งานดนตรี 4-6 No.5,6,7,10

ยุคอิมเพรสชั่นนิสติค
(THE IMPRESSIONISTIC)

ยุคอิมเพรสชั่นนิสติค
(THE IMPRESSIONISTIC)

คือยุคของดนตรีในช่วงระหว่าง
ค.ศ.1890-1910 ซึ่งรวมอยู่ในช่วงเวลา
หนึ่งของยุคโรแมนติก ดนตรีของยุคอิมเพ
รสชั่นนิสม์ได้รับการพัฒนาโดยโคล้ด เด

อบุซซี ผู้ประพันธ์เพลงชาวฝรั่งเศส
ลักษณะดนตรีของยุคอิมเพรสชั่นนิสม์เต็ม
ไปด้วยจินตนาการ อารมณ์ที่เพ้อฝัน ฝัน
เฟื่อง อารมณ์ที่ล่องลอยอย่างสงบและนิ่ม
นวลละมุนละไม ผู้ฟังจะรู้สึกเสมือนว่าได้
สัมผัสกับบรรยากาศตอนรุ่งสางในกลุ่ม
หมอกที่มีแสงแดดอ่อนๆ สลัวๆ ต่างไปจาก

ดนตรีสมัยโรแมนติกที่ก่อให้เกิดความ
สะเทือนอารมณ์

ยุคอิมเพรสชั่นนิสติค
(THE IMPRESSIONISTIC)

ลักษณะของเพลงในยุคอิมเพรสชั่นนิสม์
จะใช้บันไดเสียงแบบเสียงเต็ม

(WHOLE-TONE SCALE) ซึ่งทำให้
บทเพลงมีลักษณะลึกลับ คลุมเครือไม่
กระจ่างชัด เพราะคอร์ดที่ใช้จะเป็น

ลักษณะคอร์ดอ๊อกเมนเต็ด
(AUGMENTED) มีการใช้คอร์ดคู่ 6 ขนาน
การประสานเสียงไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์
รูปแบบของเพลงเป็นแบบง่ายๆ มักเป็น

บทเพลงสั้นๆ รวมเป็นชุด

ยุคอิมเพรสชั่นนิสติค
(THE IMPRESSIONISTIC)

บทประพันธ์ที่สำคัญในยุค
CLAIR DE LUNE

(PIANO MUSIC) - เดอบุซซี



PRELUDE TO THE AFTERNOON OF
A FAUN

(SYMPHONIC POEM) - เดอบุซซี



BORELO (BALLET MUSIC) - ราเวล



GYMNOPÉDIE NO. 1 - ซาตี

ยุคอิมเพรสชั่นนิสติค
(THE IMPRESSIONISTIC)

โคล้ด เดอบุซซี
(CLAUDE DEBUSSY, ค.ศ.1862-1918)

มอริส ราเวล (MAURICE RAVEL, ค.ศ.1875-1937)
เอริก ซาตี (ERIK SATIE ค.ศ. 1866–1925)

เฟรเดอริก เดอลิอุส
(FREDERICK DELIUS ค.ศ. 1862-1934)

สมาชิก

ม.4/6

1)นายกวิน โรจนเสาวภาคย์ เลขที่ 5
2)นายภูริพัฒน์ โต๊ะเหล็ม เลขที่ 6
3)นายวันอาดิล เเวอาเเซ เลขที่ 7
4)นายฮานีฟ วัฒนะ เลขที่ 10