memo

เร่อื ง

ผูเ้ ขยี นบท
นางสาวกนกวรรณ ทำละเอยี ด

ชัน้ ม5/10 เลขท่ี 19

เสนอ
คณุ ครูศิริพร สุดตรง

เอกสารฉบับนีเ้ ป็นสว่ นหนง่ึ ของรายวชิ า นาฏศลิ ป์ ศ 32102
เรื่อง การเขียนบทละคร

ภาคเรยี นท่ี 2 ปีการศึกษา 2564

โรงเรยี นเฉลมิ พระเกยี รตสิ มเดจ็ พระศรีนครินทร์ ภเู ก็ต
ในพระราชูปถัมภ์สมเดจ็ พระเทพรัตนราชสดุ าฯ สยามบรมราชกมุ ารี

โครงเร่อื ง

เร่ือง MEMO

รปู แบบ ละครพูด

MEMO café ร้านเล็กๆสไตลค์ ลาสสิกพรอ้ มสวนหลงั ร้านทเ่ี ตม็ ไปด้วยดอกดอกคามีเลีย
และฟอรเ์ กต็ มนี ็อต บรรยากาศอบอุน่ กลนิ่ หอมของเมลด็ กาแฟเปน็ เสนห่ ข์ องร้าน ลูกค้าส่วนใหญ่
เป็นนักเรียน นกั ศกึ ษา พนักงานพวกเขามกั มาจะมาทีน่ ี่เพอื่ ซบึ ซับบรรยากาศและหาไอเดีย
สร้างสรรค์ ซึง่ ก็เป็นภาพชนิ ตาของ แอน บารสิ ตา้ ฝึกหดั ที่เข้ามาทำงานด้วยความกรณุ าจาก
มาสเตอร์โอลิเวอร์ ผู้เปน็ ทุกอยา่ งใหก้ ับท่นี อ่ี ย่างแทจ้ รงิ นอกจากแอนแลว้ ยงั มีรุ่นพบ่ี ารสิ ต้าอีกคน
ชอื่ ชาร์ล เขามกั จะหยอกล้อและแกล้งแอนจนโดนมาสเตอร์บน่ หูชาแต่หากแอนมปี ญั หากบั ลกู ค้า
เขาจะออกรบั แทนเสมอ การทำงานทนี่ ี่นอกจากชงกาแฟให้กบั ลกู ค้า กค็ อื การรับฟังพวกเขา ทกุ
คร้ังท่รี บั ฟงั และให้คำปรกึ ษา แอนจะทำมนั ออกมาไดด้ ีโดยไม่รู้ตัวราวกบั ว่ามีเพียงชว่ งเวลาหน่งึ ที่
จำบางอย่างได้ สุดท้ายเธอกล็ ืมมันไป แม้จะสงสัยมาสเตอร์กม็ กั จะบอกวา่ เธอคงมพี รสวรรค์ในดา้ น
นี้ แตช่ าร์ลดกู ังวลมากกวา่ ตัวเธอ เพราะอะไรกันนะ…..

ตวั ละครและอปุ นสิ ยั

ตัวละคร

1. ชือ่ แอน แสดงเปน็ นางเอก อาชพี บารสิ ต้าฝกึ หดั /นักศึกษา

2. ชือ่ ชาร์ล แสดงเป็น พระเอก อาชีพ บารสิ ตา้ /นกั ศึกษา

3. ชอ่ื โอลเิ วอร์ แสดงเป็น เจา้ นายพระเอกนางเอก อาชพี เจา้ ของกิจการ/บาริสต้า

4. ชอ่ื เกรซ แสดงเปน็ เพื่อนพระเอก/นาง อาชพี นักดนตรคี ลาสสกิ /นักศึกษา

อุปนสิ ัย

1. แอน
ภายนอก : หญิงสาวชาวอังกฤษ ผมยาวเปน็ ลอนสีบรอนซ์ ดวงตาสีเขียว ผวิ ขาวนวล โครงหนา้
อ่อนโยนแต่มักจะทำหนา้ น่งิ
ภายใน : พูดไม่ค่อยเกง่ จึงชอบที่จะรบั ฟัง เปน็ คนที่อยดู่ ้วยแลว้ สบายใจ คิดมากในบางเรื่อง

2. ชารล์
ภายนอก : ชายหนุม่ ชาวอังกฤษลกู ครึง่ ฝรง่ั เศส ตวั สงู ผมสนี ำ้ ตาลมะฮอกกานี ดวงตาสีน้ำตาล
ผวิ สนี ำ้ ผึ้ง ใบหน้าประดับดว้ ยรอยย้ิมชวนหลงใหล
ภายใน : คารมคมคาย ข้ีเลน่ แตก่ จ็ ริงจังบางเวลา ปรบั ตวั ได้เกง่

3. โอลิเวอร์ (มาสเตอร)์
ภายนอก : ชายวัยกลางคน ดภู ูมิฐาน ผมสนี ้ำตาลมีหงอกเลก็ น้อย ดวงตาสนี ำ้ ตาล ใบหน้ามรี ิว้
รอยตามวัย รูปหน้าคมแต่อ่อนโยน
ภายใน : มารยาทดี มีนิสัยคุณพ่อ ความจำดี ชอบพูดเรื่องเกา่

4. เกรซ

ภายนอก : หญิงสาวชาวอเมริกนั ผมยาวประบา่ ทาผมสไี วน์แดง ดวงตาสีนา้ ตาล มกั แต่งหน้าโทนเข้ม ใบหน้าดู
หยงิ่ ทะนงตนแต่มเี สนห่ ์

ภายใน : มอี ารมณศ์ ิลปนิ เต็มเปย่ี ม ร่าเริงเปน็ กันเองต่างจากภายนอกรูปลกั ษ์ เป็นคนอารมณ์
รอ้ น โมโหงา่ ยแต่หายเร็วเช่นกัน

