อัมพชาดก pdf

อัมพชาดก

เค้าโครงเรื่อง อัมพชาดก
ร้อยเรียงบท ปริญญา ยงค์สูงเนิน
เขียนภาพ เฉลียว โกรธกระโทก

น า ง ส า ว ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์
ตำ แ ห น่ ง ค รู วิ ท ย ฐ า น ะ ค รู ชำ น า ญ ก า ร
ก ลุ่ ม ส า ร ะ ก า ร เ รี ย น รู้ สั ง ค ม ศึ ก ษ า ศ า ส น า

แ ล ะ วั ฒ น ธ ร ร ม
โ ร ง เ รี ย น น ว มิ น ท ร า ชู ทิ ศ มั ช ฌิ ม

1

ค รั้ ง ห นึ่ ง ส มั ย พุ ท ธ ก า ล พ ร ะ เ ท ว ทั ต คิ ด เ ป็ น ใ ห ญ่
จ ะ ป ก ค ร อ ง ส ง ฆ์ แ ท น พ ร ะ พุ ท ธ เ จ้ า

เมื่อถูกห้ามก็ขัดเคือง ถึงขั้นบอกคืนพระพุทธเจ้า
เราไม่เป็ นศิษย์พระพุทธเจ้าแล้ว

เราจะเป็ นพระพุทธเจ้าเอง









ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

2

จากนั้นก็ทำสังฆเภท ทำให้พระสงฆ์แตกแยก
จนถูกแผ่นดินสูบ

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

3

พระพุทธเจ้าตรัสว่า
มิใช่ชาตินี้เท่านั้น ที่เทวทัต
บอกคืนอาจารย์
ชาติก่อนก็เช่นกัน



ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

4

มีพราหมณ์หนุ่มคนหนึ่ง เดินทางกลับจากเล่าเรียนศิลปวิทยา

ระหว่างทางมาถึงเมืองชายแดนแห่งหนึ่ง
พบจัณฑาลคนหนึ่งเชี่ยวชาญในมนต์เสกมะม่วง
ให้ออกดอก ออกผล ให้รับประทานในชั่วพริบตา

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

5

จึงเกิดความเลื่อมใสเข้าไปขอเรียนมนต์จากจัณฑาลคนนั้น
ท่านอาจารย์

ข้าขอฝากตัวเป็ นศิษย์



แต่จัณฑาลคนนั้น เพราะสังเกตบุคลิกพราหมณ์หนุ่มนี้
ไม่ต้องการถ่ายทอดวิชาให้ ไม่ใช่คนดี

มันไม่น่าไว้ใจ

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

6

แต่พราหมณ์หนุ่มก็พยายามเอาใจใส่ คอยรับใช้งานบ้าน
ของจัณฑาล ทุกอย่าง ด้วยความอยากรู้มนต์

จนภรรยาของจัณฑาลเห็นใจ ช่วยอ้อนวอนให้สามี
ถ่ายทอดมนต์ แก่พราหมณ์หนุ่มผู้นั้น

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

7

จัณฑาลเห็นแก่ภรรยาจึงถ่ายทอดมนต์ให้แก่พราหมณ์หนุ่ม
ถ้ามีผู้ใดมาถามว่าเรียนมนต์นี้

มาจากไหน ให้บอก
ตามความเป็ นจริง




ว่าศึกษามาจากอาจารย์ผู้เป็ นจัณฑาล
มิเช่นนั้นแล้ว มนต์นี้จะไม่เกิด
ประโยชน์อันใดเลย



ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

8

พราหมณ์หนุ่มรับปาก เอ้า! เจ้าเริ่มเรียนได้
จะไม่โกหก จงตั้งใจเรียน


ข้าขอ
รับ
ปาก

จนเวลาผ่านไป พราหมณ์หนุ่มได้ศึกษาเล่าเรียน จนสำเร็จวิชา
แล้วขอลาอาจารย์จัณฑาล เดินทางไปยังเมือง พาราณสี

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

9

โดยเสกมะม่วงสุก จำนวนมาก เพื่อขายยังชีพ
มะม่วงจ้า
มะม่วงเสก
แสนอร่อย



วันหนึ่งมีคนรักษาพระราชอุทยานมาเดินซื้อของ
ที่ตลาด เห็นมะม่วงน่ากิน จึงซื้อไปเพื่อถวายพระราชา

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

10

เมื่อพระราชาเสวยมะม่วง มะม่วงนี้
อันมีรสชาติ หวาน รสชาติอร่อย
อร่อย ก็ชอบพระทัย

เจ้าซื้อมาจากที่ไหน

ซื้อมาจากพราหมณ์หนุ่ม จึงรับสั่งให้ตามหาพราหมณ์หนุ่ม
พระเจ้าข้า เข้าเฝ้า



ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

11

และโปรดให้อยู่ในพระราชวัง เพื่อเสกมะม่วงให้เสวย
ยามมีพระราชประสงค์

วันหนึ่งพระราชาตรัสถามว่า พราหมณ์หนุ่มไปเล่าเรียน
วิชา เสกมะม่วงมาจากไหน



นี่พราหมณ์หนุ่ม
เจ้าไปเรียนมาจากไหน




ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

12

พราหมณ์หนุ่มเกิดความละอาย ไม่กล้าทูลตามความเป็นจริง
ขอเดชะฯ ข้าพระพุทธเจ้าได้เรียน

