. Ωστόσο το σαφράν βοηθά και στην ψυχολογία καθώς
είναι γνωστό για την αντικαταθλιπτική του δράση. Λειτουργεί και ως αφροδισιακό…
ΚΡΟΚΟΣ. Ο κρόκος ή σαφράν έχει χαρακτηρισθεί και ως το χρυσάφι της ελληνικής γης και συγκαταλέγεται στα πολύτιμα
μπαχαρικά των αρχαίων πολιτισμών, για το άρωμα, το χρώμα, τις φαρμακευτικές αλλά και τις αφροδισιακές του ιδιότητες.
Εμφανίζεται σε ζωγραφιές της μινωικής Κρήτης του 1600 π.χ. Η Κλεοπάτρα το χρησιμοποιούσε στα καλλυντικά της, οι
αρχαίοι Φοίνικες στις προσφορές τους στη θεά Αστάρτη. Ο Ομηρος το αναφέρει στα κείμενά του, ενώ το συναντάμε και
στην Παλαιά Διαθήκη. Η ιστορία του στη νεότερη Ελλάδα ξεκινάει όταν οι Κοζανίτες έμποροι το μετέφεραν από την
Αυστρία τον 17ο αιώνα. Για τριακόσια χρόνια ο κρόκος καλλιεργείται στην Κοζάνη. Τα λουλούδια του συλλέγονται το
φθινόπωρο και αποξηραίνονται προσεχτικά μέχρι να γίνουν βαθυκόκκινα λεπτά νήματα. Χρειάζονται περίπου 50.000
στίγματα για να προκύψουν 100 γραμμάρια κόκκινου κρόκου. Ο κρόκος ή ελληνική ζαφορά ανήκει στην καλύτερη ποιότητα
στον κόσμο. Χρησιμοποιείται ως στομαχικό αντισπασμωδικό και αφροδισιακό. Σήμερα έχουν αποδειχθεί οι
αντιθρομβωτικές του ιδιότητες στο αίμα, ενώ σε μικρές δόσεις καταπραϋνει τους πόνους των νεφρών, ανοίγει την όρεξη και
διευκολύνει την πέψη. Χρησιμοποιείται επίσης για τις λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού και στην κατάθλιψη, ενώ
θεωρείται και ηρεμιστικό.
Κύμινο. Σύμφωνα με έρευνες το κύμινο διαθέτει ισχυρές αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις, αντικαρκινικές, αναλγητικές
και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Το κύμινο και το αιθέριο έλαιό του συντελούν στην αύξηση της πολύ σημαντικής
γλουταθειόνης, αυξάνουν τη ροή του αίματος και ενισχύουν την ικανότητα του ήπατος να συνθέτει σημαντικές ενώσεις ενώ
παράλληλα είναι και χολαγωγά. Το αιθέριο έλαιό του έχει εντυπωσιακές αντισηπτικές ιδιότητες, αναστέλλει την ανάπτυξη
τοξικών ουσιών που προέρχονται από μύκητες και εξουδετερώνει παράσιτα, βακτήρια και μύκητες.
Κύμινο. Tο κύμινο θεωρείται το κορυφαίο από τα μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται στη μεσογειακή κουζίνα, όσον αφορά
τoν αντιοξειδωτικό του πλούτο και την προστασία των τροφίμων από την οξείδωση, σύμφωνα με συγκριτική μελέτη πολλών
μπαχαρικών του Πανεπιστημίου της Murcia στην Ισπανία. Γι’ αυτό και διερευνάται κατά πόσο μπορεί να χρησιμεύσει ως
φυσικό συντηρητικό των τροφίμων.
ΚΥΜΙΝΟ. Το συναντάμε στις χώρες της Μεσογείου αλλά και στην Ινδία, την Κίνα και στο Μεξικό. Διαθέτει πολύ
χαρακτηριστικό άρωμα, δυνατό και βαρύ, με γεύση πολύ έντονη. Παλαιότερα, το κύμινο χρησιμοποιούνταν πολύ στην
ιατρική. Αποτελεί σημαντικό συστατικό πολλών καρυκευμάτων όπως είναι το τσίλι, το κάρι και στις σάλτσες. Ταιριάζει
πολύ με κρέας και ψάρι.

Κύμινο: Ανακουφίζει από τον τυμπανισμό και διευκολύνει την πέψη. Καταπραΰνει το έντερο, ενώ χρησιμοποιείται και κατά
της αϋπνίας, του κρυολογήματος και του πυρετού.
ΚΥΜΙΝΟ. Περιγραφή: Μικρό ετήσιο ποώδες φυτό ύψους 15 - 20 εκατοστών με φύλλα που μοιάζουν με στενές λουρίδες
και μικρά λευκά ή ρόδινα άνθη. Έχει πολύ χαρακτηριστικό άρωμα, δυνατό και βαρύ, με γεύση έντονη, που θυμίζει το κάρι.
Θεραπευτικές Ιδιότητες: Το κύμινο ως αφέψημα θεωρείται πως τονώνει την καρδιά και συμβάλλει στη μείωση της
ταχυπαλμίας, ενώ δρα σπασμολυτικά σε πόνους κολικού. Συνιστάται για την αντιμετώπιση της ανορεξίας αφού «ανοίγει»
την όρεξη, της δυσπεψίας –βοηθά στη χώνεψη–, των πόνων της περιόδου αλλά και των σπασμών του στομάχου. Επιπλέον
«διευκολύνει» την ομαλή και σε τακτικά χρονικά διαστήματα εμφάνιση της έμμηνου ρύσης και αυξάνει την έκκριση
γάλακτος κατά το θηλασμό. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται περισσότερο από 3-4 μέρες συνέχεια.