บทละคร/สนทนา

ฉากที่ 1

ฉาก : สวนของMEMO cafe

ตวั ละคร : ตวั ท1ี่ : แอน

ตัวท2ี่ : ชารล์

ตวั ที่3 : โอลเิ วอร์

เสือ้ ผา้ : ตวั ที่1 : ชดุ พนักงาน

ตวั ท2่ี : ชดุ พนักงาน

ตวั ท่ี3 : เส้ือเช้ติ ทับดว้ ยเสอ้ื ก๊กั กางเกงขายาวสีน้ำเงิน

บรรยาย - เปิดฉาก -
:MEMO café ร้านกาแฟเล็กๆสไตล์คลาสสิก บรรยากาศอบอุ่นใกล้ชว่ งหนา้ หนาวพร้อมกล่ิน
แอน ของกาแฟท่ถี ูกคั่วโชยมาออ่ นๆ ชวนให้กา้ วเขา้ ไปในรา้ นเพอื่ ด่ืมกาแฟรอ้ นๆ (กร่ิง..)เสียงระฆัง
โอลเิ วอร์ ประตูร้านดังขนึ้ อกี คร้ังของวนั ตามด้วยคำทกั ทายจากผ้มู าเยอื น
แอน : สวสั ดคี ่ะมาสเตอร์! หวงั ว่าวนั น้ีลูกค้าคงไม่เยอะเกินไปนะคะ
ชาร์ล : คิดถึงอยู่พอดีเลย ช่วงเช้าทรี่ า้ นยงุ่ มาก จนฉนั ต้องออกมาช่วยชารล์ ละ่ นะ
แอน : ลำบากหนอ่ ยนะคะมาสเตอร์ ต่อจากนี้ชว่ งบ่ายฉนั จะจัดการเองค่ะ
ชารล์ : เฮ้! ไมค่ ดิ จะทกั ทายกันเลยรึไง ฉันยืนอยู่ข้างๆมาสเตอร์เลยนะ
แอน : โอ้!งั้นโทษทนี ะทเี่ มื่อกไ้ี ม่ไดส้ ังเกต
โอลเิ วอร์ : น่ีเธอกวนฉนั กลบั จากครั้งท่ีแล้วรไึ ง
แอน : อยา่ เจา้ คิดเจา้ แคน้ นักสิคุณชาย
ชารล์ : ไปเตรยี มตวั ทำงานกันได้แล้ว ฉันจะไปจดั การบัญชรี ้านต่อท่ีเหลือฝากพวกเธอดว้ ยนะ
: งัน้ ฉันจะไปเปลี่ยนชดุ ก่อน ฝากนายเตรยี มร้านไปก่อนนะ
: ก็ไดๆ้ เสร็จแลว้ อย่าลมื กวาดใบไม้ท่สี วน วนั นีเ้ ปน็ เวณของเธอ

แอน : ฉันจำได้อยูแ่ ล้ว!! (เธอตะโกนบอกเขา)
ชารล์ : .....ใช่เธอต้องจำได้ แต่ตอนไหนกนั ....
บรรยาย
:หลงั จากแอนไปเปลีย่ นชุดมาไดส้ ักพกั ก็ไม่ลืมไปกวาดใบไม้ที่สวนหลงั ร้าน
แอน โอลเิ วอร์ดูแลสวนนี้มาตลอดจนมพี วกเขาอาสาเขา้ มาชว่ ยดูแล ท่ีนปี่ ลูกดอกคามิลียและฟอร์
เก็ตมีน็อตไวเ้ ต็มสวนมากกวา่ ดอกไม้ชนดิ อื่นๆ พอเข้าใกล้หน้าหนาวพวกมนั ก็เริม่ เบ่งบาน
ชาร์ล ประดับสวนนี้ แตใ่ บไมเ้ องก็เริ่มร่วงโรยจากกิ่งก้านของมันเช่นกนั สดุ ท้ายคนท่ีตอ้ งรับกรรมก็
แอน คอื แอนท่ตี ้องกวาดใบไม้ของวันน้ีให้หมด
ชารล์
: โถว่ นั น้ีทำไมถงึ ไดร้ ่วงเยอะจัง
แอน : ถ้าจำไมผ่ ดิ ดอกคามเิ ลยี คนท่ีปลูกคือคณุ โอลเิ วอร์ สว่ นดอกฟอรเ์ กต็ มีนอ็ ต.....
ชาร์ล : พูดอะไรอยู่คนเดียวนะ่ ?
แอน
: ว้าย!!!ตกใจหมด ทำไมต้องมาเงยี บๆด้วยเน่ยี
ชารล์ : ฮะ?ฉันตะโกนเรียกเธอจากในร้านแลว้ ดว้ ยซ้ำ
แอน
ชารล์ : ว่าแตเ่ มื่อก้เี ธอพดู ว่าอะไรนะ่
แอน
ชาร์ล : บางทีนายไมต่ ้องอยากรวู้ ่าฉันพูดถึงอะไรบ้างก็ได้นะ
แอน : เธอกำลังด่าฉันทางอ้อมอยู่ชัด แตฉ่ ันยอมรับก็ได้
ชาร์ล : เฮ่อ...นายน่มี นั จรงิ ๆเลย

: ตอนที่กวาดใบไมแ้ ลว้ มองดูพวกดอกไม้เพลินๆไปดว้ ย เหมือนจำไดว้ ่าคณุ โอลิเวอร์บอกว่า
เขาปลูกแคด่ อกคามเิ ลีย สว่ นดอกฟอร์เก็ตมนี ็อตเขาไมไ่ ด้บอก เพราะมันคงมีก่อนทีฉ่ ันจะเข้า
มาทำงานท่ีน่ี นายรู้เรื่องนี้รึเปลา่
: ...ดอกฟอรเ์ กต็ มีนอ็ ตฉนั เปน็ คนปลกู มนั เอง

: โอ้วพระเจา้ ไม่อยากจะเชื่อว่านายเปน็ คนปลูกพวกมนั
: ขอรอ้ งเลยชว่ ยอยา่ ทำหนา้ เหมอื นกับว่าไปเจอผีมาจะได้ไหม(เขาพูดแล้วจบั แก้มของแอน)
: น่ีปลอ่ ยเลยนะ! (เสยี งเธอเริ่มอู้อ้ี)

: ฮึ ฉนั ไม่ปล่อยเด็กน้อยทีท่ ำหนา้ แปลกๆใสฉ่ ันเม่อื ก้ีหรอก

: ใครจะไปรู้วา่ คนมือหนักอยา่ งนายจะปลูกดอกไม้ ออื ปล่อยแก้มฉนั ด้วย
: ฉนั ควรภมู ใิ จใช่ไหมเนย่ี !? อีกอย่างฉันไมไ่ ดป้ ลูกใหต้ ัวเองดูเล่นๆนะ

แอน : หม้ื ?