มาจากอาจารย์ทิศาปาโมกข์ แห่งกรุง
ตักศิลา พระพุทธเจ้าข้า



ทันทีที่เขากล่าวคำนั้น มนต์ของเขาก็เลื่อมเสื่อมทันที

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

13

วันต่อมาเมื่อพระราชารับสั่ง แต่แม้เขาจะกล่าวมนต์เสกมะม่วง

ให้เขาเสกมะม่วงให้เสวยเหมือนเคย อย่างไรก็ไม่ได้ผลมะม่วงอย่างเช่นเคย

ทำไมเราเสก
ไม่ได้

เมื่อพระราชาเห็นว่ายังไม่ได้เสวยมะม่วงเสียทีจึงตรัสถาม
เหตุผลที่เสกมะม่วงไม่ได้ พราหมณ์หนุ่มจึงกราบทูล
ความจริงว่าตนพูดปด ทำให้มนต์เสื่อม



ความจริงแล้ว
ข้าพระพุทธเจ้า
เรียนมนต์มาจาก
อาจารย์จัณฑาล
มิใช่อาจารย์ทิศาปาโมกข์

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

14

เมื่อพระราชาได้ทรงสดับดังนั้น ก็กริ้วพราหมณ์หนุ่ม
มีรัตนะอันล้ำค่าอยู่กับตัวยังไม่รู้คุณค่า

ไม่รักษาไว้ รัตนะนั้นจึงอันตรธานไป



จึงตรัสคาถาว่า บุคคลรู้แจ้งธรรม จากอาจารย์ใด
ไม่ว่าเป็นกษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์
ศูทร คนจัณฑาล อาจารย์นั้นแล

เป็ นคนที่ประเสริฐสูงสุดของเขา

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

15

ตรัสแล้วพระราชาก็รับสั่งให้ เฆี่ยนพราหมณ์หนุ่ม
ผู้ทำลายประโยชน์ที่ได้โดยยากด้วยมานะ(ความถือตัว)

และอติมานะ(ความดูหมิ่น) อาจารย์ของตน
และขับไล่ออกจากพระนคร

พราหมณ์หนุ่มกลับไปยังที่อยู่ของอาจารย์จัณฑาล
กราบแทบเท้าอาจารย์สารภาพผิดขอเรียนมนต์ใหม่

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

16

แต่อาจารย์จัณฑาลกล่าวว่า

เราประสาทมนต์แก่เจ้า
โดยธรรม

เจ้าก็รับเอาไปโดยธรรม
ถ้าเจ้าตั้งอยู่ในธรรม
มนต์ก็จะไม่เสื่อม

ดูก่อนเจ้าทรามปั ญญา
มนต์นั้นเจ้าได้มาโดยลำบาก




เป็ นของหายากที่จะได้ในมนุษย์โลกนี้
เราอุตส่าห์ถ่ายทอดให้เจ้าเพื่อ
เป็ นเครื่องเลี้ยงชีพ

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

17

แต่เจ้ากลับทำลายด้วยการพูดเท็จ
หลอกลวง เจ้าคนชั่วเอ๋ย
มนต์ใดจะมีแก่เจ้า
เราไม่มีวันถ่ายทอดมนต์
ให้แก่เจ้าอีกแล้ว

ไป๊…ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้ ไอ้คน
ไม่มีความกตัญญูกตเวทีรู้คุณคน
และตอบแทนคุณ

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

18

ข้าผิดไปแล้วยกโทษ
ให้ข้าด้วยเถิด
ท่านอาจารย์



ให้โอกาสพราหมณ์หนุ่ม เราไม่มีวันถ่ายทอด
อีกครั้งเถอะ มนต์ให้มันอีกแล้ว




ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

19

พราหมณ์หนุ่มออกจากบ้านอาจารย์จัณฑาล
ด้วยจิตใจแหลกสลาย

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

20

สำนึกผิด



นี่แหละคือผลของ
การพูดเท็จ หลอกลวง




พราหมณ์หนุ่มคิดว่า ชาตินี้จะมีชีวิตอยู่ทำไม

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

21

แล้วก็เดินทางเข้าป่า

หาอาหารเพื่อประทังชีวิตไม่ได้ อดยาก หิวโซ
ตายอย่างอนาถ

ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์

ชาดกนี้แสดงว่า ความกตัญญูตกเวที รู้คุณคน และ
ตอบแทนคุณ เป็นพื้นฐานของบุคคล บุคคลใดมี
คุณธรรมในข้อนี้ คุณธรรมอื่นๆ ย่อมจะงอกงาม
ตามอย่างน่าอัศจรรย์
ดังพุทธภาษิตว่า
“ภูมิ เว สัปปุริสานัง กตัญญูตกเวทิตา”
ความกตัญญูกตเวทีเป็ นพื้นฐานของคนดี



ณิ ช ก า น ต์ เ ว ช ก ร ณ์