Χρήση: Το κύμινο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αφέψημα (βράζουμε σπόρους μέχρι το νερό να μείνει το μισό), ως έγχυμα
(μουλιάζουμε σπόρους για ένα δεκάλεπτο σε βραστό νερό) ή ως διάλυμα (διαλύουμε ένα τέταρτο κουταλάκι του γλυκού
σκόνη κύμινου σε λίγο νερό). Μπορούμε επίσης να μασήσουμε τους σπόρους του.
Μοσχοκάρυδο. Εκτός από τη χρήση του σε διάφορα κοκτέιλς με γνωστότερο το Brandy Alexander., το μοσχοκάρυδο βοηθά
σε προβλήματα του πεπτικού συστήματος, είναι αντιεμετικό, καταπραΰνει από μυϊκούς σπασμούς, ενώ ταυτόχρονα έχει
διεγερτικές και τονωτικές ιδιότητες. Είναι όμως «άτακτο» μπαχαρικό καθώς σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να αποδειχθεί
παραισθησιογόνο…
ΜΟΣΧΟΚΑΡΥΔΟ. Το μοσχοκάρυδο έφθασε στην ανατολική Μεσόγειο από τους Αραβες τον 12ο αιώνα. Το 1191 ήταν
ένα από τα αρωματικά που στρώθηκαν στους δρόμους της Ρώμης, λόγω των απολυμαντικών του ιδιοτήτων, με την ευκαιρία
της στέψης του αυτοκράτορα Ερρίκου του 6ου. Βοηθάει την πέψη και την απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών, ειδικά των
πλούσιων σε άμυλο και λίπος τροφών. Πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο σε σκόνη και μάλιστα σε μικρή ποσότητα. Βοηθάει
την έκκριση γαστρικών υγρών, καταπολεμά τον μετεωρισμό και τα αέρια της κοιλιάς και γενικά «ανοίγει» την όρεξη.
Επίσης ανακουφίζει από το φούσκωμα, τον εμετό και τη ναυτία. Χρησιμοποιείται σε πολλά γλυκά, αλλά και σε σάλτσες,
μπεσαμέλ, κοκκινιστά και λαχανικά. Προσοχή! Το μοσχοκάρυδο είναι τοξικό και πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο σε μικρές
ποσότητες. Ρόφημα: Προσθέτουμε μία πρέζα σκόνη από φρεσκοτριμμένο μοσχοκάρυδο σε ρυζόνερο ή σε κάποιο άλλο
ρόφημα. Επίσης χρησιμοποιείται και στη μαγειρική ως μπαχαρικό.
Μοσχοκάρυδο. Έχει αποδεδειγμένα ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και εξουδετερώνει παθογόνα βακτήρια του στομάχου,
ενώ από μελέτες σε πειραματόζωα φαίνεται ότι μπορεί να έχει και αντικαταθλιπτική δράση. Επιπλέον, πριν από δύο χρόνια,
ινδοί ερευνητές από το Sinhgad College of Pharmacy μελέτησαν (σε πειραματόζωα) το μοσχοκάρυδο σε σχέση με το
διαβήτη και διαπίστωσαν ότι συμβάλλει στη μείωση της γλυκόζης του αίματος και τη βελτίωση του λιπιδαιμικού προφίλ.
Το μοσχοκάρυδο δεν πρέπει να λαμβάνεται σε μεγάλες δόσεις -έως 3 γρ. στο φαγητό ημερησίως-, επειδή είναι
παραισθησιογόνο και τοξικό.
Μοσχοκάρυδο. Περιγραφή: Το μοσχοκάρυδο είναι μπαχαρικό και προέρχεται από τα σπόρια του δέντρου της
μοσχοκαρυδιάς. Έχει ωραίο δυνατό και διαπεραστικό άρωμα και έντονη σχεδόν γλυκιά γεύση.
Θεραπευτικές Ιδιότητες: Οι θεραπευτικές του ιδιότητες βοηθούν στην καταπολέμηση του πόνου από πέτρες χολής, δρα ως
αντισηπτικό του εντέρου και είναι τονωτικό του εγκεφάλου και του κυκλοφορικού. Πρέπει να αποφεύγεται η χρήση του από
εγκύους γιατί υπερβολικές δόσεις μπορούν να προκαλέσουν σπασμούς στα νεφρά.
Χρήση: Είναι καταπληκτικό συμπληρωματικό τσαγιού λόγω του θεσπέσιου αρώματός του. Επίσης μπορεί να
χρησιμοποιηθεί στη ζαχαροπλαστική, στην αρτοποιία, στη μαγειρική, στον αρωματισμό των λουκάνικων και κρεάτων, σε
διάφορες σάλτσες αλλά και λικέρ.
Μπαχάρι. Το μπαχάρι έρχεται δεύτερο μετά το γαρίφαλο όσον αφορά την περιεκτικότητά του σε αντιοξειδωτικά στοιχεία,
σύμφωνα με σχετική αξιολόγηση του Πανεπιστημίου του Όσλο. Επίσης, του έχει αποδοθεί και η ιδιότητα να
μειώνει την πίεση, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά ερευνητικά δεδομένα γι’ αυτή του τη δράση.
ΜΠΑΧΑΡΙ. Πολύτιμο συστατικό της ελληνικής κουζίνας που συνδυάζει αρωματικούς τόνους πιπεριού, κανέλας, μοσχο-
κάρυδου και γαρίφαλου. Το αγγλικό όνομα allspice επινοήθηκε τον 17ο αιώνα για να περιγράψει τη γεύση του. Ο καρπός
του έχει συνδέσει δύο διαφορετικές κουλτούρες, τη δυτική και την ανατολίτικη κουζίνα. Καταπραϋνει από τον τυμπανισμό
και τον πόνο από δυσπεψία. Βοηθά στην πέψη των λιπαρών ουσιών. Κάποιες έρευνες υποστηρίζουν ότι μειώνει τη πίεση.
Χρησιμοποιείται σε μαρινάτες, κοκκινιστά και ψητά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μικρή ποσότητα και σε ροφήματα.
