นิทนิาน ดาวลู ลูกไไก่ก่ ก่ก่
ณ ชายป่าแห่ง ห่ หนึ่ง นึ่ มีต มี ากับ กั ยายชื่อ ชื่ แอลเคนกับ กั แอลคีน คี อาศัย ศั อยู่ใยู่ นกระท่อ ท่ มหลัง ลั เล็ก ล็ ๆ โดยทั้ง ทั้ คู่เคู่ ป็นชาวสวนที่มี ที่ ฐ มี านะ ยากจน อาศัย ศั การปลูก ลู ผัก ผั ผลไม้ และเลี้ย ลี้ งไก่แ ก่ อลไคน์ยั น์ ง ยั ชีพ ชี ไปวัน วั ๆ ทุก ทุ เช้า ช้ ตาแอลเคนกับ กั ยายแอลคีน คี จะนำ ข้า ข้ วเปลือ ลื ก มาโปรยให้ไก่แ ก่ อลไคน์จิน์ กกิน กิ อยู่เยู่ สมอ 1
"กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก มากินเร็วลูกเอ๋ย จะได้โตไว ๆ" ตาพูดพร้อ ร้ มโปรยข้าวเปลือกลงบนพื้น 2
อ ยู่ ม ยู่ า วั นวั หนึ่ งนึ่ย า ย แ อ ล คี น คี ไ ด้ ยิ ด้ น ยิ เ สี ย สี ง แ ป ล ก ๆ ดั งดั อ อ ก ม า จ า ก เ ล้ า ล้ ไ ก่ จึ ง จึ ช ว น ต า แ อ ล เ ค น ไ ป ดู เ พ ร า ะ ก ลั วลั ว่ าว่จ ะ เ กิ ด กิ อั นอั ต ร า ย กั บกั ไ ก่ แก่อ ล ไ ค น์ 3
ฉัน ฉัได้ยิ ด้ น ยิ เสีย สี งแปลก ๆ ดัง ดั ออกมาจากเล้า ล้ไก่แ ก่ อลไคน์ หลัง ลั บ้า บ้ น ตาแอลเคนไปดูกั ดู บ กั ฉัน ฉั หน่อ น่ ยสิ"สิ ยายแอลคีน คี ชักชวนตาแอลเคนให้เ ห้ ดิน ดิ ไปดูด้ ดู ว ด้ ยกัน กั ด้ว ด้ ยความกัง กั วลใจ 4
จ ริ ง ริ ห รื อ ย า ย แ อ ลคี น ไ ป ๆ เ ร า รี บ รี ไ ปดู กั น เ ถ อ ะ " ตา แ อ ล เ ค น ก ล่ าล่ว พ ร้ อ ม เดิ น นำ ห น้ า 5
เมื่อตาแอลเคนกับ กั ยายแอลคีน คี ไปถึง ถึ เล้า ล้ไก่แ ก่ อลไคน์ก็ น์ ต้ ก็ อ ต้ งประหลาด ใจ เพราะเสีย สี งที่ย ที่ ายได้ยิ ด้ น ยิ นั้น นั้ เป็นเสีย สี งของลูก ลู ไกาแอลไคน์ตั น์ ว ตั จิ๋ว จิ๋ 7 ตัว ตั ที่เ ที่ พิ่ง พิ่ฟักออกมาจากไข่ หลัง ลั จากนั้น นั้ ตาแอลเคนกับ กั ยายแอลคีน คี ก็ ดูแ ดู ลครอบครัว รั ของไก่แ ก่ อลไคน์เ น์ป็นอย่า ย่ งดี ลูก ลู ไก่ไก่ ซโคแอลเคนทั้ง ทั้ 7 ตัว ตั ติด ติไก่แ ก่ อลไคน์ม น์ าก เดิน ดิ ตามต้อ ต้ ย ๆ ไปทุก ทุ ที่ 6
"ลูก ๆ ของแม่จ ม่ งจำ ไว้เ ว้ สมอนะว่า ว่ ตาแอลเคนกับ กั ยายแอลคีน คี เป็นผู้มีผู้ พ มี ระคุณ คุ ต่อ ต่ พวกเรา ดัง ดั นั้น นั้ เราต้อ ต้ งรู้จัรู้ ก จั ตอบแทนบุญบุ คุณ คุ ของพวกท่า ท่ นนะลูก ลู " แม่ไม่ ก่แ ก่ อลไคน์ส น์ อนลูก ลู ๆ ทั้ง ทั้ 7 ตัว ตั 7