ชาร์ล : คนที่ฉนั รกั ฉนั ไม่อยากใหเ้ ธอลมื ฉนั ไป(เสยี งของเขาดูอ่อนลง)

แอน : ใครหรอ? ฉนั ร้จู ักรเึ ปล่า (เธอถามดว้ ยความตื่นเตน้ )

ชารล์ : เธอร้จู กั เป็นอยา่ งดีเลย แต่ไปนึกเอาเองล่ะกัน

แอน : ชิ ฉันจะไปนึกออกได้ไง ในเม่ือเกือบทุกวนั มีคนมาทร่ี า้ นเพือ่ จีบนาย

ชาร์ล : ชว่ ยไมไ่ ดน้ ะก็คนมนั หลอ่

แอน : หลงตวั เองจริงๆ

ชาร์ล : ฮ่าๆ เอาเป็นว่าไปทำงานกันเถอะ ใกล้เวลาเปดิ รา้ นแลว้

บรรยาย : ชารล์ พูดแลว้ เดนิ กลบั เข้าร้านไป เหลือเพียงเธอทย่ี ังอยู่ตรงนัน้ ใครกนั ท่ีทำใหช้ ารล์ รกั มาก
ถึงขนาดปลูกดอกไม้ได้เกือบคร่งึ สวน ตอนพูดคยุ กันเธอสมั ผัสได้ถึงความอ่อนโยนจากคำพูดและท่าทางของเขา
ทัง้ ที่รูว้ ่าชาร์ลกำลงั พูดถึงคนท่ีรกั แต่ทำไรถงึ รู้สกึ ใจเต้นแปลกๆ สุดทา้ ยก็ได้แต่สงสยั เพราะชารล์ กำลงั เรยี กเธอ
ใหไ้ ปทำงานก่อนจะไดค้ ิดเสียอีก

- ปิดฉาก -

ฉาก : MEMO cafe บทละคร/สนทนา
ตัวละคร : ตัวที1่ ฉากท่ี 2

เส้อื ผา้ ตวั ที่2 : แอน
ตวั ท่ี3 : ชารล์
: ตวั ท1่ี : เกรซ
ตัวที2่ : ชุดพนักงาน
ตัวที3่ : ชุดพนักงาน
: เสอื้ แขนยาวสขี าวทับด้วยเสอื้ แขนสาวสดี ำ

กางเกงยีนส์ขายาวสีนำ้ เงิน

- เปดิ ฉาก -

บรรยาย : พอเขา้ ใกล้ชว่ งหน้าหนาวทุกคนมักจะหาสถานท่ีอบอนุ่ และเครอื่ งด่ืมร้อนๆมาน่ังจิบ
ให้คลายหนาว MEMO cafe จงึ เปน็ ตวั เลอื กแรกๆสำหรับลูกค้าที่ต้องการความอบอ่นุ กาแฟหรือชาอุ่นๆสัก
แกว้ แล้วชมบรรยากาศในช่วงเปลยี่ นผนั ฤดูกาล แตน่ ัน้ ก็ทำให้MEMO cafe ลกู ค้าเขา้ ร้านเยอะเปน็ พเิ ศษ เรยี ก
ได้ว่าทำให้พนกั งานท่ีมีอยูแ่ ค่2คน ยุ่งจนหวั หมุนทีเดียว

ชาร์ล : แอน โตะ๊ สองสงั่ ลาเตเ้ พิ่มอีกแก้ว พร้อมชสี เค้กเอาไปเสิร์ฟที

แอน : ไดเ้ ลย สว่ นนโี่ ตะ๊ สี่โกโกร้ อ้ น อเมรกิ าโน่ และคุกก้ี1โหลกลับบา้ น

ชาร์ล : บอกลูกค้าทวี ่าคุกก้ีหมดแลว้ ยังมีชสี เคก้ กบั อลั ม่อนโรลอยู่

แอน : แล้วสตรอว์เบอรร์ ชี่ อรต์ เค้กล่ะ

ชารล์ : พ่งึ หมดไป

แอน : อืมเข้าใจแล้ว

บรรยาย : ชารล์ และแอนต่างกท็ ำหน้าที่กันอย่างขยนั ขนั แข็ง แต่ว่าพวกเขาจะโอดครวนอยู่ใน
ใจว่าอยากให้ถึงเวลาพักสกั ที ขณะท่ีสองพนักงานกำลงั ยุ่งอยู่ก็มมเี สียงกระด่ิงประตูร้านดังขึน้ อีกคร้ัง หญงิ สาว

