วิวัฒนาการอักษรจีน

วิวัฒนาการ
อักษรจีน

คนโบราณสร้างตัวอักษรจีนขึ้น เพื่อใช้บันทึกและ

แสดงความหมาย โดยสร้างจากรูปร่าง

อักษรจีนที่เป็นต้นแบบของตัวอักษรจีนในปัจจุบันคือ

隶书 Lìshū

วิวัฒนาการของอักษรจีน

甲骨文อักษรกระดองเต่า Jiǎgǔwén

สมัยราชวงศ์ซาง ปี 1776-1122 ก่อนคริสตศักราช

เป็นอักษรที่เก่าแก่ที่สุดที่เคยค้นพบมา

金文อักษรจินเหวิน Jīnwén

สมัยราชวงศ์โจว ปี1122-256 ก่อนคริสตศักราช

อักษรโลหะ อักษรที่หลอมลงบนทองเหลืองหรือสำริดเป็นภาชนะคล้ายกระถาง ทำจากโลหะคือ ระฆัง

เนื้อหาที่บันทึกด้วยอักษรโลหะโดยมาก เป็นคำสั่งของชนชั้นผู้นำ พิธีการบูชาบรรพบุรุษ บันทึกการทำสงคราม

小篆อักษรเสี่ยวจ้วน Xiǎozhuàn

สมัยราชวงศ์ฉิง ปี221-206 ก่อนคริสตศักราช

ภายหลังจากจิ๋นซีฮ่องเต้ได้รวมแผ่นดินจีนเข้าด้วยกัน ก็ทำการปฏิรูประบบตัวอักษรจีนครั้งใหญ่
โดยการสร้างมาตรฐานรูปแบบตัวอักษรที่เป็นหนึ่งเดียวกันทั่วประเทศ มีการนำอักษรดั่งเดิมมาปรับให้เรียบ


ง่ายขึ้น อักษรที่ผ่านการปฏิรูปนี้เรียกว่าอักษรเสี่ยวจ้วน ถือเป็นอักษรที่ใช้ทั่วประเทศจีนเป็นครั้งแรก

隶书อักษรลี่ซู Lìshū

สมัยราชวงศ์ฮั่น 220ปีก่อนคริสตศักราช-ปัจจุบัน

ขณะที่ยุคสมัยฉินประกาศใช้ตัวอักษรจ้วนเล็กอย่างเป็นทางการ ก็มีการใช้อักษรลี่ซุควบคู่กันไป
การเปลี่ยนรูปจากอักษรโบราณที่ยังคงเป็นอักษรภาพอยู่สู่อักษรจีนที่ใช้กันในปัจจุบัน

楷书อักษรบรรจง Kǎishū

สมัยปลายราชวงศ์ฮั่น 206ปีก่อนคริสตศักราชจนถึงปัจจุบัน

เป็นอักษรจีนรูปแบบมาตรฐานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน อักษรข่ายซูเป็นเส้นสัญลักษณ์ที่ประกอบกันขึ้น
ภายใต้กรอบสี่เหลี่ยม หลุดพ้นจากอักษรภาพของตัวอักขระยุคโบราณอย่างสิ้นเชิง

草书อักษรหวัด Cǎoshū

เป็นศิลปะการเขียนพู่กันแบบหวัดที่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก คริสตศักราช25 - ปัจจุบัน

อักษรหวัดได้รับเรียกการขนานนามว่า อักษรเฉ่าซู อย่างเป็นทางการ เกิดจากการนำเอาลายเส้นเดิมมาย่นย่อ
เหลือเพียงเส้นเดียว อักษรเฉ่าซูเพียง2-3ขีด ก็สามารถประกอบเป็นสัญลักษณ์ได้เช่นกัน

อักษรหลายๆตัวถูกลดจำนวนขีดลงและถือเป็นหนึ่งในพื้นฐานของการลดขีดของตัวอักษรในปัจจุบัน

行书อักษรบรรจงแกมหวัด Xíngshū

เป็นศิลปะการเขียนพู้กันแบบหวัด ที่เกิดขึ้นหลังสมัย เว่ย-จิ้น คริตศักราช265 - ปัจจุบัน

เป็นรูปแบบตัวอักษรที่อยู่กึ่งกลางระหว่างอักษรข่ายซูและอักษรเฉ่าซู
รวมเอาปมเด่นของอักษรข่ายซูและอักษรเฉ่าซูเข้าด้วยกันคือการเขียนแบบบรรจง

แต่ตวัดปลายพู่กันแบบอักษรหวัด

笔画

อักษรจีนเป็นอักษรภาพประกอบขึ้นโดยเส้นขีดหลากหลายแบบ เส้นขีดแต่ละแบบมีชื่อเรียก
และลักษณะเฉพาะตัว เส้นขีดอักษรจีนมีมากมายแต่ยังไม่มีการกำหนดจำนวนที่แน่ชัด
โดยเส้นขีดพื้นฐานมีทั้งหมด6แบบ ได้แก่

diǎn จุดหรือเต้ม
héng เส้นขวาง
shù เส้นตั้ง
piě เส้นลากซ้าย
nà เส้นลากขวา
tí ตวัดขึ้น

เส้นขีดพื้นฐานมีทั้งหมด6แบบ ได้แก่

อีกหนึ่งสิ่งที่จำเป็นต้องคำนึงถึงก็คือลำดับการเขียนเส้นขีดก่อนหลังของอักษรจีน

เพราะลำดับขีดส่งผลโดยตรงกับรูปโครงสร้างตัวอักษร

谢谢你