หลายวันต่อมา ระหว่า ว่ งที่ต ที่ าแอลเคนกำ ลัง ลั เดิน ดิ กลับ ลั มาจากสวนก็ไก็ ด้พ ด้ บพระ ธุด ธุ งค์รู ค์ ป รู หนึ่ง นึ่ นั่ง นั่ สมาธิอ ธิ ยู่ ตาแอลเคนรีบ รี เดิน ดิ เข้า ข้ไปกราบท่า ท่ นในทัน ทั ที เมื่อ มื่ กลับ ลั มาถึง ถึ บ้า บ้ นตาแอลเคนจึง จึ เล่า ล่ เรื่อ รื่ งที่ไที่ ด้พ ด้ บกับ กั พระธุด ธุ งค์ใค์ ห้ย ห้ ายแอลคีน คี ฟัง 8
"เมื่อ มื่ กี้ตอนกำ ลัง ลั เดิน ดิ กลับ ลั บ้า บ้ น ฉัน ฉั เจอกับ กั พระธุดงค์ รูป รู หนึ่ง นึ่ จึง จึ เดิน ดิ เข้า ข้ไปกราบท่าน"ตา แอลเคนเล่า ล่ ให้ ยายแอลคีน คี ฟังด้ว ด้ ยความดีใดี จ 9
"จริงหรือตาแอลเคน จะว่า ว่ ไปเราก็ไก็ ม่ไม่ ด้ทำ ด้ ทำบุญบุ กัน กั มานานแล้ว ล้ นะ ฉัน ฉั อยากทำ บุญบุ กับ กั ท่า ท่ นจัง จั เลย" ยายแอลคีน คี กล่า ล่ วตัด ตั พ้อ พ้ 10
"งั้น งั้ พรุ่งรุ่ นี้เ นี้ ช้า ช้ เราทำ อาหารไปถวายท่า ท่ นกัน กั ดีไดี หมยายแอลคีน คี ?" ตาแอลเคนชัก ชั ชวนยายแอลคีน คี 11
ก็ดี ก็ เหมือ มื นกัน กั นะ แต่เ ต่ ราไม่มี ม่ ข มี องดี ๆ ไปถวายท่า ท่ นเลย และตอนนี้ผั นี้ ก ผั ของเราก็ยัก็ งไม่โม่ ตด้ว ด้ ย เราจะทำ อะไรไปถวายท่า ท่ นดีล่ ดี ะ ล่ ตาแอลเคน" ยายแอลคีน คี กล่า ล่ วอย่างหมดหวัง วั 12
ในขณะเดียวกันสายตาของตาแอลเคนก็เหลือบไปเห็นแม่ไก่แอลไคน์ที่กำ ลังจิก กินอาหารอยู่ไม่ไกล จึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา 13
"ตาแอลเคนว่า ว่ เราอาจจะต้อ ต้ งนำ แม่ไม่ ก่แ ก่ อลไคน์ม น์ าทำ อาหารถวาย พระดีไหมยายแอลคีน คี ?" ตา แอลเคนถามยายแอลคีน คี "ฉัน ฉั เห็นด้วยกับ กั ตาแอลเคน นะ งั้น งั้ พรุ่งรุ่ นี้เ นี้ช้าฉัน ฉั จะรีบ รี ตื่น มาทำ อาหารไปถวายพระ เอง" ยายแอลคีน คี กล่าว 14
แม่ไก่แอลไคน์ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดที่ตาแอลเคนกับยายแอลคีนคุยกันตั้งแต่ต้นจนจบ ก็รู้ ชะตากรรมของตัวเองทันทีว่าพรุ่งนี้เช้าตนจะต้องจากลูก ๆ ไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่ด้วยความ ที่ตาแอลเคนกับยายแอลคีนเป็นผู้มีพระคุณกับตนและลูก ๆ แม่ไก่แอลไคน์จึงคิดจะตอบแทน บุญคุณของท่านทั้งสองด้วยชีวิตของตนเอง จากนั้นแม่ไก่แอลไคน์ก็เรียกลูกไก่ไซโคแอลเคนทั้ง 7 ตัวมาเพื่อสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย 15