ผมสีไวน์แดงเดนิ เข้ามาในร้าน แลว้ ยนื มองหาใครสักคนในร้านก่อนหนั ไปเจอชาร์ลที่กำลังเดินมาท่ีเคาเตอร์เพื่อ
รับออเดอรข์ องเธอ เขากล่าวตอนรบั เธอด้วยรอยย้ิมแม้น้ำเสียงจะดูฝนื เต็มที
ชาร์ล : รบั อะไรดีครับคณุ ลกู ค้า
เกรซ : เฮไ้ ม่ต้องฝนื ขนาดนนั้ ก็ไดเ้ ราคนกนั เองหนิ เอาเอสเปรสโซ่
ชารล์ ; เอสเปรสโซ่1แกว้ ราคา15ปอนด์
เกรซ : แล้วแอนไปไหน เข้าร้านมาฉันไมเ่ ห็นเธอเลยนะ
ชาร์ล : ไปเชก็ ของหลงั ร้าน รอไปก่อนเถอะอีกนานเลย
เกรซ : โถ่ฉันอุสา่ ห์ไมซ่ ้อมเปยี โนเพ่ือมาหายัยหนเู ลยนะ
ชาร์ล : ว้าแยจ่ ังเลยอสุ า่ หโ์ ดดซ้อมเพื่อมาหาเขา แต่เขาไม่ว่างซะได้
เกรซ : เฮอะ!ก็คงดกี วา่ บางคนทีเ่ หน็ หนา้ แทบทุกวัน แต่เขาก็ยังจำไม่ได้
ชาร์ล : ....เกรซ
เกรซ : ชาร์ล...ฉนั ขอโทษ ฉันไมไ่ ดต้ งั้ ใจ
ชาร์ล : ไม.่ ..ไมเ่ ป็นไร มนั จริงอยา่ งท่เี ธอพูดน่ันแหละ
บรรยาย : ความอดึ อดั เร่ิมก่อตวั ซึง่ ขดั กับบรรยากาศในร้านทีเ่ พลงคลาสสิกกำลังบรรเลงอยู่
จนเกรซเปน็ ฝา่ ยทท่ี นไม่ไหวกับความเงยี บ เธอจึงเอ่ยปากพูดกับเขา
เกรซ : ชาร์ล ทำไมนายไมบ่ อกความจรงิ กับเธอ
ชาร์ล : ฉนั ทำไม่ได้ แอนควรจะได้เริ่มใชช้ วี ิตใหม่
เกรซ : แลว้ ไม่อยากให้เธอจำนายได้รึไง
ชาร์ล : อยากสิ อยากใหเ้ ธอจำฉนั ได้เร็วๆ ฉนั อยากใหเ้ ราสองคนกลับไปเป็นเหมือนเดมิ
เกรซ : ลงั เลสินะ
ชาร์ล : ลงั เล? ถ้าพดู ใหถ้ ูกคือฉันกลวั มากกว่า กลัววา่ ถา้ พดู ออกไปเธออาจไม่เชือ่ และมอง
ฉนั แปลกไป กลัวเธอจะจำอดีตของตัวเองได้ กลวั เธอจะผดิ หวังในตัวฉัน
เกรซ : จริงด้วยแบบนน้ั มันคงไมด่ ีเทา่ ไร แตอ่ ดีตก็เป็นรากฐานของชวี ิต ความรูส้ ึกบางสว่ น
ของเธอก็ต้องการความทรงจำในอดตี มาช่วยเตมิ เต็มเช่นกนั

ชาร์ล : อืมเอาเป็นวา่ ฉันจะจดั การเองแล้วกนั
เกรซ : ให้ฉนั ช่วยเถอะ ฉนั เองกเ็ ป็นเพอ่ื นพวกนายนะ
ชาร์ล : ขอบใจเกรซ แต่ให้ฉนั ไดบ้ อกเธอดว้ ยตัวเองนะ
เกรซ : ด้อื ด้านซะจรงิ

: ว่าแตค่ ุณโอลเิ วอร์ไหน วนั นท้ี ี่รา้ นคนเยอะเขาน่าจะออกมาช่วยสิ
ชาร์ล : เขาบอกว่ามีธุระข้างนอกอนะ่ อีกนานกวา่ จะกลบั
บรรยาย : ถงึ เขาจะบอกกบั เกรซว่าจะจัดการเอง เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะกลา้ ทำจริงๆ ระหว่างที่คยุ
กับเกรซตอนนน้ั เขาพยายามมองหาแอนตลอด เพราะไม่อยากใหแ้ อนไดย้ ินสงิ่ ท่ีพวกเขาพูด ถือวา่ พระเจา้ ยงั คง
เข้าข้างพวกเขาทแี่ อนทำงานจากหลังร้านยงั ไมเ่ สรจ็ กวา่ แอนจะออกมาพวกเขาก็เร่ิมบทสนทนาเสียแล้ว
แอน : อ้าว! เกรซฉันไมค่ ิดว่าเธอจะมาที่น่ี แย่เลยทีไ่ มไ่ ด้ออกมาตอ้ นรับ
เกรซ : ฮะฮา่ ๆไม่เปน็ ไรสาวน้อย เอสเปรสโซ่ทช่ี ารล์ ชงให้ก็อรอ่ ยดีถงึ จะไมเ่ ท่าเธฮทำกเ็ ถอะ
ชารล์ : นี่! เกือบทกุ เมนใู นฉนั เปน็ คนสอนแอนเลยนะ
แอน : ถงึ นายจะสอนฉันเกือบทกุ อย่าง แตไ่ ม่ไดส้ อนให้ใสใ่ จรายลเอียดและรสนิยมของ
ลูกคา้ ซะหนอ่ ย(เธอตอบเขาด้วยสีหนา้ เรยี บเฉย)
เกรซ/ชารล์ : แรง!!!
เกรซ : โถช่ าร์ลไมร่ อ้ งนะ
ชรล์ : อย่ามาซ้ำเตมิ กันนะ
แอน : เกรซปกติไมว่ า่ งไมใ่ ช่เหรอ? ทำไมถึงมาที่น่ีได้ล่ะ
ชาร์ล : เธอโดดซ้อมเปยี โน
เกรซ : ไม่ต้องแฉฉันใหแ้ อนรู้ก็ได้ม้ัง
แอน : นแี่ ปลวา่ เธฮจะโกหกฉันเหรอ
เกรซ : มะ..ไมใ่ ชน่ ะ อย่างอนฉันไดโ้ ปรด
แอน : ก็ไม่ได้งอนหนิ ฉนั ร้วู ่าเธอซ้อมหนักเลยอยากพักผอ่ นบ้าง
เกรซ : โอน้ างฟา้ ของฉนั