ΜΠΑΧΑΡΙ. Μπαχαρικό πολύπλευρο και πολυμήχανο, το μπαχάρι μοιάζει στην όψη με κόκκους πιπεριού, η γεύση του
όμως αποτελεί ένα συνδυασμό τριών άλλων μπαχαρικών - γαρίφαλου, κανέλας και μοσχοκάρυδου - πολύ επιτυχημένο,
ομολογουμένως. Το μοναδικό, πικάντικο άρωμά του χαρίζει γεύση σε πολλές συνταγές, ενώ τα αιθέρια έλαια μπαχαριού
χρησιμοποιούνται ευρέως στην κοσμετολογία και τη βοτανολογία. Πατρίδα του η Κεντρική και Νότια Αμερική (ίσως και οι
Δυτικές Ινδίες) ευδοκιμεί, όμως, τόσο πολύ στην Τζαμάικα, που τελικά το εξωτικό αυτό νησί προμηθεύει όλο τον πλανήτη
με μπαχάρι. Πρώτος ο Κολόμβος έφερε τους κοκκινωπούς αυτούς κόκκους στην Ευρώπη. Και οι Ευρωπαίοι, στην αρχή,
νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με αμερικάνικο πιπέρι! Το μπαχάρι καθιερώθηκε γρήγορα και σήμερα όλες οι νοικοκυρές ανά
τον κόσμο το προσθέτουν στα φαγητά τους. Για να μπορείτε να απολαμβάνετε όλο το άρωμα που κρύβει το μπαχάρι, πρέπει
να το αγοράζετε σε κόκκους και να το τρίβετε τη στιγμή που θέλετε να το χρησιμοποιήσετε. Τριμμένο, χάνει πολύ γρήγορα
το άρωμα και τη γεύση του. Ίσως να μην το ξέρατε, αλλά το μπαχάρι το κόβουν από δέντρα. Το "μπαχαρόδενδρο" φτάνει σε
ύψος τα 9 μέτρα, αρχίζει να δίνει καρπούς 6 χρόνια, αφού το φυτέψουν και συνεχίζει να είναι γόνιμο για 100 χρόνια. Έχει
λαμπερά πράσινα φύλλα και το καλοκαίρι βγάζει άσπρα λουλουδάκια. Τα φρέσκα μπαχάρια έχουν το μέγεθος και το χρώμα
του αρακά. Σιγά σιγά ωριμάζουν χάνοντας το άρωμά τους, γι' αυτό και πρέπει να μαζεύονται εγκαίρως. Μετά, τ' αφήνουν
απλωμένα στον ήλιο, για να ξεραθούν, 10 περίπου μέρες, μέχρι να πάρουν το γνωστό καφεκόκκινο χρώμα. Μετά τα
συντηρούν σε ερμητικά κλεισμένα γυάλινα βάζα. Μόλις τρίψετε έναν κόκκο μπαχάρι, θα νιώσετε το άρωμά του, που θυμίζει
ένα μείγμα γαρίφαλου, κανέλας και μοσχοκάρυδου. Το μπαχαρικό αυτό συνδυάζεται σχεδόν με όλα τα υλικά της μαγειρικής
και της ζαχαροπλαστικής. Σε "σεμνές" δόσεις, το μπαχάρι μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει μπισκότα, κέικ, κρέας, ψάρι

και ψητά κατσαρόλας σε σπεσιαλιτέ απίθανης γεύσης! Το μπαχάρι επειδή έχει αναισθητικές ιδιότητες χρησιμοποιείται για
την παρασκευή πολλών αλοιφών, που ανακουφίζουν από τον πόνο. Τα έλαιά του χρησιμοποιούνται σε φάρμακα που σκοπό
έχουν ν' ανακουφίζουν από τη δυσπεψία και τον πόνο του στομάχου. Ακόμα, το μπαχάρι καταπολεμά τον πονοκέφαλο και
τον πονόδοντο. Τα εμποτισμένα με μπαχάρι έμπλαστρα ανακουφίζουν ρευματικούς πόνους και νευραλγίες. Τα αιθέρια έλαιά
του χρησιμοποιούνται στην αρωματοθεραπεία για την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως : αρθρίτιδα, βήχας, κράμπες,
κατάθλιψη, κούραση, στρες.
Πάπρικα: Οι θερμαντικές της ιδιότητες την καθιστούν πολύτιμο «φάρμακο» όχι μόνο ενάντια στην κακή κυκλοφορία του
αίματος, αλλά και στις παθήσεις του. Είναι τονωτική και αντισηπτική.
ΠΑΠΡΙΚΑ. Οι καρποί της είναι κόκκινοι ή κίτρινοι και όταν ωριμάσουν έντονο κίτρινο ή πορτοκαλί χρώμα. Ξεραίνονται
και κονιοποιούνται για να παραχθεί η πάπρικα, η οποία είναι ζωηρόχρωμη κόκκινη σκόνη. Υπάρχουν διάφοροι τύποι με
έντονο άρωμα και γεύση. Χρησιμοποιείται για να δώσει ζωηρό κόκκινο χρώμα σε πολλά τρόφιμα (όπως γλυκαντικά,
παρασκευάσματα κρέατος). Χρησιμοποιείται ευρύτατα στην κουζίνα πολλών χωρών όπως στην Ουγγαρία (είναι το εθνικό
μπαχαρικό και χρησιμοποιείται σε καυτά πιάτα με κρέας όπως το γνωστό «γκούλας»), στις Βαλκανικές χώρες, στην Ισπανία.
Παρόλο που η πάπρικα δεν προέρχεται από την Κεντρική Αμερική, η χώρα στην οποία η τέχνη της καλλιέργειάς της έχει
περισσότερο τελειοποιηθεί είναι το Μεξικό.
