พระไตรปิปิฎกปิปิและ พุพุ พุพุ ทธศาสนสุสุ สุสุ ภาษิษิษิษิต โครงสร้ร้า ร้ร้ งและสาระสำสำ สำสำ สำสำคัคั คั ญ คั ญของพระไตรปิปิฎปิปิก ความหมายและความสำสำ สำสำ สำสำคัคัญคัคัของพระไตรปิปิฎปิปิก
พระไตรปิฎก แปลว่า “คัมภีร์3” เพราะปิฎก แปลว่า “คัมภีร์” พระไตรปิฎก คือคัมภีร์ที่บรรจุหลักคำ สอนของพระพุทธ ศาสนา ในสมัยพุทธกาล พระพุทธองค์มิได้เรียกคำ สั่งสอนของพระองค์ ว่า “พรหมจรรย์ หรืิอธรรมวินัย” หลังจากพระพุทธเจ้า ปรินิพพานแล้ว นิยมเรียกคำ สั่งสอนของ พระองค์ว่า ธรรมวินัย การสืบทอดคำ สั่งสอนของพระพุทธองค์ในอดีตกระทำ โดยการ ท่องจำ กระทั่งประมาณ พ.ศ.450 ได้มีการจารึกพระพุทธววจนะ ลงเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นภาษาบาลีในเมืองไทยมีการตีพิมพ์ พระไตรปิฎกภาษาบาลีด้วย ภาษาไทยครั้งแแรกใในสมัยรัชกาล ที่5ต่อมาในสมัยรัชกาลที่8 เริ่มแปลพระไตรปิฎกเป็นภาษาไทย และตีพิพมพ์ครั้งแรกเป็นการฉลอง 25 พุทธศตวรรษ ความหมายและความสำ คัญ ของพระไตรปิฎก
พระวินัยปิฎก พระวินัยปิฎก คือส่วนที่ว่าด้วยสิกขาบท และ ศีลของภิกษุและภิกษุณี แบ่งเป็น 3 หมวดย่อย ดังนี้ 1)สุตตภิวังค์คือส่วนที่ว่าด้วยศีลในพระปาฏิ โมกข์ 2) ขันธกะคือส่วนที่ว่าด้วยสังฆกรรม พิธีกรรม วัตรปฏิบัติของพระ 3) ปริวารคือส่วนที่สรุปคู่มือพระวินัยปิฎก
พระสุตตันตปิฎก พระสุตตันตปิฎก คือส่วนที่ว่าด้วยพระธรรมเทศนา ของพระพุทธเจ้า ที่ทรงแสดงแก่บุคคลต่างๆ แบ่งเป็น 5 นิกาย 1)ทีฆนิกายคือหมวดที่ประมูลสูตรขนาดยาว 2)มัชฌิมนิกายคือหมวดที่ประมูลสูตรขนาดปานกลาง 3)สังยุตตนิกายคือหมวดที่ประมูลสูตรโดยจัดกลุ่ม ตามเนื้อหา เช่น กลุ่มสัจจะ เรียกว่าสัจจสังยุตต์ 4)อังคุตตรนิกายคือหมวดที่ประมวลหมวดธรรมจาก น้อยไปมาก 5)ขุททกนิกายคือหมวดที่ประมวลเรื่องเบ็ดเตล็ด ต่างๆ
พระอภิธรรมปิฎก พระอภิธรรมปิฎก คือส่วนที่ว่าด้วยการอธิบายหลักธรรม ในรูปวิชาการ ไม่เกี่ยวด้วยบุคคลและเหตุการณ์ แบ่งเป็น 7 คัมภีร์ 1)ธัมมสังคณี คือคัมภีร์ที่รวมข้อธรรมเป็นหมวดแล้วแยก อธิบายเป็นประเภท 2)วิภังค์คือคัมภีร์ที่แยกข้อธรรมในสังคณีแสดงราย ละเอียดเพื่อความเข้าใจแจ่มแจ้ง 3)ธาตุกถาคือคัมภีร์ที่จัดข้อธรรมลงในขันธ์ ธาตุอายตนะ ว่ามีข้อใดเข้ากันได้หรือไม่อย่างไร 4)ปุคคลบัญญัติคือคัมภีร์บัญญัติเรียกบุคคลต่างๆตาม คุณธรรมที่มี 5)กถาวัตถุ คือคัมภีร์ที่อธิบายทรรศนะที่ขัดแย้งกันโดย เน้นทรรศนะของเถรวาทที่ถูกต้อง 6)ยมก คือคัมภีร์ที่ยกธรรมเป็นคู่ๆ เช่น กุศล-อกุศล 7)ปัฏฐาน คือคัมภีร์ที่อธิบายปัจจัยหรือเงื่อนไขทางธรรม 24 ประการ