ชารล์ : อนั ท่จี ริง-
เกรซ : หุบปากไปเลย
แอน : ฮ่าๆพวกเธอน่ีกัดกันได้ตลอดเลยนะ

: ตอนทฉ่ี ันไม่อยู่พลาดอะไรไปบา้ งรึเปลา่
เกรซ : ถามชารล์ เอาสิ
บรรยาย : ชาร์ลได้แตม่ องแล้วสาปส่งเกรซอยู่ในใจ เขาร้วู ่าเธอกำลงั คิดอะไรอยู๋ แตเ่ ขาไม่พร้อม
ทจี่ ะพูดเรอ่ื งนนั้ กับแอน ตอนนีเ้ ธอกำลังทำหน้าสงสัยใส่เขาอยู่ ถึงมันจะดูหน้าน่ารักแต่ก็ทำใหเ้ ขาลำบากใจ
เชน่ กนั (กริ่ง...) ต้องขอบคุณลกู คา้ ท่มี าได้ถูกเวลา เขาต้องเปน็ พระเจ้าแนๆ่
แอน : เด๋ียวฉนั ไปเอง
ชาร์ล : อมื
เกรซ : ชิ
ชารล์ : ฉันบอกแล้วไงวา่ ฉันจะบอกเธอเอง
เกรซ : เมอื่ ไหร่จะพูดกัน
ชาร์ล : ไม่ใชเ่ ร็วๆน้ีแน่
แอน : ลูกคา้ คนใหม่เขา้ มาในรา้ น เขามองหาที่นั่งว่างสักท่ีก่อนจะมาสั่งเครื่องด่มื ท่ีบาร
สำหรบั ผทู้ ีม่ าน้ังดื่มคนเดยี ว น้ันถือเปน็ ตำแหน่งท่ีใกลพ้ นักงานในร้านอีกดว้ ย แอนไปต้อนรับเขาพร้อมกบั เขียน
ออเดอรท์ ี่ลูกคา้ สง่ั เธอจดั การทกุ อย่างไดเ้ รียบร้อยแล้ว ก็กลบั ไปหาชารล์ ที่กำลังคุยกับเกรซ แต่ลกู ค้าคนนั้น
เขาเรยี กเธออกี ครัง้
แอน : ตอ้ งการรับอะไรเพิ่มเหรอคะ
ลูกคา้ : .....ผมขอปรกึ ษาบางเรือ่ งกบั คณุ หนอ่ ยได้ไหมครบั
แอน : เอม่ิ ...ก็ไดค้ ่ะ แต่สว่ นมากฉันได้แค่รบั ฟังนะคะ
ลูกคา้ : ขอบคุณครบั ! แคร่ บั ฟังก็มากพอแล้ว ฮะฮา่ ถงึ ผมจะดตู น่ื เต้นไปหนอ่ ยแต่ไดโ้ ปรด
อยา่ ถือสาเลยนะครบั
แอน : ไม่เป็นไรคะ่ ฉันไม่คิดมากหรอก

ลกู ค้า : เรือ่ งทมี่ าปรึกษาเนี่ยออกจะน่าอายไปสักหนอ่ ย
ลูกค้า : ผมเลยไมร่ ู้จะเริ่มเลา่ ยงั ไงดี
แอน : ง้นั ฉนั ขอเดาว่าคงเป็นเร่ืองความสัมพนั ธ์ของคุณกบั ใครสกั คนสนิ ะคะ
ลกู คา้ : อ่าใชค่ รับ
แอน : อย่างนี้นเ่ี อง เชิญเล่ามาได้เลยคะ่
ลกู คา้ : ครบั คอื ผมแอบชอบผู้หญิงคนหนึง่ ทอี่ ยู่คลาสเรียนเดียวกัน ผมพยายามท่จี ะเขา้ หา
เธอใหเ้ ป็นธรรมชาติมากที่สดุ จนได้เป็นเพ่ือนกับเธอแต่ความรสู้ ึกของผมอยากเป็นมากกวา่ นัน้
แอน : คณุ ไมก่ ล้าทจี่ ะบอกความรู้สึกออกไปเหรอคะ
ลูกค้า : จ้ีใจดำไปมัย้ ครับ
แอน : ก็จรงิ นี่คะ
แอน : งัน้ ผมควรจะทำไงดี ถ้าบอกไปแล้วเธอไม่ไดค้ ิดแบบผมล่ะ เธออาจจะมองผม
เปลย่ี นไปเลยกไ็ ด้นะ
แอน : สำหรับฉนั การชอบหรือรักใครสกั คน กเ็ ปน็ การเรยี นรู้ที่มีค่านะคะ ถา้ เราชอบใครสัก
คนเราก็อยากบอกความรู้สึกให้เขาไดร้ ับรู้ และเราก็อยากรับรู้ความรสู้ ึกเขาเชน่ กัน ฉันวา่ ลองพูดออกไปตรงๆ
คงดีกว่าเกบ็ ความรู้สึกน้นั ไวค้ นเดยี วแลว้ มาเสียใจภายหลัง
ลกู ค้า : พดู นะ่ มนั งา่ ย แต่ผมไม่มีความกลา้ พอทีจ่ ะพดู ออกไปนีส่ ิ
แอน : กจ็ รงิ ของคุณ ง้ันลองซ้อมพดู ดีมัย้ คะ
ลูกค้า : เอิม่ แลว้ ผมจะซ้อมกบั ใครล่ะ ผมไม่เคยบอกเรอื่ งน้ีกับเพ่อื นตวั เองเลยนะ
แอน : งัน้ ลองพูดกับฉันกไ็ ด้ค่ะ
ลูกค้า : จะดีเหรอครบั เผ่อื คุณมีแฟนแล้ว ผมอาจโดนต่อยได้นะครับ
แอน : ฮะฮา่ ๆ คุณลูกค้าฉันยงั ไมม่ ีแฟนนะคะ
ลูกคา้ : ผมควรเรมิ่ ไงดี
แอน : บอกความรู้สกึ ท้งั หมดออกมาเลยค่ะ แตว่ า่ ถ้าคณุ จะไปบอกเธอควรเลอื กสถานที่ดีๆ
หน่อยนะคะ ท่ีสาธารณะคงไมด่ ีเอามากๆ เพราะคงไมม่ ีใครชอบการโดนกดดนั จากสายตาจากภายนอกหรอก

ลูกคา้ : เข้าใจแลว้ ครบั คะครับ ผมชอบคุณครับ

ลูกค้า : จะเรม่ิ แลว้ นะครบั ผะผมชอบคณุ

แอน : ความรูส้ กึ คุณมแี ค่นน้ั เองเหรอคะ

ลกู ค้า : ไม่ครบั มีมากกวา่ นัน้ ครับ

แอน : งน้ั ก็พดู มันออกมาสิคะ เพ่ิมความม่นั ใจมากกว่านี้

ลกู คา้ : คะครบั !! ผมแอบชอบคุณมานานแลว้ ครับ รักคณุ มากขึ้นทกุ ๆวนั ท่ีเห็น เป็นไปได้
อยากอยู่เคยี งขา้ งคุณไปตลอดชีวิตเลยครบั ได้โปรดเปน็ แฟนกับผมนะครับ!!