Πιπέρι. Διαθέτει έντονες αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες ενώ θεωρείται μπαχαρικό με αντιβακτηριακή
δράση. Επιπλέον ανοίγει την όρεξη και βοηθάει στη χώνεψη. Παράλληλα αποτελεί εξαιρετική πηγή σιδήρου και μαγγανίου
καθώς ένα κουταλάκι του γλυκού μας δίνει περίπου το 5% και το 8% αντίστοιχα, της ποσότητας που χρειαζόμαστε ημερησίως.
Πιπέρι. Θεωρείται ένα από τα δυνατότερα μπαχαρικά όσον αφορά τις αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές του,
σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Journal of Medicinal Food» (2008). Στη μελέτη
εξετάστηκαν 24 μπαχαρικά και βότανα που χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα. Το μαύρο πιπέρι διαπιστώθηκε ότι ήταν
εξαιρετικά πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ουσίες (φαινόλες) με αντιδιαβητική δράση, μέσω ενός μηχανισμού που παρεμποδίζει
τη γλυκοζυλίωση των πρωτεϊνών (μια διαδικασία κατά την οποία η γλυκόζη ενώνεται με τα μόρια των πρωτεϊνών και
καταστρέφει τους ιστούς του σώματος).
ΠΙΠΕΡΙ. Εχει την ιδιότητα να συντηρεί τα τρόφιμα και να δίνει πικάντικη γεύση στο φαγητό. Σε μικρές ποσότητες, που
συνήθως χρησιμοποιείται, διευκολύνει την πέψη και ανοίγει την όρεξη. Σε μεγάλες αντίθετα, μπορεί να προκαλέσει
φλεγμονή στο έντερο. Με τη λέξη πιπέρι αναφερόμαστε σε πολλά είδη και κατηγορίες, όπως το μαύρο, το άσπρο, το
πράσινο, το κόκκινο, το ροζέ, το καφέ, κα. Χρησιμοποιείται ευρύτατα στην κουζίνα και ταιριάζει σε όλα τα φαγητά.
Πιπέρι μαύρο. Με το που γεύεστε το μαύρο πιπέρι διεγείρεται η έκκριση υδροχλωρικού οξέος, γεγονός που προάγει την
πέψη, ειδικά των πρωτεϊνών. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το μαύρο πιπέρι στη λαϊκή παράδοση φημίζεται για την
ικανότητά του να προλαμβάνει τον μετεωρισμό. Έχει ισχυρή αντιμικροβιακή δράση. Ο εξωτερικός φλοιός του προάγει τη
διάλυση των λιποκυττάρων. Μια φαινόλη του πιπεριού, η πιπερίνη, είναι ένας ισχυρός, αντιοξειδωτικός και αντιφλεγμονώδης
παράγοντας ο οποίος προάγει την απορρόφηση πολλών βιταμινών, αμινοξέων, μετάλλων και αντιοξειδωτικών.
Πιπέρι μαύρο. Το κλασσικό μαύρο πιπέρι είναι αυτό που χρησιμοποιούμε κατά κόρον στην Ελλάδα. Προέρχεται από τους
καρπούς των φυτών της οικογένειας Piperaceae και η καυτερή του γεύση οφείλεται στο αλκαλοειδές πιπερίνη.
Το μαυροπίπερο ερεθίζει συγκεκριμένους γευστικούς κάλυκες της γλώσσας, που με τη σειρά τους στέλνουν το μήνυμα στο
στομάχι και αυτό εκκρίνει υδροχλωρικό οξύ, προετοιμάζοντάς το να δεχτεί την τροφή που καταπίνουμε. Παράλληλα,
αυξάνονται και τα γαστρικά και παγκρεατικά ένζυμα, και κυρίως η χυμοθρυψίνη (ένζυμο απαραίτητο για την πέψη των
πρωτεϊνών) καθώς και η λιπάση και τα χολικά οξέα (απαραίτητα για την πέψη τους λίπους). Μάλιστα, πρόσφατη έρευνα
έδειξε αύξηση κατά 40% περίπου των ενζύμων αυτών μετά από κατανάλωση μαυροπίπερου. Σε περίπτωση που το υδρο-
χλωρικό οξύ δεν εκκρίνεται σε αρκετές ποσότητες στο στομάχι μας, η τροφή δεν μπορεί να διασπασθεί, με αποτέλεσμα να
παραμένει για πολύ ώρα εκεί και να γίνεται το υπόβαθρο (η τροφή) για διάφορους μικροοργανισμούς. Αυτοί δημιουργούν
αέρια κατά τη διαδικασία που καλείται ζύμωση, με συνέπεια να νιώθουμε έντονο φούσκωμα, δυσφορία και πολλές φορές
καούρες (καψίματα). Έτσι λοιπόν ο κλασσικός συνδυασμός του κρέατος με το μαύρο πιπέρι είναι ενδεδειγμένος καθώς
διευκολύνεται η πέψη του λίπους και των πρωτεϊνών του. Το μαύρο πιπέρι έχει πολύ σημαντικές αντιοξειδωτικές ιδιότητες,
που οφείλονται στο στην πιπερίνη αλλά και σε ένα φυτοχημικό που περιέχει, την κουρκουμίνη. Η κουρκουμίνη έχει επίσης
και αντιβακτηριακές ιδιότητες, γεγονός που το καθιστά ιδιαίτερα σημαντικό για τη διατήρηση της καλής υγείας του
γαστρεντερικού συστήματος. Το μαυροπίπερο, όπως και τα περισσότερα μπαχαρικά, σχετίζεται με μείωση του κινδύνου
εμφάνισης του καρκίνου του παχέως εντέρου και του προστάτη. Είναι χαρακτηριστικό οτι στην Ινδία, τη χώρα με τη
μεγαλύτερη κατανάλωση μπαχαρικών, παρατηρούνται τα χαμηλότερα ποσοστά καρκίνων αυτού του τύπου. Μάλιστα, η
κατανάλωση κρέατος, που πιθανώς να σχετίζεται με την καρκινογένεση, αντισταθμίζεται με την παράλληλη κατανάλωση
μπαχαρικών. Διατροφικό προφίλ. Το μαύρο πιπέρι παράλληλα αποτελεί εξαιρετική πηγή : Σιδήρου, καθώς ένα κουταλάκι
του γλυκού μας δίνει περίπου το 5% της ποσότητας που χρειαζόμαστε ημερησίως και Μαγγανίου, καθώς ένα κουταλάκι του
γλυκού μας δίνει περίπου το 8% της απαραίτητης ημερήσιας ποσότητας.