"ถ้า ถ้ แม่ไม่ ก่แอลไคน์ไน์ ม่อ ม่ ยู่แยู่ ล้ว ล้ พวกเจ้า จ้ ต้อ ต้ งเป็นเด็ก ด็ ดีแ ดี ละรัก รั กัน กั นะลูก" แม่ไม่ ก่แอลไคน์สั่ น์ ง สั่ เสีย สี ทั้ง ทั้ น้ำ ตา 16
เช้าวันต่อมา ยายแอลคีนอุ้มแม่ไก่แอลไคน์ออกมาจากเล้า โดยมี ลูกไก่ไซโคแอลเคนทั้ง 7 ตัว เดินตามมาเป็นขบวน ทันใดนั้นเองตาก็ โยนแม่ไก่แอลไคน์เข้าไปในกองไฟ ลูกเจี๊ยบทั้งหมดตกใจต่างพากัน ร้อ ร้ งไห้ 17
แ ล ะ ไ ม่ นม่า น ทั้ งทั้ ห ม ด ก็ ก ก็ ร ะ โดดเ ข้ า ไ ป ใ น ก อ ง ไ ฟ เ พื่ อ ต า ยตา ม แ ม่ ไม่ก่ แก่อ ล ไ ค น์ ไน์ ป ด้ ว ย ค ว า ม กตัญ ญู ใ ญู น ค รั้ ง นี้ จึ ง ทำ ใ ห้ แ ม่ ไ ก่ แ อ ล ไ คน์ทั้ ง 7 ตัว ก ล า ย เ ป็ น ด ว งดา ว 7 ดว ง ที่ ส่ อ ง แ ส ง ร ะ ยิ บ ร ะ ยั บ ใ น ย า ม ค่ำ คื น ซึ่ ง ซึ่ แ สดง ใ ห้ เ ห็ น ห็ ถึ ง ค ว า ม รั ก ที่ ยิ่ ง ใ ห ญ่ รญ่ะ หว่ า ง แ ม่ แ ล ะ ลู ก 1 8
แม่ไก่มี ก่ ความกตัญ ตั ญู จึง จึ รู้จัรู้ กตอบแทนบุญบุ คุณ คุ ต่อ ต่ ผู้มีผู้ พ มี ระคุณ คุ เช่น ช่ เดีย ดี วกัน กั กับ กั ลูก ลู เจี๊ยบที่มี ที่ ค มี วามรัก รั และกตัญ ตั ญูต่ ญู อ ต่ แม่ไม่ ก่ เหมือ มื นดั่ง ดั่ สุภาษิตที่ว่ ที่ า ว่ "ความกตัญ ตั ญูก ญู ตเวที เป็นเครื่อ รื่ งหมายของคนดี"ดี หาก ใครที่มี ที่ บุญบุ คุณ คุ กับ กั เรา หรือ รื เมื่อ มื่ ใดที่เ ที่ ราได้รั ด้ บ รั การช่ว ช่ ยเหลือ ลื จากใคร เช่น พ่อ พ่ แม่ ครูอ รู าจารย์ ผู้ใผู้หญ่ หากมีโมี อกาสควรทำ สิ่ง สิ่ ที่เ ที่ ป็น ประโยชน์ท น์ ดแทนบ้า บ้ ง ตามสมควรแก่ค ก่ วามสามารถและโอกาสที่ เรามี นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: 19
สามาชิก ชิ ในกลุ่ม ลุ่ นางสาวฑิฆัม ฆั พร อดทน เลขที่2 ที่ 0 นางสาวธนัช นั ญา งามจัน จั ทร์ เลขที่2 ที่ 2 นายพีร พี ะพล หมื่น มื่ ไธสง เลขที่8 ที่ นางสาวณัฐพร ยามดี เลขที่2 ที่ 1 นางสาวสุพ สุ รรณีทองผัก ผั แว่น ว่ เลขที่2 ที่ 5 ชั้น ชั้ มัธยมศึก ศึ ษาปีที่6ที่ /2