แอน : เอม่ิ ....ดังไปนะคะ

บรรยาย : การบอกรกั ...ไมส่ ติ ้องเรยี กว่าตะโกนดกี วา่ ถึงกับทำให้ทั้งร้านหนั มามองทางตวั เขา
เป็นตาเดียวกัน ตอนนเี้ ขาแทบจะอยากเอาหน้ามุดแผ่นดินหนไี ปใหพ้ น้ ๆจากสายตาเหลา่ นี้ แตถ่ งึ หนไี ปยังไงก็
คงหนไี ม่พน้ บารสิ ตา้ หนุ่มท่มี องมาทางเขาอย่างกับเขาไปทำผดิ อะไรมาสักอยา่ ง ถ้าให้พูดออกมาก็คงมแี ต่คำวา่
อดึ อัดกบั สายตาน่ัน โชคดีที่บาริสตา้ สาวดงึ สตเิ ขากลบั มาได้ กอ่ นท่ีเขาจะสติแตกไปมากกว่าน้ี

ลกู ค้า : ...พอได้รึเปลา่ ครับ

แอน : มนั ดีมากเลยคะ่ และก็นา่ ทึง่ มากดว้ ย

ลูกคา้ : ออื ...ตอนน้ผี มอายมากเลย จนอยากจะมุดดินหนเี ลย

แอน : ฉันเองก็ไม่ต่างกนั ค่ะ

ลูกคา้ : ง้นั ผมกลบั ดีกวา่ เจอกันคราวหน้านะ

แอน : ขอบคุณท่ีใช้บริการนะคะ

บรรยาย : ในตอนที่พนักงานสาวให้คำปรึกษาเขาน้ัน ชายหนุ่มสงั เกตเหน็ ถงึ แววตาและน้ำเสยี ง
ของเธอท่มี ันส่งไปแก่บาริสต้าหนุม่ ทีก่ ำลงั ผู้คุยกบั หญงิ สาวผมแดง ส่ิงทเ่ี ธอสง่ ไปมันมที ง้ั ความรกั คิดถึง โหยหา
ปนไปกับความเศร้า คงเพราะเขามคี วามรักอยู่จึงเข้าใจถึงความรู้สึกของเธอ แม้ไม่รูเ้ ร่ืองราวความสมั พนั ธ์ของ
พวกเขา แต่เขาคงได้แต่ภาวนาใหเ้ รอื่ งราวผา่ นไปไดด้ ้วยดี

- ปิดฉาก -

ฉาก : MEMO cafe บทละคร/สนทนา
ตวั ละคร : ตวั ท่ี1 ฉากท่ี 3

เส้ือผ้า ตัวที่2 : แอน
ตัวท3่ี : ชารล์
: ตวั ที่1 : เกรซ
ตวั ที่2 : ชดุ พนักงาน
ตวั ที่3 : ชดุ พนักงาน
: เสื้อแขนยาวสขี าวทับดว้ ยเสอ้ื แขนสาวสีดำ

กางเกงยีนส์ขายาวสีนำ้ เงิน

- เปิดฉาก -
บรรยาย : หลงั จากฉากสารภาพรกั ของชายหนุม่ กบั บารสิ ต้าสาว ทง้ั ร้านแทบจะตกอย่ในความ
เงยี บสงบ แมก้ ็อบอวนไปดว้ ยความเขินอายจนกระทั่งชายหนุ่มเดนิ ออกจากรา้ นไป ภายในรา้ นจึงกลบั เขาสู่
สถานะปกติ แตท่ ่ีไมป่ กติคงเป็นจิตใจท่ีกระวนกระวายของบาริสตา้ หนุ่มทีก่ ำลังเริ่มสบั สน
เกรซ : นายไดย้ นิ เหมือนท่ฉี นั ไดย้ นิ ใช่ไหมชารล์
เกรซ : ชารล์ ...ชาร์ล!!!
ชารล์ : อะ อะไร ตะโกนทำไม
เกรซ : นายจะช็อคอะไรขนาดนน้ั เหล่า
ชารล์ : ฉนั เปลา่ นะ แค่รู้สึกตกใจนิดหนอ่ ยเอง
เกรซ : อย่ามาปากแขง็ กบั ฉนั นะ
ชารล์ : ก็ได้ ตอนนีฉ้ ันไม่ชอบหนา้ หมอน้นั เอาซะเลย ถึงจะป็นลกู ค้ากเ็ ถอะ
เกรซ : ห้ืม คุณชายตัวน้อยเริ่มหึงหวงเปน็ กบั เขาบ้างแลว้ เหรอ
ชาร์ล : เป็นไปได้คณุ หญิงยา่ ช่วยหยุดลอ้ ผม แล้วช่วยแก้ปญั หาจะดีมากครับ

เกรซ : แก่ไปนะอยา่ งน้อยต้องเป็นคุณแมส่ ิ สว่ นวิธีแกป้ ญั หาก็เคยพูดไปหนิ
ชารล์ : เอ๊ะ?
เกรซ : กบ็ อกเขาไปตามตรงสิ
ชารล์ : น่เี ราไมม่ ีวธิ ีอ่ืนทดี่ กี วา่ น้แี ล้วเหรอ บอกทางอ้อมไรงี้
เกรซ : อยากได้คำคมไหม
ชารล์ : ได้ก็ดี
เกรซ : ธรรมะแท้ไม่มีคำปลอบใจ มีแทค้ วามจริงซึง่ คนโงย่ อบรับไม่ได้
ชารล์ : เขา้ ใจแจ่มแจ้งเลย เจ็บมากด้วย
เกรซ : เขา้ ใจกด็ ีง้นั สูๆ้ นะ ฉนั กลับละ แลว้ เจอกนั
ชารล์ : อืม แล้วเจอกัน
บรรยาย : เกรซเดนิ ออกมาจากรา้ น ระหว่างเดนิ กลับเธอได้แตน่ กึ ย้อนไปถงึ เหตุการณ์ในรา้ น
ต้องขอบคุณพสวรรค์การเปน็ นักดนตรขี องเธอทท่ี ำให้มีประสาทในการรับเสียงท่ดี ี ธอจึงไดย้ ินสง่ิ ทที่ ุกคนใน
ร้านพดู คยุ กัย แมแ้ ต่เร่อื งของแอน แทจ้ ริงแลว้ ลูกค้าคนนนั้ ไมไ่ ด้สารภาพรักกับแอน ถึงกระนน้ั เธอก็ไม่คิดจะ
บอกกบั ชาร์ลว่าความจริงเปน็ อยา่ งไร คงเพราะคำปรกึ ษาของแอนท่ีให้ไปกับชายคนน้ัน เธอคิดวา่ ชาร์ลควร
เปน็ คนบอกทกุ อยา่ งกับแอน และจบเร่ืองทุกอย่างเชน่ กัน เกรซรู้วา่ เธอเป็นเพ่ือนของพวกเขา แต่คงชว่ ยอะไร
ไม่ได้มาก เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณด์ ้วย เรอื่ งมันยงุ่ ยากเสียจริง...
ชารล์ : แอน...
แอน : มอี ะไรเหรอชาร์ล
ชารล์ : เอ่มิ ตอนนยี้ ่งุ อยู่รึเปล่า
แอน : เหลอื แคเ่ กบ็ ล้างอุปกรณต์ ่างๆนะ่
ชาร์ล : อา่ งัน้ เหรอ...
แอน : มธี รุ ะจะคยุ กบั ฉนั ง้นั เหรอ
ชารล์ : ก็ไมเ่ ชิงวา่ ธุระหรอก แค่อยากพูดกบั เธอ
แอน : วนั น้ีนายทำตวั แปลกๆนะ