Πιπέρι Καγιέν. Προέρχεται από ποικιλία της πιπεριάς chili και η καυτερή του γεύση οφείλεται στην ουσία καπσαϊκίνη.
Το πιπέρι καγιέν αποτελεί εξαιρετική πηγή β-καροτενίου. Ενός αντιοξειδωτικού που προστατεύει τα κύτταρα από την
καταστροφική δράση των ελεύθερων ριζών και η επαρκής πρόσληψή του σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο καρδιαγγειακών
νοσημάτων. Επίσης, το πιπέρι καγιέν, λόγω της υψηλής του περιεκτικότητας σε β-καροτένιο, ενισχύει το ανοσοποιητικό
σύστημα και έχει αντιφλεγμονώδη δράση. Το καγιέν, όπως και όλες οι πιπεριές τσίλι έχουν αντιθρομβωτική δράση, ενώ
φαίνεται ότι λειτουργούν και ως φυσικά αναλγητικά. Λανθασμένα το τσίλι, όπως και το πιπέρι καγιέν έχει τη φήμη ότι
αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης πεπτικού έλκους. Αντίθετα, όχι μόνο δεν αυξάνουν τον κίνδυνο αλλά τον μειώνουν,
αδρανοποιώντας βακτήρια που είναι υπεύθυνα για την πρόκληση του πεπτικού έλκους. Επίσης, διεγείρουν το βλεννογόνο
του στομάχου να εκκρίνει προστατευτικά υγρά που εμποδίζουν τη δημιουργία έλκους. Ωστόσο, σε περιπτώσεις ατόμων που
έχουν ήδη παρουσιάσει πεπτικό έλκος, η κατανάλωσή του πρέπει να γίνεται με προσοχή. Διατροφικό προφίλ.

Το πιπέρι καγιέν αποτελεί καλή πηγή : Βιταμίνης Α, καθώς ένα κουταλάκι του γλυκού μας δίνει περίπου το 15% της
ποσότητας που χρειαζόμαστε ημερησίως και Βιταμίνης C, καθώς ένα κουταλάκι του γλυκού μας δίνει περίπου το 5% της
απαραίτητης ποσότητας.
Πιπερόριζα. (Τζίντζερ). Έχει ένα μακροσκελή κατάλογο θεραπευτικών ιδιοτήτων. Παραδοσιακά έχει τη φήμη ότι
καταστέλλει την ναυτία στην εγκυμοσύνη. Ακόμη, προάγει την πέψη της πρωτείνης χάρη σε ένα ένζυμό του που ονομάζεται
ζινγκιβαίνη. Επίσης, δεν έχει υψηλό γλυκαιμικό δείκτη ενώ μειώνει τα συμπτώματα της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.
Επιπλέον, μειώνει τον κίνδυνο των καρδιαγγειακών νοσημάτων με τουλάχιστον τέσσερις τρόπους:
1. Επιβραδύνει την ανάπτυξη των αθηρωματικών πλακών στις αρτηρίες.
2. Μειώνει σε αξιοσημείωτο βαθμό τα επίπεδα της LDL (κακής) χοληστερόλης
3. Αποτρέπει τη συσσώρευση αιμοπεταλίων που λαμβάνει χώρα παρουσία προφλεγμονωδών ερεθισμάτων
4. Μειώνει την πίεση του αίματος.
Πιπερόριζα. (Τζίντζερ). Η καταγωγή του είναι από την τροπική Ασία και χρησιμοποιείται στη Δύση εδώ και 2000 χρόνια.
Είναι ξηρό και καυτό βότανο που παραδοσιακά το έπαιρναν για να θερμάνει το στομάχι και να διώξει το κρυολόγημα. Κατά
τον 18ο αιώνα , το πρόσθεταν σε γιατρικά για να τροποποιήσουν τη δράση τους, και να μειώσουν τις ερεθιστικές επιδράσεις
στο στομάχι. Το Τζίντζερ το χρησιμοποιούν στις παραδοσιακές κινέζικες συνταγές και σήμερα. Στην Κίνα, η νωπή ρίζα
λέγεται Sheng jiang και χρησιμοποιείται κυρίως ως εφιδρωτικό και ως αποχρεμπτικό για κρυολογήματα και ψύξεις. Ψημένη
σε ζεστή στάχτη χρησιμοποιείται για την διάρροια και το σταμάτημα της αιμορραγίας. Η επιδερμίδα της ρίζας ονομάζεται
jiang και χρησιμοποιείται για οιδήματα και το φούσκωμα της κοιλιάς. Η αποξηραμένη ρίζα ονομάζεται gan jiang και
χρησιμοποιείται κυρίως για να θερμάνει και να διεγείρει το στομάχι και τους πνεύμονες. Το ρίζωμα του φυτού εξάγεται όταν
ξεραθούν τα φύλλα. Περιέχει μεγάλη ποσότητα πτητικού ελαίου που συνίσταται από ζιγγιβερίνη, ζιγγιβερόλη, φελανδρίνη,
βορνεόλη, κινεόλη,κιτράλη, άμυλο, γλίσχρασμα και ρητίνη. Η δράση του είναι διεγερτική, άφυση, φλογιστική και
εφιδρωτική. Το χρησιμοποιούμε ως διεγερτικό της περιφερειακής κυκλοφορίας όταν υπάρχει κακή κυκλοφορία, χιονίστρες
και κράμπες. Σε εμπύρετες καταστάσεις δρα ως εφιδρωτικό προωθώντας την εφίδρωση. Σαν άφυσο προωθεί τις γαστρικές
εκκρίσεις και χρησιμοποιείται στη δυσπεψία, τον τυμπανισμό και τον κολικό. Με γαργάρες ανακουφίζει τον ερεθισμένο
λαιμό. Εξωτερικά , αποτελεί την βάση για πολλές θεραπευτικές μεθόδους αγωγής της συνδετικίτιδας και των μυϊκών
διαστρεμμάτων. Παρασκευάζεται ανάλογα. Η φρέσκια ρίζα παρασκευάζεται ως έγχυμα ρίχνοντας ένα φλιτζάνι βραστό νερό
σε 1 κουταλάκι του τσαγιού βότανο και το αφήνουμε 5 λεπτά. Το ρόφημα αυτό το πίνουμε όποτε χρειάζεται.