ชาร์ล : ...จรงิ อย่างทเ่ี ธอบอก เอาเป็นวา่ เจอกนั ทีส่ วนหลังรา้ นปดิ

แอน : อืม้ ได้สิ

บรรยาย : หลังจากนัดหมายกบั แอนแล้ว ชาร์ลจงึ หลบมานั่งอยูท่ ี่สวนคนเดยี วเพื่อเตรยี มใจ
และเรยี บเรียงคำพูดท่ีอย่ใู นความทรงจำทัง้ หมดออกมา ท้ังคำสญั ญา อบุ ัติเหตุ ความสัมพนั ธ์ ความทรงจำ มัน
ยากท่ีจะพดู ออกมาให้คนทรี่ บั ฟงั เขา้ ใจ โดยเฉพาะ คนรักที่สญู เสยี ความทรงจำ

แอน : วันนี้ชาร์ลเปน็ อะไรของเขากัน ถงึ จะทำตวั แปลกอยู่แล้วก็เถอะ

แอน : บางทลี าเต้สกั แก้วชารล์ คงดขี ึ้น แตท่ ำไมถึงต้องเป็นลาเต้ละ เราไมเ่ คยเหน็ เขาดมื่
กาแฟในรา้ นเลยหนิ และก็ไม่รู้ดว้ ยว่าเขาอะไร แตร่ สู้ ึกว่าถ้าเอาไปใหเ้ ขาต้องชอบมากแน่ๆ

แอน : อึก! ปวดหัวชะมดั ภาพพวกนี้มนั คือะไรกัน

บรรยาย : เธอไม่รวู้ ่ามันเกดิ อะไรขึน้ ทุกอย่างหนักอึ้งไปหมด ความทรงจำแปลกๆหลัง่ ไหลเขา้
มาจนสมองแทบประมวลผลไมท่ ัน รวมถึงการพบเจอการชาร์ลครงั้ แรกไม่ใชท่ รี่ า้ นกาแฟแตเ่ ป็นตอนมัธยม
หลายความทรงจำมีบางเหตุการณ์ท่ีผิดแปลกไปจากปัจจุบัน ทุกอย่างเกดิ ข้ึนกระทันหันจนเธอแทบจะล้มลงไป
กับพน้ื โชคดีทช่ี ารล์ เข้ามาในร้านอีกที

ชารล์ : แอน! เปน็ อะไรน่ะ
แอน : ชารล์ ...
ชาร์ล : ฉันอยนู่ ีแ่ อน ฉันอยู่ตรงนี้
แอน : พาฉนั ไปทสี่ วนทีชาร์ล
ชาร์ล : แตเ่ ธอไหวเหรอ เม่อื ก้เี กือบหมดสติหนิ
แอน : นายมเี รื่องจะพูดไม่ใชเ่ หรอ ฉันเองก็มี
ชาร์ล : นี่เธอ..
แอน : อ้ืม...ฉันจำไดแ้ ลว้
ชาร์ล : งัน้ ไปคุยท่ีสวนกนั เถอะ
บรรยาย : ท้งั สองพากนั ไปทส่ี วนแลว้ น่ังลงบนมา้ นัง่ บรรยายการดูอึดอัดมากสำหรบั ทั้งสองคน
เรียกได้วา่ เป็นวันทเ่ี ป็นใจให้ทุกอยา่ งเกดิ ขน้ึ เลยจรงิ ๆนะ แม้ตอนนแ้ี ตล่ ะอยา่ งกำลังจะแย่ลง จนแอนพูดขึน้

แอน : จะบอกวา่ จำได้ทุกอย่างก็ไมเ่ ชิง เพราะฉนั ปะติดปะต่อเรอื่ งราวไม่ได้ ฉะนนั้ นายเป็น
คนเดียวทจี่ ะบอกส่งิ ทเ่ี กิดขนึ้ ใหก้ ับฉนั ได้ ฉนั เหน็ นายในความทรงจำของฉนั
แอน : คร้งั แรกทีเ่ จอกันไมใ่ ช่ท่ีนแ่ี ตเ่ ป็นตอนเรียนมัธยม นายอยู่ท่ีน่ัน เราสนิทกนั ใชม่ ยั้
ชาร์ล : ...ใชเ่ ราสนทิ กัน และเปน็ มากกวา่ เพื่อน พวกเรารักกนั จนเธอเสยี ความทรงจำ

แอน : ชารล์ ...ฉนั ขอโทษ
ชารล์ : ไม่ ไม่ใชค่ วามผิดเธอ ทุกอย่างมนั เปน็ เพราะฉนั เอง ฉันไม่อยากเห็นเธอโทษตัวเองนะ