Η αποξηραμένη ρίζα παρασκευάζεται ως αφέψημα. Ρίχνουμε 1,5 κουταλιά του τσαγιού βότανο σε 1,5 φλιτζάνι νερό. Μόλις
το νερό βράσει χαμηλώνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε να σιγοβράσει 5-10 λεπτά. Το ρόφημα το πίνουμε όποτε χρειάζεται.
Ρίγανη. Βρίσκεται στην κορυφή της Μεσογειακής Μαγειρικής. Οι Αρχαίοι Έλληνες έπιναν αφέψημα ρίγανης για να
γιατρέψουν τους σπασμούς της κοιλιάς, αλλά και τις διάρροιες. Είναι πλούσια σε βιταμίνες και ο συνδυασμός της με το
ελαιόλαδο προσδίδει εκείνη την χαρακτηριστική Ελληνική γεύση των παραδοσιακών συνταγών μας.
ΡΙΓΑΝΗ. Παλαιότερα ονόμαζαν τη σατουρέια «σάλτσα των φτωχών», αλλά σήμερα στη χρήση της αποδίδονται σημαντικά
αφροδισιακά αποτελέσματα. Στην Ελλάδα χρησιμοποιείται κυρίως η σατουρέια η παρνασσική ως καρύκευμα. Η γνωστή
πάντως ρίγανη που προέρχεται από το φυτό Origanum Vulgare χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα κυρίως ως φάρμακο για
δηλητηριάσεις, σπασμούς, πρηξίματα κ.ά. Σε κάποια μέρη οι κυνηγοί συνηθίζουν όταν σκοτώσουν ένα θήραμα (π.χ. λαγό)
να βάζουν στην κοιλιά του μερικά κλωνάρια ρίγανη για να μη μυρίσει μέχρι να φθάσουν σπίτι. Χρησιμοποιείται όλο το φυτό
ανθισμένο καθώς και το αιθέριο έλαιό του. Συλλέγεται τους μήνες της ανθοφορίας και διατηρείται σε κλειστά γυάλινα βάζα
αφού αποξηρανθεί. Κάποιοι συνιστούν ως μια ιδιαίτερα ευχάριστη και ερωτική εμπειρία ένα ζεστό μπάνιο με τον/τη
σύντροφό σας, αφού ρίξετε μια χούφτα ρίγανη μέσα στο νερό. Η ρίγανη έχει και σπουδαίες θεραπευτικές ιδιότητες :
Δρα κατά του άσθματος, της δυσμηνόρροιας, κατά των σπασμών ενώ είναι και εφιδρωτική. Χρησιμοποιείται για την
καταπολέμηση των χρόνιων ρευματισμών, ενώ πιστεύεται ότι έχει ευεργετική δράση και στις περιπτώσεις
στραβολαιμιάσματος. Το λάδι της ρίγανης μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως κατευναστικό στους πόνους των δοντιών.
Επίσης στο κρυολόγημα και στον βήχα κάνει καλό το ρόφημα από αποξηραμένη ρίγανη. Ρίχνεται μία πρέζα ρίγανη σε ένα
φλιτζάνι νερό και το βράζετε για λίγα λεπτά. Το στραγγίζετε και το πίνετε. Θεωρείται το πιο δημοφιλές μπαχαρικό στην
κουζίνα και ταιριάζει με κρέας, ψάρι, λαχανικά, σάλτσες, σαλάτες. Χρησιμοποιείται πολύ και στη μαγειρική. Ταιριάζει πολύ
στο ψητό ψάρι αλλά και στο κρέας και τα λαχανικά. Χρησιμοποιείται για την καταπολέμηση των χρόνιων ρευματισμών, ενώ
πιστεύεται ότι έχει ευεργετική δράση και στις περιπτώσεις στραβολαιμιάσματος.
Σινάπι. Το σινάπι είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, μονοετές , ποώδες φυτό. Έχει ζωηρά κίτρινα άνθη, που σχηματίζουν
ταξιανθίες, και τα φύλλα είναι μετρίου μεγέθους που εναλλάσσονται. Φτάνει τα 60 εκατοστά ύψος και έχει σκληρά αγκάθια.
Οι καρποί του είναι μακριοί και έχουν 10 –12 σπόρια. Το σινάπι έχει πάρα πολλές θεραπευτικές ιδιότητες και εκτός από τη
γνωστή μουστάρδα χρησιμοποιείται ως αφέψημα, ζωμός, αλεύρι, λάδι (σιναπόλαδο), έγχυμα, κατάπλασμα κ.ά. Καλό θα
είναι οι υπερτασικοί να αποφεύγουν το σινάπι. Κάποιοι πρακτικοί συνιστούν για τις "μεγάλες παγωνιές" να ρίξει κανείς
μέσα στις κάλτσες του μια πρέζα από σκόνη σιναπιού για να δημιουργηθεί υπεραιμία! Κάτι βέβαια που δεν πρέπει να γίνεται
συχνά γιατί μπορεί να προκληθούν παρενέργειες. Μια παλιά "συνταγή" επίσης για την ανικανότητα πρότεινε την "εντριβή"
του ανδρικού μορίου με σινάπι για την πρόκληση υπεραιμίας!
Σινάπι. Το Σινάπι ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών. Στην περιοχή της Μεσογείου συναντούμε οκτώ είδη από τα
οποία 5 στην ελληνική χλωρίδα. Όλα τα φυτά είναι ετήσια, καλλιεργημένα ή αυτοφυή. Οι σπόροι τους αποσταζόμενοι
δίνουν λάδι, ενώ οι αλευροποιημένοι σπόροι από το λευκό και το μέλαν σινάπι είναι η βάση για την μουστάρδα. Τα νεαρά
φύλλα χρησιμοποιούνται σαν αρωματικό σε σαλάτες ενώ τα μεγαλύτερα φύλλα χρησιμοποιούνται ως λαχανικό. Ο σπόρος
αλέθεται και η σκόνη χρησιμοποιείται σαν καρύκευμα άσπρης μουστάρδας που είναι ηπιότερο από τη μαύρη μουστάρδα.
Συστατικά-χαρακτήρας : Οι σπόροι περιέχουν πρωτεΐνες 27,2%, λίπος 35%, υδατάνθρακες 34%, ίνες 6%, τέφρα 4,5%,
ασβέστιο, φωσφόρο, σίδηρο, μαγνήσιο, νάτριο, κάλιο και τις βιταμίνες θιαμίνη (Β1), ριβοφλαβίνη (Β2), νιασίνη (Β6). Οι
σπόροι περιέχουν ένα γλυκοσίδιο, τη σιναλμπίνη η οποία έπειτα από υδρόλυση με μιρονάση σχηματίζει μια γενίνη, ένα

έλαιο και βλεννώδεις ουσίες. Οι βλεννώδεις ουσίες δίνουν στους σπόρους καθαρτικές ιδιότητες ενώ η γενίνη φλογιστικές.
Κύριο συστατικό στο λευκό σινάπι είναι η μιροσίνη. Περιέχει ακόμη λάδι, πολύ γλοιώδη ουσία και σιναπιζινίνη ή
θειοσιναπιζινίνη. Το μαύρο σινάπι περιέχει λάδι, λεύκωμα φυτικό, μιροσίνη, μιρονικό κάλι, σάκχαρο, κόμμι, ελεύθερο οξύ,
σιναπιζίνη και άλατα. Άνθιση – χρησιμοποιούμενα μέρη – συλλογή : Το λευκό σινάπι ανθίζει από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο
και οι σπόροι ωριμάζουν από Ιούλιο μέχρι Σεπτέμβριο. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται κύρια οι σπόροι τους
οποίους συλλέγουμε στο τέλος του καλοκαιριού.
Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις : Το λευκό σινάπι δρα ως αντιβακτηριακό, αντιμυκητιακό, ορεκτικό, άφυσο,
καθαρτικό, εφιδρωτικό, χωνευτικό, διουρητικό, εμετικό, αποχρεμπτικό, αλλεργικό, τονωτικό και καυστικό.Στη Κίνα
χρησιμοποιείται στη θεραπεία του βήχα με άφθονο φλέγμα, στη φυματίωση και την πλευρίτιδα. Στη Δύση χρησιμοποιείται
σπάνια εσωτερικά για θεραπευτικούς σκοπούς. Εξωτερικά χρησιμοποιείται σε καταπλάσματα ή προστίθεται στο νερό του
λουτρού. Βοηθά στη θεραπεία των αναπνευστικών μολύνσεων, αρθρικούς πόνους, χιονίστρες και σκασίματα δέρματος. Σε
αναλογία 1 προς 3 αναστέλλει την ανάπτυξη μυκήτων, χρειάζεται όμως προσοχή γιατί ο σπόρος περιέχει ουσίες που είναι
πολύ ερεθιστικές στο δέρμα και τους βλεννογόνους. Τα φύλλα έχουν άφυσες ιδιότητες. Το μαύρο σινάπι δρα ως ορεκτικό,
χωνευτικό, διουρητικό, εμετικό, αλλεργικό και διεγερτικό. Ο σπόρος αλέθεται και εφαρμόζεται στο δέρμα για θεραπεία
ρευματισμών και ως μέσο μείωσης της συμφόρησης στο εσωτερικό των οργάνων. Εφαρμοζόμενο εξωτερικά το σινάπι
μειώνει τη συμφόρηση των εσωτερικών οργάνων τραβώντας το αίμα προς την επιφάνεια και είναι χρήσιμο σε
πονοκέφαλους, νευραλγία και σπασμούς. Επίσης η υπεραιμία που προκαλεί βοηθά σε μυϊκούς και σκελετικούς πόνους.
Με καυτό νερό σε σπασμένους σπόρους (λευκού ή μαύρου σιναπιού) φτιάχνουμε τονωτικό ποδόλουτρο (σε κρυολογήματα)
ή κάνουμε εισπνοές (σε πονοκέφαλο). Με το μαύρο σινάπι γίνεται η μουστάρδα και οι σιναπισμοί. Ο σιναπισμός είναι
κατάπλασμα από πολτό σκόνης σιναπιού που παρασκευάζεται με χλιαρό νερό. Το ξαπλώνουμε πάνω σε ένα καθαρό και
λευκό πανί και το εφαρμόζουμε πάνω στο δέρμα αφού πρώτα στρώσουμε επάνω του μια γάζα. Το αφήνουμε για 5 έως 15
λεπτά. Όταν αφαιρέσουμε το κατάπλασμα πλένουμε το σημείο με ζεστό νερό και αλείφουμε το δέρμα με ελαιόλαδο.
Χρειάζεται προσοχή στην υπερβολή γιατί το κατάπλασμα μερικές φορές μπορεί να προκαλέσει σοβαρό ερεθισμό στο δέρμα.