ชาร์ล : เฮ้อ...ที่ฉนั บอกจะพดู ดว้ ยก็เรื่องนี้แหละ

แอน : ว่ามาสิ

ชาร์ล : ตอนเราอยู่มัธยมเรียกไดว้ ่าเราแข่งกันเรียนและการแข่งขันเกือบทุกอยา่ งเลย การ
พบเจอและอยู่ใกลช้ ิดกันบ่อยๆ ทำให้ฉันเริ่มเรียนรู้ในตวั เธอ จากสนใจ กลายเป็นชอบ ชอบแปลเปลี่ยนเปน็ รกั
ชาร์ล : ฉันพยายามจีบเธอต้งั หลายรอบ ไมร่ ูว้ า่ เธอซื่อบอ้ื หรือไม่ชอบฉนั กันแน่ ถึงไมเ่ ขินเลย
แอน : ฉนั ไม่ไดซ้ ่ือบ้ือนะ ตอนน้นั ฉนั อาจจะเกลียดนายมากๆเลยก็ได้

ชาร์ล : ฮา่ ๆไม่หรอกเธอไม่ได้เกลียดฉัน จนฉันบอกเธอตรงๆวา่ ชอบเธอ เธอหน้าแดงมาก
เลยละ่ ฉันจำไดด้ เี ป็นใบหนา้ ท่ีนา่ รกั มาก

ชารล์ : แอน
แอน : .....
ชาร์ล : เขินจนพดู ไม่ออกเลยเหรอหมื้

แอน : หยุดพูดไรส้ าระ แล้วเล่าต่อซะ

ชาร์ล : ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี จนกระทง่ั ฉนั ต้องไปตา่ งประเทศ เราสัญญากนั ว่าจะมาเจอ
กันทร่ี า้ นของโอลเิ วอร์ในวันครสิ ต์มาส แต่สุดท้ายฉันผดิ สญั ญากับเธอ ตอนนนั้ ฉันยังอยทู่ ่ีประเทศ
แอน : เอ่มิ ฉันพอเข้าใจไดน้ ะ

ชารล์ : ไมแ่ อน ถา้ ฉนั อยู่ฉลองกับเธอที่น่ีตอนนัน้ เราอาจจะกลับช้าหนอ่ ย เพราะหลงั จากท่ี
เธอรู้วา่ ฉันยังอยู่ตา่ งประเทศ เธอก็กลับบ้าน มันเลยทำใหเ้ ธอถูกอบุ ตั ิเหตุรถชน โชคดีทร่ี อ แตโ่ ชคร้ายทีล่ มื
เลอื นทกุ สิง่

แอน : ทำไมพ่อแม่ถึงไมย่ อมบอกฉันเรือ่ งน้ี
ชารจ์ : เพราะพวกเขาเป็นห่วงเธอ คิดว่าท่ผี า่ นคงมแี ต่เรือ่ งแย่ๆ

แอน : แลว้ เกรซกบั คุณโอลเิ วอรร์ ู้เร่ืองนร้ี เึ ปลา่
ชาร์ล : รู้สแิ ตพ่ วกเขาคดิ ว่าควรเป็นฉันท่ตี อ้ งมาพูด ซึ่งฉันก็ว่าพววกเขาคิดถกู นะ
แอน : อ่า พวกนายนีน่ ่าโมโหจริงๆเลยนะ
แอน : จะวา่ ไปสวนน่ี นายบอกว่าปปลูกให้ คนทรี่ กั
ชารล์ : ใช่ ปลกู ใหเ้ ธอ
ชาร์ล : ในอดีตเธอชอบพวกมนั ฉนั เลยหวังวา่ มนั จะทำให้เธอจำฉนั ขน้ึ มาได้บ้าง แต่ไหนๆก็
ไหนๆแล้วไม่รวู้ ่าเธอยังชอบมันอยรู่ ึเปล่า ถ้าไม่จะได้ลองปลูกอย่างอน่ื ดู
แอน : ชอบสิ!!ชอบมาตลอดนั่นแหละ
ชาร์ล : เฮ นับเป็นคำสารภาพรักได้ม้ัยนะ
แอน : น่ขี นาดฉนั จำได้แล้วยังไม่หยุดแกลง้ ฉนั อกี เหรอ
ชาร์ล : ชคิ งชอบคนอ่นื ไปแลว้ สนิ ะ
แอน : ว่าไงนะ ฉันไม่ได้ชอบคนอ่ืนสักหนอ่ ย
ชารล์ : แล้วทห่ี มอนั่นตะโกนสารภาพรกั ลัน่ ร้านหมายความวา่ ไง
แอน : นายหึงฉันเหรอ ลูกคา้ แค่ซ้อมบอกรักคนท่ีแอบชอบกันฉันเอง
ชาร์ล : ถ้าเป็นงน้ั ก็ดสี ิ
แอน : กเ็ ปน็ แบบนนั้ นะสิ ไม่วา่ ยงั ไงฉนั ก็รกั นายมาตลอดนั่นแหละ
ชาร์ล : ...เมอื่ ก.ี้ .
แอน : บอกแล้วไงวา่ ทผี่ า่ นมาฉนั รักนายมาเสมอ รักมากดว้ ย อะ่ !!..
ชาร์ล : ที่ผา่ นมาแม้แตต่ อนทีเ่ สยี ความจำไปก็ยังรักฉันงัน้ เหรอ รกั มาตลอด
ชาร์ล : พดู อีกทีไดม้ ั้ย ฉันอยากฟงั อกี
แอน : ไมเ่ อาแลว้ นายกไ็ ดย้ ินแลว้ หนิ
ชาร์ล : ฮา่ ๆไม่เปน็ ไรๆ เฮไม่พูดฉนั พูดเอง
ชาร์ล : แอนจากน้ีไปได้โปรดสร้างความทรงจำไปพร้อมกนั กับฉัน ต้งั แตว่ นั นแี้ ละอนาคตข้าง
ความทรงจำของเราสองคนจะมีกนั และกันนะ ผมรักคุณ แอน

แอน : เปน็ การขอแตง่ งานท่ีเร็วไป ท้ังไม่แหวนและเลี่ยนซะจริง
ชาร์ล : เขาเรยี กว่าจองไว้ก่อน ถึงยังไงเธอกจ็ ะตอบรบั อยดู่ ี
แอน : แนน่ อน ที่พดู เมื่อก้ีถอื เป็นสัญญานะ
ชาร์ล : ใช่ สัญญาชัว่ ชวี ติ

- ปดิ ฉาก -

ช่อื ตัวละคร ฉากคาเฟแ่ ละสวน

ฉากท่1ี ฉาก : คาเฟ่

ฉากท2่ี ฉาก : สวน