Ο σπόρος ακόμη χρησιμοποιείται εσωτερικά για ορεκτικό, χωνευτικό, διουρητικό, εμετικό και τονωτικό. Αν τον καταπιούμε
μαζί με μελάσα δρα ως ήπιο καθαρτικό. Αναφέρεται ότι το αφέψημα των σπόρων χρησιμοποιείται στην θεραπεία
σκλήρυνσης συκωτιού και σπλήνας καθώς επίσης στη θεραπεία καρκινώματος σε όγκους λαιμού και αποστήματα (με
γαργαρισμούς του υγρού). Το έλαιο της σιναπιού προτείνεται για το δυνάμωμα της τρίχας. Επίσης το σινάπι προτείνεται ως
καθαρτικό συστατικό τσαγιού για τον λόξυγκα. Η σκόνη του σπόρου είναι αντισηπτική. Εργαστηριακά πειράματα έχουν
δείξει πως η βρώση του φυτού μειώνει τον κίνδυνο προσβολής ορισμένων μορφών καρκίνου, ιδιαίτερα του παχέως εντέρου
και του στομάχου. Παρασκευή και δοσολογία : Οι σπόροι του σιναπιού χρησιμοποιούνται αλεσμένοι για καταπλάσματα ή
έμπλαστρα. Η αλοιφή παρασκευάζεται πολτοποιώντας τις ρίζες του φυτού, προσθέτουμε αλάτι και δύο κουταλιές πετρέλαιο,
την επιθέτουμε πάνω στο πονεμένο μέρος και τη χρησιμοποιούμε για το άσθμα, την πνευμονία, τη βρογχίτιδα, τις
νευραλγίες και τους ρευματισμούς. Προφυλάξεις : Η χρήση του βοτάνου αντενδείκνυται στις φλεγμονές και τη φυματίωση
των πνευμόνων, στις ασθένειες των νεφρών και σε άτομα που υποφέρουν από υπερένταση. Η θειοσιναπαζίνη, η δραστική
ουσία της μουστάρδας είναι πολύ ερεθιστική και καυστική στο δέρμα και στο βλεννογόνο των αισθητηρίων οργάνων.
Μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι αλλεργικοί στο σκεύασμα αυτό και πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή. Στο
ποδόλουτρο δεν πρέπει να αφήνουμε τα πόδια μέσα στο νερό περισσότερο από 10 λεπτά. Τα άτομα που υποφέρουν από
αναιμία να αποφεύγουν το γενικό μπάνιο. Πρέπει να αποφεύγεται η χρήση του σκέτου σιναπόσπορου γιατί είναι πολύ
καυστικός, όπως και του αδιάλυτου σιναπόλαδου στο δέρμα γιατί προκαλεί εγκαύματα.
Τσίλι. Η καυτερή του γεύση οφείλεται στην ουσία καπσαϊκίνη. Όσο περισσότερη καπσαϊκίνη περιέχει η πιπεριά, τόσο πιο
καυτερή είναι. Όπως το πιπέρι καγιέν, έτσι και το τσίλι περιέχει σημαντικές ποσότητες β-καροτενίου, γεγονός που του
προσδίδει αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη, έδειξε ότι η κατανάλωση τσίλι μπορεί να μειώσει τον
κίνδυνο καρκίνου του προστάτη μέσω μιας σειράς προστατευτικών επιδράσεων στα συγκεκριμένα κύτταρα. Ωστόσο η
υπερβολική του κατανάλωση μπορεί να έχει και αρνητικές συνέπειες και συγκεκριμένα αύξηση του κινδύνου για καρκίνο
του στομάχου. Όπως και το πιπέρι καγιέν, έτσι και το τσίλι, βοηθά στη διατήρηση της καλής υγείας του καρδιαγγειακού
συστήματος. Από επιδημιολογικές μελέτες έχει φανεί ότι οι λαοί που καταναλώνουν συχνά τσίλι, παρουσιάζουν μικρότερα
ποσοστά εμφραγμάτων και εγκεφαλικών επεισοδίων. Ο προστατευτικός μηχανισμός περιλαμβάνει τη μειώση της οξείδωσης
της χοληστερόλης, μειώνοντας έτσι τη βλαπτική της επίδραση στα αγγεία. Επίσης, το τσίλι όπως και όλα τα καυτερά
μπαχαρικά ανακουφίζουν το αναπνευστικό σύστημα μειώνοντας την έκκριση της βλέννας ή βοηθώντας να την απομακρύνουμε
όταν είμαστε κρυωμένοι. Το τσίλι τέλος, όπως και όλα τα καυτερά μπαχαρικά, αυξάνουν τη θερμογένεση (παραγωγή
θερμότητας) του σώματος, ανεβάζοντας τις καύσεις του σώματός μας για περίπου 20 λεπτά μετά την κατανάλωσή τους.
Επομένως, μπορούν να συμβάλουν μακροπρόθεσμα και στη ρύθμιση του βάρους μας. Διατροφικό προφίλ. Το τσίλι αποτελεί
καλή πηγή : Βιταμίνης Α και βιταμίνης C, καθώς ένα κουταλάκι του γλυκού μας δίνει περίπου το 5% και το 4%, αντίστοιχα,
της ποσότητας που χρειαζόμαστε ημερησίως.
ΤΣΙΛΙ. Ο πιο πικάντικος της «παρέας» των μπαχαρικών, έχει και πολλές θεραπευτικές ιδιότητες, τις οποίες «οφείλει» στην
καπσαικίνη, το συστατικό που του προσδίδει και αυτήν την ιδιαίτερα καυτερή γεύση. Ενδυναμώνει το θρομβολυτικό
σύστημα, ανοίγει κοιλότητες και διόδους αέρα, διαλύει τις βλέννες στους πνεύμονες, δρα ως αποχρεμπτικό η
αποσυμφορητικό, βοηθά στην αποφυγή της βρογχίτιδας, του εμφυσήματος και του έλκους του στομάχου.